Τα Καλά Νέα Εισδύουν στα “Όρη των Λιονταριών”
Μια συναρπαστική ιστορία της προόδου της Βασιλείας στη Σιέρρα Λεόνε
«ΠΟΛΥ απόρησα όταν είδα μια σύγχρονη πόλη πολύ πιο καθαρή από πολλές πόλεις στα περισσότερα μέρη του κόσμου. Ασφαλτοστρωμένοι δρόμοι, πολυάσχολα μαγαζιά, καινούργια αυτοκίνητα κι’ ένα ατέλειωτο ρεύμα ανθρώπους. Υπήρχε εκεί εκείνο το μεγάλο δέντρο στο οποίο έδεναν τους σκλάβους τους παλιότερους καιρούς όταν οι φύλαρχοι πουλούσαν αιχμάλωτους σκλάβους ή ανθρώπους της δικής τους φυλής τους οποίους αντιπαθούσαν.» Έτσι εκφράστηκε ένας τουρίστας που επισκέφθηκε τη Φρήταουν, την πρωτεύουσα της Σιέρρα Λεόνε.
Το όνομα Σιέρρα Λεόνε, που σημαίνει «Βουνά των Λιονταριών», φτάνει στον καιρό που ο Πορτογάλος Πέντρο ντε Σίντρα έφτασε για πρώτη φορά σ’ αυτή την περιοχή το 1462. Η χώρα αυτή βρίσκεται στη νοτιοδυτική ακτή της Δυτικής Αφρικής και έχει πληθυσμό 3.000.000 και πάνω.
Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, δεν είναι καινούργιοι στη Σιέρρα Λεόνε. Εκδόσεις της Εταιρίας Σκοπιά διαβάζονταν από άτομα εκεί τουλάχιστον από το 1915 κι’ έπειτα. Αυτές τις εκδόσεις τις είχαν φέρει άτομα από τις Δυτικές Ινδίες που είχαν έρθει στη Σιέρρα Λεόνε για να βρουν δουλειά. Ένας απ’ αυτούς ήταν ο Άλφρεντ Τζόζεφ από τα νησιά Μπαρμπάντος. Άρχισε να μεταδίδει τις Βιβλικές αλήθειες και σ’ άλλους. Βλέποντας το ενδιαφέρον ανάμεσα στους ντόπιους, έγραψε στην Εταιρία Σκοπιά ζητώντας βοήθεια για να φροντίσει γι’ αυτό το ενδιαφέρον. Μέσα σε λίγους μήνες έφτασε από το Τρινιντάντ, των Δυτικών Ινδιών, ο Γ. Ρ. (Βιβλικός) Μπράουν και η σύζυγος του.
Η πρώτη ομιλία του Μπράουν ήταν πάνω σ’ ένα θέμα που διήγειρε τη σκέψη με τίτλο «Πού είναι οι Νεκροί;» Και διαφημίστηκε με το στόμα. Ανταποκρίθηκαν οι άνθρωποι της Φρήταουν, σ’ αυτή την πρόσκληση; Να η απάντηση του Άλφρεντ Τζόζεφ: «Χαρήκαμε πολύ με το αποτέλεσμα. οι περισσότεροι κληρικοί της Φρήταουν, γύρω στους είκοσι, ήρθαν ν’ ακούσουν την ομιλία, αλλά πολλοί απ’ αυτούς είχαν βγάλει το συνηθισμένο θρησκευτικό τους ένδυμα για να μην αναγνωρίζονται. Ανάμεσα στο μεγάλο ακροατήριο των 500 ατόμων που είχαν γεμίσει την Αίθουσα Γουίλμπερφορς Μεμόριαλ ήταν κι’ ένας νεαρός σπουδαστής μιας εκκλησιαστικής σχολής, ο Μ. Α. Γκάρμπερ. Αυτός και ολόκληρο το πλήθος άκουσε προσεχτικά την ομιλία για μια ώρα και τα εδάφια της ομιλίας προβάλλονταν με σλάιντς για να τα βλέπει το ακροατήριο. Οι δυνατές αυτές ομιλίες προσέλκυαν τέτοια πλήθη ώστε, όπως το διατύπωσε ένας παλιός κάτοικος της Φρήταουν, ‘οι τοπικές εκκλησίες ήταν υποχρεωμένες να ματαιώνουν τις βραδινές λειτουργίες τους, γιατί όλα τα μέλη τους είχαν πάει να παρακολουθήσουν τις ομιλίες του «Βιβλικού» Μπράουν’.»
