Χρειάζεται Πραγματικά η Ανθρωπότητα Κάποιον Μεσσία;
«Ο ΚΟΣΜΟΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΝΑΝ ΜΕΣΣΙΑ, ΔΗΛΩΝΕΙ ΕΠΙΣΗΜΟ ΠΡΟΣΩΠΟ»
Αυτός ο τίτλος εμφανίστηκε στην εφημερίδα Δε Φαϊνάνσιαλ Ποστ (The Financial Post) του Τορόντο του Καναδά, το 1980. Το επίσημο πρόσωπο του οποίου τα λόγια παρατέθηκαν ήταν ο Αουρέλιο Πετσέι, πρόεδρος και ιδρυτής μιας πολύ γνωστής ομάδας διανοουμένων που ονομάζεται Λέσχη της Ρώμης. Σύμφωνα με την Ποστ, ο Πετσέι πίστευε ότι «ένας χαρισματικός ηγέτης—από το χώρο της επιστήμης, της πολιτικής ή της θρησκείας—θα ήταν η μόνη σωτηρία του κόσμου από τις κοινωνικές και οικονομικές αναταραχές που απειλούν να καταστρέψουν τον πολιτισμό». Εσείς τι πιστεύετε; Βρίσκεται αυτός ο κόσμος πραγματικά σε τόσο δύσκολη θέση ώστε να χρειάζεται η ανθρωπότητα έναν Μεσσία; Σκεφτείτε μόνο ένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει αυτός ο κόσμος—την πείνα.
ΔΥΟ μεγάλα, καστανά μάτια σάς κοιτάζουν επίμονα από κάποια φωτογραφία μιας εφημερίδας ή ενός περιοδικού. Είναι τα μάτια ενός παιδιού, ενός μικρού κοριτσιού που δεν είναι ούτε πέντε χρονών. Αλλά αυτά τα μάτια δεν σας κάνουν να χαμογελάσετε. Σε αυτά τα μάτια δεν υπάρχει ούτε η παιδιάστικη λάμψη ούτε κάποιο χαρούμενο αίσθημα απορίας ούτε αθώα εμπιστοσύνη. Απεναντίας είναι γεμάτα θλίψη που συνοδεύεται από αμηχανία, βουβό πόνο και απελπιστική πείνα. Το παιδί λιμοκτονεί. Ο πόνος και η πείνα είναι τα μόνα πράγματα που έχει γνωρίσει ποτέ.
Πιθανόν, όπως και πολλοί άλλοι, να μη θέλετε να κοιτάζετε και πολύ τέτοιες εικόνες, έτσι γυρνάτε γρήγορα τη σελίδα. Δεν είναι ότι δεν ενδιαφέρεστε, αλλά αναστατώνεστε επειδή υποψιάζεστε ότι είναι πια πολύ αργά για αυτό το κορίτσι. Τα κοκαλιάρικα άκρα και η πρησμένη κοιλιά είναι σημάδια ότι το σώμα του έχει ήδη αρχίσει να κατατρώει τον εαυτό του. Τη στιγμή που βλέπετε τη φωτογραφία του, αυτό πιθανόν έχει ήδη πεθάνει. Ακόμα χειρότερα, γνωρίζετε ότι η δική του περίπτωση απέχει πολύ από το να είναι μοναδική.
Αλλά πόσο εκτεταμένο είναι αυτό το πρόβλημα; Μπορείτε να φανταστείτε 14 εκατομμύρια παιδιά; Οι περισσότεροι από εμάς δεν μπορούμε· απλώς ο αριθμός είναι πάρα πολύ μεγάλος για να τον οραματιστεί κανείς. Φανταστείτε, τότε, ένα στάδιο 40.000 θέσεων. Τώρα φανταστείτε ότι είναι εντελώς γεμάτο με παιδιά—όλες οι σειρές, όλες οι κερκίδες, ένας ωκεανός από πρόσωπα. Ακόμα και αυτό είναι δύσκολο να το φανταστεί κανείς. Ωστόσο, θα χρειάζονταν 350 τέτοια στάδια γεμάτα με παιδιά για να συμπληρωθούν τα 14 εκατομμύρια. Σύμφωνα με τη UNICEF (Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για τα Παιδιά), αυτός είναι ο συγκλονιστικός αριθμός των παιδιών κάτω των πέντε ετών τα οποία πεθαίνουν κάθε χρόνο στις αναπτυσσόμενες χώρες από υποσιτισμό και από ασθένειες που είναι εύκολο να προληφτούν. Αυτό σημαίνει ότι κάθε μέρα πεθαίνουν τόσα παιδιά όσα θα μπορούσαν να γεμίσουν σχεδόν ένα στάδιο! Προσθέστε σε αυτά τον αριθμό των ενηλίκων που βασανίζονται από την πείνα, και θα έχετε ένα σύνολο, σε παγκόσμια κλίμακα, ενός δισεκατομμυρίου ανθρώπων περίπου, οι οποίοι χρονίως υποσιτίζονται.
