Αναζήτηση του Πιο Επιθυμητού Θησαυρού της Αλάσκας

Η ΑΛΑΣΚΑ είναι η πιο μεγάλη πολιτεία των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά με τους πιο λίγους κατοίκους. Το όνομα της σημαίνει «η ενδοχώρα» ή «Η Μεγάλη Χώρα.» Το ίδιο το όνομα της εξάπτει τη φαντασία. Είναι η χώρα των υπερβολών. Με τα 1.517.733 τετραγωνικά χιλιόμετρα (586.000 τετραγωνικά μίλια) της αποτελείται από αρκετές γεωγραφικές περιοχές.

Έχει τη μεγάλη βόρεια περιοχή με τη σποραδική φυτική ζωή από θάμνους, μούρα, βρύα και λειχήνες. Έχει τις ψηλές οροσειρές με τις εκατοντάδες ενεργά ηφαίστεια και τα 51.800 τετραγωνικά χιλιόμετρα (20.000 τετραγωνικά μίλια) παγετώνες. Και τέλος έχει τη νότια στενή λουρίδα με τα δάση που πέφτουν οι μεγάλες βροχές. Συνολικά έχει 3.000.000 λίμνες. Κατοικείται από τρεις εθνικές ομάδες—τους Εσκιμώους, τους Ινδιάνους και τους Ευρωπαίους.

Η μεγάλη αυτή χώρα είναι ένα πραγματικό θησαυροφυλάκιο. Πρώτα, οι πρώτοι έμποροι εμπορεύονταν τις πανάκριβες γούνες. Μετά, οι άνθρωποι και οι βιομηχανίες άρχισαν να αναζητούν χρυσάφι, ψάρια και ξυλεία. Και πιο πρόσφατα το πετρέλαιο είναι ο θησαυρός που αναζητιέται.

Αλλά υπάρχει κι ένας άλλος θησαυρός για αναζήτηση στην Αλάσκα. Ο θησαυρός αυτός περιγράφεται στην Αγία Γραφή σαν τα «επιθυμητά από όλα τα έθνη.» (Αγγαίος 2:7, ΜΝΚ) Τα «επιθυμητά» αυτά είναι άνθρωποι που συγκεντρώνονται για την αληθινή λατρεία του Θεού. Το κυνήγι ή η αναζήτηση του θησαυρού αυτού γίνεται με τη διακήρυξη των αγαθών νέων της Βασιλείας.

Οι Πρώτες Αναζητήσεις

Γύρω στο 1910 ένας φαλαινοθήρας, ο Κάπταιν Μπήημς, άρχισε να φέρνει το άγγελμα της βασιλείας του Θεού στην Αλάσκα. Μιλούσε με τα άτομα που συναντούσε και διέθετε έντυπα βασισμένα στη Βίβλο που δημοσίευε η Εταιρία Σκοπιά.

Μετά, προς το τέλος της δεκαετίας του 1920 και του 1930, ο Φρανκ Ντέυ, κάτοικος του Σηάττλ της Ουάσινγκτον, έκανε πολλά ιεραποστολικά ταξίδια στις απομακρυσμένες πόλεις και στα χωριά της Αλάσκας. Έβγαζε χρήματα πουλώντας γυαλιά. Παρά το γεγονός ότι ο Ντέυ είχε ένα τεχνητό πόδι, ουσιαστικά κάλυψε την Αλάσκα, φυτεύοντας τους σπόρους της Βιβλικής αλήθειας και αφήνοντας βιβλικά έντυπα. Επισκέφτηκε κοινότητες από το Κέτσικαν μέχρι το Νόουμ, μια απόσταση 2.044 χιλιόμετρα (1.270 μίλια) σε ευθεία γραμμή.

Όταν τέλειωνε η δεκαετία του 1930, ο Καρλ Λιμπάου έφερε το άγγελμα της Βασιλείας σ’ εκείνους που ζούσαν ανάμεσα στο Άνκοριτζ, τη μεγαλύτερη πόλη της Αλάσκας και το παραθαλάσσιο λιμάνι Σιούαρντ. Το Άνκοριτζ θεμελιώθηκε το 1915 σαν βάση για το στρώσιμο του σιδηρόδρομου της Αλάσκας, που εκτείνεται από το Σιούαρντ μέχρι τον κόλπο της Αλάσκας 785 χιλιόμετρα (587 μίλια) προς το βοριά μέχρι την εσωτερική πόλη Φαίρμπανκς. Ο Λιμπάου περπάτησε 290 χιλιόμετρα (180 μίλια) από το Άνκοριτζ μέχρι το Σιούαρντ, και ξανά πίσω, μιλώντας για το λόγο του Θεού σε άτομα που ζούσαν στους οικισμούς που βρίσκονται κάθε 42 χιλιόμετρα (26 μίλια) κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής.

