Το Κάλυμμα Αφαιρείται από το Τελευταίο Σύνορο της Αλάσκας
ΔΥΟ ημέρες τώρα, καθόμαστε οι τέσσερίς μας κουβαριασμένοι ο ένας πλάι στον άλλον σε ένα μικρό δωμάτιο στην ξακουσμένη για τον πυρετό του χρυσού πόλη Νόουμ της Αλάσκας. Το 1898, 40.000 και πλέον άτομα είχαν συρρεύσει εδώ αναζητώντας ένα και μόνο πράγμα—χρυσό! Εμείς, από την άλλη μεριά, αναζητούμε άλλου είδους θησαυρό.
Το ενδιαφέρον μας, προς το παρόν, στρέφεται στα ‘επιθυμητά πράγματα’ που ίσως κατοικούν στα απομονωμένα χωριά Γκάμπελ και Σαβούνγκα στο νησί Σεντ Λόρενς, το οποίο βρίσκεται 300 χιλιόμετρα δυτικά του Βερίγγειου Πορθμού. (Αγγαίος 2:7, ΜΝΚ) Εκεί οι Ίνουιτ αψηφούν τα παγωμένα ύδατα του Αρκτικού Ωκεανού κυνηγώντας φάλαινες σε απόσταση λίγων μόνο χιλιομέτρων από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Εντούτοις, ο χιονιάς και ένα πυκνό γκρίζο πέπλο ομίχλης μάς κρατούν αιχμαλώτους. Το αεροπλάνο μας είναι καθηλωμένο στο έδαφος.
Καθώς περιμένουμε, αναπολώ τα γεγονότα των τελευταίων λίγων ετών και ευχαριστώ τον Ιεχωβά Θεό για την ευλογία του στο έργο μαρτυρίας που γίνεται στις αραιοκατοικημένες περιοχές. Στην Αλάσκα—την οποία μερικοί αποκαλούν το τελευταίο σύνορο του κόσμου—υπάρχουν πάνω από 60.000 αυτόχθονες που κατοικούν σε 150 και πλέον απομακρυσμένες κοινότητες, διεσπαρμένες σε μια ερημική περιοχή 1.600.000 περίπου τετραγωνικών χιλιομέτρων, μεταξύ των οποίων δεν υπάρχουν κανενός είδους οδικές συνδέσεις. Με το αεροπλάνο της Εταιρίας Σκοπιά, έχουμε ήδη καλύψει το ένα τρίτο και πλέον από αυτά τα απομονωμένα χωριά, φέρνοντας σε αυτά τα καλά νέα της Βασιλείας του Θεού.—Ματθαίος 24:14.
Για να πάει σε εκείνους τους απομακρυσμένους οικισμούς, το αεροπλάνο συχνά πρέπει να προσγειώνεται μέσα από σύννεφα και ομίχλη που μπορεί να καλύπτουν αυτή την περιοχή επί ημέρες. Μόλις προσγειωθούμε, πρέπει να διαπεράσουμε άλλου είδους ομίχλη. Την ομίχλη που σαν κάλυμμα περιβάλλει το νου και την καρδιά των ευγενικών και ειρηνικών αυτών ανθρώπων.—Παράβαλε 2 Κορινθίους 3:15, 16.
Οδυνηρή Αλλαγή
Στις αραιοκατοικημένες περιοχές της Αλάσκας ζουν Ίνουιτ, Αλεούτοι και Ινδιάνοι. Καθεμιά από αυτές τις ομάδες έχει τα δικά της έθιμα και τα γνωρίσματα που χαρακτηρίζουν την κληρονομιά της. Προκειμένου να επιβιώνουν από τον αρκτικό χειμώνα, έχουν μάθει να ζουν από τους φυσικούς πόρους της γης χωρίς να τους καταχρώνται, καθώς ενασχολούνται στο κυνήγι, στο ψάρεμα και στη φαλαινοθηρία.
