Ένα Μεγάλο Βήμα για μια Μικρή Χώρα

«ΟΤΑΝ το είδαμε όλο αυτό, μείναμε άφωνοι!» Αυτό ήταν ένα μόνο από τα πολλά σχόλια που έγιναν από τους ενθουσιασμένους επισκέπτες στην τελετή της αφιέρωσης του νέου συγκροτήματος-τμήματος των Μαρτύρων του Ιεχωβά στην Έμμεν της Ολλανδίας, στις 29 Οκτωβρίου 1983.

Στο γιορταστικό πρόγραμμα παραβρέθηκε ένα πλήθος 1.150, περιλαμβανομένων και 54 εκπροσώπων από εννιά άλλες χώρες. Παραβρέθηκαν επίσης εκατοντάδες παλαίμαχοι, των οποίων «τα άσπρα μαλλιά» έδωσαν μια ιδιαίτερη συγκίνηση στην περίσταση. Ανάμεσα στους ειδικούς επισκέπτες ήταν και ο Μ. Τζ. Χένσελ, μέλος του Κυβερνώντος Σώματος των Μαρτύρων του Ιεχωβά, ο οποίος ήρθε από τη Νέα Υόρκη για να υπηρετήσει στο πρόγραμμα αφιέρωσης. Εκεί κοντά, σε δυο αίθουσες συνελεύσεων, ένα ακροατήριο από 2.978 παρακολούθησαν σλάιντς και πρόσεξαν το πρόγραμμα που μεταδιδόταν μέσω τηλεφωνικής σύνδεσης.

Φανερή η Κατεύθυνση τον Ιεχωβά

Αυτό που ήρθαν να δουν οι επισκέπτες και για το οποίο μίλησαν θερμά ήταν οι νέες εγκαταστάσεις του τμήματος της Εταιρίας Σκοπιά στην Ολλανδία. Το συγκρότημα των κτιρίων περιλαμβάνει και κοιτώνες οι οποίοι μπορούν να στεγάσουν μέχρι 120 άτομα που θα εργάζονται στο τμήμα. Περιλαμβάνει επίσης μια τραπεζαρία για 160 άτομα, μια σύγχρονη κουζίνα και φούρνο, ένα πλυντήριο, μια Αίθουσα Βασιλείας, και μια βιβλιοθήκη. Επίσης, υπάρχουν γραφεία στα οποία μπορούν να εργαστούν άνετα 30 άτομα, και η έκταση του εργοστασίου και της διεκπεραίωσης είναι μισή σε μέγεθος από ένα γήπεδο ποδοσφαίρου. Όλα αυτά βρίσκονται σε ένα χώρο 48 στρεμμάτων (12 έηκερς) στην πόλη Έμμεν.

Αλλά γιατί στην Έμμεν, τόσο πολύ μακριά από τις μεγάλες πόλεις στα δυτικά της Ολλανδίας και από τις προηγούμενες εγκαταστάσεις του τμήματος στο Άμστερνταμ; Η ιστορία για την έρευνα που έγινε να βρεθεί κατάλληλος χώρος σ’ αυτήν την πυκνοκατοικημένη χώρα δείχνει σαφώς την κατεύθυνση του Ιεχωβά στο ζήτημα.

Η έρευνα άρχισε το 1978. Το 1980 φαινόταν πως όλες οι προσπάθειες είχαν γίνει μάταια λόγω των αυστηρών νόμων της Ολλανδικής κυβέρνησης σχετικά με την προστασία της γης, οι οποίοι περιόριζαν το χτίσιμο μεγάλων οικοδομών σαν κι αυτό που χρειαζόμασταν εμείς. Κατά συνέπεια, η Εταιρία Σκοπιά αποφάσισε να σταματήσει την έρευνα και να κάνει αίτηση απευθείας στο γραφείο της πολεοδομίας.

Σύντομα έγινε μια συνάντηση. Ο ανώτερος υπάλληλος άκουσε προσεχτικά τις προτάσεις των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Έπειτα, προς έκπληξη όλων, είπε: «Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά έκαναν ένα μοναδικό έργο στη χώρα μας στη διάρκεια του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου αλλά δυστυχώς αυτά τα πράγματα συχνά ξεχνιούνται. Θα φροντίσω για το ζήτημά σας ώστε τα κεντρικά σας γραφεία να έρθουν σε μια από τις τρεις βόρειες επαρχίες της Ολλανδίας». Ο Ιεχωβά απάντησε πραγματικά στις προσευχές του λαού του.