Με τις σθεναρές προσπάθειες των αδελφών αυτών, μπήκε ένα καλό θεμέλιο για τους αποφοίτους της ιεραποστολικής σχολής Γαλαάδ που επρόκειτο να έρθουν. Το 1944, οκτώ ιεραπόστολοι, που αποτελούνταν από έξι άγαμους αδελφούς και ένα παντρεμένο ζευγάρι, έφθασαν στην Αλάσκα για να αναλάβουν έργο στο Άνκοριτζ, στο Ζουνώ και στο Κέτσικαν.

Καθώς περνούσε ο χρόνος εξαπλώθηκαν και στις άλλες κατοικημένες περιοχές του εσωτερικού, κατά μήκος της ακτής και σε πολλά νησιά που ήταν κοντά στην ακτή. Αντιμετώπισαν πραγματικά μεγάλες δυσκολίες, ταξιδεύοντας καμιά φορά με το τρένο, αλλά συχνά με τα παράκτια πλοία, κερδίζοντας το ψωμί τους σαν λιμενεργάτες. Επίσης πήγαιναν με μικρότερες βάρκες που δανείζονταν ή αγόραζαν και συχνά αντιμετώπιζαν κινδύνους στη θάλασσα.

Άπλωναν το σλήπινγκ μπαγκ τους οπουδήποτε μπορούσαν να βρουν κατάλυμα. Έκαναν κάθε είδους εργασία για να βοηθήσουν στην κάλυψη των εξόδων του ταξιδιού στην αραιοκατοικημένη αυτή περιοχή. Πραγματικά κέρδισαν το σεβασμό των ανθρώπων που δεν ήταν συνηθισμένοι να βλέπουν διακόνους κάποιας θρησκείας να κάνουν σκληρή χειρονακτική εργασία. Αληθινά, οι ολοχρόνιοι αυτοί ιεραπόστολοι έκαναν πάρα πολλά για να επεκτείνουν το κήρυγμα των «αγαθών νέων» σ’ όλη την Αλάσκα, βοηθώντας έτσι στην ίδρυση πολλών εκκλησιών στην πολιτεία αυτή.

Κηρύττοντας Παρά τον Δριμύ Καιρό

Δεν είναι μονάχα το έδαφος της Αλάσκας που μπορεί να παρουσιάσει δύσκολες συνθήκες για εργασία, αλλά και οι καιρικές συνθήκες μπορεί να είναι δριμύες. Μια νοικοκυρά, που ζούσε στη Νοτιοανατολική Αλάσκα από το 1948, περιγράφει τον πρώτο της χειμώνα στο Ζουνώ: «Ο χειμώνας μου φαινόταν κρύος, με πολύ χιόνι. Τον περισσότερο καιρό φυσούσε ο άνεμος, που είναι γνωστός σαν ‘Ο Τακού’, Φαίνεται να φυσάει προς όλες τις κατευθύνσεις ταυτόχρονα, θυμάμαι που τον είδα να πετάει παράθυρα από τα κτίρια και μια άλλη φορά που έριξε κάτω μια ηλικιωμένη γυναίκα στο δρόμο. Κάποτε έριξε ένα κονσερβοποιείο μέσα στο Κανάλι Ζαστινώ. Ακόμη έπιασε ένα μικρό αεροπλάνο και το συνέτριψε μέσα στο κανάλι μπροστά από το σπίτι μας.»

Στο Φαίρμπανκς, στο εσωτερικό, η θερμοκρασία κυμαίνεται από τους 38 βαθμούς Κελσίου πάνω από το μηδέν (100 Φαρενάιτ) το καλοκαίρι μέχρι τους -57 βαθμούς Κελσίου (-70 βαθμούς Φαρενάιτ) στη βαρυχειμωνιά. Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον μια ομάδα από πέντε Χριστιανικά ζευγάρια από τα νότια των Ηνωμένων Πολιτειών ήρθαν για να βοηθήσουν στο έργο κηρύγματος. Τον καιρό εκείνο, το 1959, υπήρχαν μόνο δυο Αίθουσες Βασιλείας στην Αλάσκα. Η μια ήταν στο Άνκοριτζ και η άλλη, ένα μικρό περίσσιο στρατιωτικό οικοδόμημα, στο Φαίρμπανκς. Συνέβη ώστε ένας από τους Μάρτυρες που μόλις είχαν έρθει, που τότε υπηρετούσε σαν προεδρεύων επίσκοπος, να είναι ειδικευμένος στα οικοδομικά επαγγέλματα. Ανέλαβε την πρωτοβουλία να οργανώσει το κτίσιμο μιας νέας Αίθουσας Βασιλείας στο Φαίρμπανκς με χωρητικότητα 200 καθίσματα. Το οικοδόμημα αυτό αφιερώθηκε τον Σεπτέμβριο του 1961, ακριβώς εννιά εβδομάδες αφότου άρχισε η κατασκευή του, και μέχρι αυτή τη μέρα εξυπηρετεί τις ανάγκες δυο εκκλησιών.

