Η Ελληνική Γλώσσα στις Γραφές:

ΔΙΚΑΙΩΣΗ

Το εβραϊκό ρήμα τσαντέκ (που σχετίζεται με τη λέξη τσέντεκ, η οποία σημαίνει «δικαιοσύνη») αποδίδεται μερικές φορές «δικαιώνω». (Έξοδος 23:7· Δευτερονόμιον 25:1) Οι πρωτότυπες λέξεις [δικαιόω (ρήμα), δικαίωμα και δικαίωσις (ουσιαστικά)], που χρησιμοποιούνται στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές όπου βρίσκεται η πιο πλήρης εξήγηση του θέματος, μεταδίδουν βασικά την ιδέα ότι απαλλάσσεται κάποιος από κάθε κατηγορία, ότι δεν θεωρείται ένοχος και κατά συνέπεια αθωώνεται ή ανακηρύσσεται δίκαιος και τυγχάνει ανάλογης μεταχείρισης.

Έτσι ο απόστολος Παύλος λέει ότι ο Θεός ‘δικαιώνεται’ σ’ ό,τι αφορά τα λόγια του και νικάει όταν τον κρίνουν οι συκοφάντες. (Ρωμαίους 3:4) Ο Ιησούς είπε ότι ‘η σοφία δικαιώνεται από των τέκνων [έργων, ΜΝΚ] αυτής’ και ότι, όταν οι άνθρωποι θα έδιναν λόγο κατά την Ημέρα της Κρίσης, θα ‘δικαιώνονταν’ ή θα καταδικάζονταν από τα λόγια τους. (Ματθαίος 11:19· 12:36, 37) Ο Ιησούς είπε για τον ταπεινό τελώνη, που προσευχόταν μετανιωμένος στο ναό, ότι ‘κατέβηκε στον οίκον του περισσότερο δικαιωμένος’ από τον κομπαστή Φαρισαίο που προσευχόταν ταυτόχρονα. (Λουκάς 18:9-14· 16:15) Ο απόστολος Παύλος εξηγεί ότι ένα άτομο που πεθαίνει ‘ελευθερώνεται [δεδικαίωται, Κείμενο] από την αμαρτία’, αφού έχει πληρώσει την ποινή του θανάτου.—Ρωμαίους 6:7, 23.

Ωστόσο, εκτός από τις παραπάνω χρήσεις, αυτές οι ελληνικές λέξεις χρησιμοποιούνται με μια ειδική έννοια όταν αναφέρονται στην πράξη που κάνει ο Θεός, με την οποία θεωρείται κάποιος αθώος (Πράξεις 13:38, 39· Ρωμαίους 8:33), καθώς επίσης και στην πράξη που κάνει ο Θεός προκειμένου να ανακηρύξει ένα άτομο τέλειο σε ακεραιότητα και να το κρίνει άξιο του δικαιώματος για ζωή.

ΛΟΓΙΖΟΜΑΙ

Αυτό το ρήμα, λογίζομαι, το χρησιμοποιούσαν τακτικά στους αρχαίους καιρούς αναφορικά με τους αριθμητικούς υπολογισμούς ή λογαριασμούς, όπως λόγου χάρη στα λογιστικά, τόσο για τα ποσά που καταχωρούνταν στη χρέωση όσο και για τα ποσά που καταχωρούνταν στην πίστωση κάποιου λογαριασμού. Σύμφωνα με τη χρήση του στην Αγία Γραφή, αυτό το ρήμα σημαίνει «λογαριάζω, πιστώνω, μετράω, ή λαβαίνω υπόψη». Έτσι το εδάφιο 1 Κορινθίους 13:5 λέει ότι η αγάπη «δεν διαλογίζεται [δεν λαβαίνει υπόψη της, ΜΝΚ] το κακό» (παράβαλε 2 Τιμόθεον 4:16)· και αναφέρεται ότι ο ψαλμωδός Δαβίδ είπε: «Μακάριος ο άνθρωπος, εις τον οποίον ο Κύριος δεν θέλει λογίζεσθαι [του οποίου ο Ιεχωβά δεν θα λάβει υπόψη την, ΜΝΚ] αμαρτίαν». (Ρωμαίους 4:8) Ο Παύλος έδειξε σ’ εκείνους που έβλεπαν τα πράγματα σύμφωνα με τη φαινομενική τους αξία την ανάγκη να κάνουν κατάλληλη αξιολόγηση των ζητημάτων, να ‘βλέπουν και τις δύο πλευρές του νομίσματος’, σαν να λέγαμε. (2 Κορινθίους 10:2, 7, 10-12, Κείμενο) Ταυτόχρονα ο Παύλος νοιαζόταν να ‘μην στοχαστή τις [λογίσηται, Κείμενο]’ περισσότερο απ’ ό,τι ήταν ορθό, όσον αφορά τη διακονία του.—2 Κορινθίους 12:6, 7.

Η λέξη λογίζομαι μπορεί επίσης να σημαίνει «θεωρώ, υπολογίζω, συμπεριλαμβάνω ή κατατάσσω (ως μέρος μιας ομάδας, μιας τάξης ή ενός είδους)». (1 Κορινθίους 4:1) Γι’ αυτό ο Ιησούς είπε ότι θα ‘λογιζόταν μετά των ανόμων’, δηλαδή θα συμπεριλαμβανόταν ή θα κατατασσόταν ανάμεσά τους ή σαν να ήταν ένας απ’ αυτούς. (Λουκάς 22:37) Στην επιστολή του προς τους Ρωμαίους, ο απόστολος λέει ότι όταν ένα απερίτμητο άτομο τηρεί το Νόμο, ‘η ακροβυστία αυτού θέλει λογισθή αντί περιτομής’, δηλαδή θα υπολογιζόταν ή θα θεωρούνταν σαν να είχε κάνει περιτομή. (Ρωμαίους 2:26) Με παρόμοια έννοια, οι Χριστιανοί προτρέπονται να ‘φρονούν [λογίζονται, Κείμενο] εαυτούς ότι είναι νεκροί μεν κατά την αμαρτίαν, ζώντες δε εις τον Θεόν δια Ιησού Χριστού’. (Ρωμαίους 6:11) Και οι χρισμένοι Χριστιανοί που ήταν από τους Εθνικούς, αν και δεν ήταν σαρκικοί απόγονοι του Αβραάμ, «λογίζονταν δια σπέρμα», του Αβραάμ.—Ρωμαίους 9:8.