Στηρίχθηκα από τη Δύναμη που Ξεπερνά τη Φυσιολογική

Αφήγηση από την Σάντη Λιούης Χαντάντ

«ΠΩΣ τα κατάφερες;» με ρωτούσαν πολλές φορές. Ποιο πράγμα; Να αναθρέψω εννιά παιδιά, τα τελευταία εφτά μόνη μου. Και από τα οχτώ που ζουν σήμερα, τα εφτά έχουν αφιερωθεί στον Θεό εδώ και πολύ καιρό και είναι όσιοι δούλοι του Ιεχωβά.

Καθώς σκέφτομαι το παρελθόν, καταλαβαίνω ότι δεν ανέθρεψα τα παιδιά μου στην αλήθεια του Θεού μόνο με τη δική μου δύναμη. Αυτό θα ήταν αδύνατον. Ασφαλώς τα κατάφερα με τη βοήθεια του Ιεχωβά. Όπως δείχνει το εδάφιο 2 Κορινθίους 4:7, εκείνοι που θέλουν πραγματικά να υπηρετούν τον Θεό και να κάνουν το θέλημα του μπορούν να έχουν «υπερβολή της δυνάμεως [τη δύναμη που ξεπερνά τη φυσιολογική, ΜΝΚ]» που προέρχεται από τον Θεό μέσω του αγίου του πνεύματος.

Αλλά πώς έγινε ώστε ν’ αναγκασθώ ν’ αναθρέψω τα περισσότερα από τα παιδιά μου μόνη μου; Πώς έφτασα να γνωρίσω τον Ιεχωβά και τους σκοπούς του; Επιτρέψτε μου να σας πω λίγα πράγματα για το παρελθόν μου.

Η Πρώτη Σχολική Εκπαίδευση στο Λίβανο

Γεννήθηκα στο Λίβανο πριν από 90 και πλέον χρόνια, το 1892. Ο πατέρας μου ήταν Έλληνας Ορθόδοξος ιερέας, όπως και ο παππούς μου. Η επιθυμία του πατέρα μου ήταν τουλάχιστον ένας από τους γιους του να γίνει ιερέας, ακολουθώντας τα ίχνη του. Αλλά κανένας τους δεν ήθελε ν’ ακολουθήσει αυτό το επάγγελμα.

Ο πατέρας μου ήταν πολύ δυστυχισμένος γι’ αυτό. Ωστόσο, αν είναι θέλημα του Ιεχωβά, ‘αυτού που εγείρει τους νεκρούς,’ όταν ο Θεός εγκαταστήσει την Παραδεισένια «νέα γη» Του θα αναστηθεί ο πατέρας μου στην ανάσταση. (2 Κορινθίους 1:9· 2 Πέτρου 3:13) Τότε θα μπορέσω να πω στον πατέρα μου ότι μολονότι κανένα από τα αγόρια του δεν έγινε διάκονος του Θεού, η κόρη του Σάντη, και τα περισσότερα παιδιά της και εγγόνια της έγιναν διάκονοι του Ιεχωβά!

Στην πραγματικότητα ποτέ δεν γνώρισα τη μητέρα μου, γιατί πέθανε όταν ήμουν τριών χρόνων. Κατ’ απαίτηση της, όμως, ο πατέρας μου με έκλεισε σ’ ένα οικοτροφείο όπου Γερμανίδες Λουθηρανές καλόγριες με δίδαξαν και την Αραβική και τη Γερμανική γλώσσα. Μ’ έμαθαν να αγαπώ τον Ιησού αλλά λίγα πράγματα με δίδαξαν για τον Θεό και τους σκοπούς του.

Ωστόσο η επιθυμία μου ήταν να γίνω καλόγρια και να πάω στον ουρανό. Ποτέ όμως δεν έγινα καλόγρια επειδή όταν τελείωσα το σχολείο έπρεπε να ξαναγυρίσω σπίτι και να φροντίσω τον πατέρα μου πριν πεθάνει. Όταν πέθανε, οι αδελφοί μου ανέλαβαν την ευθύνη να με προσέχουν, όπως συνηθιζόταν στο Λίβανο εκείνη την εποχή. Νόμιζαν πως το καλύτερο για μένα ήταν να παντρευτώ, και διάλεξαν έναν σύζυγο. Και επειδή δεν είχα άλλη εκλογή, το 1909, σε ηλικία 17 χρόνων μόνο, παντρεύτηκα.

