Ο Ιεχωβά Μεταβάλλει τους Καιρούς και τους Χρόνους στη Ρουμανία

ΟΙ ΑΝΕΜΟΙ της αλλαγής σάρωσαν την Ανατολική Ευρώπη το 1989. Μέσα σε λίγους μήνες, κυβερνήσεις που κάποτε ορθώνονταν σαν απόρθητα φρούρια έπεσαν η μια μετά την άλλη σαν τα πούλια του ντόμινο. Μαζί με τον πολιτικό μετασχηματισμό ήρθαν κοινωνικές, οικονομικές και, κάτι πολύ πιο σημαντικό για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, θρησκευτικές αλλαγές. Στη μια χώρα μετά την άλλη, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά αναγνωρίστηκαν επίσημα και τους δόθηκε ξανά η ελευθερία να συνεχίσουν τη θρησκευτική τους δραστηριότητα.

Αλλά φαινόταν ότι στη Ρουμανία τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Η κυβέρνηση ασκούσε τόσο ασφυκτική καταπίεση στους ανθρώπους ώστε φαινόταν ότι οι άνεμοι της αλλαγής θα είχαν πολύ λίγα αποτελέσματα. Καθώς οι Μάρτυρες του Ιεχωβά εκεί άκουγαν για το τι συνέβαινε στις άλλες ανατολικοευρωπαϊκές χώρες αναρωτιούνταν: ‘Θα μπορέσουμε άραγε ποτέ να απολαύσουμε ελευθερία λατρείας πριν από τον Αρμαγεδδώνα;’ Οι καρδιές τους λαχταρούσαν να έρθει ο καιρός που θα μπορούσαν να συνάγονται στις Χριστιανικές συναθροίσεις με τους πνευματικούς αδελφούς και τις πνευματικές αδελφές τους, να κηρύττουν τα καλά νέα δημόσια και να μελετούν τα Γραφικά έντυπά τους φανερά, χωρίς να χρειάζεται να τα κρύβουν συνεχώς. Όλα αυτά φαίνονταν σαν όνειρο.

Όμως, το όνειρο έγινε πραγματικότητα! Αυτό συνέβη το Δεκέμβριο του 1989. Προς γενική έκπληξη, το καθεστώς του Τσαουσέσκου έπεσε μέσα σε μια νύχτα. Ξαφνικά εκείνοι οι Χριστιανοί βρήκαν ανακούφιση. Στις 9 Απριλίου 1990, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά αναγνωρίστηκαν νομικά ως θρησκευτική οργάνωση στη Ρουμανία. Ο Ιεχωβά είχε μεταβάλει τους καιρούς και τους χρόνους για τους 17.000 δραστήριους Μάρτυρες που βρίσκονταν εκεί.—Παράβαλε Δανιήλ 2:21.

Μια Μακρόχρονη Ιστορία

Το 1911, ο Κάρολ Σάμπο και ο Γιόζεφ Κις επέστρεψαν στη Ρουμανία από τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου είχαν μάθει τη Βιβλική αλήθεια και είχαν αφιερώσει τη ζωή τους στον Ιεχωβά για να κάνουν το θέλημά του. Ήθελαν να μεταδώσουν τα καλά νέα στους συμπατριώτες τους. Μόλις έφτασαν στη Ρουμανία, άρχισαν αμέσως να κηρύττουν. Όταν ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, συνελήφθησαν για αυτό που έκαναν. Ωστόσο, οι σπόροι της Βασιλείας που είχαν σπείρει άρχισαν να φέρνουν αποτελέσματα. Το 1920, όταν το έργο είχε αναδιοργανωθεί, υπήρχαν περίπου 1.800 ευαγγελιζόμενοι της Βασιλείας στη Ρουμανία.

