Κάνοντας το Φως να Λάμπει Στην Καρδιά της Αφρικής
ΣΑΝ ένας τεράστιος καβαλάρης που στέκεται από τη μια μέχρι την άλλη άκρη του Ισημερινού, η Δημοκρατία του Ζαΐρ καλύπτει την καρδιά της Αφρικής. Οι τεράστιες περιοχές της ζούγκλας και των σαβάννα του Ζαΐρ, που ήταν στο παρελθόν γνωστό σαν Κογκό, είναι το καταφύγιο για τα λιοντάρια, τους γορίλες, τις λεοπαρδάλεις, τους πιθήκους, τους ελέφαντες, τις οκαπίες και για πολλά άλλα άγρια ζώα. Το Ζαΐρ, πλούσιο σε ορυκτά αποθέματα, υπήρξε προ πολλού το αντικείμενο διεθνούς ενδιαφέροντος και συχνά το μέρος που γίνονταν εισβολές και εμφύλιοι πόλεμοι. Αντί να είναι όμως πολεμοχαρείς, οι περισσότεροι από τα 26.000.000 των κατοίκων του είναι ταπεινοί, καλόκαρδοι, ειρηνικοί άνθρωποι οι οποίοι, ενώ επηρεάζονται υπερβολικά από τα έθιμα των προγόνων τους, δείχνουν σεβασμό για τη Βίβλο.
Η θρησκευτική ζωή στο παρελθόν χαρακτηριζόταν κυρίως από δεισιδαιμονίες και δοξασίες για τα πνεύματα των νεκρών. Οι άνθρωποι ζούσαν με το φόβο του άγνωστου κι έψαχναν να βρουν βοήθεια χρησιμοποιώντας φετίχια, όπως φυλαχτά και χαϊμαλιά. Η δοξασία αυτή κράτησε τους ανθρώπους σε μεγάλο σκοτάδι.
Τα Πρώτα Προβλήματα
Στο τέλος της δεκαετίας του 1940 άρχισαν να κυκλοφορούν στο Κονγκό οι εκδόσεις των Μαρτύρων του Ιεχωβά, αλλά δεν υπήρχαν πραγματικοί Μάρτυρες για να κατευθύνουν τη χρήση τους. Οι ιθαγενείς ομάδες αυτοαποκαλούνταν μέλη της «Σκοπιάς», αλλά στρέβλωναν τις Βιβλικές διδασκαλίες και τις ανακάτευαν με τις δεισιδαιμονικές συνήθειές τους και τον ανήθικο τρόπο ζωής τους. Συχνά αρνούνταν να πληρώσουν φόρους και σε άλλες περιπτώσεις αρνούνταν να υποταχθούν στην κυβέρνηση. Δεν προκαλεί έκπληξη το ότι η Βελγική κυβέρνηση έθεσε εκτός νόμου αυτά τα κινήματα των «Κιταουάλα», όπως ονομάζονταν. Αλλά κακώς ταύτιζαν τους Μάρτυρες του Ιεχωβά μ’ αυτούς τους ψεύτικους ακόλουθους του «κινήματος της Σκοπιάς» και δεν επέτρεπαν την είσοδο σε κανένα γνήσιο ιεραπόστολο των Μαρτύρων του Ιεχωβά που θα μπορούσε να τους βοηθήσει να ξεκαθαρίσουν το ζήτημα.
Παρόλα αυτά, υπήρχε ένας μικρός όμιλος ο οποίος, αν και είχε τεθεί από τις αρχές εκτός νόμου, μετέδιδε δραστήρια τις Βιβλικές αλήθειες στους άλλους. Η ορθή και έντιμη διαγωγή τους τούς χαρακτήριζε τελείως διαφορετικούς από τους προβληματίες Κιταουάλα.
Με το πλησίασμα της Κονγκολέζικης Ανεξαρτησίας το 1960, μπόρεσαν κάπως πιο εύκολα να γνωστοποιήσουν την αλήθεια. Όμως, η διακράτηση ουδετερότητας από μέρους τους σε πολιτικά ζητήματα απαίτησε βαθιά οξυδέρκεια και ισχυρή πίστη. Η ανεξαρτησία έφερε μεγαλύτερη ελευθερία και στο τέλος του 1960 ο αριθμός αυτών που άφηναν το φως της Βασιλείας να λάμπει αυξήθηκε σε χίλιους σχεδόν.
Πρόοδος από τη Βελτιωμένη Οργάνωση
Τελικά, το 1961, οι πρώτοι ιεραπόστολοι των Μαρτύρων του Ιεχωβά έγιναν δεκτοί στη χώρα. Ένα γραφείο τμήματος δημιουργήθηκε στην πρωτεύουσα, στη Λεοπολντβίλ, που τώρα λέγεται Κινσάσα, για καλύτερη κατεύθυνση. Τα πράγματα άρχισαν να προχωρούν γοργά. Αλλά υπήρχαν ακόμη πολλά πράγματα που έπρεπε να υπερνικηθούν, όπως τα προβλήματα της γλώσσας, της πολυγαμίας, του φυλετισμού, και της δεισιδαιμονίας και πνευματισμού. Τα φτωχά μέσα επικοινωνίας δυσκόλευαν την επαφή με τους ομίλους των ενδιαφερομένων σ’ όλη τη χώρα. Οι περιοδεύοντες επίσκοποι έπρεπε να ξεδιαλέξουν εκείνους που ενδιαφέρονταν πραγματικά ν’ ακολουθήσουν τις Βιβλικές αλήθειες κι εκείνους που ήταν μέλη του ψεύτικου κινήματος Κιταουάλα. Αυτό το έργο δεν ήταν εύκολο.
