Ευλογήθηκα που Επιδίωξα την Ειρήνη
Ο απόστολος Πέτρος υπέδειξε ότι εκείνοι που θα ‘αγαπούσαν τη ζωή και θα έβλεπαν καλές μέρες’ έπρεπε να ‘αναζητήσουν την ειρήνη και να την επιδιώξουν’. (1 Πέτρου 3:10, 11) Αυτό δεν είναι πάντα εύκολο, αλλά καταλήγει σε ευλογίες. Για παράδειγμα, εξετάστε την ακόλουθη πείρα ενός από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά στον Καναδά.
Είχα μόλις γίνει 20 ετών και επρόκειτο να εκπληρώσω ένα παιδικό μου όνειρο. Προσλαμβανόμουν στη Βασιλική Καναδική Έφιππη Αστυνομία. Έτσι άρχισε αυτό που υπέθετα ότι θα ήταν μια πλήρης καριέρα σαν αστυνομικός. Ωστόσο, σχεδόν μετά 16 χρόνια υπηρεσίας, παραιτήθηκα.
Προτού εξηγήσω το λόγο που έφυγα από την Αστυνομία ίσως θα σας βοηθήσουν μερικές άλλες πληροφορίες για το παρελθόν μου. Τις πρώτες μέρες που μπήκα στην Αστυνομία τις πέρασα στην επαρχία του Νιου Μπράνσγουηκ. Τον καιρό εκείνο συνάντησα μια αξιαγάπητη νεαρή, η οποία έγινε σύζυγος μου. Ζούσαμε σ’ ένα πολύ μικρό διαμέρισμα που το φρόντιζε ένα ζευγάρι που ήταν Μάρτυρες του Ιεχωβά. Συχνά μας έκαναν μαρτυρία. Ωστόσο, τον καιρό εκείνο η θρησκεία δεν ήταν μέσα στα ενδιαφέροντά μου. Από την άλλη, η σύζυγός μου πρόθυμα δέχτηκε την αλήθεια και ακολούθως βαφτίστηκε μάρτυρας του Ιεχωβά. Αυτό δε με ικανοποίησε καθόλου. Έκανα τα πάντα για να της αλλάξω γνώμη, αλλά χωρίς επιτυχία. Μέχρι που προσκάλεσα τον τοπικό ιερέα για να την φέρει στο σωστό δρόμο. Βλέποντας πίσω στο παρελθόν σ’ αυτή την επίσκεψη, ωστόσο, πιστεύω ότι η έλλειψη Γραφικής γνώσης από την πλευρά του ιερέα έκανε την αλήθεια ακόμη πιο πραγματική γι’ αυτήν.
Επί έξι σχεδόν χρόνια προσπαθούσα να δείξω στη σύζυγό μου την ανοησία τής πίστης της, ωστόσο αυτή έμενε στερεή υπέρ του Ιεχωβά. Με τον καιρό, μαλάκωσα και ανέπτυξα την άποψη ότι μπορούσε να κάνει αυτό που ήθελε και εγώ θα ακολουθούσα τις δικές μου πεποιθήσεις. Βέβαια, τον καιρό εκείνο οι φιλοδοξίες μου δεν ήταν Γραφικές· ήθελα να αναπτύξω την καριέρα μου στην Αστυνομία όσο πιο πολύ γινόταν. Για το σκοπό αυτό έπαιρνα εθελοντικά έξτρα καθήκοντα και προσπαθούσα να αναμειχθώ σε περιπτώσεις που έπαιρναν το φως της δημοσιότητας προκειμένου να τραβήξω την προσοχή των ανωτέρων μου. Με αυτό τον τρόπο θυσίαζα χρόνο τον οποίο θα έπρεπε να αφιέρωνα στην οικογένειά μου.