Στο μεταξύ το πνεύμα της επανάστασης το οποίο έκαιγε στα Βαλκάνια γινόταν ολοένα και πιο αισθητό στη Ρουμανία, και αφθονούσαν οι ταραχές. Παρά τους δύσκολους καιρούς, οι πνευματικοί αδελφοί μας συνέχισαν το έργο. Το 1924 η Εταιρία Σκοπιά άνοιξε ένα γραφείο στην οδό Ρεγκίνας-Μαρίας 26, στην Κλουζ-Ναπόκα, ώστε να φροντίζει για το έργο στη Ρουμανία, στην Ουγγαρία, στη Βουλγαρία, στη Γιουγκοσλαβία και στην Αλβανία.

Όμως, η πολιτική κατάσταση έγινε πολύ τεταμένη, και εκτός από τα προβλήματα με τις αρχές υπήρχαν προβλήματα και μέσα στην οργάνωση. Το Βιβλίο Έτους 1930 (στην αγγλική) αναφέρει: «Εξαιτίας της έλλειψης πίστης από μέρους του ατόμου που η Εταιρία έστειλε εκεί, οι αδελφοί έχουν διασκορπιστεί και η εμπιστοσύνη τους έχει κλονιστεί πάρα πολύ. Η Εταιρία αναμένει κάποια ευκαιρία για να αναζωογονήσει ξανά το έργο σε εκείνη τη χώρα, αλλά οι τοπικές αρχές απαγορεύουν τα πάντα, και πρέπει να περιμένουμε μέχρι να ανοίξει ο Κύριος έναν πιο ευνοϊκό δρόμο». Στη συνέχεια, το 1930 ο Μάρτιν Μαγιαρόσι, ένας Ρουμάνος Μάρτυρας ο οποίος είχε βαφτιστεί το 1922, διορίστηκε ως ο νέος υπηρέτης τμήματος, και το γραφείο αργότερα μεταφέρθηκε στην οδό Κρισάνα 33, στο Βουκουρέστι. Έπειτα από μακρόχρονο αγώνα, η Εταιρία τελικά καταχωρήθηκε ως νομικά αναγνωρισμένο σωματείο στη Ρουμανία το 1933.

Οι Δυσκολίες Συνεχίστηκαν

Σοβαρές δοκιμασίες συνέχισαν να πλήττουν τους Μάρτυρες στη Ρουμανία. Το Βιβλίο Έτους 1936 (στην αγγλική) αναφέρει: «Αναμφίβολα σε κανένα μέρος της γης δεν εργάζεται η αδελφότητα αντιμετωπίζοντας μεγαλύτερες δυσκολίες από ό,τι στη Ρουμανία». Παρ’ όλες τις αντιξοότητες, οι εκθέσεις υπηρεσίας για το 1937 ανέφεραν ότι υπήρχαν 75 εκκλησίες με 856 ευαγγελιζομένους στη Ρουμανία. Στην Ανάμνηση, παρευρέθηκαν 2.608 άτομα.

Καθώς ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος βρισκόταν σε εξέλιξη, η Ρουμανία δεν έμεινε ανεπηρέαστη. Το Σεπτέμβριο του 1940, ο στρατηγός Ιόν Αντονέσκου κατέλαβε την εξουσία του κράτους και άρχισε μια διακυβέρνηση παρόμοια με εκείνη του Χίτλερ. Οι πράξεις βίας ήταν στην ημερήσια διάταξη. Εκατοντάδες αδελφοί μας συνελήφθησαν, δάρθηκαν και βασανίστηκαν. Ο αδελφός Μαγιαρόσι συνελήφθη το Σεπτέμβριο του 1942, αλλά μπορούσε ακόμα να συντονίζει το έργο για την Τρανσυλβανία από τη φυλακή.

Ο διωγμός συνεχίστηκε όταν ο στρατός του Χίτλερ σάρωσε τη χώρα το 1944. Μια έκθεση από το Βουκουρέστι περιγράφει τις συνθήκες που επικρατούσαν υπό το ναζιστικό καθεστώς: «Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά σε αυτή τη χώρα υπέστησαν φοβερό διωγμό. Καθώς ήμασταν φυλακισμένοι μαζί με τους κομμουνιστές, και ενώ ο χιτλερικός κλήρος μας κατηγορούσε ότι ήμασταν χειρότεροι από τους κομμουνιστές, πολλοί από εμάς καταδικάστηκαν είτε σε 25 χρόνια φυλάκιση είτε σε ισόβια είτε σε θάνατο».