Ως το τέλος του 1923, δεκατέσσερα άτομα είχαν βαπτιστεί, περιλαμβανομένου και του Γκάρμπερ. Η μικρή ομάδα έγινε πολύ δραστήρια στο κήρυγμα των καλών νέων. Μέχρι το 1927 το περισσότερο έργο φαίνεται ότι ήταν περιορισμένο στην πρωτεύουσα. Τότε, από το 1928 κι’ έπειτα, αυτοί οι Σπουδαστές της Γραφής έκαναν ταξίδια στις επαρχίες. Οι αδελφοί στη Φρήταουν που δεν μπορούσαν να πάνε μαζί βοηθούσαν οικονομικά τα ταξίδια στο εσωτερικό. Κάθε χρόνο, πριν αρχίσει η περίοδος των βροχών, γινόταν μαρτυρία από σπίτι σε σπίτι και δίνονταν ομιλίες στα γύρω χωριά. Η πρώτη Κυριακή κάθε μήνα ήταν αφιερωμένη σε επανεπισκέψεις στα χωριά για να οικοδομηθεί το ενδιαφέρον. Με το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι εκδόσεις της Εταιρίας Σκοπιά απαγορεύτηκαν και μερικά βιβλία μάλιστα κάηκαν στο τελωνείο. Παρόλα αυτά, το έργο μαρτυρίας συνεχίστηκε.
Στα χρόνια που πέρασαν, δεν έγινε θεαματική αύξηση στον αριθμό των ατόμων που δέχτηκαν το άγγελμα της Βίβλου. Αλλά, ανάμεσα σ’ εκείνους που το δέχτηκαν, ήταν άνθρωποι που έδειξαν αξιόλογο ζήλο και αποφασιστικότητα. Ένας απ’ αυτούς ήταν ο Ζακχαίος Μάρτυν. Πριν από το θάνατό του, στην ηλικία των ενενήντα εφτά χρόνων, αφηγήθηκε: «Κανείς δεν με βοήθησε να μελετήσω τη Βίβλο. Αλλά το 1941 αποφάσισα να παρακολουθήσω μια συνάθροιση των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Αφού παρακολούθησα για τρεις Κυριακές, ήξερα πού έπρεπε να βρίσκομαι. Όταν γύρισα στο σπίτι μου στα βουνά, στο Γκλάουσεστερ, ειδοποίησα την τοπική Αγγλικανική Εκκλησία να διαγράψει το όνομά μου από τον κατάλογο των μελών. Ένας στενός φίλος που ήταν κι αυτός μέλος της ίδιας εκκλησίας άρχισε να με πειράζει λέγοντας: ‘Γεροντάκο, αν συνεχίσεις να ανεβοκατεβαίνεις με τα πόδια αυτά τα οχτώ χιλιόμετρα για να πηγαίνεις από το βουνό στην Αίθουσα αυτών των ανθρώπων, θα πεθάνεις μέσα σε λίγα χρόνια.’ Τον άφησα να με βλέπει να ανεβοκατεβαίνω το βουνό δυο φορές την εβδομάδα για πέντε χρόνια, και κατόπιν αυτός πέθανε. Αυτό συνέβη πριν από τριάντα χρόνια, κι’ ακόμη αισθάνομαι ότι αντέχω.»
Τα Καλά Νέα Φτάνουν τη Φυλή της Γλώσσας Κίζι
Από το 1957 κι έπειτα πολλά άτομα από τη φυλή που μιλάει τη γλώσσα Κίζι δέχτηκαν τις διδασκαλίες της Γραφής. Η φυλή βρίσκεται στο τριγωνικό τμήμα της Σιέρρα Λεόνε, της Λιβερίας και της Γουινέας. Οι άνθρωποι είναι κυρίως ανιμιστές και για μεγάλο διάστημα έχουν αντισταθεί στη Μουσουλμανική επιρροή. Πολλοί, αν και ήταν βαθιά ποτισμένοι από τις συνήθειες της πολυγαμίας και μολονότι αντιμετώπιζαν προβλήματα αγραμματοσύνης, εγκατέλειψαν τις προηγούμενες συνήθειές τους και άρχισαν να εναρμονίζουν τη ζωή τους με τους Βιβλικούς κανόνες. Μέσω ανθρώπων της φυλής Κίζι στη Σιέρρα Λεόνε και στη Λιβερία, τα καλά νέα έφτασαν τους συμπατριώτες τους της ίδιας φυλής στη Γουινέα. Το αποτέλεσμα είναι ότι στη Γουινέα υπάρχουν τώρα πάνω από 150 Μάρτυρες απ’ αυτή τη φυλή.
Πώς ανταποκρίθηκαν οι άνθρωποι της φυλής Κίζι στη Σιέρρα Λεόνε; Ένας περιοδεύων επίσκοπος έφτασε στην Κόιντου γύρω στις 4 το απόγευμα κι έμαθε από τον Μάρτυρα που τον είχε προσκαλέσει ότι θα δινόταν μια διάλεξη στις 6 το απόγευμα. Ο περιοδεύων επίσκοπος λέει: «Έφερα αντίρρηση, γιατί κανείς δεν ήξερε ότι θα γινόταν η διάλεξη. Ωστόσο, ο ντόπιος Μάρτυρας επέμενε, λέγοντας ότι ο ντελάλης της πόλεως θα έκανε τη διαφήμιση. Φάγαμε και λουστήκαμε. Πριν προφτάσω να ντυθώ για τη διάλεξη, άρχισαν να έρχονται άνθρωποι. Γρήγορα πάνω από 90 άτομα έφτασαν, κυρίως άνδρες. Αφού μίλησα για μια ώρα, σταμάτησα και τους είπα ότι η διάλεξη τελείωσε. Κανένας όμως δεν έφυγε. Ήθελαν να κάνουν ερωτήσεις. Αυτό συνεχίστηκε ως τις 9 το βράδυ περίπου, όταν μια καταιγίδα έστειλε τους περισσότερους σπίτια τους. Παρόλα αυτά, είκοσι άτομα έμειναν ως τις 2 μετά τα μεσάνυχτα.»