Συνέχισα να επιδιώκω αυτόν τον τρόπο ζωής μέχρι το καλοκαίρι του 1978. Η σύζυγός μου εκδήλωσε την επιθυμία να παρακολουθήσει τη Διεθνή Συνέλευση «Νικηφόρος Πίστις» στο Μόντρεαλ, στην επαρχία τού Κεμπέκ. Συμφώνησα να την πάω με το αυτοκίνητο στο Μόντρεαλ, αλλά αρνήθηκα να παρακολουθήσω οποιοδήποτε μέρος του προγράμματος. Αφού επέστρεψε από την πρώτη μέρα της συνέλευσης, η σύζυγός μου είπε ότι το πρόγραμμα της επόμενης μέρας είχε για θέμα την οικογενειακή ζωή και με έπεισε ότι έπρεπε να το παρακολουθήσω. Μέχρι σήμερα ευχαριστώ τον Ιεχωβά που το παρακολούθησα. Εντυπωσιάστηκα από την ευταξία με την οποία συμπεριφερόταν το μεγάλο αυτό πλήθος. Κανείς δεν κάπνιζε, κανείς δεν είχε άσχημη γλώσσα, και οι άνθρωποι φαίνονταν να είναι τόσο ευτυχισμένοι και να έχουν ειρήνη μεταξύ τους. Παρ’ ότι δεν είχα σχεδόν καθόλου γνώση για τη Βίβλο, βρήκα ότι οι ομιλίες που εκφωνούνταν από τους ομιλητές ήταν πολύ πληροφοριακές και πρακτικές. Οι άνθρωποι, αυτοί επιχειρούσαν να μάθουν και να εφαρμόσουν τους νόμους του Θεού με τον τρόπο που εκτίθενται στη Βίβλο. Σαν αστυνομικός, ήξερα ότι οι περισσότεροι άνθρωποι, παρ’ ότι γνώριζαν το νόμο, επιχειρούσαν να βρουν παραθυράκια προκειμένου να κάνουν τα πράγματα με το δικό τους τρόπο. Τώρα είχα εντυπωσιαστεί. Σύντομα μετά την επιστροφή σπίτι από τη συνέλευση, άρχισα να μελετώ τη Βίβλο και βαφτίστηκα τον Οκτώβριο του 1979.
Καθώς προόδευα πνευματικά, κατάφερα ν’ αφήνω στην άκρη πολλές κοσμικές συνήθειες και τελικά μου δόθηκε το προνόμιο να υπηρετώ τον Ιεχωβά Θεό σαν διακονικός υπηρέτης. Το γεγονός ότι φόρεσα τη νέα Χριστιανική προσωπικότητα παρατηρήθηκε αμέσως από τους συνεργάτες αστυνομικούς, οι οποίοι, στην αρχή, με κορόιδευαν για τις καινούργιες μου πεποιθήσεις, (Εφεσίους 4:22-24) Με τον καιρό, κατάφερνα να μετατρέπω τα πειράγματά τους σε ευκαιρίες για να δίνω μαρτυρία. Πράγματι, καθώς εξαπλωνόταν σ’ όλο το τμήμα η φήμη ότι ήμουν μάρτυρας του Ιεχωβά, πολλοί με πλησίαζαν με πολλές ερωτήσεις. Είμαι επίσης πολύ ευγνώμων στους προϊσταμένους μου οι οποίοι, από σεβασμό για την πίστη μου, με διόριζαν σε καθήκοντα που δε θα με έκαναν να συμβιβάσω τις σχέσεις μου με τον Ιεχωβά.
Όλα φαινόταν να πηγαίνουν πολύ καλά. Ένα απόγευμα, όταν επέστρεψα σπίτι από την εργασία, η σύζυγος μου διάβαζε με προσοχή τη Σκοπιά της 15ης Νοεμβρίου 1983, ιδιαίτερα το άρθρο μελέτης στις σελίδες 21-6 με τον τίτλο «Ζητάτε Ειρήνη και Επιδιώκετέ την». Εξέταζε την αποφυγή εργασίας που «περιλαμβάνει το να φέρει [κάποιος] όπλο για χρήση εναντίον άλλων ανθρώπων», γιατί «υπάρχει πάντα ο κίνδυνος για ενοχή αίματος, αφαιρώντας ζωή με το όπλο». (Ησαΐας 2:4· Ρωμαίους 12:17, 18) Το άρθρο περαιτέρω δήλωνε: «Καθώς ο κόσμος γίνεται όλο και πιο βίαιος δεν μπορούμε πια να βλέπουμε σαν καλό παράδειγμα έναν αδελφό που παραμένει σε μια ένοπλη εργασία. Θα μπορούσε να του δοθεί διορία έξι μηνών ν’ αλλάξει εργασία. Αν δεν κάνει αλλαγή, δε θα ήταν σε θέση να έχει ειδικά προνόμια υπηρεσίας και ευθύνες στην εκκλησία.—1 Τιμόθεον 3:2· Τίτον 1:5, 6».