Επιτέλους ο πόλεμος τελείωσε, και την 1η Ιουνίου 1945 το γραφείο της Εταιρίας στο Βουκουρέστι άρχισε να λειτουργεί και πάλι. Παρά τις δυσκολίες που υπήρχαν για την απόκτηση χαρτιού, αφιερωμένοι εργάτες τύπωσαν πάνω από 860.000 βιβλιάρια και περισσότερα από 85.000 αντίτυπα της Σκοπιάς στη ρουμανική και στην ουγγρική. Ο Ιεχωβά ευλόγησε πλούσια το σκληρό τους έργο. Μέχρι το 1946 είχαν βαφτιστεί περίπου 1.630 καινούρια άτομα. Το αποκορύφωμα εκείνης της χρονιάς ήταν η εθνική συνέλευση που διεξάχτηκε στο Βουκουρέστι στις 28 και 29 Σεπτεμβρίου. Ο κλήρος έκανε το καλύτερο που μπορούσε για να παρέμβει και να σταματήσει αυτή τη συνέλευση, αλλά δεν πέτυχε, και περίπου 15.000 άτομα παρακολούθησαν τη δημόσια ομιλία. Ήταν η πρώτη φορά που οι αδελφοί στη Ρουμανία μπόρεσαν να έχουν μια τέτοια συνέλευση.

Η Εταιρία έστειλε τον αδελφό Άλφρεντ Ρούτιμαν από το τμήμα της Ελβετίας στη Ρουμανία. Τον Αύγουστο του 1947 μπόρεσε να μιλήσει σε 4.500 και πλέον αδελφούς σε 16 τοποθεσίες, εποικοδομώντας τους για αυτά που βρίσκονταν μπροστά τους. Σύντομα επρόκειτο να ασκηθούν ξανά πιέσεις στους Μάρτυρες, αυτή τη φορά από το κομμουνιστικό καθεστώς. Το Φεβρουάριο του 1948 οι αρχές έθεσαν υπό απαγόρευση τις δραστηριότητές μας όσον αφορά την εκτύπωση και το κήρυγμα. Κατόπιν, τον Αύγουστο του 1949, έγινε αιφνιδιαστική εισβολή στο γραφείο που βρισκόταν στην οδό Άλιον 38. Στη συνέχεια, πολλοί αδελφοί, περιλαμβανομένου του αδελφού Μαγιαρόσι, συνελήφθησαν. Αυτή τη φορά, με την κατηγορία ότι ήταν ιμπεριαλιστές, στάλθηκαν στις φυλακές ή στα στρατόπεδα εργασίας. Για τα επόμενα 40 χρόνια το έργο ήταν απαγορευμένο και οι Μάρτυρες του Ιεχωβά υπέφεραν πάρα πολύ. Διάφορα προβλήματα μέσα στην οργάνωση, που υποκινούνταν από τους εχθρούς, πρόσθεταν στις στενοχώριες. Τελικά, το καθεστώς του Τσαουσέσκου ανατράπηκε το 1989 και αυτοί ήταν ελεύθεροι! Τι θα έκαναν τώρα με την ελευθερία που είχαν αποκτήσει;

Κηρύττουν Δημόσια Ξανά

Οι Μάρτυρες δεν έχασαν καθόλου καιρό. Αμέσως άρχισαν να κηρύττουν από σπίτι σε σπίτι. Αλλά αυτό δεν ήταν εύκολο για εκείνους που επί χρόνια είχαν συνεχίσει θαρραλέα το έργο υπό την επιφάνεια μέσω ανεπίσημης μαρτυρίας. Τώρα που μπορούσαν να κηρύξουν δημόσια ήταν ανήσυχοι. Οι περισσότεροι δεν το είχαν ξανακάνει αυτό ποτέ, και η τελευταία φορά που οποιοσδήποτε από αυτούς είχε κηρύξει από σπίτι σε σπίτι ήταν στα τέλη της δεκαετίας του 1940. Τι είδους αποτελέσματα έχουν αυτοί; Ας δούμε.

