Στο Βάθος των Ειδήσεων

Κατάδικος Βλέπει Ό,τι δεν Μπορούν να Δουν Τα Δικαστήρια

Ένα λογοτεχνικό έργο ενός φυλακισμένου, με τίτλο «Πληρώνοντας το Χρέος μου στην Κοινωνία», δημοσιεύτηκε πρόσφατα στη στήλη «Η Σειρά μου,» του περιοδικού Νιουσγουήκ. Ο κατάδικος, γράφοντας από το κελί της φυλακής του στην Ινδιάνα, έδειξε ότι δεν είναι εκείνος που «πληρώνει» για το έγκλημα—το θύμα του πληρώνει:

«Υπάρχει βέβαια η αρχική ζημιά του θύματος. Το θύμα πλήρωσε από τη φορολογία του τη νομική μου υπεράσπιση, τη συντήρηση μου εδώ στη φυλακή που φθάνει μέχρι 10.000 ως 15.000 δολλάρια το χρόνο. Θα πληρώσει πάλι αν η οικογένεια μου αναγκαστεί να ζητήσει επίδομα βοήθειας, και πάλι αν, όταν αποφυλακιστώ, δεν είμαι σε θέση να βρω δουλειά. Εγώ απλώς θα ζητήσω επίδομα βοήθειας, και αυτό θα πληρώσει το λογαριασμό . . . τον καιρό που πέρασα στη φυλακή, μου τόνισαν επανειλημμένα ότι πρέπει να πληρώσω το χρέος μου στην κοινωνία. Έτσι η κοινωνία με ταΐζει, με ντύνει και μου παρέχει στέγη για όσο χρόνο θα πρέπει να μείνω πίσω από τα σίδερα και ίσως ακόμη και μετά απ’ αυτό· δεν νομίζω ότι αυτή είναι πληρωμή του χρέους μου, αλλά μάλλον απαλλαγή από την ευθύνη μου.»

Αυτό που είναι τόσο ξεκάθαρο σ’ αυτόν τον φυλακισμένο, αλλά προφανώς πέρα από την αντίληψη των περισσοτέρων ενόρκων, είναι το εξής απλό γεγονός: «Χρωστάω στο θύμα μου 1.444 δολλάρια και η κοινωνία οφείλει να του δώσει την ευκαιρία να πάρει τα χρήματα του πίσω. Η δικαιοσύνη μπορεί μόνο ν’ αποδοθεί με το να πληρώσω ό,τι πήρα. . . Επιβάλλοντας στον εγκληματία ν’ αποδώσει στο θύμα του αυτά που του πήρε, υπάρχει πιθανότητα να του ενσταλάξει όχι μόνο το σεβασμό για την περιουσία των άλλων, αλλά επίσης κάποιο ίχνος αυτοσεβασμού. Θα μάθαινε πώς δεν μπορεί να τρώει και να πίνει τσάμπα, χωρίς να πληρώσει τα χρέη του.» Το ότι ένα τέτοιο απλό σύστημα δικαιοσύνης μπορεί να λειτουργήσει καλά, δείχτηκε στον αρχαίο Ισραήλ, που ο Νόμος του Θεού απαιτούσε—και γινόταν αποκατάσταση της ζημιάς.—Έξοδος 22:3, 4, 7.

Παραλογισμοί για τα Απολιθώματα

Σχολιάζοντας τον συνεχή ανταγωνισμό μεταξύ των εξελικτών για το ποιος βρήκε το παλαιότερο και καλύτερο ανθρωποειδές απολίθωμα, ένα πρόσφατο κύριο άρθρο στους Τάιμς της Νέας Υόρκης παρατήρησε ότι η παλαιοανθρωπολογία είναι μια «επιστήμη πλούσια σε θεαματικούς ισχυρισμούς αλλά φτωχή σε βέβαιη γνώση. Η παλαιοανθρωπολογία επικαλείται για υποστήριξη τους αυστηρούς νόμους της ανατομίας και της γεωλογίας, αλλά αφήνει τόσα πολλά περιθώρια για υποθέσεις, ώστε οι θεωρίες για το πώς προήλθε ο άνθρωπος τείνουν να λένε περισσότερα για τον συγγραφέα τους παρά για το θέμα τους.»

