Μια Χαρούμενη Αφιέρωση στην Ταϊτή

ΓΙΑ τους Μάρτυρες του Ιεχωβά στην Ταϊτή, η Παρασκευή 15 Απριλίου 1983 επρόκειτο να είναι μια συγκινητική μέρα. Προγραμματιζόταν γι’ αυτή την ημερομηνία η αφιέρωση του νέου κτιρίου για το τμήμα τους, το οποίο θα χρησιμοποιόταν για την επέκταση του έργου κηρύγματος της Βασιλείας στα νησιά της Γαλλικής Πολυνησίας.

Καθώς η μέρα πλησίαζε γίνονταν προετοιμασίες. Όλοι περίμεναν με μεγάλη ανυπομονησία την άφιξη των επισκεπτών από τα νησιά Φίτζι και τη Νέα Ζηλανδία, καθώς επίσης και ένα μέλος από το Κυβερνών Σώμα των Μαρτύρων του Ιεχωβά, τον Λόυντ Μπάρρυ, μαζί με τη σύζυγό του τη Μέλμπα, οι οποίοι επρόκειτο να παρευρεθούν στην αφιέρωση. Ωστόσο, ενδόμυχα στον καθένα υπήρχε ένα βασανιστικό ερώτημα, Πώς άραγε θα ήταν ο καιρός;

Η Εποχή των Τυφώνων!

Συνήθως, ο καιρός δεν παρουσιάζει κανένα πρόβλημα στην Ταϊτή. Ο συνήθης καιρός στη διάρκεια της εποχής των βροχών είναι ηλιόλουστος, με δροσερά αεράκια και τροπικές καταιγίδες. Ωστόσο, το 1983 ο καιρός ήταν διαφορετικός. Για πρώτη φορά από το 1906, η Ταϊτή χτυπήθηκε από μια σειρά καταστρεπτικών τυφώνων. Ήδη τον Δεκέμβριο του 1982, ο τυφώνας Λίζα είχε σηκώσει σκεπές και είχε ξεριζώσει δέντρα στα νησιά Σοσάιτυ, από τα οποία η Ταϊτή είναι το μεγαλύτερο. Τα πράγματα μόλις είχαν αποκατασταθεί, όταν κατά το τέλος του Ιανουαρίου 1983, ο τυφώνας Νάνο, με άνεμους που στο κέντρο του έφταναν τα 130 χιλιόμετρα (81 μίλια) την ώρα, προκάλεσε περαιτέρω καταστροφή.

Προς το τέλος του Φεβρουαρίου διέσχισε την περιοχή ένας τρίτος τρομακτικός τυφώνας, ο Οράμα, μ’ ένα τεράστιο μάτι που ξεπερνούσε σε διάμετρο τα 70 χιλιόμετρα (43 μίλια) και με άνεμους που έφταναν τα 150 χιλιόμετρα (93 μίλια) την ώρα, καταστρέφοντας πολλά απ’ αυτά που είχαν γλυτώσει από τον τυφώνα Νάνο. Ηρεμία φαινόταν να είχε επιστρέψει όταν, στις 8 Μαρτίου, οι κάτοικοι άκουσαν ότι ένας καινούργιος τυφώνας, με το όνομα Ρέβα, βρισκόταν στο δρόμο του, με ανέμους που έτρεχαν 180 χιλιόμετρα (112 μίλια) την ώρα. Στις 12 Μαρτίου το κέντρο του τυφώνα Ρέβα πέρασε από την Ταϊτή με 140 χιλιόμετρα (87 μίλια), ρίχνοντας κάτω δέντρα και ηλεκτρικές κολώνες στο Παπεετέ, την κύρια πόλη του νησιού.

