Βρίσκοντας Πραγματική Ασφάλεια στη Βόρεια Ιρλανδία

Η ΘΕΑ από τα παράθυρα του νοσοκομείου, λόγω του πλεονεκτήματος ότι βρίσκεται πιο ψηλά από την πόλη Λοντονντέρρυ, στη βορειοδυτική γωνιά της Βόρειας Ιρλανδίας, είναι θαυμάσια. Αλλά ο νεαρός νοσοκόμος δεν είχε το χρόνο να παρατηρήσει προσεκτικά τις ομορφιές της δημιουργίας. Το μυαλό του ήταν απασχολημένο σε άλλα τρομερά πράγματα. Είχε παραστεί μάρτυρας στα αποτελέσματα της πικρίας και της βαρβαρότητας που χαρακτηρίζουν τις θρησκευτικοπολιτικές διαμάχες που πλήττουν αυτή την περιφέρεια.

«Ήταν τρομερό,» είπε, «να βλέπεις νεαρούς να γίνονται κομμάτια. Σαν ιατρική μονάδα, δεν μπορούσαμε να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να κάνει διάκριση στους Προτεστάντες ή στους Καθολικούς, αλλά τους βλέπαμε όλους σαν ζωές που έπρεπε να σωθούν. Αυτό μ’ έκανε συνέχεια να σκέφτομαι, ‘Τι νόημα έχουν όλα αυτά; Γιατί ο Θεός επιτρέπει να συμβαίνουν;^’»

Μια Κληρονομιά από το Παρελθόν

Όπως ο νεαρός αυτός νοσοκόμος, οι περισσότεροι άνθρωποι στη Βόρεια Ιρλανδία ξέρουν από τα μαθήματα ιστορίας που έκαναν στο σχολείο ότι αυτό δεν είναι ένα καινούργιο πρόβλημα. Από τον 12ο αιώνα υπήρχαν θρησκευτικές και πολιτικές διαμάχες ανάμεσα στους Άγγλους και τους Ιρλανδούς.

Με τον καιρό περισσότεροι Προτεστάντες συγκεντρώθηκαν στο βόρειο μέρος της χώρας. Τελικά, στις αρχές του 20ού αιώνα η χώρα διαμελίστηκε. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί η επικρατέστερη Ρωμαιο-Καθολική Δημοκρατία της Ιρλανδίας στα νότια και στα δυτικά, και η κύρια Προτεσταντική επαρχία στη Βόρεια Ιρλανδία. Εδώ η πλειονότητα επιθυμεί να διατηρήσει τους στενούς δεσμούς της με τα υπόλοιπα Βρετανικά Νησιά.

Οι Πρώτοι Προωθητές της Πραγματικής Ασφάλειας

Ο Κάρολος Τέιζ Ρώσσελ, ο πρώτος πρόεδρος της Βιβλικής και Φυλλαδικής Εταιρίας Σκοπιά, επισκέφτηκε τη Βόρεια Ιρλανδία τέσσερις φορές—το 1891, το 1903, το 1908 και το 1911. Στην τελευταία του επίσκεψη στο Μπέλφαστ συναντήθηκε με μια «τάξη» η ομάδα, από 40 περίπου Σπουδαστές της Γραφής. Η δράση τους σιγά σιγά έφερε καρπό, κυρίως στην αρχή στις Προτεσταντικές περιοχές. Στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1945 υπήρχαν 120 Μάρτυρες του Ιεχωβά στη Βόρεια Ιρλανδία.

Μια από τους πρώτους ολοχρόνιους εργάτες ήταν μια μικροκαμωμένη γυναίκα. Τον πρώτο καιρό μερικοί απ’ αυτούς στους οποίους κήρυξε τη απειλούσαν με βία. Για παράδειγμα, μια γυναίκα την κυνήγησε μ’ ένα δικράνι, κι ένας άντρας προσπάθησε να την πνίξει στο λαιμό αφού τη αποκαλούσε Δαλιδά.

«Γενικά τα πράγματα δεν ήταν πολύ άσχημα,» είπε αργότερα προτού τελειώσει την επίγεια πορεία της. «Είχαμε συνηθίσει τις φωνές τους. Όταν προσευχηθείτε στον Κύριο για να σας προστατεύσει αυτός το κάνει.» Αυτή η πιστή Μάρτυς έγινε πολύ γνωστή επειδή ταξίδευε σε όλη τη Βόρεια Ιρλανδία με το ποδήλατο της.