Το κύριο άρθρο των Τάιμς ανέφερε το παράδειγμα των «Άγγλων ανατομιστών [οι οποίοι] αβασάνιστα δέχτηκαν σαν αληθινά τα απολιθώματα του Πιλτντάουν που ήρθαν στο φως γύρω στο 1910»—που αργότερα αποδείχτηκαν ότι ήταν μια απάτη. Για να δείξει ότι λίγο έχουν αλλάξει τα πράγματα ανάμεσα στους σημερινούς εξελικτές, η εφημερίδα παραθέτει ένα απόσπασμα από το βιβλίο Ελλείποντες Κρίκοι: «[Οι σύγχρονοι παλαιοανθρωπολόγοι] προσκολλώνται εξίσου σε εσφαλμένα δεδομένα που υποστηρίζουν τις προκαταλήψεις τους, όσο και οι προγενέστεροι ερευνητές.» Γιατί αυτή η έλλειψη επιστημονικής αντικειμενικότητας; Οι Τάιμς υποθέτουν: «Ένας λόγος μπορεί να είναι ότι μερικές θεωρίες φέρνουν περισσότερη υλική υποστήριξη από άλλες [ή, «καλύτερα» απολιθώματα αποφέρουν περισσότερα χρήματα]. . . Αυτός που βρίσκει ένα νέο κρανίο συχνά ξανασχεδιάζει το δέντρο της καταγωγής του ανθρώπου, και βάζει το κρανίο που αυτός βρήκε στον κεντρικό κορμό που οδηγεί στον άνθρωπο και όλα τα άλλα κρανία που βρήκαν οι άλλοι τα βάζει στα παρακλάδια του δέντρου που δεν οδηγούν πουθενά.»

Επομένως οι αποδείξεις για τα απολιθώματα είναι τόσο ασταθείς, που καθένας μπορεί από τη μια στιγμή στην άλλη να τις ανατρέψει, όπως γίνεται «σ’ ένα τραπέζι μπιλλιάρδου», όπως λένε οι Τάιμς.

Η Αρχαία Συμβουλή Είναι Ακόμη Η Πιο Καλή

Πώς θα πρέπει να αντιμετωπίζουν οι σύζυγοι το θυμό που μπορεί να δημιουργηθεί μεταξύ τους; «Παλαιότερα, οι θεραπευτές πίστευαν ότι ήταν καλύτερα να αφήνεις να ξεσπάει ο θυμός σου, αλλά οι έρευνες σήμερα αποδεικνύουν το αντίθετο», απαντάει ο καθηγητής της Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας Κάρλφρεντ Μπρόντερικ. «Οι άνθρωποι που εκδηλώνουν μεγάλη εχθρότητα συνήθως δέχονται κι αυτοί σ’ ανταπόδοση μεγάλη εχθρότητα.» Και, αντί αυτό το ξέσπασμα ν’ ανακουφίζει, «ο θυμός ριζώνει πιο πολύ και φουντώνει.»

Ο Μπρόντερικ συνιστά σ’ ένα θυμωμένο σύζυγο αντί να εκραγεί να προσπαθήσει να χειριστεί το ζήτημα ήρεμα. «Υπάρχει σοφία στην ευγένεια της παλαιάς εποχής», παρατηρεί, και αναφέρει μερικά αρχαία παραδείγματα από τη σοφία της Αγίας Γραφής: «Όταν ο Σολομώντας είπε ‘Η γλυκεία απόκρισις καταπραΰνει θυμόν,’ είχε δίκιο. Αυτό ειπώθηκε πολύ, πολύ καιρό πριν, αλλά αληθεύει ακόμη και σήμερα.»—Παροιμίαι 15:1.