Αυτός είναι ο λόγος που ανησυχούσαν για τον καιρό. Ήταν αυτοί οι τελευταίοι τυφώνες για την Ταϊτή; Θα εμπόδιζε ο καιρός τον ερχομό των επισκεπτών και θα καθυστερούσε την αφιέρωση του νέου γραφείου τμήματος; Η απάντηση και στις δύο ερωτήσεις είναι Όχι!

Φτάνουν οι Επισκέπτες

Αυτός δεν ήταν ο τελευταίος τυφώνας για την Ταϊτή. Τη Δευτέρα το απόγευμα στις 11 Απριλίου, ανακοινώθηκε ότι στο γειτονικό αρχιπέλαγος Τουαμότου είχε γίνει ένας τυφώνας και πιθανόν να κατευθυνόταν και για την Ταϊτή. Πραγματικά, το μάτι του τυφώνα γύρω από το οποίο οι μανιασμένοι άνεμοι περνούσαν τα 200 χιλιόμετρα (124 μίλια) την ώρα, πέρασε σε απόσταση 40 χιλιομέτρων (25 μίλια) από την νοτιοανατολική ακτή της Ταϊτή. Από πολύ νωρίς το πρωί της Τρίτης, το νησί χτυπιόταν από τους βίαιους άνεμους αυτού του τυφώνα.

Όταν είχε πια περάσει, η παραδεισιακή τροπική εικόνα της Ταϊτή είχε κάπως καταστραφεί. Υπολογίζεται ότι 3.043 σπίτια καταστράφηκαν και 3.199 έπαθαν ζημιές· 26 βάρκες εξώκειλαν και 39 βυθίστηκαν, και 25.000 άνθρωποι έμειναν άστεγοι. Στις 13 Απριλίου, η Ταϊτή ξύπνησε μ’ ένα ασυνήθιστο κονσέρτο από σφυριά που ηχούσαν πάνω στο ξύλο και στο σίδερο. Οι νησιώτες ανοικοδομούσαν. Αλλά τι θα πούμε για την αφιέρωση του νέου κτιρίου του τμήματος; Και τι θα πούμε για τους επισκέπτες; Θα μπορούσαν να έρθουν στην Ταϊτή; Ήδη, ένα αεροπλάνο που ερχόταν από τα νησιά Φίτζι αναγκάστηκε να ξαναγυρίσει πίσω. Τελικά, όμως, μετά από αρκετές ώρες, το αεροπλάνο έφερε τους επισκέπτες χωρίς κανένα κίνδυνο.

Η Πέμπτη, 14 Απριλίου, ήταν μια γεμάτη μέρα. Πολλοί επισκεύαζαν τα σπίτια τους που είχαν πάθει ζημιές, και στο καινούργιο κτίριο του τμήματος—το οποίο, ευτυχώς, δεν έπαθε καμιά ζημιά—έκαναν τις τελευταίες προετοιμασίες. Οι επισκέπτες είχαν την ευκαιρία να δουν το νέο κτίριο του τμήματος στην Ταϊτή, περίπου 25 χιλιόμετρα (16 μίλια) από το Παπεετέ. Διαπίστωσαν ότι ήταν ένα γερό, διώροφο κτίριο, ικανό να στεγάσει οχτώ άτομα. Στο ισόγειο υπάρχουν διάφορα γραφεία, αποθήκες και μια βιβλιοθήκη, ενώ στον δεύτερο όροφο υπάρχει η κουζίνα, η τραπεζαρία, το λίβινγκ-ρούμ, το πλυντήριο και τέσσερα υπνοδωμάτια.

Το Πρόγραμμα της Αφιέρωσης

Τελικά, ήρθε η Παρασκευή η 15η Απριλίου. Στις πέντε η ώρα το απόγευμα, ο Φράνσις Σικάρι, μέλος της Επιτροπής του Τμήματος της Ταϊτή και εισηγητής της συνεδρίασης, άρχισε με μια προσφώνηση. Έπειτα, ο Άλεν Τζάμετ, ο συντονιστής της Επιτροπής του Τμήματος, παρουσίασε ένα πρόγραμμα με σλάιτς σχετικά με την κατασκευή του κτιρίου των γραφείων του τμήματος.

