Έχω Πολλούς Λόγους για να Είμαι Ευγνώμων!

ΟΠΩΣ ΤΟ ΑΦΗΓΗΘΗΚΕ Η ΛΟΤΙ ΧΟΛ

ΣΥΝΕΒΗ στη διάρκεια του ταξιδιού μας από την Καλκούτα της Ινδίας προς τη Ρανγκούν της Βιρμανίας, το 1963. Δεν είχε περάσει πολλή ώρα αφότου αφήσαμε την Καλκούτα με το αεροπλάνο, όταν ένας αδελφός παρατήρησε ότι έτρεχαν λάδια πάνω στο φτερό. Μόλις το πληροφορήθηκε το πλήρωμα ανακοίνωσε αναγκαστική προσγείωση. Το αεροπλάνο έπρεπε πρώτα να απορρίψει μεγάλες ποσότητες καυσίμων, για να μπορέσει να προσγειωθεί. Η αεροσυνοδός φώναξε: «Αν θέλετε να προσευχηθείτε, κάντε το τώρα!» Πράγματι, προσευχηθήκαμε αν ήταν θέλημα του Ιεχωβά να έχουμε ασφαλή προσγείωση, και την είχαμε. Στ’ αλήθεια είχαμε κάποιο λόγο για να είμαστε ευγνώμονες!

ΝΑΙ, και έχω πολλούς άλλους λόγους για να είμαι ευγνώμων. Στην ηλικία των 79 χρόνων έχω ακόμη σχετική υγεία και δύναμη την οποία χρησιμοποιώ στην ολοχρόνια υπηρεσία. Επιπρόσθετα, πέρα απ’ αυτές τις ευλογίες που είναι κοινές σε όλο το λαό του Ιεχωβά, είχα πολλές αξιοσημείωτες εμπειρίες. Ήταν πολύτιμη κληρονομιά μου να υπηρετώ τον Ιεχωβά 60 και πλέον χρόνια συνολικά, και για περισσότερα από τα μισά χρόνια αυτής της περιόδου υπηρέτησα ως ολοχρόνια διάκονος ή σκαπάνισσα.

Όλα άρχισαν από τον πατέρα μου, όταν ζούσαμε στο Κάρμποντεϊλ του Ιλινόις. Εκείνος ήταν συνταυτισμένος με το δόγμα των Μαθητών του Χριστού και ενδιαφερόταν να γίνει διάκονος. Ωστόσο, οι εμπειρίες που είχε από δυο θεολογικές σχολές τον απογοήτευσαν, επειδή εκείνος είχε τις δικές του απόψεις γύρω από την Τριάδα, την αθανασία της ψυχής και τα αιώνια βάσανα.

Τελικά, ικανοποιήθηκε από τη Γραφική αλήθεια που του έφερε ένας βιβλιοπώλης των Σπουδαστών της Γραφής το 1924, όταν εγώ ήμουν μόλις 12 χρονών. Ο πατέρας μου χάρηκε όταν έμαθε ότι υπήρχαν κι άλλοι που πίστευαν όπως κι εκείνος ότι η Τριάδα, η κόλαση και η αθανασία της ανθρώπινης ψυχής είναι ψεύτικες διδασκαλίες. Σύντομα, η οικογένειά μας συναθροιζόταν τακτικά με τους Σπουδαστές της Γραφής, όπως λέγονταν τότε οι Μάρτυρες του Ιεχωβά. Το ότι έμαθα την αλήθεια για τον Ιεχωβά και το Λόγο του ήταν κάτι για το οποίο ήμουν στ’ αλήθεια ευγνώμων.

Όμως, πριν περάσει πολύς καιρός έπληξε η συμφορά. Ο άντρας που είχε φέρει στον πατέρα μου αυτές τις αλήθειες αποδείχτηκε ότι ήταν ανέντιμος και ανήθικος. Αυτός σκανδάλισε τον πατέρα μου, αλλά όχι τη μητέρα κι εμένα. Τώρα στα 15 μου, ήμουν η μεγαλύτερη από έξι παιδιά, και μαζί με τη μητέρα μου προσκολλήθηκα στην αλήθεια.