Η ανταπόκριση ανάμεσα σ’ αυτούς τους ανθρώπους ήταν γρήγορη. Σύντομα πέντε άτομα άρχισαν να συμμετέχουν στη διάδοση του αγγέλματος της Βασιλείας σ’ άλλους, κατόπιν δέκα, κατόπιν δεκαπέντε και είκοσι. Όταν το ’μαθε αυτό, ο περιοδεύων επίσκοπος είχε αμφιβολίες αν αυτοί οι άνθρωποι είχαν πραγματικά το είδος της πίστεως που έπρεπε να έχουν οι αληθινοί Χριστιανοί. Ευτυχώς, το είχαν. Μερικοί από τους πρώτους είναι ακόμη δραστήριοι στη διακήρυξη των καλών νέων.
Όταν δέχτηκαν το άγγελμα της Γραφής, οι ταπεινοί άνθρωποι της φυλής Κίζι αντιμετώπισαν σοβαρά προβλήματα και μεγάλη εναντίωση. Ένας περιοδεύων επίσκοπος αναφέρει: «Μερικοί χρειάστηκε να υπομείνουν σκληρό διωγμό λόγω της αυστηρής ουδετερότητάς τους σε πολιτικά ζητήματα και επειδή δεν υποστήριζαν πια ειδωλολατρικές θρησκευτικές τελετουργίες. Μερικοί καταδικάστηκαν σε θάνατο από την ίδια τους τη φυλή. Έχοντας υπόψη αυτές τις περιστάσεις, φαίνεται ότι αγγελική επέμβαση εμπόδισε τις εκτελέσεις. Πολλοί Μάρτυρες κατέφυγαν στη θαμνώδη ζούγκλα για να σώσουν τη ζωή τους εωσότου μπορέσουν οι πολιτικές αρχές να ερευνήσουν τις περιπτώσεις αυτές. Στις περισσότερες περιπτώσεις η αστυνομία προστάτευσε τους αδελφούς. Όταν δυο άνδρες Μάρτυρες δέθηκαν και δάρθηκαν και τους έκαψαν το σπίτι, βγήκε απόφαση υπέρ αυτών. Το δικαστήριο αφαίρεσε από τον μεγάλο αρχηγό το ραβδί της εξουσίας για ένα σχεδόν χρόνο. Αργότερα, αυτός ο μεγάλος αρχηγός έδειξε σοβαρό ενδιαφέρον για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά. Το 1968, όταν οι Μάρτυρες έκαναν μια συνέλευση περιοχής στην πόλη του, αυτός προμήθευσε μερικές εγκαταστάσεις για ύπνο για τους επισκέπτες αντιπροσώπους και δώρισε μια μεγάλη αγελάδα.»
Το Έργο συνεχίζεται
Από το 1959 κι’ έπειτα, ιδιαίτερα, όλο και περισσότερα άτομα άρχισαν να διαδίδουν τα καλά νέα στη Σιέρρα Λεόνε. Η 19 Αυγούστου 1967, ήταν μια ιδιαίτερα αξιομνημόνευτη μέρα, γιατί τότε αφιερώθηκε στο Φρήταουν ένα νέο τμήμα γραφείων της Εταιρίας Σκοπιά. Το κτίριο αυτό, που περιβάλλεται από έναν τροπικό κήπο, βρίσκεται σε μια από τις ωραιότερες περιοχές και έχει μια ωραία Αίθουσα Βασιλείας. Η κατασκευή χρησίμευσε για να εξυψωθεί το έργο των Μαρτύρων του Ιεχωβά στις διάνοιες πολλών ανθρώπων. Επίσης έκλεισε το στόμα μερικών θρησκευτικών κληρικών που έλεγαν ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά δεν ήρθαν στη Σιέρρα Λεόνε για να μείνουν.
Σήμερα πάνω από 550 Μάρτυρες συμμετέχουν τακτικά σε επισκέψεις στα σπίτια των γειτόνων τους για να τους βοηθήσουν να μάθουν τους σκοπούς του Θεού. Ανάμεσα σ’ αυτούς περιλαμβάνονται πρώην πολύγαμοι και μια πρώην ιέρεια και προφήτισσα μιας πνευματιστικής εκκλησίας.
Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά στη Σιέρρα Λεόνε αποβλέπουν να βοηθήσουν πολύ περισσότερα άτομα στο μέλλον να μάθουν για την αληθινή λατρεία. Είναι αποφασισμένοι να ‘περισσεύουν πάντοτε εις το έργον του Κυρίου.’—1 Κορινθίους 15:58.
[Χάρτης/Εικόνα στη σελίδα 24]
(Για το πλήρως μορφοποιημένο κείμενο, βλέπε έντυπο)
ΣΙΕΡΡΑ ΛΕΟΝΕ