Τι Συμβαίνει Στους Νεαρούς Μας;

Έχουν ονομαστεί «χαμένη γενιά», «αποβλημένη γενιά», «εγωιστική γενιά», «γενιά των αναβολών» και «παλιόπαιδα». Ποιοι είναι αυτοί; Οι σημερινοί έφηβοι. Τι κάνουν που τους αξίζουν αυτά τα ονόματα, και γιατί;

Δεν είναι ασυνήθιστο να ενεργούν οι νέοι μ’ ένα τρόπο που οι μεγαλύτεροι τους δεν καταλαβαίνουν. Σ’ όλη την ιστορία αυτό συνέβαινε συχνά. Αλλά η σημερινή νεολαία φαίνεται να διαφέρει από τις προηγούμενες. Οι ενήλικες παραπονιούνται ότι σε πολλούς εφήβους έχουν πεθάνει οι ιδιότητες που συνήθως συνδέονταν με τους νέους όπως είναι ο ιδεαλισμός, οι υψηλές αρχές, η αισιοδοξία και η ελπίδα. Φαίνεται να έχουν χάσει την πίστη τους για το μέλλον.

Είναι όμως αυτό εκπληκτικό; Πόσοι ενήλικοι έχουν πίστη για το μέλλον; Ποιος θα μπορούσε να είναι βέβαιος, έχοντας υπόψη τις αβεβαιότητες που δημιουργεί ο πληθωρισμός, ο ανταγωνισμός των πυρηνικών όπλων, η διαβρωτική έκταση της μολύνσεως, ο αυξανόμενος φανατισμός στην παγκόσμια πολιτική και η εκρηκτική αύξηση της παγκόσμιας πείνας, του εγκλήματος και του αμοραλισμού, δηλαδή της αδιαφορίας για κάθε αίσθημα ηθικής; Ίσως οι περισσότεροι από μας να έχουμε χάσει την εμπιστοσύνη μας σ’ αυτό το σύστημα, αλλά μπορούμε να ρίξουμε τις ευθύνες στους νέους;

Ο πυρηνικός φυσικός Σερ Μαρκ Όλιφαντ, παρατήρησε: «Οι νέοι δεν είναι ανόητοι. Αισθάνονται το κακό στον αέρα αν και δεν το καταλαβαίνουν. Αγανακτούν για το αβέβαιο οικονομικό μέλλον τους και τα προβλήματα που τους κληροδοτεί η σημερινή γενιά. Πιστεύουν ότι η μόρφωση τους δεν έχει καμιά σχέση με τις ανάγκες τους, γιατί δεν τους εγγυάται τίποτα, ούτε εργασία ούτε ικανοποιητική πνευματική καλλιέργεια.» Έπειτα, προδίνοντας τη δική του έλλειψη πίστεως για το μέλλον, προειδοποίησε: «Γίνεται σαφές ότι αν οι ανθρώπινες αξίες δεν αντικαταστήσουν τις εμπορικές αξίες που υπάρχουν σήμερα, ο πολιτισμός, όπως τον ξέρουμε, θα μπορούσε να καταρρεύσει κάτω από το βάρος της ίδιας της γνώσεως που τον έχει δημιουργήσει.»

Ναι, αν οι σημερινοί έφηβοι πρέπει να ζήσουν με το μέλλον που οι ενήλικες δημιουργούν γι’ αυτούς, δεν βρίσκονται καθόλου σε αξιοζήλευτη θέση. Πώς αντιδρούν;

Οι Νεαροί Αντιδρούν

Μερικοί αντιδρούν με ακρότητες, κόβοντας κάθε σχέση με το σύστημα. Μπλέκονται σε παράξενες θρησκευτικές αιρέσεις ή γίνονται χίπις. Ή καταφεύγουν στα ναρκωτικά και στον αλκοολισμό. Οι πρόσφατες καταστροφικές οχλοκρατίες που έκαναν οι νέοι στη Γερμανία, στην Ολλανδία, στην Ελβετία και στην Αγγλία έδωσαν περισσότερες αποδείξεις για τη δυσαρέσκεια τους. Σε πιο τραγική θέση βρίσκονται εκείνοι που αυτοκτονούν για να ξεφύγουν από τις πιέσεις του παρόντος ή την αβεβαιότητα του μέλλοντος. Στις Ηνωμένες Πολιτείας μερικές εκθέσεις χαρακτηρίζουν την αυτοκτονία σαν τη δεύτερη πιο διαδεδομένη αιτία θανάτου ανάμεσα στους εφήβους.