Το καλοκαίρι του 1927, ανακοινώθηκε ότι μια μεγάλη συνέλευση των Σπουδαστών της Γραφής θα διεξαγόταν στο Τορόντο του Καναδά. Ο πατέρας είπε ότι τα οικονομικά του δεν του επέτρεπαν να πάει, αλλά η μητέρα ήταν αποφασιστική γυναίκα. Άρχισε να πουλάει διάφορα πράγματα που υπήρχαν στο σπίτι, και όταν ήρθε ο καιρός για τη συνέλευση είχε μαζέψει οχτώ δολάρια. Μ’ αυτό το ποσό, εκείνη κι εγώ αρχίσαμε να ταξιδεύουμε με οτοστόπ για το Τορόντο, που βρισκόταν χίλια εξακόσια χιλιόμετρα μακριά. Το ταξίδι μας διήρκεσε πέντε μέρες και μπήκαμε σε 37 διαφορετικά αυτοκίνητα, προτού τελικά καταφέρουμε να φτάσουμε εκεί την παραμονή της συνέλευσης. Επειδή τα χρήματά μας ήταν λιγοστά, ζητήσαμε και μας παρασχέθηκε κάποιο κατάλυμα για να κοιμηθούμε, χωρίς να επιβαρυνθούμε οικονομικά. Όταν ο αδελφός Α. Χ. Μακμίλαν άκουσε για το ταξίδι μας έγραψε γι’ αυτό στην εφημερίδα της συνέλευσης κάτω από τον τίτλο: «Καμιά Αύξηση στα Εισιτήρια των Σιδηροδρόμων δεν Ανησυχεί Αυτές τις Σπουδάστριες της Γραφής».

Η μητέρα κρατούσε τον πατέρα ενήμερο στέλνοντάς του κάρτες. Έτσι, την τελευταία στιγμή εκείνος αποφάσισε, επιτέλους, να έρθει και έφτασε με αυτοκίνητο την τελευταία μέρα της συνέλευσης, πάνω στην ώρα για τη δημόσια ομιλία. Τώρα δεν χρειαζόταν να κάνουμε οτοστόπ για να γυρίσουμε στο σπίτι. Τι συνέλευση ήταν αυτή! Πόσο ευγνώμων ήμουν που μπορέσαμε να την παρακολουθήσουμε και που βοήθησε τον πατέρα μου να ανακτήσει την πνευματική του ισορροπία!

Χρόνια ολόκληρα όταν με ρωτούσαν ποια ήταν η θρησκεία μου, απαντούσα με τα αρχικά «Δ.Σ.Σ.Γ.», τα οποία αντιπροσώπευαν το Διεθνή Σύλλογο των Σπουδαστών της Γραφής. Όμως ποτέ δεν ήμουν ευχαριστημένη μ’ αυτή την επωνυμία. Γι’ αυτό ήμουν ευγνώμων, όταν υιοθετήσαμε το καινούριο όνομα Μάρτυρες του Ιεχωβά στη συνέλευση που έλαβε χώρα το 1931 στο Κολόμπους του Οχάιο.

Η Σταδιοδρομία μου στο Σχολείο

Ανάμεσα στις πολλές ευλογίες που πλούτισαν τη ζωή μου ήταν κι εκείνες που συνδέονταν με τη μουσική. Αγαπούσα πολύ τη μουσική και έμαθα από νωρίς να παίζω πιάνο. Επί πολλά χρόνια είχα το προνόμιο να συνοδεύω με το πιάνο την υμνολογία στην εκκλησία. Προτού αρχίσει η Εταιρία Σκοπιά να ηχογραφεί τους ύμνους της Βασιλείας, ένας αδελφός, που ήταν ιεραπόστολος και υπηρετούσε στην Παπούα-Νέα Γουινέα, μου ζήτησε να ηχογραφήσω κάποιους ύμνους μας ώστε οι κάτοικοι του νησιού να μάθουν να τους τραγουδούν. Αυτό ήταν κάτι που πραγματικά απόλαυσα.