Ένα ραντεβού κλείστηκε το άλλο πρωί με το διευθυντή της πολεοδομίας για το βόρειο τμήμα της χώρας. Μέσα σε 24 ώρες, εντοπίστηκε ένα κομμάτι γης περίπου 48 στρεμμάτων (12 έηκερς) στην Έμμεν. Αποδείχθηκε πως ήταν πραγματικά αυτό που χρειαζόταν. Ένας φιλικός δήμαρχος της Έμμεν, έκπληκτος από την εξυπηρετική στάση της πολεοδομίας της περιοχής, βεβαίωσε ότι η τοπική κυβέρνηση της Έμμεν θα χαιρόταν να έχει στην περιοχή της Μάρτυρες του Ιεχωβά. Η υπόσχεση αυτή τηρήθηκε με συνέπεια.

Αντιμετώπιση του Προβλήματος

Τον Αύγουστο του 1980 άρχισε το σκάψιμο. Αλλά υπήρχε ένα πρόβλημα. Μέχρι τότε, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά στην Ολλανδία δεν είχαν ποτέ αναλάβει κανένα οικοδομικό έργο μεγαλύτερο από μια Αίθουσα Βασιλείας ή Αίθουσα Συνελεύσεων. Τώρα αντιμετώπιζαν το πρόβλημα να χτίσουν ένα σπίτι για 120 άτομα καθώς επίσης και ένα σύγχρονο εργοστάσιο τυπογραφείων με τα μηχανήματά του και τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές του. Δεν προκαλεί έκπληξη λοιπόν που όταν δείχτηκε στο ακροατήριο στη διάρκεια του προγράμματος αφιέρωσης ένα σλάιντ με την αρχική ομάδα των 15 χτιστών οι οποίοι έκαναν την αρχή της οικοδομής, όλοι συμφώνησαν ότι οι οικοδόμοι και οι οργανωτές ήταν το λιγότερο που μπορούμε να πούμε, «αισιόδοξοι».

Σύντομα η ομάδα αυτή περιέλαβε 120 ολοχρόνιους εργάτες. Τα σαββατοκύριακα έρχονταν για να βοηθήσουν από άλλες εκκλησίες μέχρι 150 άτομα. Αλλά πώς αυτή η ομάδα των σχετικά ανίδεων εργατών τα κατάφερε; «Οι άγγελοι έχτιζαν για μας», είπε ένας από τους οικοδόμους. Ωστόσο, οι δύσκολες εργασίες έγιναν, και τα προβλήματα λύθηκαν με απροσδόκητους τρόπους.

Για παράδειγμα, μολονότι σ’ αυτό το μέρος της χώρας το μπετόν είναι πολύ ακριβό, προσφέρθηκε γενναιόδωρα ένα μηχάνημα μίξης μπετόν από δεύτερο χέρι με αποτέλεσμα την εξοικονόμηση 60.000 δολαρίων (ΗΠΑ). Έπειτα, όταν χρειάστηκε μεγάλος γερανός, ένας εργολάβος πουλούσε έναν. Μέσα σε λίγες εβδομάδες τοποθετήθηκε στο χώρο της οικοδομής ένας γερανός 40 μέτρων (125 ποδιών). Και ποιος θα τον χειριζόταν; Ένας ειδικός σκαπανέας (ολοχρόνιος διάκονος) ο οποίος είχε εκπαιδευτεί σαν χειριστής γερανού λίγες μόνο εβδομάδες πριν αρχίσει το οικοδομικό έργο.

