Ενδιαφέρεται Κανείς Πραγματικά;

«Τα δάκρυα των καταδυναστευμένων» έχουν γίνει χείμαρρος. Σε όλο τον κόσμο, τα θύματα αναρίθμητων “πράξεων καταδυνάστευσης” χύνουν τέτοια δάκρυα. Αυτά τα θύματα συχνά αισθάνονται ότι “δεν έχουν παρηγορητή”—ότι κανένας δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για αυτούς.—Εκκλησιαστής 4:1.

ΠΑΡ’ ΟΛΟ αυτόν το χείμαρρο των δακρύων, μερικοί παραμένουν ασυγκίνητοι από τα παθήματα των συνανθρώπων τους. Κλείνουν τα μάτια στον πόνο των άλλων, όπως έκανε ο ιερέας και ο Λευίτης στην παραβολή που ανέφερε ο Ιησούς Χριστός σχετικά με τον άνθρωπο ο οποίος έπεσε θύμα επίθεσης και ληστείας και αφέθηκε μισοπεθαμένος στην άκρη του δρόμου. (Λουκάς 10:30-32) Όσο τα πράγματα πηγαίνουν σχετικά καλά για τους ίδιους και τις οικογένειές τους, δεν ενδιαφέρονται για τους άλλους. Στην πραγματικότητα, λένε: «Τι με νοιάζει εμένα;»

Δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει αυτό. Ο απόστολος Παύλος προείπε ότι στις «τελευταίες ημέρες» πολλοί άνθρωποι θα ήταν «άστοργοι». (2 Τιμόθεο 3:1, 3) Κάποιος παρατηρητής εξέφρασε τη θλίψη του για την αδιαφορία που επικρατεί. «Η παλιά ιρλανδική άποψη και παράδοση—να δείχνεις ενδιαφέρον και να μοιράζεσαι πράγματα με άλλους», είπε, «αντικαθίσταται από ένα νέο κώδικα—καν’ το για τον εαυτό σου και πάρ’ το για τον εαυτό σου». Σε όλο τον κόσμο, οι άνθρωποι κάνουν και παίρνουν για τον εαυτό τους διάφορα πράγματα, δείχνοντας ουσιαστικά πλήρη αδιαφορία για τη δυστυχία των άλλων.

Ανάγκη Για Ενδιαφέρον

Ασφαλώς, χρειάζονται άνθρωποι που να δείχνουν ενδιαφέρον. Λόγου χάρη, σκεφτείτε το μοναχικό άνθρωπο στη Γερμανία ο οποίος «βρέθηκε καθισμένος μπροστά στην τηλεόρασή του—πέντε χρόνια μετά το θάνατό του τα Χριστούγεννα». Αυτός ο «διαζευγμένος, ανάπηρος, ολομόναχος άνθρωπος», γεμάτος πίκρα από τις θλιβερές εμπειρίες του στη ζωή, δεν έλειψε από κανέναν, μέχρις ότου εξαντλήθηκε ο τραπεζικός λογαριασμός από τον οποίο πληρωνόταν το ενοίκιό του. Κανείς δεν ενδιαφερόταν πραγματικά για αυτόν.

Σκεφτείτε, επίσης, τα αβοήθητα θύματα των ισχυρών, άπληστων δυναστών. Σε μια περιοχή, περίπου 200.000 άνθρωποι (το ένα τέταρτο του πληθυσμού) «πέθαναν από την καταπίεση και την πείνα» αφού πρώτα τους αφαιρέθηκε βίαια η γη τους. Ή, σκεφτείτε τα παιδιά που εκτέθηκαν σε σχεδόν απίστευτη αγριότητα. Ένα δημοσίευμα ανέφερε: «Το ποσοστό των παιδιών σε [μια χώρα] τα οποία έχουν παραστεί αυτόπτες μάρτυρες διαφόρων ωμοτήτων—σκοτωμών, ξυλοδαρμών, βιασμών, που μερικές φορές διαπράχθηκαν από άλλους εφήβους—είναι συγκλονιστικό». Μπορείτε να καταλάβετε γιατί κάποιο άτομο που έχει πέσει θύμα τέτοιων αδικιών μπορεί να ρωτάει με δάκρυα στα μάτια: «Ενδιαφέρεται κανείς πραγματικά για εμένα;»

Σύμφωνα με μια έκθεση των Ηνωμένων Εθνών, 1,3 δισεκατομμύρια άνθρωποι στον αναπτυσσόμενο κόσμο χρειάζεται να ζουν με εισόδημα που αντιστοιχεί σε λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα (περ. 300 δρχ.). Αυτοί θα αναρωτιούνται αν ενδιαφέρεται κανείς. Το ίδιο αναρωτιούνται και οι χιλιάδες πρόσφυγες οι οποίοι, σύμφωνα με ένα δημοσίευμα της εφημερίδας Δι Άιρις Τάιμς (The Irish Times), «αντιμετωπίζουν μια δυσάρεστη επιλογή: είτε να μείνουν σε ένα άθλιο στρατόπεδο ή σε μια αφιλόξενη χώρα είτε να προσπαθήσουν να επιστρέψουν στον τόπο τους ο οποίος εξακολουθεί να πλήττεται [ή να σπαράσσεται] από τον πόλεμο ή τις εθνικές διαιρέσεις». Το ίδιο δημοσίευμα περιλάμβανε την εξής ανατριχιαστική άσκηση: «Κλείστε τα μάτια σας, μετρήστε ως το τρία—μόλις πέθανε ένα παιδί. Ένα από τα 35.000 παιδιά που θα πεθάνουν σήμερα από υποσιτισμό ή από κάποια αρρώστια η οποία θα μπορούσε να προληφθεί». Δεν είναι παράξενο το ότι πολλοί κραυγάζουν από στενοχώρια και πίκρα!—Παράβαλε Ιώβ 7:11.

Μήπως όλα αυτά είναι απλώς φυσιολογικά; Στην πραγματικότητα, υπάρχει κανείς ο οποίος όχι μόνο ενδιαφέρεται αλλά και έχει τη δύναμη να σταματήσει τα παθήματα και να γιατρέψει όλο τον πόνο που νιώθουν οι άνθρωποι;

[Ευχαριστίες για την προσφορά της εικόνας στη σελίδα 2]

Εξώφυλλο και σελίδα 32: Reuters/Nikola Solic/Archive Photos

[Ευχαριστίες για την προσφορά της εικόνας στη σελίδα 3]

A. Boulat/Sipa Press