Ωστόσο, το αγαπημένο μου όργανο ήταν το κλαρινέτο. Μου άρεσε να παίζω κλαρινέτο στην ορχήστρα του κολεγίου. Ο καθηγητής μου στο κολέγιο ήταν τόσο ευχαριστημένος με το παίξιμό μου, που ζήτησε να παίζω και στην αντρική μπάντα. Εκείνη την εποχή καμιά γυναίκα δεν είχε παίξει ποτέ σε αντρική μπάντα, έτσι όταν τα μέλη της μπάντας άκουσαν τι είχε προτείνει ο καθηγητής σχεδίαζαν να απεργήσουν. Το ξανασκέφτηκαν όμως όταν τους προειδοποίησαν ότι αν απεργούσαν θα τους έδιωχναν. Άλλη μια παράδοση έσπασε όταν μου ζητήθηκε να πάρω μέρος με την μπάντα σε μια ολοήμερη παρέλαση. Η εφημερίδα θεώρησε ότι το γεγονός θα προκαλούσε αίσθηση και έγραψε ορισμένα σχόλια με τον εντυπωσιακό τίτλο: «Κοπέλα Μουσικός σε μια Θάλασσα από Άντρες».

Τελικά, έδωσα μια συνέντευξη εργασίας για να διοριστώ καθηγήτρια μουσικής. Ωστόσο, λαβαίνοντας υπόψη όλα τα ζητήματα που θα μπορούσαν να προκύψουν αν δίδασκα μουσική, όπως το να μου ζητηθεί να διδάξω ή να παίξω θρησκευτική και εθνικιστική μουσική, αποφάσισα να ασχοληθώ με κάτι άλλο και διορίστηκα καθηγήτρια παγκόσμιας ιστορίας. Αλλά, χρόνια αργότερα, αυτή η αλλαγή δεν με εμπόδισε από το να παίζω το κλαρινέτο μου στις ορχήστρες των συνελεύσεων σε πολλές χώρες καθώς πήγαινα στις διεθνείς συνελεύσεις των Μαρτύρων του Ιεχωβά.

Με τον καιρό, διορίστηκα καθηγήτρια παγκόσμιας ιστορίας σ’ ένα μεγάλο λύκειο ενός προαστίου του Ντιτρόιτ, και, λόγω αυτής της ιδιότητάς μου, ο διευθυντής μού ζήτησε κάποτε να προτείνω ένα από τα πολλά καινούρια σχολικά βιβλία που είχαμε λάβει. Καθώς τα μελετούσα, μου έκανε εντύπωση το γεγονός ότι ενώ το βιβλίο που είχαμε ανέφερε το όνομα του Ιεχωβά οχτώ φορές, τα καινούρια βιβλία άφηναν τον Θεό των Εβραίων χωρίς όνομα, παρότι ονόμαζαν πολλούς από τους θεούς των ειδωλολατρικών εθνών όπως τον Ρα, τον Μολόχ, τον Δία και τον Ζούπιτερ. Όταν με επισκέφτηκε ένας πωλητής, τον ρώτησα γιατί δεν γινόταν μνεία για τον Ιεχωβά στο σχολικό βιβλίο που εκπροσωπούσε, και αυτός είπε: «Όχι, δεν θα βάλουμε αυτό το όνομα στο βιβλίο μας εξαιτίας των Μαρτύρων του Ιεχωβά». Έτσι κι εγώ του είπα: «Πολύ καλά! Τότε κι εγώ δεν θα προτείνω το βιβλίο σας». Πέταξε το βιβλίο μέσα στην τσάντα του και έφυγε βιαστικά.

Αργότερα, είπα στο διευθυντή ότι πραγματικά δεν χρειαζόμασταν κάποιο καινούριο σχολικό βιβλίο και του ανέφερα μερικούς σοβαρούς λόγους γι’ αυτό. Συμφώνησε μαζί μου. Όλοι ήταν ευχαριστημένοι μ’ αυτή την απόφαση όταν, μόλις λίγους μήνες αργότερα, αποφασίστηκε να αποσύρουν το μάθημα της παγκόσμιας ιστορίας από το πρόγραμμα μαθημάτων του λυκείου. Ένα καινούριο μάθημα, που λεγόταν κοινωνικές μελέτες, το αντικατέστησε σε όλο το σύστημα της 14ετούς εκπαίδευσης. Αν το σχολείο είχε αγοράσει καινούρια βιβλία ιστορίας, πόσο μεγάλη οικονομική ζημιά θα είχε επιφέρει αυτό!