Το ίδιο συνέβη και με άλλους τεχνίτες. Σχεδόν ολόκληρη η κεντρική θέρμανση και το υδραυλικό σύστημα σχεδιάστηκε και εγκαταστάθηκε από ειδικούς σκαπανείς οι οποίοι πήραν την άδεια γι’ αυτά τα επαγγέλματα παρακολουθώντας βραδινά μαθήματα. Τρεις από τους σχεδιαστές γνώρισαν την αλήθεια πριν από λίγα μόνο χρόνια. Εργάζονταν στην ίδια εταιρία όπου ένας συνάδελφος τους, ένας Μάρτυρας του Ιεχωβά, τους μετέδωσε τα «καλά νέα». Ακόμη και ο υπεύθυνος για το χτίσιμο φαινόταν να παρουσιάστηκε στον κατάλληλο ακριβώς καιρό. Έμαθε την αλήθεια πριν από λίγα χρόνια μόνο και μετακόμισε μαζί με την οικογένειά του στην Έμμεν.

Ο Ιεχωβά Έκανε την Αύξηση

Παρά τις αξιέπαινες προσπάθειες των αδελφών, ένα ερώτημα παρέμενε στις διάνοιες πολλών απ’ αυτούς που παραβρέθηκαν στην αφιέρωση: «Τι ήταν πραγματικά εκείνο που έδωσε τη δυνατότητα στο λαό του Ιεχωβά σ’ αυτή τη μικρή χώρα να πραγματοποιήσει ένα τόσο γιγάντιο οικοδομικό έργο;» Η απάντηση ήταν φανερή. Οι διάφοροι ομιλητές στην τελετή της αφιέρωσης έκαναν μια γρήγορη αναδρομή στο παρελθόν για να δει το ακροατήριο πώς ο Ιεχωβά ευλόγησε τους πιστούς του.

Ο Βίλλι Ντιλ, εκπρόσωπος από την Ελβετία, αφηγήθηκε μια ιστορία από το τέλος του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Είπε ότι ο Τζ. Φ. Ρόδερφορδ, που ήταν πρόεδρος τότε στην Εταιρία Σκοπιά, προσκάλεσε έναν Ολλανδό οδοντίατρο, τον Άντριαν Μπλοκ, ο οποίος ζούσε στη Μιλούζη της Γαλλίας, να γυρίσει πίσω στην Ολλανδία για να βοηθήσει στο έργο κηρύγματος εκεί. Μέχρι τότε το έργο στην Ολλανδία γινόταν κάτω από την εποπτεία του Κεντρικού Ευρωπαϊκού γραφείου τμήματος της Βέρνης στην Ελβετία. Έτσι, το 1922, ιδρύθηκε στο Βίτε ντε Βίτσστράατ στο Άμστερνταμ ένα γραφείο τμήματος. Μεταφέρθηκε το 1927 στο Χάαρλεμ.

Στην αρχή, το έργο προχωρούσε με ρυθμό βοϊδάμαξας, όπως συνήθιζαν να λένε. Ωστόσο, η βοϊδάμαξα αργά βέβαια αλλά με σίγουρο τρόπο αντικαταστάθηκε από το αυτοκίνητο. Ένας άλλος ομιλητής, ο Ρίτσαρντ Κέλσυ από τη Γερμανία, είπε στο ακροατήριο ότι σκαπανείς από τη Γερμανία στην πραγματικότητα προετοίμασαν το δρόμο για το έργο στην Ολλανδία. Το 1932, 8 από τους 12 σκαπανείς αυτής της χώρας ήρθαν από τη Γερμανία. Αργότερα, εξαιτίας του διωγμού από τους Ναζιστές μετακόμισαν και πολλοί άλλοι Γερμανοί αδελφοί και αδελφές στην Ολλανδία, όπου συνέχισαν το έργο κηρύγματος.

Με την πρόοδο που σημείωνε το κήρυγμα, όλο και περισσότερα έντυπα έβγαιναν στην Ολλανδική γλώσσα. Για πρώτη φορά Η Σκοπιά εκδόθηκε στα Ολλανδικά το 1918. Αλλά επειδή δεν υπήρχε ενδιαφέρον, αυτό κράτησε για τρία μόνο τεύχη. Ξαναεκδόθηκε το 1926, και ποτέ πια δε σταμάτησε, ούτε και στη διάρκεια των σκοτεινών ημερών του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου.