Ένας άλλος από τους πρώτους εργάτες λέει για τον καιρό που αυτός και ο σύντροφος του είχαν λανθασμένα θεωρηθεί σαν Προτεστάντες καθώς κήρυτταν σε μια Καθολική περιοχή. Τους πήραν στο κυνήγι με τις πέτρες και με άλλα αντικείμενα. Όταν μπήκαν στο αυτοκίνητο τους, γύρισαν αμέσως πίσω και ακολούθησαν τη μόνη διέξοδο που υπήρχε, προσπαθώντας να βρουν τρόπο για να περάσουν μέσα από το συγκεντρωμένο όχλο. Καθώς το αυτοκίνητο περνούσε, ο όχλος έσπασε το μπαρμπρίζ και χτυπούσε το αυτοκίνητο με σιδερένια ραβδιά. Όμως, εκτός από το σοκ, δεν έπαθαν καμιά σοβαρή σωματική βλάβη.

Εξαιτίας αυτών των εξαιρετικών πρώτων υποδειγμάτων αποφασιστικότητας, υπάρχουν τώρα 778 που μετέχουν στο έργο υποβοήθησης άλλων να δουν ποια είναι η λύση της Αγίας Γραφής για την ανασφάλεια που έχει προκαλέσει τόσο πολλές στενοχώριες στη Βόρεια Ιρλανδία. Τι συμβαίνει ανάμεσα στις 30 εκκλησίες και στους μικρότερους ομίλους των Μαρτύρων του Ιεχωβά εδώ;

Τωρινές Πείρες

Το 1979 ένας νεαρός δάσκαλος ιστορίας, που ήξερε πολύ καλά τις τραγωδίες του παρελθόντος, βρήκε τυχαία ένα αντίτυπο της Σκοπιάς στο σπίτι ενός φίλου του. Γεμάτος περιέργεια απ’ αυτά που διάβασε, πήρε περισσότερα έντυπα. «Επειδή ήμουν αχόρταγος αναγνώστης τα καταβρόχθισα αμέσως,» εξήγησε, «και συνεχώς εντυπωσιαζόμουν ολοένα και περισσότερο με τη συνοχή που είχε η Γραφή και, το πιο σπουδαίο, πόσο λογική ήταν.»

Ωστόσο, η Προτεσταντική οικογένεια αυτού του ανθρώπου δεν εκτιμούσε αυτά που εκείνος μάθαινε και τον βομβάρδιζε με έντυπα που μιλούσαν εναντίον των Μαρτύρων του Ιεχωβά. «Η εναντίωση που αντιμετώπισα με ξάφνιασε μάλλον,» είπε, «μέχρι που διάβασα το εδάφιο Ματθαίος 10:36, που λέει ότι ‘εχθροί του ανθρώπου θα είναι άτομα του ίδιου του σπιτικού του.’ Έτσι τα έντυπα, με τα διαστρεβλωμένα και πικρά σχόλια τους, είχαν το αντίθετο αποτέλεσμα. Το μόνο που κατάφεραν ήταν να με πείσουν ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά είχαν την αλήθεια.»

Εν τω μεταξύ, ο άνθρωπος αυτός παντρεύτηκε και η επιθυμία του ήταν να εκτιμήσει και η σύζυγος του αυτά που εκείνος μάθαινε. Όπως ο ίδιος εξηγεί: «Μια Κυριακή αφού παρακολούθησα μια ιδιαίτερα ενθαρρυντική συνάθροιση, προσευχήθηκα με όλη μου την καρδιά στον Ιεχωβά. Όταν γύρισα σπίτι ένιωσα έκπληξη όταν βρήκα τη σύζυγο μου να διαβάζει την δική της Γραφή που ήταν η Μετάφραση του Βασιλέως Ιακώβου. Άρχισα να της μιλάω γι’ αυτά που είχα μάθει στην Αίθουσα Βασιλείας και μου έκανε εντύπωση πόσο προσεκτικά με άκουγε. Έπειτα με εξέπληξε ακόμη περισσότερο όταν είπε ότι ήθελε να παρακολουθεί μαζί μου τις συναθροίσεις. Έμαθα πώς το πρωί εκείνης της μέρας, καθώς εξέταζε τη Γραφή της για πρώτη φορά από τότε που παντρευτήκαμε, έπεσε πάνω στο εδάφιο Ψαλμός 83:18 που λέει: ‘Οι άνθρωποι θα γνωρίσουν ότι συ, του οποίου μόνου το όνομα είναι ΙΕΧΩΒΑ, είσαι ο μόνος ύψιστος πάνω σ’ όλη τη γη.’ Αυτό της ήγειρε το ενδιαφέρον.»