Είχα πολλές ευχάριστες εμπειρίες καθώς δίδασκα στο σχολείο και ήμουν πολύ αυστηρή στα ζητήματα της πειθαρχίας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αποκτήσω πολλές παντοτινές φιλίες. Είχα επίσης πολλές ευκαιρίες να δώσω ανεπίσημη μαρτυρία. Αλλά τελικά ο καιρός και οι περιστάσεις με οδήγησαν στην ολοχρόνια υπηρεσία.

Διεθνείς Συνελεύσεις

Ύστερα από 20 χρόνια διδασκαλίας στο σχολείο, η όρασή μου άρχισε να εξασθενεί. Επιπλέον, οι γονείς μου αισθάνθηκαν ότι με χρειάζονταν, κι έτσι ο πατέρας μου μού ζήτησε να επιστρέψω στο σπίτι, λέγοντας ότι υπήρχε ένα πιο σημαντικό έργο διδασκαλίας που έπρεπε να γίνει και ότι ο Ιεχωβά θα φρόντιζε να μην πεινάσω. Σταμάτησα να διδάσκω το 1955, και ανάμεσα στις πρώτες ευλογίες που είχα από εκεί κι έπειτα ήταν η παρακολούθηση της σειράς των συνελεύσεων «Θριαμβεύουσα Βασιλεία» στην Ευρώπη. Πόσο ευγνώμων ήμουν που βρισκόμουν μαζί με τους αδελφούς μας στην Ευρώπη, πολλοί από τους οποίους είχαν υποστεί τόσο πολλά παθήματα στη διάρκεια του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου! Ιδιαίτερα ήταν ευλογία το να είμαι ανάμεσα στους 107.000 που γέμισαν το Τσεπελινβίζε (Zeppelinwiese) στη Νυρεμβέργη, όπου ο Χίτλερ σχεδίαζε να κάνει τη νικηφόρα παρέλασή του μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Αυτό ήταν μόνο το πρώτο από τα πολλά ταξίδια που είχα το προνόμιο να κάνω ανά τον κόσμο. Το 1963 η μητέρα μου κι εγώ ήμασταν ανάμεσα στους 583 αντιπροσώπους που ταξίδεψαν σε όλο τον κόσμο για να παρακολουθήσουν τις συνελεύσεις «Αιώνιον Ευαγγέλιον». Αυτό το ταξίδι μάς οδήγησε από τη Νέα Υόρκη στην Ευρώπη, κατόπιν στην Ασία και στα νησιά του Ειρηνικού προτού καταλήξουμε στην Πασαντίνα της Καλιφόρνιας. Στη διάρκεια αυτού του ταξιδιού είχαμε την τρομακτική εμπειρία που περιέγραψα στην εισαγωγή. Αργότερα, σε άλλα ταξίδια πήγαμε σε συνελεύσεις στην Νότια Αμερική, στο Νότιο Ειρηνικό και στην Αφρική. Αληθινά αυτά τα ταξίδια πλούτισαν τη ζωή μου, και το ότι ήμουν σε θέση να παίζω στις ορχήστρες των συνελεύσεων, σε πολλά απ’ αυτά τα μέρη, ήταν ένα επιπλέον πλεονέκτημα για κάποιον που αγαπά τη μουσική.