Ένα κατάλληλο μέρος για να αρχίσουμε είναι η πρωτεύουσα, το Βουκουρέστι, το οποίο έχει 2,5 εκατομμύρια κατοίκους. Πριν από δυο χρόνια, υπήρχαν μόνο τέσσερις εκκλησίες στην πόλη. Τώρα υπάρχουν δέκα εκκλησίες, και πάνω από 2.100 άτομα ήρθαν στον εορτασμό της Ανάμνησης για το 1992. Καθώς διεξάγονται πολλές οικιακές Γραφικές μελέτες, οι οποίες σημειώνουν πρόοδο, μπορεί σύντομα να σχηματιστούν μερικές νέες εκκλησίες.

Η Κραϊόβα είναι μια πόλη 300.000 κατοίκων περίπου, η οποία βρίσκεται στο νοτιοδυτικό μέρος της χώρας. Μέχρι το 1990 υπήρχαν μόνο γύρω στους 80 Μάρτυρες σε ολόκληρη την πόλη. Κατόπιν διαδόθηκε το σκαπανικό πνεύμα και το έργο προχώρησε με μεγάλη ορμή. Μόνο το 1992, βαφτίστηκαν 74 άτομα, και τώρα διεξάγονται περισσότερες από 150 Γραφικές μελέτες. Έχοντας 200 και πλέον ευαγγελιζομένους, ψάχνουν με ζήλο να βρουν ένα κατάλληλο μέρος για Αίθουσα Βασιλείας.

Στο Τίργκου-Μούρες, μια Μάρτυρας και δυο αδελφοί πήγαν στον Ορθόδοξο ιερέα για να του ζητήσουν να σβήσει το όνομά της από τους καταλόγους των μελών της εκκλησίας. Όταν έμαθε το σκοπό της επίσκεψής τους, ο ιερέας τους προσκάλεσε μέσα, και είχαν μια θαυμάσια συζήτηση. Ο ιερέας είπε κατόπιν: «Σας ζηλεύω, αλλά όχι με κακό τρόπο. Εμείς θα έπρεπε να κάνουμε το έργο που κάνετε εσείς. Τι κρίμα που η Ορθόδοξη Εκκλησία μοιάζει με γίγαντα που κοιμάται»! Δέχτηκε το ειδικό βιβλιάριο Πρέπει να Πιστεύετε στην Τριάδα; και ένα αντίτυπο του περιοδικού Η Σκοπιά. Η αδελφή είναι ευτυχισμένη που δεν ανήκει πια στο «γίγαντα που κοιμάται».—Αποκάλυψις 18:4.

Είναι αξιοσημείωτο ότι η πλειονότητα εκείνων που μαθαίνουν τώρα την αλήθεια είναι νεαροί. Γιατί; Προφανώς αυτοί περίμεναν πολλά πράγματα από την αλλαγή στην κυβέρνηση, αλλά απογοητεύτηκαν. Είναι ευτυχισμένοι που μαθαίνουν ότι μόνο η Βασιλεία του Ιεχωβά μπορεί να δώσει διαρκή λύση στα προβλήματά μας.—Ψαλμός 146:3-5.

Μεγάλα Πράγματα Συμβαίνουν σε Μικρά Μέρη

Το Οκολίς είναι ένα μικρό χωριό στο βόρειο τμήμα της Ρουμανίας. Το 1920, ένας άντρας ονόματι Πίντεα Μόιζα επέστρεψε από το ρωσικό μέτωπο, όπου είχε πιαστεί ως αιχμάλωτος πολέμου. Κάποτε ήταν Καθολικός, αλλά πριν επιστρέψει είχε γίνει Βαπτιστής. Τρεις εβδομάδες αργότερα τον επισκέφτηκαν οι Σπουδαστές της Γραφής, όπως ήταν τότε γνωστοί οι Μάρτυρες του Ιεχωβά. Ύστερα από εκείνη την επίσκεψη, δήλωσε: «Τώρα έχω βρει την αλήθεια για τον Θεό!» Το 1924 υπήρχε ένας όμιλος 35 ατόμων στο Οκολίς.