Λίγο πριν μπλεχτεί η Ολλανδία στον πόλεμο, και αρχίζοντας από το τεύχος του Οκτωβρίου 1939, η Ολλανδική Σκοπιά τυπωνόταν σ’ ένα πιεστήριο που είχε έρθει από την Πράγα της Τσεχοσλοβακίας. Ήταν συγκινητικό για όλους εμάς τους παρόντες στην αφιέρωση να δούμε στο βήμα τον χειριστή εκείνου του πιεστηρίου, τον αδελφό Άλοϊς Στούλμίλλερ, έναν από τους πρώτους σκαπανείς που είχαν έρθει από τη Γερμανία, και να ακούσουν από τα ίδια του τα χείλη την ιστορία της εκτύπωσης των περιοδικών.

Η εκτύπωση δε διήρκεσε πολύ στο Χάαρλεμ. Το πιεστήριο σύντομα δημεύτηκε από τους Ναζιστές εισβολείς. Σαν αποζημίωση, μετά τον πόλεμο η Ολλανδική κυβέρνηση έδωσε άδεια να ιδρυθεί ένα τυπογραφείο στο Άμστερνταμ, αν και τα περιοδικά έπρεπε να παράγονται σε άλλες χώρες. Αυτό το τυπογραφείο έχει τώρα γίνει ένα τέλεια εξοπλισμένο εργοστάσιο με περιστροφικό πιεστήριο όφσετ στην Έμμεν, όπου τυπώνονται τώρα τα Ολλανδικά περιοδικά.

Κοιτάζοντας Μπροστά

Όχι μόνο τα κτίρια και οι τυπογραφικές λειτουργίες επεκτάθηκαν πρόσφατα πολύ, αλλά και ο αριθμός του προσωπικού του τμήματος αυξήθηκε, η οικογένεια Μπέθελ. Όταν ιδρύθηκε για πρώτη φορά το τμήμα στο τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, υπήρχαν μόνο τρία ή τέσσερα μέλη. Το 1964 η οικογένεια Μπέθελ αυξήθηκε στους 19. Ακόμη και στην αρχή της δεκαετίας του 1980, ο αριθμός των Μπεθελιτών ήταν 25. Τώρα υπάρχουν 75 μέλη στο καινούργιο τους σπίτι στην Έμμεν, που απασχολούνται πλήρως στις διάφορες εργασίες. Με τις άφθονες προμήθειες και εγκαταστάσεις που έχουν στη διάθεσή τους, αποβλέπουν σε ακόμη μεγαλύτερα πράγματα.

Μεγάλο βήμα; Γι’ αυτή τη μικρή χώρα, ναι. Υπερβολικά μεγάλο; Όχι! Γιατί όπως είπε ο Αδελφός Χένσελ στην ομιλία αφιέρωσης: «Αυτό το κτίριο δεν έγινε άσκοπα». Υπάρχει μεγάλο μέλλον για το έργο του Κυρίου σ’ αυτή τη μικρή χώρα. Πρέπει να κοιτάζουμε μπροστά και να κρατάμε τα χέρια μας στο άροτρο. Οι 28.000 Μάρτυρες του Ιεχωβά στην Ολλανδία είναι αποφασισμένοι να το κάνουν αυτό. Μολονότι οι καιροί έχουν αλλάξει, και το γενικό ενδιαφέρον για τα θρησκευτικά ζητήματα ξεθώριασε και ελαττώθηκε, υπάρχουν ακόμη πολλοί άνθρωποι οι οποίοι δέχονται ευνοϊκά το άγγελμα της Βασιλείας για μια επικείμενη νέα τάξη. Αν είναι θέλημα του Ιεχωβά, οι Ολλανδοί Μάρτυρες είναι πρόθυμοι να χρησιμοποιηθούν για την περαιτέρω προώθηση των συμφερόντων της Βασιλείας σ’ αυτή τη μικρή χώρα.

[Χάρτης στη σελίδα 26]

(Για το πλήρως μορφοποιημένο κείμενο, βλέπε έντυπο)

ΟΛΛΑΝΔΙΑ

Έμμεν

Χάαρλεμ

Άμστερνταμ

ΔΥΤΙΚΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

ΒΕΛΓΙΟ

[Εικόνα στη σελίδα 28]

Η ρεσεψιόν του νέου τμήματος

[Εικόνα στη σελίδα 29]

Ο Άλοϊς Στούλμίλλερ είπε πώς άρχισε να τυπώνεται Η Σκοπιά στην Ολλανδία