Άλλοι αναπτύσσουν τη φιλοσοφία «απόλαυσε ότι μπορείς τώρα.» «Οι νέοι στο σχολείο μας,» είπε μια 15χρονη στην Αυστραλία, «δεν βλέπουν το σύστημα να έχει περισσότερο από 10 χρόνια ζωή . . . Οτιδήποτε θέλεις να κάνεις στη ζωή, θα ήταν καλύτερα να το κάνεις γρήγορα.» Αυτό κάνει μερικούς να αναβάλουν τις υποχρεώσεις τους, να μη θέλουν ν’ αποκτήσουν παιδιά ή να παντρευτούν και μ’ αυτό τον τρόπο να αποφύγουν να «παγιδευτούν» οικονομικά και να «χάσουν την ελευθερία τους.» Ζητούν χρόνο για ‘προσωπική καλλιέργεια,’ περισσότερες ελεύθερες ώρες, και αποφεύγουν κάθε είδος ζωής που θα περιλάμβανε τον καθορισμό μακροπρόθεσμων στόχων και την πραγματοποίηση τους.

Έπειτα υπάρχει η άποψη των φοιτητών που έδωσαν συνέντευξη στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης στην Αγγλία. Ομολόγησαν ότι δεν είχαν κανέναν ισχυρό ιδεαλισμό. Βλέπουν να διαβρώνονται όλα τα συστήματα—καπιταλιστικά, Κομμουνιστικά και σοσιαλιστικά. Επειδή δεν έχουν άλλη εκλογή, αποφασίζουν κυνικά να επωφεληθούν όσο μπορούν περισσότερο απ’ αυτό το σύστημα στο οποίο ζουν. ‘Επειδή δεν μπορείς ν’ αλλάξεις τον κόσμο, θα μπορούσες να τον χρησιμοποιήσεις,’ είναι η άποψη τους.

«Το 1950», λέει ο αρθρογράφος Γκράχαμ Τάρνερ, «όταν πήγα στην Οξφόρδη, υπήρχαν πολλές Πεποιθήσεις . . . τώρα . . . η Οξφόρδη είναι ένα νεκροταφείο κατεστραμμένων ονείρων και νεκρών θεών. Εκεί όπου, πριν από πέντε μόνο χρόνια, τα πάντα φαίνονταν δυνατά, τώρα οι αισιόδοξοι περιμένουν τον ξεπεσμό.»

Μπορεί να Γίνει Τίποτα;

Μπορείτε να καταλάβετε γιατί τόσο πολλοί νέοι αντιδρούν σαν μια «χαμένη γενιά»; Αν είστε γονιός και έχετε παιδιά στην εφηβική ηλικία, ξέρετε πώς να τα βοηθήσετε σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς; Ίσως να είστε εσείς ο ίδιος έφηβος. Αν ναι, έχετε βρει έναν τρόπο για να ζείτε σ’ αυτό το διαλυμένο σύστημα χωρίς να υποκύψετε στον κυνισμό και την απογοήτευση; Υπάρχει χώρος για ιδεαλισμό και ελπίδα; Το επόμενο άρθρο μπορεί να σας βοηθήσει ν’ απαντήσετε σ’ αυτά τα ερωτήματα.

[Πλαίσιο στη σελίδα 4]

Απόψεις και Αξίες που Είναι Κοινές Σήμερα

Ο αρθρογράφος Ουίλλιαμ Σάννον έγραψε για τις απόψεις και τις αξίες που ενθαρρύνει ο κόσμος τους νεαρούς να έχουν, καθώς και τις συνέπειες:

«Η Νέα Νοοτροπία είχε σαν σκοπό να οδηγήσει τα παιδιά πολύ μικρής ηλικίας στη μαριχουάνα, τα βαριά ναρκωτικά, το αλκοόλ και τη σεξουαλική εμπειρία . . . Τα κορίτσια 13 και 14 χρόνων που αρνούνται να έχουν σεξουαλικές σχέσεις κατηγορούνται σαν ‘ψυχρά’. Τα αγόρια της ίδιας ηλικίας που αρνούνται να δοκιμάσουν μαριχουάνα ή αλκοόλ τα κοροϊδεύουν σαν δειλά.

«Οι κακές επιδράσεις μπορούν να φανούν σήμερα στις φρικτές στατιστικές των αυτοκτονιών, που αποτελούν τώρα τη δεύτερη κύρια αιτία θανάτου ανάμεσα σε άτομα ηλικίας 13 ως 24 χρόνων και συμβαίνουν με διπλάσια συχνότητα απ’ ότι πριν από μία δεκαετία. Μπορούν να φανούν, επίσης, και στις τρομερές αναλογίες των αφροδίσιων νοσημάτων, τον εθισμό στα ναρκωτικά και τον αλκοολισμό ανάμεσα στους νέους.»—Φρη Πρες του Ντητρόιτ.