Αυτοί αισθάνθηκαν την επίδραση των ξένων στα μέσα του 18ου αιώνα. Ρώσοι γουνέμποροι βρέθηκαν μπροστά σε ένα λαό που φορούσε δέρματα ζώων και μύριζε λάδι φώκιας, ο οποίος ζούσε, όχι σε ιγκλού από πάγο, αλλά σε ημιυπόγειες κατοικίες από τύρφη με αχυρένια στέγη και υπόγεια είσοδο. Οι γουνέμποροι δημιούργησαν πολλά σοβαρά προβλήματα σε αυτούς τους γλυκομίλητους, ήπιους αλλά ωστόσο εύρωστους ανθρώπους, προβλήματα που περιλάμβαναν καινούριους πολιτισμούς και πρωτόγνωρες αρρώστιες, πράγμα που ελάττωσε στο μισό τον πληθυσμό μερικών φυλών. Το αλκοόλ σύντομα αποδείχτηκε κατάρα για τους ανθρώπους. Η καινούρια οικονομία επέφερε αναγκαστικά αλλαγή από έναν τρόπο ζωής στοιχειώδους συντήρησης σε έναν που βασίζεται στο χρήμα. Μέχρι και τις ημέρες μας, μερικοί πιστεύουν ότι αυτή υπήρξε μια οδυνηρή αλλαγή.
Όταν ήρθαν οι ιεραπόστολοι του Χριστιανικού κόσμου, οι αυτόχθονες της Αλάσκας υποβλήθηκαν αναγκαστικά και σε άλλου είδους αλλαγή. Ενώ μερικοί εγκατέλειψαν απρόθυμα τις παραδοσιακές θρησκευτικές τους συνήθειες—τη λατρεία των πνευμάτων του ανέμου, του πάγου, της αρκούδας, του αετού, κτλ.—άλλοι δημιούργησαν ένα συνονθύλευμα αντιλήψεων, πράγμα που οδήγησε σε θρησκευτική συγχώνευση ή σύγχυση. Αυτό πολλές φορές είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί καχυποψία και έλλειψη εμπιστοσύνης απέναντι στους ξένους. Ο επισκέπτης δεν είναι πάντοτε ευπρόσδεκτος σε μερικά χωριά.
Συνεπώς, η πρόκληση που αντιμετωπίζουμε είναι η εξής: Πώς θα έρθουμε σε επαφή με όλους τους αυτόχθονες που είναι διασκορπισμένοι σε αυτή την απέραντη μεθοριακή περιοχή; Πώς μπορούμε να καθησυχάσουμε την καχυποψία τους; Τι μπορούμε να κάνουμε για να αφαιρέσουμε το κάλυμμα;
Οι Πρώτες Προσπάθειες να Δοθεί Μαρτυρία
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, μερικοί θαρραλέοι Μάρτυρες της Αλάσκας αψήφησαν τα στοιχεία της φύσης—θυελλώδεις ανέμους, θερμοκρασίες υπό το μηδέν, μειωμένη ορατότητα εξαιτίας του χιονιού—και, πετώντας με τα ιδιωτικά τους μονοκινητήρια αεροπλάνα, έκαναν περιοδείες κηρύγματος στα διασκορπισμένα χωριά του βορρά. Εκ των υστέρων, μπορεί να λεχτεί ότι αυτοί οι θαρραλέοι αδελφοί πραγματικά εξέθεταν τον εαυτό τους σε μεγάλο κίνδυνο. Αν χαλούσε η μηχανή του αεροπλάνου, αυτό θα είχε σχεδόν αναπόφευκτα ολέθρια αποτελέσματα. Ακόμη και αν κατάφερναν να κάνουν ασφαλή προσγείωση, θα βρίσκονταν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από κάθε παροχή βοήθειας, σε θερμοκρασίες υπό το μηδέν και χωρίς μεταφορικό μέσο. Η επιβίωσή τους θα εξαρτιόταν από την εξασφάλιση τροφής και στέγης, πράγματα δυσεύρετα. Ευτυχώς, δεν συνέβηκε κανένα σοβαρό περιστατικό, αλλά αυτοί οι κίνδυνοι δεν μπορούσαν να αγνοηθούν. Έτσι, το γραφείο τμήματος της Εταιρίας Σκοπιά στην Αλάσκα αποθάρρυνε τέτοιου είδους εγχειρήματα.
Προκειμένου να δοθεί ώθηση στο έργο, πιστοί αδελφοί από τις Εκκλησίες Φέρμπανκς και Νορθ Πόουλ επικέντρωναν τις προσπάθειές τους στα μεγαλύτερα χωριά όπως το Νόουμ, το Μπόροου και το Κότσεμπιου, που εξυπηρετούνται από αεροπορικές εταιρίες. Ταξίδευαν με δικά τους έξοδα σε αυτές τις περιοχές, καλύπτοντας απόσταση 720 χιλιομέτρων προς τα βόρεια και προς τα δυτικά. Μερικοί έμεναν επί μερικούς μήνες στο Νόουμ για να διεξάγουν Γραφικές μελέτες με τους ενδιαφερομένους. Νοίκιασαν ένα διαμέρισμα στο Μπόροου για να υπάρχει καταφύγιο από τις χαμηλές θερμοκρασίες των 45 βαθμών Κελσίου υπό το μηδέν. Μέσα σε μερικά χρόνια, αυτά τα άτομα που παίρνουν στα σοβαρά την εντολή του Ιησού να κηρύξουν τα καλά νέα ως τα πέρατα της γης είχαν ξοδέψει 15.000 και πλέον δολάρια (περ. 3.000.000 δρχ.).—Μάρκος 13:10.