Μετά απ’ αυτό το ενδιαφέρον χαρακτηριστικό, ο Φράνσις Σικάρι ξαναγύρισε στο βήμα και ανασκόπησε την εξέλιξη του έργου κηρύγματος στη Γαλλική Πολυνησία. Υπενθύμισε στους 702 που ήταν παρόντες ότι στις αρχές της δεκαετίας του 1950 άρχισαν να βλαστάνουν στα νησιά λίγοι σπόροι. Το 1957, σε μια συνέλευση που έγινε στο Λος Άντζελες των Η.Π.Α., ο πρόεδρος της Εταιρίας Σκοπιά, Νάθαν Νορρ, έκανε έκκληση για εθελοντές με σκοπό να υπηρετήσουν εκεί που η ανάγκη ήταν μεγαλύτερη στην Ταϊτή. Μερικοί ανταποκρίθηκαν και η αύξηση επιταχύνθηκε.

Για να οργανωθούν οι εκκλησίες, η Εταιρία διευθέτησε τότε να επισκέπτονται από καιρό σε καιρό ολοχρόνιοι υπηρέτες την Ταϊτή. Ανάμεσα σ’ αυτούς ήταν ο Τζων και η Έλεν Χάμπλερ, οι οποίοι άρχισαν το έργο στη Νέα Καληδονία το 1954 και βρίσκονται τώρα στο έργο περιφερείας στη Νέα Ζηλανδία. Οι Χάμπλερ ήταν ανάμεσα στους επισκέπτες που είχαν έρθει για το πρόγραμμα της αφιέρωσης και προσκλήθηκαν να αφηγηθούν μερικές από τις πείρες τους. Η Έλεν με συγκίνηση περιέγραψε την πρώτη Ανάμνηση που παρακολούθησε στην Ταϊτή. Είχε γίνει στο ύπαιθρο κάτω από έναν καθαρό ουρανό, που φωτιζόταν από μια πανσέληνο όπου το φεγγάρι έλαμπε περνώντας μέσα από τα φοινικόδεντρα, καθώς ο αέρας ήταν γεμάτος από το άρωμα των λουλουδιών και ο οποίος μεταφερόταν από ένα απαλό αεράκι. Η σκηνή αυτή είχε ανεξίτηλα γραφτεί από τότε στη μνήμη της.

Εκεί βρισκόταν επίσης και ο Ντόναλντ Κλέαρ ο συντονιστής της Επιτροπής του Τμήματος στα Φίτζι. Είχε βοηθήσει στην επισκοπή του έργου στην Πολυνησία αρκετά χρόνια προτού η Ταϊτή γίνει ξεχωριστό τμήμα, και αφηγήθηκε μερικές πείρες που είχε στη διάρκεια των διαφόρων ταξιδιών που έκανε στην Ταϊτή. Ανάμεσα στις αξέχαστες αναμνήσεις του όπως είπε ήταν η απλότητα και η θέρμη που είχαν οι πρώτοι ολοχρόνιοι κήρυκες στην Ταϊτή.

Η κύρια ομιλία δόθηκε από τον Λόυντ Μπάρρυ. Ενθάρρυνε πολύ τους ντόπιους Μάρτυρες του Ιεχωβά που είχαν πληγεί από τους πρόσφατους τυφώνες. Τους υπενθύμισε ότι οι καταστροφές είναι χαρακτηριστικά των εσχάτων ημερών αυτού του συστήματος, αλλά ο Ιεχωβά, αν θέλει, μπορεί να σώσει το λαό του. Το σπουδαίο πράγμα είναι να φέρουμε σε πέρας αυτό που ο Ιεχωβά μάς έχει αναθέσει να κάνουμε, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. (Ματθαίος 24:14· 28:19, 20) Πολλές παρηγορητικές πείρες που έρχονται απ’ όλο τον κόσμο μάς δείχνουν πώς εκπληρώνεται θαυμάσια αυτή η αποστολή και πόσο πλήρως ο Ιησούς Χριστός και οι άγγελοι υποστηρίζουν αυτό το έργο.