Το νεαρό αυτό ζευγάρι είναι τώρα αφιερωμένοι και βαφτισμένοι δούλοι του Ιεχωβά και όπως οι ίδιοι περιγράφουν «η μεγάλη μας απόφαση είναι να μην αφαιρέσει κανένας από μας το βραβείο της αληθινής ευτυχίας τώρα και την αιώνια ζωή στην καθαρισμένη γη.»

Ενώ στο παρελθόν κυρίως Προτεστάντες ανταποκρίνονταν στις Βιβλικές αλήθειες, δεν συμβαίνει πια αυτό. Από τότε που άρχισαν τα τωρινά προβλήματα είναι πιο εύκολο να δώσει κανείς μαρτυρία σε Ρωμαιο-Καθολικές περιοχές. Μερικοί απ’ αυτούς με τους οποίους δημιουργήθηκε κάποια γνωριμία, είχαν αναμιχθεί ενεργά στον αγώνα εδώ.

Για παράδειγμα, η βία δεν ήταν τίποτα καινούργιο σε δυο σαρκικές αδελφές ηλικίας γύρω στα 20 χρόνια. Όταν ήταν παιδιά είχαν δει στρατιώτες να πυροβολούν και να σκοτώνουν ένα αγόρι. Η οικογένεια τους είχε εξαναγκαστεί να εγκαταλείψει το σπίτι της από μια συμμορία μαχητικών Προτεσταντών νέων. Σε μια άλλη περίπτωση είχαν βάλει μια βόμβα στο παράθυρο του σπιτιού τους. Όταν ήταν έφηβες, προσπάθησαν να διορθώσουν αυτά που οι ίδιες θεωρούσαν πολιτικές και κοινωνικές αδικίες.

Η μια από τις κοπέλες έγινε μέλος μιας τρομοκρατικής οργάνωσης. Στην ηλικία των 16 χρόνων φυλακίστηκε τρεις εβδομάδες για παράνομη κατοχή όπλου. Και οι δυο κοπέλες συμμετείχαν σε διαδηλώσεις υποστηρίζοντας τρομοκρατικές οργανώσεις. Φορώντας κουβέρτες, σύχναζαν σε πολυσύχναστα μπαρ για να μαζεύουν χρήματα για τους Ρεπουμπλικανούς φυλακισμένους οι οποίοι ζητούσαν πολιτική ανεξαρτησία.

Με τον καιρό, όμως, καθώς οι κοπέλες αυτές παρατηρούσαν το μίσος που είχαν στην καρδιά τους μερικοί με τους οποίους συνδέονταν, απογοητεύθηκαν. Το 1979 κάποιος χτύπησε την πόρτα τους για να τους μεταδώσει γνώση από την Αγία Γραφή. Καθώς άκουγαν προσεκτικά ήταν πολύ διστακτικές. Φαινόταν απίθανο το ότι μια καλή κυβέρνηση θα έφερνε πραγματική ασφάλεια. Αλλά σιγά σιγά εκτίμησαν ότι μέσω της διακυβέρνησης της Βασιλείας του Θεού αυτή η πραγματική ασφάλεια θα γίνει πραγματικότητα.—Ματθαίος 6:9, 10· Ησαΐας 9:6, 7· Δανιήλ 2:44.