Φτάνει Απροσδόκητη Βοήθεια
Η αναζήτηση κάποιου τρόπου με τον οποίο θα μπορούσε να διεξαχτεί το κήρυγμα στις πιο απομονωμένες κοινότητες συνεχίστηκε, και ο Ιεχωβά διάνοιξε το δρόμο. Βρέθηκε ένα δικινητήριο αεροσκάφος—ό,τι ακριβώς χρειαζόταν για ασφαλείς πτήσεις πάνω από την απότομη οροσειρά της Αλάσκας. Πολλά βουνά στην Αλάσκα φτάνουν τα 4.200 και πλέον μέτρα σε ύψος, ενώ η κορυφή του ξακουστού όρους Μακίνλι (Ντενάλι) υψώνεται 6.193 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Τελικά, το αεροπλάνο κατέφτασε. Φανταστείτε την απογοήτευσή μας όταν ένα παλιό, ξεθωριασμένο, χιλιομπαλωμένο ιπτάμενο κατασκεύασμα άγγιξε το διάδρομο προσγείωσης. Ήταν δυνατόν να πετάει αυτό το σκάφος με ασφάλεια; Θα μπορούσαμε να εμπιστευτούμε τη ζωή των αδελφών μας σε αυτό; Και πάλι, το χέρι του Ιεχωβά δεν μας εγκατέλειψε. Υπό την επιτήρηση διπλωματούχων μηχανικών, 200 και πλέον αδελφοί πρόσφεραν εθελοντικά τις υπηρεσίες τους, δαπανώντας πολλές χιλιάδες ώρες για να ανακαινίσουν ολόκληρο το αεροπλάνο.
Δεν χόρταινες να το βλέπεις! Έτσι, καθώς υψωνόταν στους ουρανούς της Αλάσκας, γυαλιστερό, σχεδόν ολοκαίνουριο, με τον αριθμό καταχώρησής του 710WT γραμμένο με φανταχτερά γράμματα στην ουρά του! Εφόσον τόσο ο αριθμός εφτά όσο και ο αριθμός δέκα χρησιμοποιούνται στην Αγία Γραφή για να συμβολίσουν πληρότητα, θα μπορούσε να λεχτεί ότι ο αριθμός 710 υπογραμμίζει την υποστήριξη που έχει παράσχει η οργάνωση του Ιεχωβά προκειμένου να αφαιρεθεί το κάλυμμα από καρδιές που τις τυλίγει το σκοτάδι.
Κατεβαίνουμε Κατά Μήκος της Αλυσίδας των Αλεούτων Νήσων
Από τότε που αποκτήσαμε το αεροπλάνο, έχουμε καλύψει 80.000 χιλιόμετρα ερημιάς, φέρνοντας τα καλά νέα της Βασιλείας και Βιβλικά έντυπα σε 54 και πλέον χωριά. Αυτό αντιστοιχεί με το να διασχίσει κανείς το ηπειρωτικό τμήμα των Ηνωμένων Πολιτειών 19 φορές!
Διασχίσαμε τρεις φορές, από τη μια άκρη ως την άλλη, τις Αλεούτες Νήσους που έχουν μήκος 1.600 χιλιόμετρα και χωρίζουν τον Ειρηνικό Ωκεανό από τη Βερίγγειο Θάλασσα. Τα 200 και πλέον σχεδόν άδενδρα νησιά που συγκροτούν αυτή την αλυσίδα δεν κατοικούνται μόνο από τους αυτόχθονες Αλεούτους, αλλά και από χιλιάδες θαλασσοπούλια, λευκοκέφαλους θαλάσσιους αετούς και αυτοκρατορικές χήνες, με το χιονόλευκο κεφάλι τους και τα χαρακτηριστικά ασπρόμαυρα ραβδωτά φτερά τους.