Ο επίσκοπος αυτός έχει πάρει μέρος στο κτίσιμο ή την επιδιόρθωση τουλάχιστον 11 Αιθουσών Βασιλείας και στην οικοδόμηση άλλων θεοκρατικών κτιρίων σε όλη την Αλάσκα. Σήμερα, μέσα στην περιοχή της Αλάσκας, υπάρχουν 14 σύγχρονες Αίθουσες Βασιλείας. Επίσης, υπάρχει ένα κτίριο που παρέχει κατάλυμα σε μερικούς ολοχρόνιους διακόνους και ένα γραφείο τμήματος που παρέχει την εποπτεία για τις εκκλησίες και για το έργο κηρύγματος στην Αλάσκα.

Ξεπέρασμα των Προβλημάτων της Απομονώσεως

Τι θα κάνατε αν θα ζούσατε χωριστά από κάποια εκκλησία του λαού του Ιεχωβά επί 14 χρόνια; Αυτή ήταν η περίπτωση μιας Χριστιανής συζύγου και μητέρας που συνόδευε το σύζυγο της σ’ ένα απομονωμένο καταυλισμό υλοτομίας το 1954. Βρισκόταν στο Ίνσαϊντ Πάσιτζ στο νότιο άκρο του Νησιού Άντμιραλτυ. Στη διάρκεια όλων εκείνων των ετών η πιστή αυτή Μάρτυρας και οι τρεις νεαρές κόρες της διεξήγαγαν όλες τις Χριστιανικές συναθροίσεις που γίνονται τακτικά στην εκκλησία. Συνέχιζαν την «αναζήτηση» των προβάτων μεταδίδοντας τα «αγαθά νέα» μέσω αλληλογραφίας και δίνοντας μαρτυρία στους επισκέπτες στο «πλωτό» τους σπίτι. Πολλά άτομα που ζούσαν σε απομονωμένες πόλεις σ’ όλη την Αλάσκα έπαιρναν γράμματα από τους αφιερωμένους αυτούς δούλους του Θεού, και μερικοί από αυτούς απάντησαν στα γράμματα που έπαιρναν, επιδιώκοντας να κάνουν το θησαυρό του Λόγου του Θεού δικό τους.

Σήμερα η μητέρα ζει σε μια εσωτερική νότια πόλη της Αλάσκας, το Κέτσικαν, και τα τελευταία 12 χρόνια συμμετέχει στην ολοχρόνια υπηρεσία κηρύγματος. Και οι τρεις κόρες συνεχίζουν την πιστή πορεία της μητέρας τους. Η μια παντρεύτηκε έναν πρεσβύτερο στο Άνκοριτζ και η νεότερη υπηρετεί σαν μέλος της οικογένειας Μπέθελ στη Γερμανία.

Το Κήρυγμα στον Απομονωμένο Βοριά

Αποφασισμένοι να φέρουν το έργο κηρύγματος σε κάθε απόμακρο χωριό της περιοχής, οι τρεις εκκλησίες στο Φαίρμπανκς/περιοχή Βόρειου Πόλου κανόνισαν να χρησιμοποιήσουν τέσσερα αεροσκάφη ιδιοκτησίας Μαρτύρων. Σε μια δίχρονη περίοδο οι εκκλησίες αυτές συνεισέφεραν περισσότερο από 14.000 δολάρια για να καλύψουν τα έξοδα λειτουργίας των αεροσκαφών αυτών καθώς διέσχιζαν τις τεράστιες περιοχές στις βόρειες οροσειρές της Αλάσκας. Σε κάθε ταξίδι 14 άνδρες συμμετείχαν στην προσπάθεια να φτάσουν πετώντας σε κάθε μια κοινότητα της περιοχής, καλύπτοντας κατά προσέγγιση 844.340 τετραγωνικά χιλιόμετρα (326.000 τετραγωνικά μίλια). Επισκέφθηκαν παραπάνω από 200 χωριά και κωμοπόλεις στη διάρκεια των δυο σύντομων καλοκαιριών.