Οι κοπέλες αυτές δυσκολεύτηκαν πολύ να πιστέψουν ότι υπήρχε έστω και ένας σε μια πόλη όπως το Μπέλφαστ που θα μπορούσε να είναι ουδέτερος σχετικά με τα πολιτικά θέματα. Όμως καθώς συναναστρέφονταν τους Μάρτυρες του Ιεχωβά είδαν την πραγματική ενότητα και τη γνήσια εμπιστοσύνη στη Βασιλεία του Θεού που υπάρχει ανάμεσα στους αληθινούς Χριστιανούς. «Δεν συζητιέται τίποτα το πολιτικό στην Αίθουσα Βασιλείας,» παρατήρησαν. Οι κοπέλες γρήγορα προόδευσαν, παίρνοντας σταθερή στάση υπέρ της Βασιλείας του Θεού παρά την έντονη εναντίωση.

Η Ουδετερότητα Φέρνει Προστασία

Στη μικρή πόλη Νιούρυ κοντά στα νότια σύνορα μεταξύ της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας και της Βόρειας Ιρλανδίας έκανε επισκέψεις σε μερικούς ενδιαφερόμενους ένας νεαρός ολοχρόνιος διάκονος των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Εδώ υποστήριζαν πολύ τις τρομοκρατικές ομάδες.

Ξαφνικά ένα αυτοκίνητο ήρθε πλάι του. Ένας από τους επιβάτες, κρατώντας όπλο στο χέρι του, τον διέταξε να μπει στην μπροστινή θέση. «Στην αρχή σκέφτηκα ότι θα με πυροβολούσε,» είπε ο νεαρός Μάρτυρας, «γιατί με πέρασαν ότι ήμουν στρατιώτης με πολιτικά ρούχα. Όμως, με οδήγησαν σ’ ένα σπίτι και με κλείδωσαν σε μια μικρή αποθήκη με κάρβουνα στο πίσω μέρος. Μετά από διάστημα που μου φάνηκε μια ολόκληρη ζωή, με οδήγησαν με δεμένα τα μάτια μέσα στο σπίτι.

«Εκεί άκουσα μερικούς που είχαν ψάξει την τσάντα μου να σχολιάζουν τις σημειώσεις που είχα κάνει σχετικά με άτομα που είχα επισκεφτεί. Με ρώτησαν ποιος είμαι και τι έκανα στην περιοχή. Επανειλημμένα τους είπα ότι σαν Μάρτυς του Ιεχωβά που ήμουν, βοηθούσα τους ανθρώπους να καταλάβουν την Αγία Γραφή, και ότι αυτοί τους οποίους είχα επισκεφτεί ήθελαν να διαβάζουν τα περιοδικά μας.

«Ένα από τα άτομα έφυγε από το δωμάτιο, λέγοντας: ‘Εξακολούθησε να κρατάς το όπλο πάνω του κι αν κάνει καμιά κίνηση ρίξ’ του!’ Περιττό να πω ότι εξακολουθούσα να είμαι πολύ ήρεμος και συνέχισα να προσεύχομαι στον Ιεχωβά. Μετά από ώρα ο πρώτος άντρας επέστρεψε και είπε στους άλλους να με αφήσουν ελεύθερο. Πρέπει να είχε βρει κάποιον που να του επιβεβαίωσε αυτά που του είχα πει. Με την απειλή του όπλου με οδήγησαν πάλι στο αυτοκίνητο και με άφησαν ελεύθερο κοντά στο κέντρο της πόλης.»

Υπήρξαν πολλές παρόμοιες εμπειρίες στις οποίες η ουδετερότητα των Μαρτύρων του Ιεχωβά αποδείχτηκε πραγματική προστασία. Αυτή η ουδετερότητα για τις πολιτικές υποθέσεις τους έδωσε τη δυνατότητα να ασχοληθούν στο Βιβλικό εκπαιδευτικό τους έργο σε κάθε περιοχή εκείνης της περιφέρειας.

Κτίρια για Αίθουσες Βασιλείας

Οι εκκλησίες εδώ είναι συνήθως σχετικά μικρές σε μέγεθος, και πολλές δεν υπερβαίνουν τα 60 με 70 άτομα. Όμως, οι ευαγγελιζόμενοι είναι ολόψυχοι και ενεργητικοί στη δράση τους. Μια θαυμάσια απόδειξη αυτού του γεγονότος είναι το χτίσιμο πολλών νέων Αιθουσών Βασιλείας. Για παράδειγμα, στο Μπέλφαστ και σε ακτίνα γύρω από την πόλη 32 χιλιόμετρα (20 μίλια), εννιά εκκλησίες έχουν χτίσει δικές τους Αίθουσες Βασιλείας.