Η ελκυστική ομορφιά της περιοχής κρύβει, ωστόσο, μερικούς κινδύνους. Καθώς πετούσαμε πάνω από τη θάλασσα, ήταν ορατά τα ύψους 3 έως 5 μέτρων αφρισμένα κύματα της θάλασσας, η οποία είναι τόσο παγωμένη που ακόμη και το καλοκαίρι δεν μπορεί να επιβιώσει κανείς μέσα σε αυτήν πάνω από 10 έως 15 λεπτά. Αν κάποιος πιλότος κάνει αναγκαστική προσγείωση, το μόνο που μπορεί να επιλέξει είναι να προσγειωθεί είτε σε κάποιο απόκρημνο, βραχώδες νησί είτε στην κατάψυχρη, αμείλικτη θάλασσα. Πόσο ευγνώμονες είμαστε που έχουμε τους επιδέξιους αδελφούς μας, διπλωματούχους μηχανικούς αεροσκαφών, οι οποίοι προσφέρονται εθελοντικά για να διατηρούν το αεροσκάφος σε άριστη κατάσταση!
Στη διάρκεια ενός ταξιδιού, κατευθυνθήκαμε προς το Ντατς Χάρμπορ και το ψαροχώρι Αναλάσκα. Η περιοχή είναι γνωστή για τους ανέμους της που πνέουν με ταχύτητες 130 έως 190 χιλιομέτρων την ώρα. Ευτυχώς, οι άνεμοι είχαν κοπάσει κάπως εκείνη την ημέρα, ωστόσο ήταν αρκετά ισχυροί ώστε να μας δημιουργούν συχνά ναυτία. Τι έκπληξη νιώσαμε όταν είδαμε να προβάλλει μπροστά μας ο διάδρομος προσγείωσης—δεν ήταν παρά μια εγκοπή στα βράχια της βουνοπλαγιάς! Από τη μια πλευρά του διαδρόμου έχασκε ένας βραχώδης γκρεμός και από την άλλη τα παγωμένα ύδατα της Βεριγγείου Θάλασσας! Ο διάδρομος ήταν βρεγμένος κατά την προσγείωση. Εκεί, βρέχει περισσότερες από 200 ημέρες το χρόνο.
Πόσο μεγάλη χαρά νιώσαμε συζητώντας για το Λόγο του Θεού και για το σκοπό του με τους κατοίκους της περιοχής! Αρκετά από τα άτομα προχωρημένης ηλικίας εξέφρασαν την εκτίμησή τους για την ελπίδα ενός κόσμου χωρίς πόλεμο. Ήταν ακόμη ζωντανές οι αναμνήσεις που είχαν από το βομβαρδισμό τον οποίο έκαναν οι Ιάπωνες στο Ντατς Χάρμπορ κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι αναμνήσεις που έχουμε εμείς από αυτά τα ταξίδια κηρύγματος είναι εξίσου αξέχαστες.
Σταδιακά, οι Άνθρωποι Θερμαίνονται
Καθώς ελέγχουμε και πάλι τις καιρικές συνθήκες, παρατηρούμε ότι σημειώνεται αργή άνοδος στη θερμοκρασία. Αυτό μου φέρνει στο νου το έργο που διεξάγουμε στις αραιοκατοικημένες περιοχές. Αργά αλλά σταθερά, παρατηρούμε ότι οι καρδιές των ανθρώπων θερμαίνονται.
Απαιτήθηκε χρόνος για να αφαιρέσουμε το πέπλο της καχυποψίας και της δυσπιστίας που νιώθουν οι άνθρωποι απέναντι στους ξένους. Στις πρώτες μας απόπειρες, δεν ήταν ασυνήθιστο να έρχονται οι αρμόδιοι της εκκλησίας του χωριού για να συναντήσουν το αεροπλάνο, να ρωτούν για το σκοπό της επίσκεψής μας και στη συνέχεια να μας ζητούν χωρίς περιστροφές να φύγουμε. Τέτοιες υποδοχές ήταν, φυσικά, αποκαρδιωτικές. Ωστόσο, θυμόμασταν τη συμβουλή του Ιησού η οποία αναφέρεται στο εδάφιο Ματθαίος 10:16: «Να αποδειχτείτε προσεκτικοί σαν τα φίδια και εντούτοις αθώοι σαν τα περιστέρια». Έτσι, επιστρέφαμε έχοντας φορτώσει το αεροπλάνο με φρέσκα μαρούλια, ντομάτες, πεπόνια και άλλα είδη που ήταν δυσεύρετα εκεί. Οι άλλοτε εχθρικοί κάτοικοι ήταν τώρα πανευτυχείς βλέποντας το φορτίο μας.
