Η Τελική Κρίση

«ΟΤΑΝ πεθάνεις θα βασανίζεται μόνο η ψυχή σου· αυτό θα είναι κόλαση γι’ αυτήν: αλλά την ημέρα της κρίσης το σώμα σου θα ενωθεί με την ψυχή σου, και τότε θα έχεις διπλή κόλαση, καθώς από την ψυχή σου θα στάζουν σταγόνες αίμα, και το σώμα σου θα πλημμυρίζει με πόνο».

Μ’ ΑΥΤΑ τα λόγια περιέγραψε ο ιεροκήρυκας του 19ου αιώνα Κ. Χ. Σπέρτζιν την άποψη του κλήρου για την ημέρα της κρίσης και τα παθήματα των καταδικασμένων. Ο Ιταλός καλλιτέχνης Μιχαήλ Άγγελος είχε μια παρόμοια τρομακτική άποψη, όπως φαίνεται από το ζωγραφικό του έργο «Η Δευτέρα Παρουσία» (μέρος του οποίου φαίνεται παραπάνω) που βρίσκεται στον τοίχο της Καπέλα Σιξτίνα στη Ρώμη. Η Νέα Εγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα (The New Encyclopædia Britannica) λέει γι’ αυτό το ζωγραφικό έργο: «Ο Χριστός στην Κρίση δεν είναι ο σωτήρας της Χριστιανοσύνης, αλλά ένας αμείλικτος θεός που τον ενδιαφέρει περισσότερο να καταδικάσει το ανθρώπινο γένος παρά να καλωσορίσει τους ευλογημένους στον ουρανό».

Η Δοξασία του Χριστιανικού Κόσμου

Στους περασμένους αιώνες, η ημέρα της κρίσης και η πύρινη κόλαση (ο πύρινος Άδης) αποτελούσαν συνηθισμένα θέματα στα κηρύγματα. Από τους άμβωνές τους, ιεροκήρυκες όπως ο Κ. Χ. Σπέρτζιν βροντοφώναζαν καθώς περιέγραφαν παραστατικά τα φρικιαστικά βασανιστήρια που περίμεναν τους αμαρτωλούς. Στις μέρες μας, τέτοια κηρύγματα ακούγονται πολύ σπάνια. Αλλά η πύρινη κόλαση και η μέλλουσα κρίση εξακολουθούν να αποτελούν επίσημες διδασκαλίες των περισσότερων εκκλησιών.

Η πλειονότητα των θρησκειών του Χριστιανικού κόσμου συμφωνούν λίγο πολύ με τη Ρωμαιοκαθολική διδασκαλία ότι οι κρίσεις του Θεού έρχονται σε δυο στάδια. Πρώτα, υπάρχει η «μερική κρίση». Όταν ένα άτομο πεθαίνει, η υποτιθέμενη αθάνατη ψυχή του κρίνεται αμέσως και παραδίνεται για όλη την αιωνιότητα είτε στην κόλαση είτε στον ουρανό.a Κατόπιν έρχεται η τελική, ή γενική, κρίση που θα γίνει στο τέλος, όταν τα σώματα των νεκρών αναστηθούν και ενωθούν ξανά με τις αθάνατες ψυχές τους.

Στη διάρκεια αυτής της ημέρας της κρίσης, οι ψυχές που βρίσκονται στον ουρανό παραμένουν εκεί και ενώνονται ξανά με σώματα που έχουν γίνει άφθαρτα. Και αυτοί που υποφέρουν στην κόλαση παραμένουν εκεί, και οι ψυχές τους ενώνονται επίσης με αναστημένα άφθαρτα σώματα. Σύμφωνα με μερικούς, αυτό κάνει τα παθήματά τους να γίνονται πιο έντονα. Εκείνοι που εξακολουθούν να ζουν ως άνθρωποι δεν πεθαίνουν. Κρίνονται ενώ ζουν ακόμα, και πηγαίνουν, «ψυχή τε και σώματι» σαν να λέγαμε, κατευθείαν στον ουρανό ή στην κόλαση.

Η πιθανότητα να υποφέρει κάποιος απερίγραπτα βασανιστήρια στην πύρινη κόλαση έχει κάνει το όλο θέμα της τελικής κρίσης στα χέρια του Ιησού Χριστού τρομακτικό ακόμα και να το σκεφτεί κανείς. Έχοντας αυτό υπόψη, θα ξαφνιαζόσασταν αν μαθαίνατε ότι, στην πραγματικότητα, οι κρίσεις του Θεού είναι συχνά αιτία για χαρά και ότι η Ημέρα της Κρίσης θα είναι ένας από τους πιο ευτυχισμένους καιρούς σε όλη την ανθρώπινη ιστορία; Πώς μπορεί να συμβεί αυτό;

[Υποσημειώσεις]

[Ευχαριστία για την προσφορά της εικόνας στη σελίδα 3]

Random/Sipa Icono