Η Ελληνική Γλώσσα στις Γραφές:
Αποστασία
Ο όρος αυτός προέρχεται από το ρήμα αφίστημι που κατά γράμμα σημαίνει ‘στέκομαι μακριά από’, αλλά έχει την έννοια της ‘αποσκίρτησης, της εγκατάλειψης ή της ανταρσίας’. Στα αρχαία ελληνικά χρησιμοποιούνταν σε σχέση με την πολιτική αποσκίρτηση και προφανώς χρησιμοποιήθηκε μ’ αυτή την έννοια στο εδάφιο Πράξεις 5:37, σχετικά με τον Ιούδα τον Γαλιλαίο ο οποίος «έσυρεν οπίσω αυτού» (απέστησε, Κείμενο· τύπος του αφίστημι) ακολούθους. Η ελληνική μετάφραση των Εβδομήκοντα χρησιμοποιεί αυτόν τον όρο στο εδάφιο Γένεσις 14:4 για να περιγράψει μια τέτοια ανταρσία. Ωστόσο, στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές χρησιμοποιείται κυρίως για να περιγράψει τη θρησκευτική αποσκίρτηση, την απομάκρυνση ή την εγκατάλειψη της υπόθεσης της αλήθειας, δηλαδή της λατρείας και της υπηρεσίας του Θεού, και κατά συνέπεια την εγκατάλειψη αυτού που πίστευε κανείς προηγουμένως και την πλήρη αποσκίρτηση από τις αρχές ή από την πίστη. Οι θρησκευτικοί ηγέτες της Ιερουσαλήμ κατηγόρησαν τον Παύλο για τέτοιου είδους αποστασία από το Μωσαϊκό Νόμο.—Πράξεις 21:21.
Θα μπορούσαμε ορθά να πούμε πως ο αντίδικος του Θεού ήταν ο πρώτος αποστάτης, όπως φανερώνεται από το όνομα «Σατανάς». Αυτός έκανε το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι να αποστατήσει. (Γένεσις 3· Ιωάννης 8:44) Μετά τον Κατακλυσμό οι άνθρωποι απομακρύνθηκαν απ’ όσα έλεγε ο Θεός του Νώε. (Γένεσις 11:1-9) Αργότερα ο Ιώβ αναγκάστηκε να υπερασπίσει τον εαυτό του όταν οι τρεις υποτιθέμενοι παρηγορητές του τον κατηγόρησαν για αποστασία. (Ιώβ 8:13, ΜΝΚ· 15:34, ΜΝΚ· 20:5, ΜΝΚ) Στην υπεράσπισή του ο Ιώβ έδειξε πως ο Θεός δεν ακούει τους αποστάτες (13:16, ΜΝΚ)· έδειξε ακόμη την απελπιστική κατάσταση εκείνου που έχει αποκοπεί σε αποστασία. (27:8, ΜΝΚ· παράβαλε επίσης τη δήλωση του Ελιού στα εδάφια 34:27, 30, ΜΝΚ· 36:13, ΜΝΚ.) Σ’ αυτές τις περιπτώσεις χρησιμοποιείται η Εβραϊκή λέξη ανέφ, που σημαίνει «είμαι αποξενωμένος από τον Θεό» ή «έχω απομακρυνθεί από τη σωστή σχέση με τον Θεό» ή ως ρήμα «μολύνω, οδηγώ σε αποστασία».—Κέλερ-Μπάουμγκαρτνερ, Lexicon in Veteris Testamenti Libros, σ. 317.
Αποστασία Από τη Χριστιανοσύνη
Ο απόστολος Παύλος προείπε στο εδάφιο 2 Θεσσαλονικείς 2:3 ότι ορισμένοι λεγόμενοι Χριστιανοί θα αποστατούσαν. Ανέφερε συγκεκριμένα ορισμένους αποστάτες, όπως ο Υμέναιος, ο Αλέξανδρος και ο Φιλητός. (1 Τιμόθεον 1:19, 20· 2 Τιμόθεον 2:16-19) Ανάμεσα στις διάφορες αιτίες αποστασίας που εκτέθηκαν στις προειδοποιήσεις που έδωσαν οι απόστολοι, ήταν και οι εξής: έλλειψη πίστης (Εβραίους 3:12), έλλειψη εγκαρτέρησης ενόψει διωγμού (Εβραίους 10:32-39), εγκατάλειψη των δίκαιων ηθικών αρχών (2 Πέτρου 2:15-22), το να δίνει κάποιος προσοχή σε «πλαστούς λόγους» ψευδοδιδασκάλων και σε ‘παροδηγητικές εμπνευσμένες εκφράσεις’ (2 Πέτρου 2:1-3· 1 Τιμόθεον 4:1-3, ΜΝΚ· 2 Τιμόθεον 2:16-19· παράβαλε Παροιμίαι 11:9, ΜΝΚ) και το να προσπαθεί ‘να ανακηρυχθεί δίκαιος μέσω του νόμου’. (Γαλάτας 5:2-4, ΜΝΚ) Τέτοια άτομα που εγκαταλείπουν εκούσια τη Χριστιανική εκκλησία γίνονται μέρος του ‘αντίχριστου’. (1 Ιωάννου 2:18, 19) Όπως και για τους Ισραηλίτες αποστάτες, έτσι και για εκείνους που αποστατούν από τη Χριστιανική εκκλησία έχει προειπωθεί καταστροφή.—2 Πέτρου 2:1· Εβραίους 6:4-8.
Στην περίοδο του διωγμού που αντιμετώπισε η πρώτη Χριστιανική εκκλησία από τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, αυτοί που ομολογούσαν ότι ήταν Χριστιανοί παρακινούνταν κατά καιρούς να δηλώσουν πως δεν είναι πια Χριστιανοί μαθητές και εκείνοι που το έκαναν αυτό έπρεπε να συμβολίσουν την αποστασία τους προσφέροντας θυμίαμα σε ειδωλολατρικούς θεούς ή βλασφημώντας δημόσια το όνομα του Χριστού.
Είναι φανερό ότι υπάρχει διάκριση μεταξύ της ‘πτώσης’ που οφείλεται σε κάποια αδυναμία και της ‘απομάκρυνσης’ που αποτελεί αποστασία. Η δεύτερη προϋποθέτει οριστική και εκούσια απομάκρυνση από το δρόμο της δικαιοσύνης. (1 Ιωάννου 3:4-8· 5:16, 17) Οποιαδήποτε κι αν φαίνεται ότι είναι η βάση γι’ αυτή την αποχώρηση, είτε διανοητική είτε ηθική είτε πνευματική, αποτελεί ανταρσία ενάντια στον Θεό και απόρριψη του δικού του Λόγου της αλήθειας.—2 Θεσσαλονικείς 2:3, 4.