Στο Βάθος των Ειδήσεων
Ένας «Περιορισμένος» Θεός;
Πώς επιτρέπει ο Θεός να υπάρχει τόσο πολύ κακό και παθήματα στον κόσμο; Σύμφωνα με τον Ραββίνο Χάρολντ Σ. Κούσνερ, συγγραφέα του μπεστ σέλλερ βιβλίου Όταν Συμβαίνουν Άσχημα Πράγματα σε Καλούς Ανθρώπους, η απάντηση είναι ότι ο Θεός, μολονότι είναι καλός και στοργικός, είναι «περιορισμένος». Μετά το θάνατο του μικρού του γιου, ο Κούσνερ έγραψε: «Μπορώ να λατρέψω πιο εύκολα ένα Θεό που απεχθάνεται τα παθήματα αλλά δεν μπορεί να τα εξαλείψει απ’ όσο μπορώ να λατρέψω ένα Θεό που διαλέγει να κάνει τα παιδιά να υποφέρουν και να πεθαίνουν.»
Η άποψη του Ραββίνου Κούσνερ ίσως να μοιάζει λογική όταν παραβληθεί με τη γνώμη που επικρατεί ότι ο Θεός είναι υπεύθυνος για τα δεινά, όπως είναι ο θάνατος ενός παιδιού. Αλλά και οι δυο απόψεις επεξηγούν πολύ καλά την αλήθεια που περιέχεται στα λόγια του ίδιου του Θεού όταν είπε: «Αι βουλαί μου δεν είναι βουλαί υμών ουδέ οδοί υμών αι οδοί μου.» Δείχνοντας ότι δεν είναι ένας «περιορισμένος» Θεός, προσθέτει: «Ούτω θέλει είσθαι ο λόγος μου ο εξερχόμενος εκ του στόματος μου· δεν θέλει επιστρέψει εις εμέ κενός, αλλά θέλει εκτελέσει το θέλημά μου και θέλει ευοδωθή εις ό,τι αυτόν αποστέλλω.»—Ησαΐας 55:8-11.
Ούτε είναι υπεύθυνος ο Θεός για τις πολλές δυστυχίες του ανθρώπου, γιατί, όπως αναγνώρισε ο Μωυσής, «τα έργα αυτού είναι τέλεια . . . δίκαιος και ευθύς είναι αυτός . . . Ούτοι διεφθάρησαν.» (Δευτερονόμιον 32:4, 5) Ωστόσο, πολύ σύντομα, οι κληρονομημένες αυτές ατέλειες θα εξαλειφθούν, καθώς τελειώνει ο χρόνος που απαιτήθηκε για να τακτοποιηθούν τα ζητήματα που εγέρθηκαν από την ανταρσία στην Εδέμ και πραγματοποιείται ο σκοπός του Θεού να αποκαταστήσει μια Παραδεισένια γη.—Μιχαίας 7:18-20· Ησαΐας 65:17-25.
Θα τους Αναγνώριζε ο Ιησούς;
«Είμαι πεπεισμένος ότι η Χριστιανοσύνη πρέπει να ‘αναγεννηθεί’ ριζικά αν θέλει να επιβιώσει σαν πίστη στο μέλλον,» λέει ο Τομ Χάρμπουρ, θρησκευτικός εκδότης της Σταρ του Τορόντο και τέως Καθολικός ιερέας. Πρόσθεσε: «Πολλά περιττά πράγματα τα οποία συσσωρεύτηκαν στο διάβα των αιώνων πρέπει είτε να αλλάξουν ριζικά είτε να απορριφτούν τελείως.»
Ξεκινάει με το ερώτημα αν ο Ιησούς θα «δεχόταν τις ηχηρές εξαγγελίες αυτών που σήμερα ισχυρίζονται ότι ανήκουν στον Χριστό;» Ρωτάει: «Τι κοινό έχει με τους τωρινούς εκκλησιαστικούς ηγέτες με τα εκκλησιαστικά τους στολίδια και τις πομπώδεις επιδείξεις; Τι συγγένεια μπορεί να αισθανθεί με τους καθώς πρέπει μελιστάλακτους ευαγγελιστές της TV; Πόσο άνετα θα αισθανόταν σήμερα ας πούμε στη λειτουργία του Αγγλικανικού Καθεδρικού ναού του Αγίου Ιακώβου ή του Ρωμαιο-Καθολικού Καθεδρικού ναού του Αγίου Μιχαήλ ή της Εκκλησίας του Λαού;»
Τα ερωτήματα αυτά δεν θα ήταν αναγκαία, αν οι εκκλησίες, από την αρχή, είχαν ακολουθήσει τη Βιβλική συμβουλή ‘εξακριβώνετε όλα τα πράγματα, κρατάτε γερά το καλό.’—1 Θεσσαλονικείς 5:21.
«‘Θεραπευτική’ Ευθανασία»
Η «χωρίς προηγούμενο αύξηση στον αριθμό των γερόντων» και το «τεράστιο κόστος για τη φροντίδα των ηλικιωμένων στα αναπτυγμένα έθνη» μπορεί να κάνει τη γενιά που έρχεται να ζητήσει την εφαρμογή της «θεραπευτικής» ευθανασίας, σύμφωνα με τον Δρ Λάχιαν Τσίπμαν του Τμήματος της Νομολογίας στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϋ της Αυστραλίας.
Όπως αναφέρεται στο «Δη Μέντικαλ Ποστ» του Καναδά, ο Δρ Τσίπμαν είπε ότι «η μελετημένη θανάτωση των ηλικιωμένων δεν είναι και τόσο παράλογη όσο μπορεί να ακούγεται.» Γιατί όχι; Γιατί, όπως εξήγησε ο γιατρός, «μια γενιά που δέχτηκε πρόθυμα την ιδέα της έκτρωσης σαν πράξη αποτελεσματική και ηθικά επιτρεπτή . . ., θα αγκαλιάσει πρόθυμα . . . ‘τη θεραπευτική’ ευθανασία σαν ένα τρόπο για την εξάλειψη του πλεονάζοντος πληθυσμού.»
Πόσο ειρωνικό θα ήταν αν εκείνοι που τώρα υιοθετούν το σκότωμα των αγέννητων με την έκτρωση θα σκοτώνονταν και οι ίδιοι με την «’θεραπευτική’ ευθανασία», αν θα υιοθετούνταν στο μέλλον το μέτρο αυτό! Αντί να υιοθετήσουν την έκτρωση ή την ευθανασία, θα ήταν πολύ σοφότερο να ακούσουν τη συμβουλή του Ιησού: «Μη φονεύσης, . . . τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα,» βάζοντας έτσι τις βάσεις ακόμη και για την απόκτηση «αιώνιας ζωής».—Ματθαίος 19:16-19.