Γιατί Υπάρχει Τόση Πείνα;
Αυτός ο πλανήτης παράγει τώρα περισσότερη τροφή από όση μπορούν να καταναλώσουν οι άνθρωποι και έχει τη δυνατότητα να παράγει ακόμα περισσότερη. Εντούτοις, κάθε λεπτό πεθαίνουν 26 παιδιά από τον υποσιτισμό και την αρρώστια. Στη διάρκεια του ίδιου λεπτού, ο κόσμος δαπανά περίπου 2.000.000 δολάρια (περ. 360 εκατ. δρχ.) προετοιμαζόμενος για πόλεμο. Μπορείτε να φανταστείτε τι θα μπορούσε να γίνει με όλα αυτά τα χρήματα—ή μόνο με ένα μικρό μέρος τους—για αυτά τα 26 παιδιά;
Είναι φανερό ότι η παγκόσμια πείνα δεν μπορεί να αποδοθεί απλώς στην έλλειψη τροφίμων ή χρημάτων. Το πρόβλημα προχωράει πολύ πιο βαθιά. Όπως το έθεσε ο Χόρχε Ε. Χάρντοϊ, ένας Αργεντινός καθηγητής, «ο κόσμος ως σύνολο έχει μια χρόνια αδυναμία να παράσχει παρηγοριά, δύναμη, χρόνο, πόρους και γνώση σε εκείνους που χρειάζονται αυτά τα πράγματα πιο πολύ». Ναι, το πρόβλημα βρίσκεται, όχι στους πόρους της ανθρωπότητας, αλλά στον ίδιο τον άνθρωπο. Η απληστία και η ιδιοτέλεια φαίνεται να είναι οι κυριαρχούσες δυνάμεις στην ανθρώπινη κοινωνία. Το πλουσιότερο ένα πέμπτο του πληθυσμού της γης απολαμβάνει περίπου 60 φορές περισσότερα αγαθά και υπηρεσίες από ό,τι απολαμβάνει το φτωχότερο ένα πέμπτο.
Είναι αλήθεια ότι μερικοί προσπαθούν ειλικρινά να προμηθέψουν τροφή στους πεινασμένους, αλλά οι περισσότερες προσπάθειές τους πάνε χαμένες από παράγοντες που είναι πέρα από τον έλεγχό τους. Η πείνα συχνά πλήττει χώρες που σπαράσσονται από εμφύλιο πόλεμο ή επανάσταση, και δεν είναι ασυνήθιστο οι αντιμαχόμενες δυνάμεις να μην αφήνουν τις προμήθειες τροφίμων να φτάσουν σε αυτούς που τις έχουν ανάγκη. Και οι δυο πλευρές φοβούνται ότι, αφήνοντας να φτάσουν τρόφιμα στους πολίτες που λιμοκτονούν και βρίσκονται στην περιοχή του εχθρού, με αυτόν τον τρόπο θα ταΐσουν τους εχθρούς τους. Οι ίδιες οι κυβερνήσεις χρησιμοποιούν την πείνα ως πολιτικό όπλο.
Δεν Υπάρχει Λύση;
Δυστυχώς, το πρόβλημα των εκατομμυρίων ανθρώπων που λιμοκτονούν δεν είναι η μόνη κρίση που πλήττει το σύγχρονο άνθρωπο. Η ανεξέλεγκτη καταστροφή και δηλητηρίαση του περιβάλλοντος, η διαρκής πληγή του πολέμου, που καταστρέφει εκατομμύρια ζωές, η επιδημία βίαιων εγκληματικών ενεργειών που γεννούν το φόβο και την έλλειψη εμπιστοσύνης παντού και ο συνεχής εκφυλισμός του ηθικού κλίματος, ο οποίος φαίνεται πως βρίσκεται στη ρίζα πολλών από αυτά τα προβλήματα—όλες αυτές οι παγγήινες κρίσεις ενώνουν τις δυνάμεις τους, σαν να λέγαμε, και επιβεβαιώνουν την ίδια πικρή αλήθεια—ο άνθρωπος δεν μπορεί να αυτοκυβερνηθεί με επιτυχία.
Χωρίς αμφιβολία αυτός είναι ο λόγος που πολλοί άνθρωποι δεν ελπίζουν πια ότι θα βρεθεί κάποια λύση στα παγκόσμια προβλήματα. Άλλοι αισθάνονται όπως ο Αουρέλιο Πετσέι, ο Ιταλός διανοούμενος που αναφέρθηκε στην αρχή. Αν πρόκειται να υπάρξει κάποια λύση, ισχυρίζονται, πρέπει να έρθει από μια ασυνήθιστη—ίσως ακόμα και υπερανθρώπινη—πηγή. Συνεπώς η ιδέα ενός μεσσία είναι ιδιαίτερα επιθυμητή. Αλλά είναι ρεαλιστικό να ελπίζουμε σε κάποιον μεσσία; Ή μήπως μια τέτοια ελπίδα είναι απλώς ευσεβής πόθος;
[Ευχαριστία για την προσφορά της εικόνας στη σελίδα 2]
Cover photos: Top: U.S. Naval Observatory photo; Bottom: NASA photo
[Ευχαριστία για την προσφορά της εικόνας στη σελίδα 3]
WHO photo by P. Almasy
[Ευχαριστία για την προσφορά των εικόνων στη σελίδα 4]
WHO photo by P. Almasy
U.S. Navy photo