Ο Τίτος Καταπιάνεται μ’ Έναν Δύσκολο Διορισμό

«ΠΡΟΣ ΤΙΤΟΝ, γνήσιον τέκνον κατά κοινήν ημών πίστιν.» Τα λόγια αυτά θα πρέπει να θέρμαναν την καρδιά του Τίτου καθώς άρχιζε να διαβάζει μία επιστολή διορισμού που είχε στείλει ο απόστολος Παύλος. Είχε αφεθεί στην Κρήτη για να υπηρετήσει σαν ένας περιοδεύων επίσκοπος, επισκεπτόμενος τις διάφορες εκκλησίες. Ο Τίτος είχε αποδείξει τη ‘γνησιότητα’ του κι έτσι είχε τα προσόντα για τις ευθύνες που του είχαν εμπιστευτεί.—Τίτον 1:4.

Γύρω στα 12 ή και περισσότερα χρόνια προηγουμένως, ο Παύλος είχε πάρει τον Τίτο στην Ιερουσαλήμ. Χωρίς αμφιβολία αυτός ο «γνήσιος» απερίτμητος Έλληνας Χριστιανός ήταν παρών όταν οι απόστολοι και οι πρεσβύτεροι κατέληξαν στη σωστή απόφαση για το ζήτημα της περιτομής. Αφού εξέτασαν πολλές αποδείξεις, αποφάσισαν πώς δεν ήταν αναγκαίο για τους Χριστιανούς από τα Έθνη όπως ήταν ο Τίτος, να περιτμηθούν και να τηρούν όλες τις απαιτήσεις του Νόμου του Μωυσή. Πόσο ενισχυτική για την πίστη ήταν η πείρα να είναι παρών σ’ εκείνη την ιστορική συνάθροιση!—Πράξεις 15:1-29· Γαλάτας 2:1-3.

Αλλά στην Κρήτη υπήρχαν άντρες συνταυτισμένοι με τις εκκλησίες που εξακολουθούσαν να ‘προσκολλώνται στην περιτομή.’ Αυτοί διαφωνούσαν με το κυβερνών σώμα στην Ιερουσαλήμ. Αντί να κρατούν αυτές τις γνώμες τους για τον εαυτό τους, αυτοί οι «άτακτοι» δίδασκαν ότι η περιτομή ήταν αναγκαία για σωτηρία. Κι ακόμη χειρότερο, αυτοί οι «ματαιολόγοι» υποστήριζαν «Ιουδαϊκούς μύθους» και εντολές που δεν βρίσκονταν στο Νόμο του Μωυσή. Αυτοί οι «φρενοπλάνοι» προκαλούσαν ναυάγιο στην πίστη ‘ολόκληρων οίκων.’ Οι εκκλησίες στην Κρήτη απειλούνταν με διαίρεση.—Τίτον 1:10, 11, 14.

Μια άλλη απειλή ήταν το φημισμένο κακό περιβάλλον από το οποίο είχαν βγει οι Κρήτες Χριστιανοί. Ένας Κρητικός προφήτης παραδέχτηκε: «Οι Κρήτες είναι πάντοτε ψεύσται, κακά θηρία, γαστέρες αργαί.» Όπως έδειχνε αυτό το ρητό, οι Κρήτες ήταν σαν αγρία θηρία που ακρωτηριάζουν και σκοτώνουν αισθάνονταν ευχαρίστηση να κατακομματιάζουν την καλή υπόληψη των άλλων με γεμάτα ψέματα κουτσομπολιά. Αυτά τα κακά χαρακτηριστικά είχαν διεισδύσει μέσα στις Χριστιανικές εκκλησίες της Κρήτης.—Τίτον 1:12· 3:2.

Στην επιστολή του, ο Παύλος περιγράφει καθαρά πώς έπρεπε να γίνει ο χειρισμός αυτών των προβλημάτων. Ο Τίτος έπρεπε να εκπληρώσει δύο σημαντικές ανάγκες: «Δια τούτο σε αφήκα εν Κρήτη, δια να [1] διορθώσεις τα ελλείποντα και [2] να καταστήσης εν πάση πόλει πρεσβυτέρους, καθώς εγώ σε διέταξα.»—Τίτον 1:5.

