Οι Κάτοικοι της Ουγκάντα Εκφράζουν Εκτίμηση για «την Πραγματική Ζωή»

Η ΑΝΑΤΟΛΗ του ήλιου στην Καμπάλα, που είναι πρωτεύουσα της Ουγκάντα, είναι συχνά εντυπωσιακά ωραία. Αν βρίσκεστε σ’ έναν από τους εφτά λόφους της, μπορείτε να αναπνεύσετε τον αναζωογονητικό πρωινό αέρα. Τα δροσερά πράσινα χαλιά της που σκιάζονται από δέντρα διαφόρων ειδών αντισταθμίζονται από τα πολύχρωμα άνθη του ιβίσκου, της ποϊγκιανής και της μπουκανβίλλιας. Οι νεκταρινίες, τα τροπικά πτηνά καλάο και οι κεφαλάδες διακινούνται στα κλαδιά, και η φωνή της ίβιδος αντηχεί από πάνω. Πόσο θαυμάσια μπορεί να είναι η ζωή!

Παρατηρώντας με προσοχή τέτοια σκηνικά σ’ αυτή τη θαυμάσια χώρα, είναι δύσκολο να μην αισθανθεί κανείς ευγνωμοσύνη για τη ζωή και τη θαυμάσια ευκαιρία που προσφέρει ο Ζωοδότης για τη ζωή για πάντα σ’ έναν επίγειο παράδεισο.

Ωστόσο, πολλοί δεν το πιστεύουν εύκολα αυτό. Γι’ αυτούς η Ουγκάντα δεν είναι «το Μαργαριτάρι της Αφρικής». Η Ουγκάντα φέρνει στο μυαλό τους αναμνήσεις από προβλήματα. Πολλοί στην ίδια την Ουγκάντα είναι απορροφημένοι από το φόβο του εγκλήματος, και ανησυχούν για τον πληθωρισμό. Σε λιγότερο από δέκα χρόνια οι τιμές του ψωμιού έχουν ανέλθει από 1/20 του σελινιού που ήταν, σε 200 σελίνια. Οι περισσότερες οικογένειες έχουν χάσει συγγενείς και φίλους σε βίαιους θανάτους, και όλα αυτά έχουν οδηγήσει στο γενικό συμπέρασμα ότι «η ζωή είναι φτηνή την εποχή αυτή». Αλλά ο Πρωτουργός της ζωής, ο Ιεχωβά Θεός, αποδίδει μεγάλη αξία στη ζωή, όπως αποκαλύπτει ο γραπτός Λόγος του. Οι μισοί περίπου από τα 15 εκατομμύρια των κατοίκων της Ουγκάντα ισχυρίζονται ότι δέχονται τη Βίβλο σαν το Λόγο του Θεού, και πολλοί ανταποκρίνονται όταν η προσοχή τους στρέφεται στην εξήγηση που δίνει η Βίβλος για τις βασικές αιτίες των παθημάτων και για το σκοπό του Θεού να απολαμβάνουν ευτυχία οι άνθρωποι από «την πραγματική ζωή» σε μια παραδεισένια γη.—1 Τιμόθεον 6:19, ΜΝΚ.

Σαράντα Χρόνια από τις Πρώτες Προσπάθειες

Τα καλά νέα για τη Βασιλεία του Θεού και την «πραγματική ζωή» πρωτοήρθαν στην Ουγκάντα το 1931. Ολοχρόνιοι σκαπανείς Μάρτυρες του Ιεχωβά από τη Νότια Αφρική ήρθαν με πλοίο στην Μομπάσα, και ταξίδεψαν μέσα από τη σημερινή Κένυα και έφτασαν στη γόνιμη Ουγκάντα. Αυτή ήταν μια χώρα με συνεχές καλοκαίρι και με βροχές μάλιστα—μια χώρα γεμάτη από βαμβάκι, καφέ, πεντάνευρα, μανιότες, και άλλες σοδειές. Οι επισκέπτες διαπίστωσαν ότι υπήρχε ένα μίγμα από 30 και πλέον φυλές, μερικές από τις οποίες ήταν πολύ περήφανες για μια ιστορία που περιλάμβανε περασμένες βασιλείες. Επειδή πολλοί ήξεραν την Αγγλική γλώσσα σαν δεύτερη γλώσσα, εντοπίστηκε εύκολα στην αρχή πολύ ενδιαφέρον για τη Βασιλεία του Θεού. Ένα παρόμοιο ταξίδι έγινε το 1935, αλλά οι σκαπανείς χρειάστηκε να φύγουν, και πέρασαν χρόνια χωρίς να γίνει πολύ έργο κηρύγματος στον αγρό της Ουγκάντα.