Ο Ερχομός μου στις Ηνωμένες Πολιτείες

Το 1910 ο σύζυγος μου κι εγώ φύγαμε από το Λίβανο και ήρθαμε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εγκατασταθήκαμε τελικά σε μια ρυζοφυτεία στο Τέξας. Και καθώς τα χρόνια περνούσαν αποκτήσαμε εννιά παιδιά.

Ο γάμος μου όμως δεν πήγαινε καλά. Μάλιστα το 1935 ο σύζυγος μου με εγκατέλειψε, όταν το ένατο παιδί μας ήταν τριών χρόνων. Μολονότι η μεγαλύτερη κόρη μου και ο γιος μου είχαν ήδη παντρευτεί, τα προβλήματα τους εξακολουθούσαν να είναι και δικά μου. Και τώρα έπρεπε να φροντίσω για τα άλλα εφτά παιδιά μου μόνη μου.

Το 1936 πουλήσαμε ό,τι μπορούσαμε, εκτός από ένα κομμάτι γης, και νοικιάσαμε ένα σπίτι στη Μπωμόν του Τέξας. Αρκετά από τα παιδιά μου άρχισαν τότε να εργάζονται και συνέβαλαν στα έξοδα της οικογένειας. Αυτό ήταν πραγματικά μεγάλη βοήθεια για μένα.

Βοήθεια από τον Ιεχωβά

Η μεγαλύτερη βοήθεια, όμως, ήρθε από τον Ιεχωβά. Πίσω στο 1917, ενώ ακόμη ζούσαμε στη φάρμα, άρχισα να γνωρίζομαι με τον Ιεχωβά και τους σκοπούς του και άρχισα να στρέφομαι σ’ αυτόν για βοήθεια.

Από τότε που ήμουν μικρό κοριτσάκι είχα σεβασμό για τον Θεό, και τώρα ήθελα να μάθω περισσότερα γι’ αυτόν. Αυτό που μου έδωσε περισσότερο την αίσθηση του επείγοντος ήταν ο Μεγάλος Πόλεμος, όπως τον έλεγαν τότε, που ξέσπασε το 1914. Η αδελφή μου στη Βηρυτό, στο Λίβανο, μου έγραψε για τις φρικτές συνθήκες που επικρατούσαν σ’ εκείνο το μέρος στη διάρκεια του πολέμου. Πολλοί συγγενείς μας πέθαναν από την πείνα.

Η αδελφή μου είπε πώς αναγκάστηκε να πουλήσει το σπίτι της και τα υπάρχοντα της για να έχει λίγο μόνο ψωμί να τρώει, και, εκτός απ’ αυτό αρρώστησε βαριά. Με παρακαλούσε να της στείλω χρήματα για ν’ αγοράσει τροφή. Έτσι της έστειλα αμέσως χρήματα. Αλλά την ίδια μέρα που έφτασαν τα χρήματα ειδοποιήθηκα με το ταχυδρομείο ότι είχε πεθάνει. Το έχω ακόμη αυτό το θλιβερό γράμμα.

Οι εμπειρίες αυτές με βοήθησαν να δω από πρώτο χέρι την εκπλήρωση του εδαφίου Ματθαίος 24:7, κι αυτό μ’ έκανε να δεχτώ πιο εύκολα την αλήθεια όταν μου την παρουσίασαν.

Σπέρνονται Σπόροι Αλήθειας

Οι σπόροι της αλήθειας άρχισαν να σπέρνονται στην καρδιά μου το 1917. Εκείνο το χρόνο ήρθε στην πόρτα μου ένας ολοχρόνιος διάκονος των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Μου είπε να γίνω συνδρομήτρια στο περιοδικό Σκοπιά στην Αραβική γλώσσα. Το πρώτο της τεύχος το διάβασα από το ένα εξώφυλλο μέχρι το άλλο. Από τότε διάβαζα καθένα τεύχος μαζί με τη Βίβλο, κάτι που αποδείχτηκε ότι ήταν η πηγή της πίστεως μου και της εμπιστοσύνης μου στον Ιεχωβά.