Σήμερα, μεταξύ του ντόπιου πληθυσμού των 473 ατόμων, υπάρχουν εκεί 170 ευαγγελιζόμενοι της Βασιλείας. Ο τομέας που έχει ανατεθεί σε κάθε ευαγγελιζόμενο περιλαμβάνει περίπου δυο σπίτια, και αυτοί κηρύττουν επίσης και στα γύρω χωριά. Ωστόσο, είναι αισιόδοξοι. Μόλις έχτισαν μια όμορφη Αίθουσα Βασιλείας η οποία χωράει 400 άτομα. Όλη η εργασία έγινε από τους ντόπιους Μάρτυρες.

Η Βάλεα Λάργκα είναι το μέρος στο οποίο είχαν εγκατασταθεί οι αδελφοί Σάμπο και Κις το 1914. Το 1991, ανάμεσα στους 3.700 κατοίκους της, υπήρχαν οχτώ εκκλησίες και 582 ευαγγελιζόμενοι της Βασιλείας. Στην Ανάμνηση του 1992, υπήρχαν 1.082 παρόντες—σχεδόν 1 στα 3 άτομα που ζουν σε αυτή την κοιλάδα.

Ειδικοί Σκαπανείς Ανοίγουν το Δρόμο

Οι ειδικοί σκαπανείς παίζουν μεγάλο ρόλο στη μετάδοση των καλών νέων σε ανθρώπους που ζουν στις πιο απομακρυσμένες περιοχές. Αμέσως μόλις δόθηκε η ελευθερία για το κήρυγμα, ο Ιονέλ Άλμπαν άρχισε να εργάζεται σε δυο πόλεις, δαπανώντας δυο μέρες κάθε εβδομάδα στην Όρσοβα και πέντε μέρες στην Τούρνου-Σεβερίν.

Όταν έφτασε ο Ιονέλ στην Όρσοβα δεν υπήρχαν καθόλου Μάρτυρες. Την πρώτη εβδομάδα άρχισε Γραφική μελέτη με ένα 14χρονο αγόρι. Ο νεαρός έκανε τόσο πολλές αλλαγές μέσα σε δυο μήνες ώστε ένας φίλος του και ένας γείτονάς του άρχισαν επίσης να μελετούν. Ο γείτονας, ο Ρόλαντ, ο οποίος ήταν Καθολικός, σημείωσε εκπληκτική πρόοδο. Έπειτα από ενάμιση μόνο μήνα, συνόδεψε τον Ιονέλ στο έργο κηρύγματος, και σε πέντε μήνες βαφτίστηκε. Άρχισε την ολοχρόνια υπηρεσία αμέσως. Η μητέρα του άρχισε επίσης να μελετάει και βαφτίστηκε στη Συνέλευση Περιφερείας του 1992 «Φορείς Φωτός». Τώρα υπάρχουν δέκα ευαγγελιζόμενοι στην Όρσοβα και διεξάγουν 30 οικιακές Γραφικές μελέτες.

Ο πρώτος που δέχτηκε την αλήθεια στην Τούρνου-Σεβερίν ήταν ο υπάλληλος της ρεσεψιόν του ξενοδοχείου στο οποίο έμενε ο Ιονέλ. Ύστερα από δυο μήνες ο άντρας έγινε αβάφτιστος ευαγγελιζόμενος και σε τρεις μήνες βαφτίστηκε. Τώρα είναι ένας από τους 32 ευαγγελιζομένους που υπάρχουν εκεί και οι οποίοι διεξάγουν συνολικά 84 οικιακές Γραφικές μελέτες.