Το 1952 στην Καμπάλα υπήρχε μια μικρή εκκλησία από τέσσερις ευαγγελιζόμενους. Μετά από τρία χρόνια, ο Ν. Χ. Νορρ, που ήταν τότε πρόεδρος της Εταιρίας Σκοπιά, και ο Μ. Τζ. Χένσελ, που εξακολουθεί να είναι μέλος του Κυβερνώντος Σώματος των Μαρτύρων του Ιεχωβά, επισκέφθηκαν την Καμπάλα, και στη λίμνη Βικτώρια έγινε το πρώτο βάφτισμα κατοίκου της Ουγκάντα. Αργότερα μερικοί από τους ευαγγελιζόμενους έφυγαν, και συνέβησαν κι άλλες αναποδιές. Έτσι, το 1958 είχε μείνει μόνο ένας που κήρυττε τα ζωοπάροχα καλά νέα.

Το 1962 η Ουγκάντα έπαψε να είναι αποικία. Εκείνο τον καιρό έφυγε κυρίως από τη Βρετανία και τον Καναδά ο πρώτος όμιλος αλλοδαπών Μαρτύρων για να πάνε να βοηθήσουν εκεί που υπήρχε μεγαλύτερη ανάγκη, προκειμένου να γνωστοποιηθούν οι σκοποί του Ιεχωβά Θεού. Σύντομα έφτασαν και οι πρώτοι απόφοιτοι της Βιβλικής Σχολής της Σκοπιάς Γαλαάδ, και το άγγελμα της Βασιλείας πήγε και σ’ άλλες πόλεις. Επακολούθησε σταθερή αύξηση και οι ευαγγελιζόμενοι το 1971 έφτασαν τους 110.

Καιροί Αναταραχής και Δοκιμασίας

Ριζικές πολιτικές αλλαγές συνέβησαν τότε, και μάλιστα αυτές έγιναν πασίγνωστες σ’ όλο τον κόσμο. Η αστάθεια και ο φόβος έκανε τους ξένους και τους κατοίκους της Ουγκάντα επίσης να φεύγουν. Οι ιεραπόστολοι των Μαρτύρων του Ιεχωβά χρειάστηκε να φύγουν το 1973. Η θρησκευτική ελευθερία απαγορεύθηκε. Ένα κλίμα φόβου επικρατούσε. Τα καθημερινά είδη διατροφής εξαφανίστηκαν από τα καταστήματα. Πολλοί άνθρωποι χάνονταν χωρίς νομικές δίκες. Κάθε μέρα, οι άνθρωποι ζούσαν με το φόβο του θανάτου. Τελικά, το 1979, ξέσπασε πόλεμος οδηγώντας στις αλλεπάλληλες αλλαγές στην κυβέρνηση.

Ενώ μερικοί κάτοικοι της Ουγκάντα ήταν απελπισμένοι εκείνο τον καιρό, άλλοι πεινούσαν για ολοένα περισσότερες ανέσεις. Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά ήξεραν ότι όλα αυτά ήταν προσωρινά και ότι ο Ιεχωβά όχι μόνο παρέχει επωφελή καθοδηγία σε τέτοιους δύσκολους καιρούς αλλά και τη λύση επίσης σ’ όλα τα προβλήματα του ανθρώπου. Με στενή συναναστροφή στις συναθροίσεις και τακτική πνευματική τροφή παρέμειναν χαρούμενοι. Οι άλλοι μπορούσαν να διακρίνουν ότι αυτοί είχαν κάτι ιδιαίτερο που οι άλλες θρησκείες δεν είχαν. Ενδιαφέρουσες πείρες μπορούν να λεχθούν από αυτούς τους ταραχώδεις καιρούς.