Αυτή η οικοδομική δράση δεν έγινε χωρίς εναντίωση και δυσκολίες. Ένας πρεσβύτερος της εκκλησίας του Λοντονντέρρυ είπε: «Θυμάμαι ότι μερικοί από την εκκλησία συνήθιζαν να λένε, ‘Ποτέ δεν θ’ αποκτήσουμε δική μας αίθουσα.’ Αν ζούσαν σήμερα θα έβλεπαν ότι το πνεύμα του Ιεχωβά είναι μαζί μας στην καινούργια μας Αίθουσα Βασιλείας.»

Ακόμη και μερικοί μικροί όμιλοι έχουν τους δικούς τους τόπους συναθροίσεως, όπως συμβαίνει με την εκκλησία στο Εννισκίλλεν, που έχει μόνο 14 ευαγγελιζόμενους. Για χρόνια νοίκιαζαν ένα μέρος για να μπορούν να συναθροίζονται, αλλά αργότερα κατάλαβαν ότι χρειάζονταν μια δική τους αίθουσα. Μολονότι οι πόροι τους ήταν περιορισμένοι, προχώρησαν με πλήρη πίστη στη δύναμη του Ιεχωβά να τους βοηθήσει.

Η εκκλησία πήρε ένα προκατασκευασμένο κτίριο, το έβαλαν σε μια καλή τοποθεσία και είδαν να εξαφανίζεται το ένα πρόβλημα μετά το άλλο. Όταν άλλες εκκλησίες άκουγαν για την ανάγκη τους, έστελναν συνεισφορές. Ένας πρεσβύτερος της εκκλησίας είπε: «Η βοήθεια αυτή από τους άλλους μας έκανε εμάς στο Εννισκίλλεν να πιστεύουμε πραγματικά ότι είμαστε μέρος της διεθνούς αδελφότητας μας.»

Η Πραγματική Ασφάλεια Δεν Είναι Απλώς Όνειρο

Παρά τα συνεχή προβλήματα και τη μόνιμη πικρία και διάσπαση της χώρας, όλο και περισσότεροι άνθρωποι βρίσκουν πραγματική ασφάλεια καθώς μαθαίνουν για τις ενέργειες του Ιεχωβά να διορθώσει τα πράγματα. Ίσως να διερωτηθήκατε, για παράδειγμα, τι έγινε με τον νεαρό νοσοκόμο που είχε παραστεί μάρτυρας τέτοιων φρικτών πραγμάτων.

Όταν δυο Μάρτυρες του Ιεχωβά Αγγλικής καταγωγής τον επισκέφτηκαν, η αρχική του στάση ήταν: «Κανένας ξένος δεν πρέπει να έρχεται για να μας διδάξει θρησκεία στην Ιρλανδία.» Αλλά η στάση του άλλαξε όταν είδε πώς ό,τι έλεγαν βασιζόταν στην Αγία Γραφή. Ο άντρας αυτός υπηρετεί τώρα σαν διακονικός υπηρέτης στην εκκλησία. Αυτός και πολλοί άλλοι σαν κι αυτόν, έχουν τώρα τη σταθερή πεποίθηση ότι ζούμε στον καιρό που ο Ιεχωβά θα εκπληρώσει τις μεγαλειώδεις υποσχέσεις του να φέρει τέλος σε όλες τις συνθήκες που προκαλούν θλίψη και στενοχώρια και θα φροντίσει γι’ αυτό ώστε, με τον καιρό, σ’ όλη τη γη να υπάρξουν Παραδεισιακές συνθήκες.—Ψαλμός 37:9-11, 29.

[Χάρτες/Εικόνα στη σελίδα 23]

(Για το πλήρως μορφοποιημένο κείμενο, βλέπε έντυπο)

ΒΟΡΕΙΑ ΙΡΛΑΝΔΙΑ

ΛΟΝΤΟΝΝΤΕΡΡΥ

ΜΠΕΛΦΑΣΤ

Νιούρυ

Εννισκίλλεν

[Χάρτης]

ΙΡΛΑΝΔΙΑ

ΜΕΓΑΛΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