Ενώ ένας αδελφός φρόντιζε το «κατάστημα» με το να δέχεται συνεισφορές για αυτά τα φρέσκα προϊόντα, άλλοι αδελφοί πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι, πληροφορώντας τους οικοδεσπότες για την άφιξη του φορτίου με τα φρέσκα είδη. Στις πόρτες, οι αδελφοί ρωτούσαν επίσης: «Α, παρεμπιπτόντως, μήπως διαβάζετε την Αγία Γραφή; Είμαι σίγουρος ότι θα σας αρέσει αυτό το βοήθημα για μελέτη της Αγίας Γραφής που δείχνει ότι ο Θεός μάς υπόσχεται έναν παράδεισο». Ποιος μπορούσε να αντισταθεί σε μια τέτοια δελεαστική προσφορά; Όλοι εκτιμούσαν τόσο την υλική όσο και την πνευματική τροφή. Η υποδοχή ήταν ευχάριστη, διατίθονταν πολλά έντυπα και μερικές καρδιές θερμαίνονταν.
Περνάμε τα Σύνορα
Από το Εδαφικό Διαμέρισμα Γιούκον, η Εκκλησία Χουάιτχορς μας απηύθυνε μια πρόσκληση παρόμοια με εκείνη ενός ‘Μακεδόνα’, καλώντας μας να ‘περάσουμε’ στον Καναδά για να επισκεφτούμε μερικές περιοχές στο απόμακρο Βορειοδυτικό Εδαφικό Διαμέρισμα. (Πράξεις 16:9) Πέντε από εμάς επιβιβαστήκαμε στο αεροπλάνο με κατεύθυνση το Τούκτογιακτούκ, ένα χωριό κοντά στον όρμο Μακένζι, στη θάλασσα Μπόφορτ βόρεια του Αρκτικού Κύκλου.
‘Πώς προφέρεται αυτό το παράξενο όνομα;’ αναρωτιόμασταν όταν φτάσαμε.
«Τουκ», απάντησε ένας νεαρός με πλατύ χαμόγελο.
«Πώς και δεν το σκεφτήκαμε;» απορούσαμε.
Προς έκπληξή μας οι κάτοικοι του Τούκτογιακτούκ ήταν καλά εξοικειωμένοι με τις Γραφές. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να διεξαγάγουμε πολλές φιλικές συζητήσεις και να δώσουμε πολλά έντυπα. Ένας από τους νεαρούς σκαπανείς μας είχε μια διαφωτιστική συνομιλία με έναν οικοδεσπότη.
«Εγώ είμαι Αγγλικανός!» είπε ο οικοδεσπότης.
«Ξέρετε ότι η Αγγλικανική Εκκλησία επιδοκιμάζει την ομοφυλοφιλία;» ρώτησε ο σκαπανέας μας.
«Αλήθεια;» ρώτησε σκεφτικός ο άντρας. «Ε, τότε, δεν είμαι πια Αγγλικανός». Ελπίζουμε ότι ένα ακόμη άτομο άνοιξε την καρδιά του για να δεχτεί τα καλά νέα της Αγίας Γραφής.—Εφεσίους 1:18.
Ένα άτομο προχωρημένης ηλικίας είχε εντυπωσιαστεί από την αποφασιστικότητά μας να επισκεφτούμε κάθε σπίτι στην περιοχή. Κανονικά έπρεπε να πηγαίνουμε παντού με τα πόδια. Συνήθως, έπρεπε να περπατήσουμε ένα χιλιόμετρο ή και περισσότερα για να φτάσουμε από το διάδρομο προσγείωσης στο χωριό. Κατόπιν, προκειμένου να επισκεφτούμε κάθε σπίτι, έπρεπε να κάνουμε οδοιπορία μέσα από μονοπάτια γεμάτα χαλίκια ή λάσπη. Ο άνθρωπος αυτός μας δάνεισε το ανοιχτό φορτηγάκι του, και τι ευλογία ήταν αυτό! Το πέρασμα των συνόρων και η βοήθεια που προσφέραμε για να καλυφτεί ο τομέας στον Καναδά υπήρξαν θαυμάσιο προνόμιο.