Διόρθωση των Ελλειπόντων

Αυτός ήταν ένας δύσκολος διορισμός. Έχοντας ν’ αντιμετωπίσει τους ταραχοποιούς, ο Τίτος έπρεπε να κρατήσει μια δυνατή στάση για την αλήθεια, «προσκεκολλημένος εις τον πιστόν λόγον.» Μερικοί θα τον περιφρονούσαν, αμφισβητώντας την εξουσία του. Αλλά ο Τίτος είχε θεοκρατική υποστήριξη. Θα μπορούσε να δείξει μία επιστολή διορισμού, που δήλωνε: «Ταύτα λάλει και πρότρεπε και έλεγχε μετά πάσης εξουσίας· ας μη σε περιφρονεί μηδείς.»—Τίτον 1:9· 2:15.

Τι έπρεπε να γίνει αν κάποιος απέρριπτε τον έλεγχο, ζητώντας από άλλους στην εκκλησία να του δείξουν συμπάθεια; Αυτά τα άτομα έπρεπε, με έλεος, να λάβουν «πρώτην και δευτέραν νουθεσίαν.» Αν αυτό αποτύχαινε, ο Τίτος πήρε τη συμβουλή: «Παραιτού.» Αυτό σημαίνει ότι το άτομο αυτό έπρεπε ν’ αφοριστεί, ή ν’ αποκοπεί.—Τίτον 3:10, 11.

Επειδή υπήρχε μια ανέμελη, ελαστική ατμόσφαιρα, μερικοί Κρήτες Χριστιανοί έπαιρναν στα ελαφρά τη συμβουλή που τους δινόταν. Ο Τίτος έπρεπε ‘να συνεχίζει να τους ελέγχει αποτόμως.’ Ακόμη και στους ηλικιωμένους αδελφούς έπρεπε να υπενθυμίζει ‘να είναι σεμνοί, σώφρονες.’—Τίτον 1:13· 2:2.

Διορισμός Επισκόπων

Οι εκκλησίες στην Κρήτη είχαν ανάγκη καλής επιβλέψεως. Μήπως έπρεπε ο Τίτος να διαλέξει τα μέλη με τη μεγαλύτερη επιρροή και να τα χειροτονήσει σαν «ιερείς» πάνω στην εκκλησία; Όχι, οι οδηγίες που του δόθηκαν ήταν να διορίσει ‘ηλικιωμένους άντρες στη μία πόλη μετά την άλλη.’ Αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να φροντίσει ώστε ένα σώμα πρεσβυτέρων να διοριστεί για να επιβλέπει τη δράση της εκκλησίας.—Τίτον 1:5.

Ο Παύλος αναφέρει έναν αριθμό απαιτήσεων που θα χρησίμευε σαν οδηγός για την εκλογή αυτών των επισκόπων. Αυτές οι απαιτήσεις έχουν σχέση με τη διαγωγή. Το πρώτο προσόν ήταν ότι ένας άνθρωπος πρέπει να είναι «ανέγκλητος [απαλλαγμένος από κατηγορία, ΜΝΚ].» Μολονότι δεν χρειαζόταν υψηλή μόρφωση, αυτοί οι άντρες έπρεπε να ξέρουν και να προσκολλώνται στερεά στο «λόγο» του Θεού όταν θα δίδασκαν και θα ‘έλεγχαν εκείνους που αντίλεγαν.’ Αυτές οι απαιτήσεις είναι εξίσου σπουδαίες όταν σκεφτόμαστε για άντρες που θα υπηρετήσουν σε θέσεις επισκόπου σήμερα. Όπως έγραψε, για παράδειγμα, ο Παύλος: «Πρέπει ο επίσκοπος να ήναι . . . όσιος.» Αυτή η οσιότητα εκδηλώνεται με το να είναι «προσκεκολλημένος εις τον πιστόν λόγον» όπως εξηγείται στις εκδόσεις της σημερινής Χριστιανικής οργανώσεως του Ιεχωβά.—Τίτον 1:6-9.

Υπήρχαν κι άλλα σπουδαία ζητήματα για τα οποία ο Τίτος έπρεπε ‘να κάνει συνεχώς σταθερές διαβεβαιώσεις.^’ (Τίτον 3:8) Αυτά μπορούν να διαιρεθούν σε τέσσερις τομείς—επιθυμίες, ομιλία, έργα και στάσεις.

