Η Ελληνική Γλώσσα στις Γραφές:

ΕΠΑΙΤΗΣ, ΕΠΑΙΤΕΙΑ

Ο τυφλός, ο κουτσός και ο άρρωστος υπολογίζονται ανάμεσα στους επαίτες που περιγράφονται στον καιρό του Ιησού και των αποστόλων. Η οφθαλμία (μια αρρώστια των ματιών που είναι ακόμη κοινή στη Μέση Ανατολή) ίσως να προκάλεσε σε κάποιο βαθμό την τυφλότητα εκείνων των ανθρώπων. (Μάρκος 10:46-49· Λουκάς 16:20, 22· 18:35-43· Ιωάννης 9:1-8· Πράξεις 3:2-10) Σαν τους σημερινούς ζητιάνους, αυτοί στέκονταν συχνά σε δρόμους όπου υπήρχε κίνηση περαστικών ή κοντά σε μέρη όπου σύχναζαν πλήθη, όπως ήταν ο ναός. Παρά τη σπουδαιότητα που έδιναν οι άνθρωποι στην ελεημοσύνη, τους ζητιάνους τους περιφρονούσαν· γι’ αυτό ο οικονόμος της παραβολής του Ιησού είπε, «Επαιτείν αισχύνομαι».—Λουκάς 16:3, Κείμενο.

Η ελληνική λέξη πτωχός, που χρησιμοποίησε ο Λουκάς (16:20, 22) για να καταγράψει όσα είπε ο Ιησούς για τον Λάζαρο το ζητιάνο, περιγράφει ένα άτομο που ‘κουλουριάζεται’ και συμπεριφέρεται με δουλοπρέπεια και δεν αναφέρεται σ’ εκείνους που είναι απλώς φτωχοί, αλλά στους πολύ φτωχούς, στους άπορους, στους επαίτες. Είναι αξιοσημείωτο ότι αυτός ο ίδιος όρος χρησιμοποιείται στο εδάφιο Ματθαίος 5:3, ΜΝΚ, σε σχέση μ’ εκείνους που ‘έχουν συναίσθηση της πνευματικής τους ανάγκης [‘εκείνους που είναι επαίτες για το πνεύμα’, υποσημείωση]’ («πτωχοί τω πνεύματι», Νεοελληνική Μετάφραση). Σχετικά με τη χρήση της λέξης πτωχός σ’ αυτό το εδάφιο, το βιβλίο Word Studies in the New Testament (Μελέτες των Λέξεων της Καινής Διαθήκης) (1957, τόμος 1, σ. 36) του Βίνσεντ, σχολιάζει τα εξής: «. . . είναι πολύ παραστατική και κατάλληλη εδώ, επειδή δηλώνει την απόλυτη πνευματική ένδεια, τη συναίσθηση που πρέπει να έχει κάποιος προτού μπει στη βασιλεία του Θεού και η οποία δεν μπορεί να μετριαστεί με τις προσπάθειες που αυτός καταβάλλει, αλλά μόνο με τη δωρεά της χάριτος του Θεού».

Τον ίδιο αυτό όρο χρησιμοποιεί επίσης ο Παύλος στο εδάφιο Γαλάτας 4:9 για να εκφράσει την ανησυχία του για εκείνους που ‘επέστρεφαν πάλι εις τα ασθενή και πτωχά στοιχεία’, τα οποία έπρατταν στο παρελθόν. Τέτοια πράγματα ήταν «πτωχά» σε σύγκριση με τα πνευματικά πλούτη που μπορούσαν να αποκτηθούν μέσω του Χριστού Ιησού.

Μολονότι ο Ιησούς και οι απόστολοί του έδειχναν καλοσύνη στους επαίτες, δεν ενθάρρυναν την επαιτεία· μολονότι δέχονταν με ευγνωμοσύνη τη φιλοξενία, δεν επαιτούσαν. Ο Ιησούς είπε σ’ εκείνους που τον ακολουθούσαν απλώς για να βρίσκουν τροφή ότι θα έπρεπε να φροντίζουν όχι για «την τροφήν την φθειρομένην, αλλά δια την τροφήν την μένουσαν εις ζωήν αιώνιον». (Ιωάννης 6:26, 27) Ο Πέτρος είπε τα εξής σ’ έναν κουτσό στο ναό: «Αργύριον και χρυσίον εγώ δεν έχω· αλλ’ ό,τι έχω, τούτο σοι δίδω» και χρησιμοποίησε τα πνευματικά του χαρίσματα για να θεραπεύσει τον άνθρωπο αυτό. (Πράξεις 3:6) Μολονότι μερικές φορές πεινούσαν, στερούνταν ρουχισμού και ήταν άστεγοι, οι απόστολοι μοχθούσαν, ‘εργαζόμενοι με τα ίδια τους τα χέρια, νύχτα και μέρα, έτσι ώστε να μην επιβαρύνουν τους άλλους’. (1 Κορινθίους 4:11, 12· 1 Θεσσαλονικείς 2:9) Ο κανόνας που ίσχυε ανάμεσα στους Χριστιανούς ήταν ο εξής: «Όποιος δε θέλει να εργάζεται, αυτός να μη τρώει κιόλας».—2 Θεσσαλονικείς 3:10-12, ΝΔΜ.