Ένας οικογενειάρχης δοκίμασε αρκετές φορές την προστασία του Ιεχωβά. Ανήκε σε μια φυλή της οποίας τα μέλη κατηγορήθηκαν και κυνηγήθηκαν μέχρι να εξολοθρευτούν. Σε μια περίπτωση επιτέθηκαν βίαια στο σπίτι του με χειροβομβίδες και βλήματα για μια ώρα. Ενώ συνέβαινε αυτό είπε στη γυναίκα του και στα παιδιά του να θυμηθούν τα λόγια του Ιεχωβά στον Ιησού του Ναυή, «Ίσχυε και ανδρίζου», και προσευχήθηκαν μαζί. (Ιησούς του Ναυή 1:6) Προς έκπληξη, κανένα βλήμα δεν τρύπησε το σπίτι, και οι χειροβομβίδες χτυπούσαν στους εξωτερικούς τοίχους και γύριζαν πίσω, και έσκαγαν μακριά. Τότε, ο αδελφός βγήκε έξω και μίλησε μ’ αυτούς που έκαναν την επίθεση. Και μερικοί γείτονες μίλησαν ευνοϊκά γι’ αυτόν. Στη διάρκεια μιας έρευνας που έγινε στο σπίτι, αυτοί που έκαναν την επίθεση βρήκαν βοηθήματα μελέτης της Βίβλου κι έτσι τον άφησαν ήσυχο σαν θρησκευόμενο. Τις επόμενες δυο μέρες κατηγορήθηκε πάλι και ήρθε δυο φορές αντιμέτωπος με το θάνατο, αλλά με τη βοήθεια του Ιεχωβά επέζησε.

Ένας πρώην υψηλά ιστάμενος που είχε λάβει τη στάση του υπέρ της αληθινής Χριστιανοσύνης συνελήφθη αρκετές φορές. Δυο από τους γιους του εξαφανίστηκαν και ποτέ δεν τους ξαναείδε κανείς. Αυτό δεν τον έκανε να χάσει την εμπιστοσύνη του στον Δοτήρα της ζωής, ούτε αυτό εξασθένισε τη θαυμάσια ελπίδα του για την ανάσταση και την «πραγματική ζωή» που βρίσκεται μπροστά μας. Με ζήλο κήρυξε στους άλλους φυλακισμένους κι άρχισε αρκετές Γραφικές μελέτες. Ένας πρώην στρατιώτης ιδιαίτερα έδειξε μεγάλη εκτίμηση και έκανε ραγδαία πρόοδο. Μετά από λίγους μήνες, ο άνθρωπος αυτός άρχισε να κάνει έργο κηρύγματος μέσα στη φυλακή. Έτσι, όταν αποφυλακίστηκε ο Μάρτυρας, ο πρώην στρατιώτης έπρεπε να φροντίζει για έξι Γραφικές μελέτες. Τι μεγάλη έκπληξη ήταν για τον πρώην υψηλά ιστάμενο και τον πρώην στρατιώτη επίσης όταν, μετά από μερικά χρόνια, συναντήθηκαν σε μια τάξη της Σχολής Υπηρεσίας Σκαπανέων των Μαρτύρων του Ιεχωβά για ολοχρόνιους διακόνους. Ναι, ο πρώην στρατιώτης είχε γίνει κι αυτός σκαπανέας! Ο αδελφός που του δίδαξε την αλήθεια μπορούσε να λέει, «Έχασα τους σαρκικούς γιους μου, αλλά τώρα απέκτησα έναν πνευματικό γιο».

Μια μητέρα εφτά παιδιών που είναι Μάρτυρας παραπάνω από 13 χρόνια δοκιμάστηκε πολλές φορές στην υπομονή της. Στην αρχή ο άντρας της εναντιώθηκε στην καινούργια της πίστη. Έπειτα, ταραχώδη γεγονότα τον έκαναν να φύγει στην Κένυα και να την αφήσει μόνη της με όλα τα παιδιά για δυο χρόνια. Όταν αυτός επέστρεψε τον συνέλαβαν, και στη διάρκεια της φυλάκισής του, κλέφτες διέρρηξαν το σπίτι και έκλεψαν ουσιαστικά ό,τι είχε και δεν είχε η οικογένεια. Αυτό που την βοήθησε την αδελφή να βρει παρηγοριά και να υπομείνει είναι το ότι συνέχισε να είναι δραστήρια στην αλήθεια και να αποφεύγει κοσμικές συντροφιές. Η σταθερότητά της και η χαρά της εντυπωσίασαν τον άντρα της, ο οποίος όταν αποφυλακίστηκε έδειξε ενδιαφέρον για τη Βίβλο προτού τον προλάβει ο θάνατος πρόωρα. Αλλά η εκκλησία ενίσχυσε αυτή την πιστή γυναίκα. Μια άλλη Μάρτυρας την βοήθησε ν’ αρχίσει μια μικρή επιχείρηση για να μπορεί να φροντίζει για τα παιδιά της. Αυτή διδάσκει στα παιδιά της και σ’ άλλους τη θαυμάσια ελπίδα της αιώνιας ζωής πάνω στη γη χωρίς προβλήματα, και διεξάγει έξι Γραφικές μελέτες.