Μπαίνω στις Τάξεις των Σκαπανέων

Το 1955, αφού επέστρεψα από την Ευρώπη, ενώθηκα με τη μητέρα μου στο έργο σκαπανέα για ένα χρόνο, και κατόπιν η Εταιρία μού ζήτησε να εργαστώ με μια μικρή εκκλησία στην Απαλατσικόλα της δυτικής Φλόριντα. Επί εφτά χρόνια μια άλλη αδελφή κι εγώ βοηθούσαμε στο έργο που υπήρχε εκεί, και ύστερα από λίγο η εκκλησία μπόρεσε να χτίσει μια Αίθουσα Βασιλείας για να ανταποκριθεί στην αύξηση. Η πρόοδος συνεχίστηκε, και πριν περάσει πολύς καιρός σχηματίστηκε μια άλλη εκκλησία στο Πορτ Σαιντ Τζο. Δαπάνησα 11 χρόνια εργαζόμενη με τρεις εκκλησίες στη δυτική Φλόριντα.

Κάποτε ο επίσκοπος περιοχής μού ζήτησε να βρω κάποιο χώρο για να διεξαχθεί η συνέλευση περιοχής. Κατάφερα να πάρω άδεια για να χρησιμοποιήσουμε το φημισμένο Σεντένιαλ Μπίλντινγκ στο Πορτ Σαιντ Τζο αντί 10 μόνο δολαρίων (περ. 1.500 δρχ.). Όμως, χρειαζόμασταν επίσης και μια καφετερία, έτσι σκεφτήκαμε να χρησιμοποιήσουμε τις εγκαταστάσεις ενός σχολείου. Εντούτοις, ανακάλυψα ότι ο επιθεωρητής των σχολείων δεν συμφωνούσε και είπε ότι θα έπρεπε να συναντηθώ με τη σχολική επιτροπή. Στη συνάντηση αυτή ήρθε και ο δήμαρχος, επειδή ήθελε να χρησιμοποιήσουμε την καφετερία. Όταν ρώτησε ποιες ήταν οι αντιρρήσεις σχετικά με τη χρησιμοποίηση της καφετερίας, ο επικεφαλής της σχολικής επιτροπής είπε ότι δεν υπήρχε κάποιο προηγούμενο σύμφωνα με το οποίο κάποια θρησκευτική ομάδα να είχε χρησιμοποιήσει σχολικές εγκαταστάσεις. Ο δήμαρχος γύρισε προς το μέρος μου περιμένοντας να δώσω μια απάντηση. Εγώ στο μεταξύ είχα αρκετά διαφημιστικά έντυπα που έδειχναν ότι είχαμε χρησιμοποιήσει σχολικές εγκαταστάσεις για τις συναθροίσεις μας σε άλλες πόλεις, και στη συνέχεια έστρεψα την προσοχή στο εδάφιο Πράξεις 19:9, το οποίο λέει ότι ο απόστολος Παύλος είχε κηρύξει στην αίθουσα ενός σχολείου. Αυτό τα τακτοποίησε όλα. Η επιτροπή συμφώνησε με το δήμαρχο να μας παραχωρήσει την καφετερία—αντί 36 δολαρίων (περ. 5.400 δρχ.).

Όταν ήμουν μόνο 13 χρονών, ηλικία στην οποία βαφτίστηκα, προσευχήθηκα: «Ω Θεέ, άφησέ με να φέρω έστω και ένα άτομο στην αλήθεια». Αυτή η προσευχή απαντήθηκε πάμπολλες φορές, καθώς ευλογήθηκα με το να βοηθήσω ένα μεγάλο αριθμό ατόμων να πάρουν τη θέση τους υπέρ του Ιεχωβά και της Βασιλείας του. Επανειλημμένα, ωστόσο, ακριβώς προτού ένας σπουδαστής της Αγίας Γραφής φτάσει στο σημείο της αφιέρωσης και του βαφτίσματος, εγώ διοριζόμουν σε κάποια άλλη εκκλησία. Εντούτοις, είχα το προνόμιο να φυτεύω και να ποτίζω, και πολλοί απ’ αυτούς τους σπουδαστές αποδείχτηκαν παντοτινοί φίλοι. Η συμμετοχή μου σε τέτοιες καρποφόρες δραστηριότητες αληθινά μου έδωσε πολλούς λόγους για να είμαι ευγνώμων.

