Απόκτηση Σοφίας Μέσω ‘Επιβολής Προστίμου’

ΤΟ ΕΔΑΦΙΟ Παροιμίαι 21:11 λέει: «Όταν ο χλευαστής τιμωρήται [επιβάλλεται πρόστιμο στο χλευαστή (ΜΝΚ)], ο απλούς [άπειρος (ΜΝΚ)] γίνεται σοφώτερος· και ο σοφός διδασκόμενος λαμβάνει γνώσιν».

Κάποιος που είναι ‘άπειρος’ συχνά δυσκολεύεται να κατανοήσει γιατί μια ορισμένη πορεία διαγωγής είναι λάθος. Κάποτε όμως, ίσως να παρατηρήσει έναν ‘χλευαστή’—κάποιον που περιγελά τις αρχές του Λόγου του Θεού—να παγιδεύεται στην αδικοπραγία του και να υποφέρει ‘θλίψη και στεναχωρία’. (Παροιμίαι 1:27) Κάτω από το Μωσαϊκό Νόμο θα μπορούσε να επιβληθεί σε αυτόν που είχε κάνει το αδίκημα κάποια ανάλογη ‘τιμωρία’ ή ακριβέστερα κάποιο ‘πρόστιμο’.—Παράβαλε Έξοδος 21:22· Δευτερονόμιον 22:19.

Τι επίδραση θα είχε αυτό στον άπειρο; Καθώς θα έβλεπε τελικά ποιο ήταν το τίμημα της αδικοπραγίας, θα μπορούσε να ‘γίνει σοφός’ και να αποφασίσει να μην ακολουθήσει ο ίδιος μια παρόμοια πορεία. (Παράβαλε Παροιμίαι 19:25.) Αντίθετα, ο «σοφός» ξέρει ήδη από προηγούμενες εμπειρίες, από αυτά που παρατηρεί και από τη γνώση των αρχών της Αγίας Γραφής, ότι μια ορισμένη πορεία διαγωγής είναι επιζήμια ή καταστροφική. Δεν χρειάζεται πάντοτε να παρατηρεί την ολέθρια κατάληξη μιας ορισμένης ενέργειας για να πειστεί ότι αυτή είναι λάθος. Η ενόρασή του λοιπόν αποκτά νέες διαστάσεις απλώς και μόνο με τη ‘διδασκαλία’, αντί να χρειάζεται να έχει ο ίδιος κάποια πικρή εμπειρία.