Τα ηλικιωμένα άτομα απολαμβάνουν γενικά σεβασμό στην Ουγκάντα, και η Άννα, η οποία έχει μπει καλά στα 60 της χρόνια, χρησιμοποίησε τις ευκαιρίες της με το να γίνει σκαπάνισσα. Αντί να μιλάει μαζί με τις γειτόνισσές της για τα βάσανα, τους μίλησε για τα καλά νέα σ’ αυτούς τους ταραχώδεις καιρούς. Έπειτα είχε τη χαρά να παρακολουθήσει μια ειδική σχολή για τους σκαπανείς που έγινε στη γειτονική χώρα τής Κένυα. Ενόσω ήταν εκεί, έλαβε ένα γράμμα από συγγενείς που την παρότρυναν να μη γυρίσει πίσω στην Ουγκάντα γιατί η ζωή εκεί ήταν και επικίνδυνη και δύσκολη. Ένας συγγενής της που ζούσε στην Κένυα προσφέρθηκε να της δώσει σπίτι και να φροντίζει γι’ αυτήν, αλλά αυτή είπε σ’ όλους ότι είχε ένα άγγελμα παρηγοριάς και ελπίδας για μια καλύτερη ζωή που οι άνθρωποι στην Ουγκάντα το χρειάζονταν. Έτσι επέστρεψε στην Ουγκάντα.

Εκτίμηση για τις Συνελεύσεις

Με τις αλλαγές που έγιναν στην κυβέρνηση μετά τον πόλεμο του 1979, αποκαταστάθηκε η ελευθερία λατρείας, η οποία έκανε όλους τους Μάρτυρες του Ιεχωβά πολύ ευτυχισμένους. Οι συνελεύσεις μπόρεσαν να γίνουν για μια φορά ακόμη, και η μεγάλη ζήτηση Βιβλικών εντύπων έδειξε ότι πολλοί άνθρωποι ποθούν για καλά νέα μιας καλύτερης ζωής. Διευθετήθηκαν περιφερειακές συνελεύσεις και το Δεκέμβριο του 1983 παρουσιάστηκε για πρώτη φορά ένα Βιβλικό δράμα. Έκανε βαθιά εντύπωση στο ακροατήριο γιατί σχετιζόταν με την οικογενειακή ζωή. Την επόμενη μέρα 572, περίπου οι διπλοί απ’ όλους τους ενεργούς Μάρτυρες στην Ουγκάντα, ήρθαν στην Αίθουσα Αθλημάτων στο Στάδιο της Καμπάλα Λουγκόγκο και απόλαυσαν την ενότητα της Βασιλείας μαζί με εκείνους που πραγματικά εκτιμούν τη ζωή.

Πολλοί έκαναν θυσίες για να παραβρεθούν εκεί. Σε μερικές περιπτώσεις το εισιτήριο του τρένου για ένα αντρόγυνο ήταν μεγαλύτερο από τον μηνιαίο μισθό ενός δασκάλου. Για αρκετές οικογένειες το ταξίδι για τη συνέλευση ισοδυναμούσε με το μισθό τεσσάρων μηνών! Πολλοί που ήταν παρόντες έδειξαν τέτοια εκτίμηση για τα πνευματικά πράγματα.