Τελικά έμαθα να διαβάζω αρκετά καλά τα Αγγλικά ώστε άλλαξα τη συνδρομή στην Αγγλική γλώσσα. Ο κύριος σκοπός που το έκανα αυτό ήταν επειδή ήθελα να διαβάζουν και τα παιδιά μου επίσης τα περιοδικά.

Ο σύζυγος μου δεν εναντιωνόταν στα πράγματα που μάθαινα αλλά δυσφορούσε που μ’ έβλεπε να διαβάζω τόσο πολύ. Έτσι όταν διάβαζα το βράδι, αφού τελείωνα όλες τις δουλειές μου κι έβαζα τα παιδιά μου να κοιμηθούν, κλείδωνα την πόρτα στο δωμάτιο που διάβαζα και έκλεινα όλες τις χαραμάδες ώστε το φως να μην μπορεί να βγει έξω από το δωμάτιο. Μ’ αυτό τον τρόπο κατάφερνα να διαβάζω.

Θα Μπορούσα να Κάνω Αυτή τη Θυσία;

Τα χρόνια περνούσαν. Συνέχισα να διαβάζω και να μαθαίνω περισσότερα για τον Θεό. Το 1935, αφού με είχε εγκαταλείψει ο σύζυγος μου, με προσκάλεσαν να παρακολουθήσω μια ομιλία των Μαρτύρων του Ιεχωβά σ’ ένα σχολείο κοντά στο αγρόκτημα μας. Η ομιλία έδινε πληροφορίες για τη θυσία του γιου του Αβραάμ του Ισαάκ.

Ένα πράγμα που με προβλημάτιζε πάντα σαν Λουθηρανή ήταν γιατί ο Θεός ζήτησε από τον Αβραάμ να θυσιάσει το μοναχογιό του. Σαν μητέρα εννιά παιδιών τώρα, αυτό με προβλημάτισε ακόμη περισσότερο. Πίστευα πώς εγώ δεν θα μπορούσα ποτέ να το κάνω αυτό!

Όμως, όταν άκουσα την εξήγηση που δόθηκε σ’ αυτή την ομιλία, κατάλαβα τι σήμαινε να έχει κανείς αληθινή πίστη, και πώς η πίστη αυτή έκανε τον Αβραάμ να το κάνει αυτό. Ήταν βέβαιος πώς ο Θεός που ανασταίνει τους νεκρούς θα μπορούσε ν’ αναστήσει και το παιδί του επίσης. (Εβραίους 11:17-19) Κατάλαβα ότι αυτό το είδος πίστεως χρειαζόμουν κι εγώ για ν’ αντιμετωπίσω τα προβλήματα που μου επιφύλασσε το μέλλον. Αλλά πώς θα μεγάλωνα τα παιδιά μου με σωστό τρόπο και θα τους έδινα το είδος της πίστεως που είχε ο Αβραάμ; Οι προσευχές μου συνέχεια στον Θεό ήταν να μπορέσω να το κάνω αυτό.

Μαθαίνοντας Περισσότερες Αλήθειες

Λίγες μόνο εβδομάδες πριν μετακομίσουμε στην πόλη το 1936, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά με επανεπισκέφτηκαν και έβαλαν να παίξει ένας δίσκος με μια ομιλία του προέδρου της Εταιρίας Σκοπιά, του Ιωσήφ Ρόδερφορδ. Πραγματευόταν την αξία της ακριβούς γνώσεως. Τόνιζε ότι η ακριβής γνώση ήταν ζωτική, γιατί ο Ιησούς είπε πως η γνώση του Θεού και του Χριστού θα οδηγούσε στην αιώνια ζωή. (Ιωάννης 17:3) Οι Μάρτυρες με προσκάλεσαν να πάω επίσης στις συναθροίσεις τους. Έτσι όταν μετακομίσαμε στην πόλη, μια από τις κόρες μου κι εγώ βρήκαμε πού γίνονταν οι συναθροίσεις και τις παρακολουθούσαμε.