Συγκέντρωση σε Κατάλληλες Επιθυμίες

Δύο φορές στην επιστολή του στον Τίτο ο Παύλος αναφέρεται στην ‘ελπίδα αιώνιας ζωής.’ Μπορούμε να βάλουμε με ασφάλεια τις καρδιές μας πάνω σ’ αυτή την ελπίδα γιατί την «υπεσχέθη ο αψευδής Θεός.» (Τίτον 1:2· 3:7) Από το άλλο μέρος, πόσο ασυνεπές και επικίνδυνο είναι να επιτρέψουμε σε «κοσμικάς επιθυμίας» να μας διώξουν αυτή την «μακαρίαν ελπίδα» που αφορά την «επιφάνειαν της δόξης του μεγάλου Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού.»—Τίτον 2:11-14.

Αυτή η ‘ένδοξη φανέρωση’ της δόξας του Θεού μέσω του Σωτήρα μας, του Χριστού Ιησού, είναι πολύ κοντά. Στενά συνδεδεμένη μ’ αυτή την εκδήλωση θα είναι η καταστροφή ολόκληρου του κακού συστήματος και όλων εκείνων που έχουν συνδέσει τη ζωή τους με τα υλικά και φιλήδονα θέλγητρα του. Πόσο ζωτικό, επομένως, είναι για μας να ξεριζώσουμε από την καρδιά μας, ναι, να «αρνηθώμεν . . . τας κοσμικάς επιθυμίας και να ζήσωμεν . . . ευσεβώς εν τω παρόντι αιώνι [στο τωρινό σύστημα πραγμάτων, ΜΝΚ]»!—Τίτον 2:11-14.

Ας Προσέχουμε την Ομιλία μας

«Ματαιολόγοι,» «ψεύσται,» «αντιλέγοντες,» «βλασφημούντες» και «μωρές συζητήσεις»—αυτές οι εκφράσεις αποκαλύπτουν ότι στο νησί της Κρήτης γινόταν κακή χρήση της γλώσσας. Ήταν μάλιστα αναγκαίο για τον Τίτο να προειδοποιεί τις ηλικιωμένες αδελφές να μην είναι «κατάλαλοι.» Η ίδια συμβουλή χρειάζεται και σήμερα.—Τίτον 1:10, 12· 2:3, 9· 3:2, 9.

Για παράδειγμα, σε μία εκκλησία μία ηλικιωμένη αδελφή, μολονότι ζηλώτρια στην υπηρεσία του αγρού, είχε την τάση να μιλάει άσχημα για τα ενήλικα, αφιερωμένα παιδιά της και για τον άπιστο σύζυγο της. Έγινε αναγκαίο, χωρίς ν’ αναφερθεί το όνομά της, ένας από τους πρεσβυτέρους να κάνει μια ομιλία στην εκκλησία γι’ αυτό το ζήτημα. Πραγματικά έχουμε το δικαίωμα να βλαστημούμε οποιονδήποτε άνθρωπο; Η θεόπνευστη επιστολή του Παύλου στον Τίτο απαντάει: «Να μη βλασφημώσι μηδένα.» Αντίθετα, οι Χριστιανοί πρέπει να καταβάλουν προσπάθεια να χρησιμοποιούν «λόγον υγιά και ακατάκριτον.»—Τίτον 3:2· 2:8.

Έργα που Ευχαριστούν τον Θεό

«Ομολογούσιν ότι γνωρίζουσι τον Θεόν, με τα έργα όμως αρνούνται.» (Τίτον 1:16) Οι ταραχοποιοί στις εκκλησίες της Κρήτης ταίριαζαν σ’ αυτή την περιγραφή. Σε αντίθεση μ’ αυτό, τέσσερις φορές ο Παύλος τονίζει την ανάγκη «καλών έργων.» (Τίτον 2:7, 14· 3:8, 14) Δίνοντας ένα παράδειγμα σχετικά με το πιο έξοχο έργο, ο Παύλος αναφέρθηκε στο «κήρυγμα το οποίον ενεπιστεύθην εγώ.» (Τίτον 1:3) Ο Ιησούς εμπιστεύθηκε σε όλους τους ακολούθους του αυτό το σπουδαίο έργο· γιαυτό αυτό πρέπει να έχει μία από τις πρώτες θέσεις στον κατάλογο των τακτικών «καλών έργων.»—Ματθαίος 28:19, 20.