Αξίζει τον Κόπο;
Όταν ο καιρός είναι άσχημος και δεν μπορούμε να μετακινηθούμε ή υπάρχει μεγάλη καθυστέρηση, όπως τώρα, ή όταν, αφού δαπανήσουμε πολλές ώρες στο έργο μαρτυρίας, δεν φαίνεται να έχουμε θερίσει τίποτε άλλο εκτός από αδιαφορία ή ακόμη και εχθρότητα, αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε κατά πόσο αξίζει όλο αυτόν το χρόνο, το μόχθο και τα έξοδα. Μπορεί να σκεφτόμαστε τα άτομα που φαίνεται ότι δείχνουν ενδιαφέρον και τα οποία υπόσχονται να γράψουν, αλλά δεν το κάνουν ποτέ. Μετά, θυμόμαστε ότι δεν συνηθίζουν πολλοί αυτόχθονες να γράφουν επιστολές και ότι εύκολα η φιλικότητα μπορεί να εκληφτεί ως ενδιαφέρον για το άγγελμα της Αγίας Γραφής. Κατά καιρούς, φαίνεται τόσο δύσκολο να αξιολογήσει κανείς την επιτυχία.
Αυτές οι αρνητικές σκέψεις εξαφανίζονται γρήγορα όταν ανακαλούμε στη μνήμη μας τις καλές εμπειρίες που είχαν άλλοι ευαγγελιζόμενοι της Βασιλείας. Για παράδειγμα, μια Μάρτυρας από το Φέρμπανκς κήρυττε στο χωριό Μπόροου στο μακρινό βορρά. Εκεί συνάντησε μια έφηβη που φοιτούσε σε ένα κολέγιο στην Καλιφόρνια και η οποία είχε γυρίσει στο σπίτι της για τις διακοπές. Η αδελφή καλλιέργησε το ενδιαφέρον μέσω αλληλογραφίας και συνέχισε να ενθαρρύνει αυτή την κοπέλα ακόμη και όταν επέστρεψε στο κολέγιο. Σήμερα, αυτή η νεαρή έχει βαφτιστεί και υπηρετεί ευτυχισμένη τον Ιεχωβά.
Ένα χτύπημα στην πόρτα με βγάζει από τις ονειροπολήσεις μου και παρέχει μια ακόμη απόδειξη για το ότι όλα αυτά αξίζουν τον κόπο. Εκεί στην πόρτα στέκεται ο Έλμερ, ο οποίος, μέχρι τώρα, είναι ο μόνος αφιερωμένος και βαφτισμένος Ίνουιτ Μάρτυρας στο Νόουμ.
«Αν το επιτρέψει ο καιρός, μπορώ να έρθω μαζί σας;» ρώτησε. Ζώντας απομονωμένα, 800 και πλέον χιλιόμετρα μακριά από την πιο κοντινή εκκλησία, θέλει να συμμετέχει στη διακονία με τους αδελφούς του όποτε του δίνεται η ευκαιρία.
Οι αχτίδες του ήλιου αρχίζουν να ξεπροβάλλουν μέσα από τα σύννεφα, και ξέρουμε ότι σε λίγο θα μας δοθεί άδεια απογείωσης. Καθώς ο Έλμερ ανεβαίνει στο αεροπλάνο, μας συγκινεί το χαρούμενο, λαμπερό πρόσωπό του. Αυτή είναι μια ιδιαίτερη ημέρα για τον Έλμερ. Μας συνοδεύει στον προορισμό μας, σε ένα χωριό, για να κηρύξει στο δικό του λαό, τους Ίνουιτ, και ενώνεται μαζί μας στην προσπάθεια που καταβάλλουμε να αφαιρέσουμε το κάλυμμα από τις καρδιές εκείνων που ζουν στο τελευταίο σύνορο του κόσμου.—Από συνεργάτη.
[Χάρτης στη σελίδα 23]
(Για το πλήρως μορφοποιημένο κείμενο, βλέπε έντυπο)
1. Γκάμπελ
2. Σαβούνγκα
3. Νόουμ
4. Κότσεμπιου
5. Μπόροου
6. Τούκτογιακτούκ
7. Φέρμπανκς
8. Άνκοριτζ
9. Αναλάσκα
10. Ντατς Χάρμπορ
[Εικόνα στη σελίδα 24]
Προκειμένου να επισκεφτούμε τις απομονωμένες κοινότητες, είναι συχνά αναγκαίο να περάσουμε πάνω από κάποια από τις πολλές οροσειρές της Αλάσκας
[Εικόνα στη σελίδα 25]
Η Μπέτι Χόοζ, η Σόφι Μέζακ και η Κάρι Τίπελς, όλες μαζί, έχουν συνολικά 30 και πλέον χρόνια στην ολοχρόνια υπηρεσία