Κατά μήκος της δυτικής ακτής, ο πληθυσμός των Εσκιμώων ως επί το πλείστον καλωσόρισε τους Μάρτυρες, πρόθυμος να ακούσει το άγγελμα της Βασιλείας. Στο χωριό Σάκτουλίκ, ένα ηλικιωμένο ζευγάρι Εσκιμώων, όταν άκουσε την υπόσχεση του «νέου συστήματος» της Αγίας Γραφής, με δάκρυα στα μάτια παρακάλεσε, «Παρακαλώ, προσευχηθείτε στον Ιεχωβά και ζητήστε του να είμαστε κι εμείς στη νέα αυτή τάξη.»

Τα Αποτελέσματα της Αναζητήσεως

Θα μπορούσατε να μετρήσετε τους χρυσοθήρες που έχουν χτενίσει τις τεράστιες περιοχές της Αλάσκας, ή να μετρήσετε τις φτυαριές της λάσπης που πετάχτηκε, ή να μετρήσετε το νερό που χρησιμοποιήθηκε για να ξεπλύνει το χρυσοφόρο αμμοχάλικο; Όχι, είναι δύσκολο και να μαντέψεις ακόμη τον κόπο που χρειάστηκε για να αποκτηθεί το πολύτιμο υλικό, το οποίο μονάχα πάρα πολύ λίγοι κατάφεραν να βρουν. Παρόμοια, μια τρομακτική προσπάθεια «αναζητήσεως» έγινε από τους διαγγελείς των «αγαθών νέων» για να βρουν τα «επιθυμητά όλων των εθνών» και έχει αποδειχθεί «κερδοφόρο,» καμιά φορά σε απρόσμενους τόπους και με εκπληκτικά μικρή προσπάθεια. Σημειώστε την ακόλουθη πείρα:

«Ο σύζυγος μου κι εγώ είχαμε ένα ορυχείο γύρω στα 645 χιλιόμετρα (400 μίλια) δυτικά από το βουνό Σουσίτνα. Νωρίς τον Απρίλη φύγαμε για το Ουισκόνσιν για να επισκεφτούμε την αδελφή μου και το σύζυγο της. Επειδή είχαμε δυο ώρες παραμονή στο Άνκοριτζ, πήγαμε να δούμε την άλλη μου αδελφή που ζει εκεί. Ενώ βρισκόμασταν εκεί, δυο από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά ήρθαν στην πόρτα για να κάνουν αυτό που οι ίδιοι είπαν ότι είναι ‘Χριστιανικό έργο κηρύγματος.’ Ποτέ δεν είχα ακούσει για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά και έτσι άκουσα αυτά που είχαν να μου πουν. Μιλήσαμε για λίγα λεπτά, αλλά μου άρεσαν αυτά που άκουσα και τελειώσαμε παίρνοντας τα περιοδικά Σκοπιά και Ξύπνα! κι επίσης το βιβλίο Η Αλήθεια που Οδηγεί στην Αιώνιο Ζωή. Ήταν το πιο υπέροχο βιβλίο που διάβασα ποτέ! Τώρα το έχει διαβάσει και ο σύζυγος μου και διακατέχεται από τα ίδια αισθήματα γι’ αυτό.» Βαπτίστηκαν τον Οκτώβριο του 1980.

Η αναζήτηση εκείνων που είναι επιθυμητοί στα μάτια του Θεού στην Αλάσκα ήταν ένα έργο με ανταμοιβές. Το βιβλίο του Έτους 1940 των Μαρτύρων του Ιεχωβά δεν εμφανίζει καθόλου Μάρτυρες του Ιεχωβά στην Αλάσκα. Αλλά το 1970 υπήρχαν 814 που έπαιρναν μέρος στο έργο κηρύγματος. Στα περασμένα 11 χρόνια, ο αριθμός αυξήθηκε κατά 57% σε 1.290 που συμμετέχουν στο έργο κηρύγματος. Τον Απρίλη του 1981 3.282 παρακολούθησαν την εορτή της Αναμνήσεως του θανάτου του Χριστού. Αληθινά, υπάρχουν καλές προοπτικές για μεγαλύτερη σύναξη εδώ, καθώς και σε πολλά άλλα μέρη του κόσμου.