Μέσα στα «καλά έργα» περιλαμβάνεται επίσης η προσπάθεια των πατέρων ν’ αναθρέψουν «τέκνα πιστά.» Για τις γυναίκες, αυτό περιλαμβάνει να είναι «οικοφύλακες, . . . ευπειθείς εις τους ιδίους αυτών άνδρας, δια να μη βλασφημήται ο λόγος του Θεού.» Εκείνοι που ασχολούνται σε κοσμική εργασία μολονότι δεν είναι κάτω από σκλαβιά, πρέπει να εφαρμόζουν την αρχή που υπάρχει στον Τίτο 2:9, 10 υπακούοντας με σεβασμό στους εργοδότες τους. Από τους Χριστιανούς απαιτείται, επίσης, να «υποτάσσωνται εις τας αρχάς και εξουσίας, να πειθαρχώσιν,» και «να είναι έτοιμοι εις παν έργον αγαθόν.»—Τίτον 1:6· 2:5· 3:1.

Διατήρηση Σωστής Στάσεως

Οι Κρήτες Χριστιανοί έπρεπε να κρατούν τη σωστή στάση προς τους κοσμικούς αμαρτωλούς να μην τους βλαστημούν αλλά «να δεικνύωσι προς πάντας ανθρώπους πάσαν πραότητα.» Το ίδιο χρειάζεται να κάνουμε και σήμερα. Αλλιώς, οι προσπάθειες μας να τους βοηθήσουμε να δεχτούν το άγγελμα της Βασιλείας θα αποτύχουν. Επίσης, όπως ακριβώς στην αρχαία Κρήτη, πρέπει να προσέχουμε τις συναναστροφές μας. Πώς αλλιώς μπορούμε να υπακούμε στην εντολή «να αρνηθώμεν την ασέβειαν και τας κοσμικάς επιθυμίας και να ζήσωμεν . . . ευσεβώς εν τω παρόντι αιώνι [στο τωρινό σύστημα πραγμάτων]»;—Τίτον 3:2· 2:12.

«Διότι ήμεθα ποτέ και ημείς ανόητοι, απειθείς, πλανώμενοι,» δήλωσε ο απόστολος Παύλος. Ήταν υποχρεωμένος ο Θεός να μας απελευθερώσει απ’ αυτή την αμαρτωλή κατάσταση; Όχι, αλλά ‘όχι εξαιτίας έργων δικαιοσύνης τα οποία πράξαμε εμείς, αλλά σύμφωνα με το έλεός του μας έσωσε.’ Ασκώντας πίστη στο χυμένο αίμα του Χριστού, οι Χριστιανοί αποκτούν συγχώρηση των περασμένων αμαρτημάτων και λαβαίνουν τη θαυμαστή «ελπίδα της αιωνίου ζωής.» Αυτό είναι «χάρις [παραξία καλοσύνη, ΜΝΚ]» υπέρτατης μορφής κι ένας ισχυρός λόγος ν’ αποφεύγουμε τις κακές επιθυμίες και να διατηρούμε υγιή ομιλία, καλά έργα και μία ελεήμονα στάση απέναντι του πλησίον μας.—Τίτον 3:3-7.

Πόσο ευγνώμων θα πρέπει να ήταν ο Τίτος γι’ αυτή τη στοργική βοήθεια στο δύσκολο διορισμό του! Χωρίς αμφιβολία θα ξαναδιάβασε πολλές φορές την επιστολή του Παύλου, και συχνά θα παρέθετε απ’ αυτή όταν θα δίδασκε και θα έδινε συμβουλή. Εκατομμύρια άνθρωποι σήμερα κάνουν παρόμοια χρήση αυτής της θεόπνευστης επιστολής με μεγάλο όφελος για τους εαυτούς τους και για άλλους. Τα περιεχόμενα της είναι πραγματικά έξοχα και ωφέλιμα.