Η Πίστη της Ήταν Ακλόνητη
Για δυο χρόνια η 14-χρονη Ρενάτα από τη Βραζιλία έπασχε από καρκίνο των οστών στο δεξί της γόνατο. Ο ακρωτηριασμός και η θεραπεία με κοβάλτιο απλώς ανέβαλαν το θάνατό της. Η Χριστιανική συνείδηση της Ρενάτας δεν της επέτρεπε να δεχτεί μετάγγιση αίματος, παρά την επιμονή του γιατρού να δεχτεί. Πριν πάει η Ρενάτα στο νοσοκομείο για τελευταία φορά, ο γιατρός και η νοσοκόμα πήγαν στο σπίτι της Ρενάτας να τη δουν.
«Συμφωνώ να γυρίσω στο νοσοκομείο αν ο Δρ—μου υποσχεθεί να μην αναφέρει πια τη μετάγγιση αίματος. Κουράστηκα να παλεύω πάντοτε μ’ αυτό το ζήτημα,» είπε η Ρενάτα.
Ο γιατρός συμφώνησε και πρόσθεσε ότι, μολονότι η Ρενάτα ίσως να ζούσε τις τελευταίες στιγμές της, η πίστη της ήταν ακλόνητη.
Τους τελευταίους οχτώ μήνες η Ρενάτα δεν μπορούσε να ξαπλώσει εξαιτίας του μεγάλου πόνου. Όταν ήρθε ο καιρός για μια συνέλευση των Μαρτύρων του Ιεχωβά, έκλαψε και είπε: «Αν μπορούσα να μιλήσω στον καθένα θα έλεγα, ‘Χρησιμοποιείτε τα πόδια σας όσο περισσότερο μπορείτε. Ίσως αύριο να μην μπορείτε να περπατήσετε και να εργαστείτε για τον Ιεχωβά. Μη χάνετε τις συνελεύσεις σας!’»
Οι προσευχές της Ρενάτας ήταν συνεχείς. Μια μέρα η μητέρα της την άκουσε που προσευχόταν: «Ιεχωβά, ξέρω ότι ποτέ δεν θα γίνω καλά πια. Οι γιατροί δεν μπορούν να με γιατρέψουν, αλλά εσύ μπορείς. Ξέρω, όμως, ότι ακόμη δεν είναι καιρός γι’ αυτό· μόνο στη Νέα Τάξη θα γίνει αυτό. Αλλά σε παρακαλώ μην αφήνεις πια να πρήζομαι περισσότερο γιατί, η μαμά δεν θα μπορεί πια να με πηγαίνει στο λουτρό.»
Όταν άλλοι, συμπεριλαμβανομένης και της μητέρας της, έκλαιγαν μπροστά της, η Ρενάτα τους ενθάρρυνε να είναι δυνατοί στην πίστη. Η μητέρα της γράφει: «Θυμάμαι ότι μια μέρα μετά τον ακρωτηριασμό, μια νοσοκόμα είπε στη Ρενάτα, ‘Πώς μπορούσες κι’ είχες τέτοιο θάρρος πάνω στο χειρουργικό τραπέζι; Είναι καλό που θα έχεις ένα τεχνητό πόδι, δεν είναι έτσι;’ Η Ρενάτα απάντησε, ‘Όχι, περιμένω να έχω ένα πόδι από σάρκα και αίμα, που ο Ιεχωβά Θεός θα μου το δώσει στη Νέα Τάξη.’»
[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 20]
Όταν αναγκάστηκε να μείνει στο νοσοκομείο η Ρενάτα παρότρυνε: «Μη χάνετε τις συνελεύσεις σας!»