Τόσο πολύ μας άρεσε η πρώτη μας συνάθροιση που όταν τελείωσε ρώτησα τους Μάρτυρες αν είχαν κατηχητικό για να μπορούν να παρακολουθούν τα παιδιά μου. Ήθελα να μάθουν τα θαυμάσια πράγματα που μάθαινα κι εγώ. Φυσικά, οι Μάρτυρες μου είπαν ότι δεν είχαν κατηχητικά σχολεία αλλά θα μπορούσαν να έρχονται σπίτι μου κάθε εβδομάδα και να μας διδάσκουν την Αγία Γραφή. Ρώτησα: «Τι θα στοιχίσει αυτό;» Κι εκείνοι απάντησαν: «Τίποτα, είναι δωρεάν.» Αυτό με κατάπληξε!

Πριν έρθουν οι Μάρτυρες για την πρώτη μελέτη, προσευχήθηκα στον Ιεχωβά. Του ζήτησα θερμά να με βοηθήσει να τα καταφέρω με τα παιδιά μου, και να βοηθήσει κι εκείνα να μελετήσουν τη Βίβλο μαζί μας. Προς χαρά μου, όλοι τους ενώθηκαν στη μελέτη, ακόμη και η μεγαλύτερη κόρη μου με τα παιδιά της.

Κάθε εβδομάδα μάς συγκινούσε όταν μαθαίναμε καινούργιες αλήθειες για τη Βασιλεία του Θεού και τη διακυβέρνηση της πάνω σε μια μελλοντική Παραδεισένια γη. Μάθαμε, επίσης, τη σπουδαιότητα του ονόματος του Θεού, Ιεχωβά. (Ψαλμός 83:18) Ήταν κάτι που ποτέ δεν είχα ακούσει στο Λουθηρανικό σχολείο στο Λίβανο.

Στηρίχθηκα από ‘τη Δύναμη που Ξεπερνά τη Φυσιολογική’

Έμαθα επίσης ότι ο Ιεχωβά είναι ένας Θεός που στηρίζει τους δούλους του όταν εκείνοι εμπιστεύονται σ’ αυτόν. Όταν αυτή η αλήθεια μπήκε βαθιά στην καρδιά μου, ειλικρινά το λέω, ποτέ πια δεν στενοχωρήθηκα για το πώς θα εξελίσσονταν τα πράγματα. Έθεσα πλήρως την εμπιστοσύνη μου στον Ιεχωβά, κάνοντας το μέρος μου, με την πεποίθηση ότι αυτός θα προμήθευε «τη δύναμη που ξεπερνά τη φυσιολογική.»

Με τον καιρό η εμπιστοσύνη αυτή καρποφόρησε. Μετά από ένα χρόνο οικιακής Γραφικής μελέτης βαφτίστηκα, το 1937. Με τον καιρό, βαφτίστηκαν και οι εφτά κόρες μου. Πόσο ευχαρίστησα τον Ιεχωβά γι’ αυτή την ευλογία.

Έπειτα ήρθε μια σοβαρή δοκιμασία. Ήταν μια δοκιμασία που απαιτούσε να στηριχτώ απόλυτα στο Ιεχωβά για ενίσχυση. Είχε να κάνει με το μεγαλύτερο γιο μου. Μολονότι μελετούσε τη Βίβλο για λίγο, ποτέ δεν πήρε μια σταθερή στάση για την αλήθεια. Όμως, τη σεβόταν και μας υποστήριζε στην αναζήτηση που κάναμε γι’ αυτή. Αλλά αρρώστησε, και το 1968 πέθανε.

Ο θάνατος του γιου μου μού έφερε τη μεγαλύτερη θλίψη στη ζωή μου. Τον αγαπούσα πάρα πολύ, όπως αγαπώ και όλα τα παιδιά μου. Μπορώ αληθινά να πω πως αν δεν είχα τη βοήθεια του Ιεχωβά, δεν θα είχα αντέξει τη θλίψη αυτή. Παρηγορήθηκα πολύ επίσης συνειδητοποιώντας ότι θα μπορούσα να τον δω και πάλι στην επίγεια ανάσταση.

