Η Ελληνική Γλώσσα στις Γραφές:

ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ

Παιδαγωγός ονομαζόταν ο δούλος που πήγαινε το παιδί στο σχολείο, αυτός που το καθοδηγούσε ή ήταν υπεύθυνος γι’ αυτό.

Στους Βιβλικούς καιρούς, ο παιδαγωγός γενικά δεν ήταν ο ίδιος ο δάσκαλος, αλλά αυτός που συνόδευε το παιδί όταν εκείνο πήγαινε και ερχόταν στο σχολείο, και πιθανώς όταν ενασχολούνταν σε άλλες δραστηριότητες. Ο παιδαγωγός παρέδιδε το παιδί στον εκπαιδευτή. Αυτό γινόταν από την παιδική ηλικία του παιδιού και μπορεί να συνεχιζόταν ως και την εφηβική του ηλικία ή και περισσότερο. Αυτός έπρεπε να προσέχει να μην υποστεί το παιδί σωματική ή ηθική βλάβη. (Με παρόμοιο τρόπο η γαλλική λέξη tuteur και η λατινική tutor σημαίνουν κατά γράμμα, προστάτης ή φύλακας.) Ωστόσο, τα καθήκοντα ενός παιδαγωγού περιλάμβαναν επίσης το ζήτημα της διαπαιδαγώγησης και μπορεί να του δινόταν η ευθύνη να εκπαιδεύει το παιδί σε ζητήματα διαγωγής. Η διαπαιδαγώγηση που παρείχαν οι παιδαγωγοί μπορεί να ήταν πολύ αυστηρή, είτε αυτοί ήταν σκλάβοι είτε μισθωτοί.

Γι’ αυτό το λόγο, τα εδάφια Γαλάτας 3:24, 25 τονίζουν ότι «ο νόμος έγεινε παιδαγωγός ημών εις τον Χριστόν, δια να δικαιωθώμεν εκ πίστεως· αφού όμως ήλθεν η πίστις, δεν είμεθα πλέον υπό παιδαγωγόν». Ο Νόμος ήταν αυστηρός. Αποκάλυπτε ότι οι Ιουδαίοι ήταν παραβάτες και τους καταδίκαζε. (Γαλάτας 3:10, 11, 19) Στην πραγματικότητα, ο Νόμος παρέδιδε τους Ιουδαίους που είχαν διαπαιδαγωγηθεί κατάλληλα, στον Εκπαιδευτή τους, τον Ιησού Χριστό. Ο απόστολος Παύλος λέει: «Προτού έλθη η πίστις, εφρουρούμεθα κλεισμένοι κάτω από τον νόμον, μέχρις ότου αποκαλυφθή η πίστις».—Γαλάτας 3:23, ΚΔΤΚ.

Ο απόστολος Παύλος είπε στους Κορίνθιους: «Διότι εάν έχητε μυρίους παιδαγωγούς εν Χριστώ, δεν έχετε όμως πολλούς πατέρας· επειδή εγώ σας εγέννησα εν Χριστώ Ιησού δια του ευαγγελίου». (1 Κορινθίους 4:14, 15) Ο Παύλος είχε φέρει αρχικά το άγγελμα της ζωής στους Κορίνθιους και γι’ αυτό το λόγο ήταν σαν πατέρας της εκκλησίας των Χριστιανών πιστών εκεί. Αν και αργότερα πιθανώς να φρόντιζαν άλλοι για τα συμφέροντα εκείνων των πιστών, όπως οι παιδαγωγοί στους οποίους εμπιστεύονταν τα παιδιά, αυτό δεν άλλαξε τη σχέση που είχε ο Παύλος με τους Κορίνθιους. Οι ‘παιδαγωγοί’, όπως ο Απολλώς, μπορεί να έδειχναν γνήσιο ενδιαφέρον για την εκκλησία, αλλά σ’ ό,τι αφορά το ενδιαφέρον που έδειχνε ο Παύλος υπήρχε ένας επιπρόσθετος παράγοντας, επειδή αυτός είχε καταβάλει κόπο για να γίνει ο πνευματικός τους πατέρας.—Παράβαλε Γαλάτας 4:11, 19, 20.