Πείρες Ιεραποστόλων

Στα τέλη του 1982 τέσσερις ξένοι ιεραπόστολοι κατόρθωσαν να αναλάβουν υπηρεσία στην Καμπάλα. Ήταν σαν μια καινούργια γενιά ιεραποστόλων μετά τη διακοπή που συνέβη για πολλά χρόνια. Το πρώτο-πρώτο άτομο στο οποίο ένας από αυτούς είχε μεταδώσει τα καλά νέα ήταν ένας νεαρός ο οποίος πρέπει να περίμενε το άγγελμα της ελπίδας. Άρχισε αμέσως μια Γραφική μελέτη και αυτή διεξαγόταν δυο φορές την εβδομάδα. Την πρώτη μέρα που ο νεαρός αυτός πήγε στην υπηρεσία αγρού μαζί μ’ έναν άλλο Μάρτυρα, συνελήφθησαν από ένοπλους εγκληματίες. Αν και άπειρος, εμπιστεύθηκε στον Ιεχωβά κι άρχισε να κηρύττει σ’ αυτούς. Για αρκετά λεπτά της ώρας οι κλέφτες συζητούσαν αν θα τους σκότωναν ή όχι. Έπειτα ένας από τους πιστολέρο είπε στους συντρόφους του ν’ αφήσουν και τους δύο να φύγουν. Τι έκανε ο νεαρός μετά από αυτήν τη συγκλονιστική για τα νεύρα πείρα; Χωρίς δισταγμό και αυτός και ο σύντροφός του πήγαν στο επόμενο σπίτι για να συνεχίσουν το κήρυγμά τους! Τώρα είναι βαφτισμένος και αποβλέπει στο θησαυρό της σκαπανικής διακονίας.

Ένας από τους ιεραποστόλους συνάντησε κάποιον που είχε εργαστεί στην Μοζαμβίκη. Αμέσως είπε ότι εκτιμούσε πολύ τους Μάρτυρες του Ιεχωβά γιατί είχε δει τα καθαρά και εύτακτα στρατόπεδά τους στη Μοζαμβίκη.a Αυτός ο άνθρωπος ήταν ιδιαίτερα συγκινημένος όταν μια μέρα είδε μια άπορη οικογένεια Μαρτύρων να φτάνει σε ένα στρατόπεδο. Τους καλοδέχτηκαν θερμά οι πνευματικοί αδελφοί από διάφορες φυλές. Αμέσως φρόντισαν για τις υλικές τους ανάγκες, για σπίτι, χωράφι, σκεύη, και ρούχα. Τώρα ο άνθρωπος αυτός δοκιμάζει την ίδια αγάπη και αδελφότητα καθώς απολαμβάνει μια Γραφική μελέτη και μετέχει τακτικά στις Χριστιανικές συναθροίσεις με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά.

Είναι εύκολο να διακρίνουμε από αυτές τις πείρες ότι οι ιεραπόστολοι, μαζί με τους αδελφούς και τις αδελφές στην Ουγκάντα, έχουν λόγο για να είναι χαρούμενοι. Συχνά αντιμετωπίζουν ελλείψεις τροφίμων, νερού, και ηλεκτρικού ρεύματος, και ακούνε συχνά πυροβολισμούς και εκρήξεις. Ωστόσο είναι ευγνώμονες για τις βαθμιαίες εξελίξεις. Είναι ικανοποιημένοι βοηθώντας τους άλλους να διακρίνουν την αξία «της πραγματικής ζωής». Οι 250 κήρυκες της Βασιλείας του Θεού δαπανούν τώρα κατά μέσο όρο πάνω από 14 ώρες το μήνα για το έργο κηρύγματος. Υπάρχει πολύ ενδιαφέρον, και πολλοί αναλαμβάνουν το ολοχρόνιο έργο κηρύγματος. Προς το παρόν διεξάγονται πάνω από 500 Γραφικές μελέτες σ’ αυτό το θαυμάσιο μέρος της γης που, σε μερικές τοποθεσίες, παρέχει μια αναλαμπή ενός επίγειου παραδείσου. Πολλοί κάτοικοι της Ουγκάντα μαθαίνουν να στρέφουν την όρασή τους στην «πραγματική ζωή» της αιωνιότητας στο πολύ κοντινό μέλλον που θα προμηθεύσει ο στοργικός Προμηθευτής της ζωής, ο Ιεχωβά.

[Υποσημειώσεις]

[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 28]

Με στενή συναναστροφή στις συναθροίσεις και με τακτική πνευματική τροφή, παρέμειναν χαρούμενοι

[Χάρτες/Εικόνα στη σελίδα 27]

(Για το πλήρως μορφοποιημένο κείμενο, βλέπε έντυπο)

ΟΥΓΚΑΝΤΑ

Καμπάλα

ΖΑΪΡ

ΣΟΥΔΑΝ

ΚΕΝΥΑ

Λίμνη Βικτώρια

[Εικόνα στη σελίδα 29]

Οι λόφοι στη νοτιοδυτική Ουγκάντα

[Εικόνα στη σελίδα 30]

Ένας όμιλος από νεοβαφτισμένους Μάρτυρες