Προφανώς είχα να πάρω μια πολύ σημαντική απόφαση. Σαν οικογένεια, συζητήσαμε το θέμα και το θέσαμε με προσευχή στον Ιεχωβά. Την επόμενη εργάσιμη ημέρα πλησίασα τον προϊστάμενό μου και του εξήγησα την κατάστασή μου. Μετά από μια μακροσκελή συζήτηση, συμπεράναμε ότι η αστυνομική δύναμη πιθανόν δε θα με εξαιρούσε από του να φέρω όπλο. Κατά συνέπεια, έδωσα ειδοποίηση ότι θα παραιτούμουν μέσα σε έξι μήνες.
Δεν είχα ιδέα πού ν’ αρχίσω να ψάχνω για εργασία, καθώς, αφού τέλειωσα το σχολείο και μετά, είχα μια μόνιμη εργασία. Επίσης, το οικονομικό κλίμα ήταν άσχημο στην αγορά εργασίας. Είχα αρκετές επαφές στην επιχειρηματική κοινότητα, τις οποίες είχα αναπτύξει στο διάβα των ετών, και έτσι αποφάσισα να τις αξιοποιήσω. Το εκπληκτικό είναι ότι σε λιγότερο από μια εβδομάδα κατευθύνθηκα σε έναν οργανισμό, ο οποίος έψαχνε να βρει κάποιον για να προσλάβει σε μια νέα θέση σαν ερευνητή. Ήρθα σε επαφή με το άτομο που ήταν υπεύθυνο για το προσωπικό και ανακάλυψα ότι είχα όλα τα προσόντα για την εργασία. Η εργασία θα ήταν πολύ παρόμοια με τα καθήκοντα μου σαν ερευνητή απάτης, και δε θα απαιτούνταν να φέρω πυροβόλο όπλο. Μπορείτε να φανταστείτε ότι έφτιαξα σε ριπή οφθαλμού το βιογραφικό μου σημείωμα επί τόπου.
Όταν μου πήραν συνέντευξη για την εργασία αυτή, αποφάσισα ότι το καλύτερο για μένα θα ήταν να είμαι ειλικρινής σχετικά με το λόγο που εγκατέλειψα την Αστυνομία. Προς έκπληξή μου, αυτός που μου έπαιρνε συνέντευξη, [ο οποίος θα ήταν ο προϊστάμενός μου], εξήγησε ότι ο ίδιος άφησε το προηγούμενο επάγγελμά του για λόγους συνείδησης και μπορούσε να με καταλάβει. Επίσης έδειξε ότι η θέση αυτή πρέπει να συμπληρωθεί από κάποιον ο οποίος θα έχει αδιαμφισβήτητη ακεραιότητα. Με ευχαρίστησε που ήμουν τόσο ειλικρινής και έδειξε ότι επρόκειτο να με συστήσει γι’ αυτή τη θέση. Μέσα σε δυο εβδομάδες με προσέλαβαν επίσημα.
Δεν υπάρχει αμφιβολία στη διάνοιά μου ότι το πνεύμα τού Ιεχωβά βοήθησε εμένα και την οικογένειά μου σε όλη αυτή την πείρα. Ίσως υπάρχουν μερικοί αδελφοί που αντιμετωπίζουν μια παρόμοια κατάσταση. Προσεύχομαι ώστε η πείρα μου να τους ενθαρρύνει να θέσουν την εμπιστοσύνη τους στον Ιεχωβά και ν’ αφήσουν εκείνον να απεργαστεί τα πράγματα με το δικό του τρόπο.—Ματθαίος 6:33.
Όπως δείχνει η προηγούμενη πείρα, η επιδίωξη της ειρήνης και το να βάζει κανείς πρώτα τη Βασιλεία του Ιεχωβά στη ζωή του απαιτούν προσπάθεια και ίσως απαιτούν και μερικές ατομικές προσαρμογές. Αλλά υπάρχουν ευλογίες που ρέουν σ’ αυτούς που εφαρμόζουν τη Γραφική συμβουλή, εκδηλώνοντας έτσι ένα πνεύμα παρόμοιο με εκείνο που εκδήλωσε ο ψαλμωδός Δαβίδ, ο οποίος είπε: «Δίδαξόν με, Κύριε, την οδόν σου και οδήγησόν με εν οδώ ευθεία».—Ψαλμός 27:11.