Γιατί, όμως, η Εταιρία χτίζει νέα κτίρια όταν ο κόσμος βρίσκεται σε μια τέτοια αβέβαιη κατάσταση; Ο αδελφός Μπάρρυ εξήγησε ότι η οργάνωση του Ιεχωβά περιμένει να επιζήσει απ’ αυτούς τους ταραχώδεις καιρούς. Ο λαός του Θεού εξοπλίζεται και οργανώνεται για να δώσει τη μεγαλύτερη δυνατή μαρτυρία σ’ αυτά τα τελευταία χρόνια προτού ο Αρμαγεδδώνας τερματίσει αυτό το σύστημα. Και ελπίζουν ότι πολλές από τις καινούργιες εγκαταστάσεις τους θα χρησιμοποιηθούν στο μεγάλο μεταρμαγεδδώνιο αναδιοργανωτικό έργο.

Ο ομιλητής σύγκρινε το πρόγραμμα της αφιέρωσης με την αρχαία Ιουδαϊκή γιορτή της σκηνοπηγίας. Για τους αρχαίους δούλους του Θεού η γιορτή εκείνη ήταν μια ευκαιρία μεγάλης χαράς. (Δευτερονόμιον 16:13-15) Όμοια, γι’ αυτούς που είχαν συγκεντρωθεί για την αφιέρωση των νέων εγκαταστάσεων στην Ταϊτή με σκοπό την αποκλειστική υπηρεσία στον Ιεχωβά Θεό, ήταν μια ευκαιρία για μεγάλη χαρά. Τελικά, όλοι οι παρόντες έδειξαν την αποφασιστικότητά τους να κρατήσουν στερεή την πεποίθησή τους στις υποσχέσεις του Ιεχωβά.

Ένας Άλλος Τυφώνας

Όλοι ενισχύθηκαν και ενθαρρύνθηκαν πολύ από το πρόγραμμα της αφιέρωσης. Όταν οι επισκέπτες έφευγαν οι φίλοι τους Ταϊτιανοί τούς είχαν γεμίσει με γιρλάντες από λουλούδια. Έπειτα, τη Δευτέρα 18 Απριλίου, πέρασε ο τυφώνας Γουίλλιαμ, αφήνοντας τη χειρότερη μανία του στα Ανατολικά Νησιά Τουαμότου. Τεράστια κύματα βύθισαν τα δακτυλιοειδή κοραλλιογενή νησιά, και βίαιοι άνεμοι σάρωσαν τα χωριά και τις φυτείες φοινικοκαριών. Πριν καν τελειώσει ο τυφώνας Γουίλλιαμ είχε προκαλέσει μεγάλη ζημιά.

Παρόλ’ αυτά, οι 496 μάρτυρες του Ιεχωβά που βρίσκονται κάτω από την εποπτεία του τμήματος της Ταϊτή ήταν ευτυχισμένοι που οι θύελλες είχαν σταματήσει για αρκετό διάστημα, για να γίνει η αφιέρωση του νέου τους τμήματος που είχαν προγραμματίσει. Ήταν έτοιμοι ώστε με μεγαλύτερο ζήλο να μιλήσουν στους γείτονές τους για τα καλά νέα της Βασιλείας. Και ήταν ιδιαίτερα ευτυχισμένοι που μπόρεσαν να τονίσουν ότι, παρά τις φυσικές καταστροφές, «εν τω φόβω του Κυρίου είναι ελπίς ισχυρά· και εις τα τέκνα αυτού θέλει υπάρχει καταφύγιον.»—Παροιμίαι 14:26.