Βοήθεια από τα Μέσα Ενημέρωσης

Ενώ σε πολλά μέρη τα μέσα ενημέρωσης έχουν επανειλημμένα σχολιάσει δυσμενώς τη δράση των Μαρτύρων του Ιεχωβά, είμαι χαρούμενη που μπορώ να πω ότι τα μέσα ενημέρωσης στην περιοχή της Ντε Λαντ, της Φλόριντα—όπου τώρα υπηρετώ—με έχουν βοηθήσει στην επίδοση μαρτυρίας. Για παράδειγμα, ενώ ήμασταν σε μια απ’ αυτές τις επισκέψεις που κάναμε στις ανά τον κόσμο συνελεύσεις, η μητέρα μου κι εγώ στέλναμε μακροσκελείς επιστολές στην τοπική εφημερίδα, και αυτές δημοσιεύονταν αμέσως μαζί με φωτογραφίες. Οι αφηγήσεις ήταν υπό μορφή ταξιδιωτικών εντυπώσεων, αλλά πάντοτε καταφέρναμε να τις χρησιμοποιούμε ως μέσο επίδοσης μαρτυρίας για το όνομα του Ιεχωβά και τη Βασιλεία του.

Το ίδιο αληθεύει και για το έργο δρόμου που κάνω. Σε μια γωνία του δρόμου έχω δυο υφασμάτινες καρέκλες, τη μια τη χρησιμοποιώ για να κάθομαι και την άλλη για να εκθέτω τα έντυπά μας. Μια φορά, δημοσιεύτηκε στην τοπική εφημερίδα ένα άρθρο μισής σελίδας μαζί με μια φωτογραφία κάτω από τον τίτλο: «Η Λότι της Ντε Λαντ Συνεχίζει το Έργο που Έκαναν οι Γονείς της ως Μάρτυρες». Πιο πρόσφατα, το 1987, μια άλλη εφημερίδα είχε ένα άρθρο μισής σελίδας μαζί με μια μεγάλη έγχρωμη φωτογραφία κάτω από τον τίτλο: «Η Λότι Χολ Έχει τη Δική της Γωνία Φυλαγμένη για τον Χριστό». Τον επόμενο χρόνο μια ακόμη εφημερίδα είχε μια φωτογραφία μου στην πρώτη σελίδα με σχόλια όπως: «Είναι πάντα εκεί» και «Καθισμένη στην υφασμάτινη καρέκλα της, η συνταξιούχος δασκάλα χρησιμοποιεί το πόστο της στη γωνία του δρόμου για να κάνει το ιεραποστολικό έργο των Μαρτύρων του Ιεχωβά». Επίσης, ο τοπικός τηλεοπτικός σταθμός έχει παρουσιάσει τέσσερις φορές στιγμιότυπα από τη μαρτυρία μου. Εξακολουθώ να συμμετέχω ως έναν περιορισμένο βαθμό σε όλες τις μορφές της διακονίας της Βασιλείας: κήρυγμα από σπίτι σε σπίτι, επανεπισκέψεις και οικιακές Γραφικές μελέτες. Ωστόσο, λόγω της προχωρημένης ηλικίας μου και των σωματικών μου ασθενειών τώρα δαπανώ αρκετό χρόνο στο έργο δρόμου.

Αναπολώντας τη ζωή μου πρέπει να πω ότι έχω αληθινά πολλούς λόγους για να είμαι ευγνώμων. Πέρα απ’ αυτές τις ευλογίες που είναι κοινές σε όλο το λαό του Ιεχωβά, είχα το προνόμιο ως δασκάλα να επηρεάσω πολλά νεαρά άτομα· είχα τη χαρά να παρακολουθήσω αρκετές συνελεύσεις παγκόσμια· είχα μια πολύ καρποφόρα διακονία ως σκαπάνισσα· και ευλογήθηκα επίσης σε σχέση με τη μουσική. Σ’ αυτά πρέπει να προσθέσω και τη μαρτυρία που μπόρεσα να δώσω από τα μέσα ενημέρωσης. Αληθινά, μπορώ να πω μαζί με τον ψαλμωδό Δαβίδ: «Θέλω αινέσει το όνομα του Θεού εν ωδή και θέλω μεγαλύνει αυτόν εν ύμνοις».—Ψαλμός 69:30.