Μια άλλη ειδική σκαπάνισσα, η Γκαμπριέλα Τζέικα, υπηρετούσε ως τακτική σκαπάνισσα ακόμα και όταν το έργο μας ήταν υπό απαγόρευση. Η επιθυμία της ήταν να εργαστεί εκεί όπου η ανάγκη ήταν μεγαλύτερη. Της ανατέθηκε ένας τεράστιος τομέας. Μερικές φορές ταξίδευε 100 με 160 χιλιόμετρα για να επισκεφτεί ενδιαφερόμενα άτομα. Μια πόλη στην οποία εργάστηκε ήταν η Μότρου, όπου υπήρχαν μόνο τέσσερις Μάρτυρες. «Λόγω της αυξημένης δραστηριότητας στη Μότρου, οι ιερείς και άλλες θρησκευτικές ομάδες άρχισαν να μας εναντιώνονται», αναφέρει. «Επηρέασαν το δήμαρχο και την αστυνομία προκειμένου αυτοί να ασκήσουν πίεση στις οικογένειες που μου παρείχαν κατάλυμα. Εκείνες με πέταγαν έξω, και έτσι σχεδόν κάθε μήνα έπρεπε να ψάχνω να βρω μέρος για να μείνω».

Η Γκαμπριέλα άρχισε μελέτη με μια αθεΐστρια στην Όρσοβα, η οποία έλεγε ότι δεν ενδιαφερόταν για τη θρησκεία ή για την Αγία Γραφή. Αλλά ύστερα από τέσσερις μόνο μήνες μελέτης, η γυναίκα άρχισε να υποστηρίζει την Αγία Γραφή. Μολονότι ο σύζυγός της την κλείδωνε έξω τα βράδια και απειλούσε να τη χωρίσει ή να τη σκοτώσει, εκείνη διακράτησε την ακεραιότητά της. Ακόμα και πριν βαφτιστεί, διεξήγε δέκα Γραφικές μελέτες.

Θαυμάσιες Προοπτικές Βρίσκονται Μπροστά

Τον Αύγουστο του 1992, η Ρουμανία έφτασε ένα ανώτατο όριο 24.752 ευαγγελιζομένων σε 286 εκκλησίες. Οι παρόντες στην Ανάμνηση ξεπέρασαν τους 66.000. Στο μικρό γραφείο τμήματος στο Βουκουρέστι, 17 άτομα κάνουν το καλύτερο που μπορούν ώστε να φροντίζουν για τις πνευματικές ανάγκες των αδελφών τους. Ανυπομονούν να αρχίσουν σύντομα την οικοδόμηση ενός μεγαλύτερου τμήματος.

Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά στη Ρουμανία δεν μπορούν να μη μείνουν έκπληκτοι από όλες τις ραγδαίες αλλαγές που έχουν συμβεί στα τελευταία λίγα χρόνια. Είναι ευγνώμονες στον Ιεχωβά Θεό που αποτελούν μέρος της διεθνούς εκκλησίας η οποία φέρνει το όνομά Του και καθοδηγεί τους ανθρώπους σε ακριβή γνώση για εκείνον και για τον αμετάβλητο σκοπό του. Έπειτα από τόσο πολλά χρόνια δυσκολιών και διωγμού, πόσο ευγνώμονες είναι στον Ιεχωβά ο οποίος έχει πραγματικά μεταβάλει τους καιρούς και τους χρόνους στη Ρουμανία!

[Χάρτης στη σελίδα 23]

(Για το πλήρως μορφοποιημένο κείμενο, βλέπε έντυπο)

ΟΥΓΓΑΡΙΑ

ΡΟΥΜΑΝΙΑ

Βουκουρέστι

Κλουζ-Ναπόκα

Κραϊόβα

Τίργκου-Μούρες

Όρσοβα

Τούρνου-Σεβερίν

Μότρου

Τούρντα

ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ

[Εικόνες στις σελίδες 24, 25]

1. Περίπου 700 Μάρτυρες συγκεντρωμένοι σε δάσος το 1947

2. Διαφημιστικό για δημόσια ομιλία που εκφωνήθηκε το 1946

3. Συνέλευση στην Άλμπα Ιούλια το 1992

4. Επίδοση μαρτυρίας στην Κλουζ-Ναπόκα σήμερα

5. Αίθουσα Βασιλείας κοντά στην Τούρντα

6. Η οικογένεια Μπέθελ στο Βουκουρέστι