Κάνοντας κι Άλλους Μετόχους της Αλήθειας

Από τότε που έμαθα την αλήθεια, απολαμβάνω μια ελευθερία διάνοιας και ειρήνη καρδιάς που ποτέ προηγουμένως δεν είχα. Κατάλαβα, επίσης, ότι δεν ήθελα πια να γίνω καλόγρια και να πάω στον ουρανό αλλά ήθελα να ζήσω στον επίγειο Παράδεισο κάτω από τη διακυβέρνηση της Βασιλείας του Θεού. Ήταν τόσο μεγάλη η ελπίδα αυτή, ώστε είχα την έντονη επιθυμία να την πω και σε άλλους. Και σ’ όλα αυτά τα χρόνια, αυτό έκανα, έχοντας πολλές θαυμάσιες πείρες.

Ακόμη και σ’ αυτή την ηλικία—στα 91 μου σχεδόν τώρα—εξακολουθώ να θέλω να λέω στους άλλους για τα καλά νέα της Βασιλείας. Είναι αλήθεια πως δεν μπορώ να κυκλοφορήσω έξω όπως πριν, αλλά οι κόρες μου με βοηθάνε πολύ. Με παίρνουν με το αυτοκίνητο και με αφήνουν να χτυπήσω μια πόρτα και να δώσω το άγγελμα της Βασιλείας, και μετά με ξαναφέρνουν πίσω στο αυτοκίνητο για να ξεκουραστώ για λίγο όπου και τις περιμένω καθώς αυτές συνεχίζουν το έργο κηρύγματος.

Μάλιστα, μια από τις κόρες μου κι εγώ διεξάγουμε μια Γραφική μελέτη κάθε εβδομάδα με τέσσερις ηλικιωμένες γυναίκες. Αυτό με βοηθάει να διατηρώ νωπές στο νου μου τις θαυμάσιες αλήθειες για τον Ιεχωβά και τους σκοπούς του.

Έχουν περάσει πάνω από 45 χρόνια από τότε που έγινα μια βαφτισμένη δούλη του Θεού. Μήπως απέκαμα που η Νέα Τάξη δεν έχει έρθει ακόμη; Σωματικά κουράζομαι. Αλλά πόσο χαρούμενο είναι να βλέπεις σήμερα να αυξάνεται η ορατή οργάνωση του Ιεχωβά από λίγες δεκάδες χιλιάδες που ήταν το 1937, όταν βαφτίστηκα εγώ, σε πάνω από 2.400.000 που ήταν το 1982!

Ανάμεσα σ’ αυτούς τους υμνητές του Ιεχωβά είναι τα εφτά από τα οχτώ παιδιά μου που ζουν και σχεδόν όλα τα εγγόνια και δισέγγονα μου. Έχω επίσης μια κόρη, την Ρόζα Πελόγιαν, η οποία, μαζί με το σύζυγο της, έχουν δαπανήσει πάνω από 25 χρόνια υπηρετώντας ολοχρόνια στα κεντρικά γραφεία της Εταιρίας Σκοπιά στο Μπρούκλυν. Εκεί επίσης τώρα υπηρετεί και μια εγγονή μου με το σύζυγο της!

Σ’ όλα αυτά τα χρόνια, δεν αμφέβαλα ποτέ ότι αν στηριζόμουνα στη δική μου δύναμη, για να αναθρέψω την οικογένεια μου να υπηρετήσουν τον Θεό θα είχα αποτύχει οικτρά. Αλλά ο Ιεχωβά έχει υποσχεθεί πως δεν εγκαταλείπει τους δούλους του. Αντίθετα, τους βοηθάει να φέρουν σε πέρας το θέλημα του δίνοντας τους «τη δύναμη που ξεπερνάει τη φυσιολογική» μέσω του αγίου του πνεύματος. Έχω δοκιμάσει αυτή τη βοήθεια για πολλές δεκαετίες. Τώρα αποβλέπω να ξαναποκτήσω τη σωματική μου δύναμη στον Παράδεισο και να υπηρετώ τον Ιεχωβά σε όλη την αιωνιότητα.—Ψαλμός 94:17-19.

[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 14]

Ο σύζυγος μου μ’ εγκατέλειψε το 1935 όταν το ένατο παιδί μας ήταν τριών χρόνων

[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 15]

Από το 1917 διάβαζα κάθε τεύχος της «Σκοπιάς»

[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 16]

Αν δεν είχα τη βοήθεια του Ιεχωβά, δεν θα μπορούσα να αντέξω τη θλίψη αυτή