Η Βιβλική Αλήθεια Αλλάζει Ζωές
Όσοι είχαν ειλικρινή καρδιά έκαναν τεράστιες αλλαγές στη ζωή τους. Κάποιος έγραψε:
«Προτού μάθω το Χριστιανικό τρόπο ζωής, αγαπούσα πολύ τον αθλητισμό, εξασκούμενος στην παραδοσιακή πάλη και πυγμαχία. Για μένα η πάλη ήταν τρόπος ζωής, και η μάχη με τα χέρια ήταν μεγάλη απόλαυση. Μου άρεσε να σηκώνω και βάρη. Το 1963 πήρα το πρωτάθλημα στην πάλη για το Κονγκό και τον ίδιο χρόνο ήρθα πρώτος σαν αρσιβαρίστας, σηκώνοντας με το ένα χέρι 85 κιλά [187 πάουντς] και 150 [330 πάουντς] και με τα δύο. Πάντα απέβλεπα στα φυλαχτά μου για δύναμη και αντοχή. Κι αυτό αλήθευε ιδιαίτερα όταν θέλησαν να με στείλουν στην Ιαπωνία για να αντιπροσωπεύσω τη χώρα μου.
«Για άλλη μια φορά έδιωξα τη γυναίκα μου για να συγκεντρωθώ στις αθλητικές μου δραστηριότητες. Αυτή συνέχιζε να ζει μ’ έναν υπολοχαγό. Συνέχιζα να τη βλέπω που και που, και μια μέρα βρήκα ένα βιβλίο με τον τίτλο ‘Από τον Απολεσθέντα Παράδεισο στον Αποκαταστημένο Παράδεισο’, το οποίο της το είχε αγοράσει αυτός ο υπολοχαγός. Εντυπωσιάσθηκα απ’ αυτό το βιβλίο και το δανείστηκα για δυο βδομάδες. Με εντυπωσίασε ιδιαίτερα ο τίτλος της σελίδας 203, ‘Πώς Αυτός ο Κόσμος Φθάνει στο Τέλος του’. Διάβασα το βιβλίο προσεκτικά και όταν έκανα σκέψεις πάνω σ’ αυτό, μ’ έκανε να φοβάμαι. Αποφάσισα να γράψω στους εκδότες για άλλα βιβλία, και ταυτόχρονα μετέφερα τα φυλαχτά από το δωμάτιό μου στο δωμάτιο του πατέρα μου. Αυτό ήταν μεγάλη έκπληξη για την οικογένειά μου.
«Την ίδια μέρα που έγραψα το γράμμα, χτύπησε η πόρτα. Ήταν δυο Μάρτυρες του Ιεχωβά που ήθελαν να μοιραστούν μαζί μου τα αγαθά νέα της Βίβλου. Στην αρχή σκέφτηκα ότι είχαν έρθει να δουν τον πατέρα μου που ήταν πάστορας. Είπα ότι ο πατέρας μου δεν ήταν εκεί, αλλά διακριτικά μου έδειξαν ότι το άγγελμά τους ήταν και για μένα. Όταν είδα στην ανοιχτή τσάντα τους ένα άλλο βιβλίο «Παράδεισος» άπλωσα το χέρι μου και το τράβηξα. Τους έδειξα το βιβλίο «Παράδεισος» που είχα και το γράμμα που μόλις είχα γράψει. Εντυπωσιάστηκα πολύ από τις απαντήσεις που μου έδωσαν αυτοί οι Μάρτυρες και, στο τέλος, πήρα ένα αντίτυπο από κάθε βιβλίο που είχαν στη τσάντα τους. Μου είπαν την διεύθυνση της μικρής Αίθουσας Βασιλείας που συναθροίζονταν.
«Παρά την εναντίωση και τις απειλές του πατέρα μου, συνέχισα να λαμβάνω τη βοήθεια που μου πρόσφεραν οι Μάρτυρες και δεν έχασα ούτε μια συνάθροιση. Κατέστρεψα και το τελευταίο φυλαχτό μου και στις 8 Νοεμβρίου του 1964, παντρεύτηκα επίσημα τη σύζυγό μου με την οποία και πάλι συζούσα. Μετά αφιέρωσα τη ζωή μου στον Ιεχωβά και τη συμβόλισα με το βάπτισμα στο νερό.»
Τώρα αυτός είναι ένας ειδικός σκαπανέας (ολοχρόνιος διάκονος) και πρεσβύτερος στην εκκλησία του βόρειου Ζαΐρ. Δεν είναι παρά ένα παράδειγμα από τις χιλιάδες που έχουν βγει από το σκοτάδι και αφήνουν τώρα το πνευματικό φως τους να λάμπει.
Απόκτηση και Περιορισμός της Θρησκευτικής Ελευθερίας
Μέχρι το 1966 ο αριθμός των Μαρτύρων του Ιεχωβά στο Ζαΐρ είχε αυξηθεί σε 4.000 σχεδόν. Στις 9 Ιουνίου τον ίδιο χρόνο, η οργάνωση αναγνωρίστηκε επίσημα από την κυβέρνηση. Από τότε οι Μάρτυρες του Ιεχωβά μπορούσαν να κηρύττουν δημόσια, να συναθροίζονται ελεύθερα και να οργανώνουν συνελεύσεις για Χριστιανική συναναστροφή και εκπαίδευση. Ιεραπόστολοι μπορούσαν να μπουν στη χώρα και να βοηθήσουν στο έργο. Βιβλικά βοηθήματα μελέτης μεταφράστηκαν σε έξι κύριες γλώσσες που χρησιμοποιούν στη χώρα.
Αλλά αυτή η μεγάλη ελευθερία ήταν πρόσκαιρη. Στις 31 Δεκεμβρίου του 1971, ψηφίστηκε ένας νόμος που απαιτούσε να υποβάλουν πάλι την αίτησή τους για νομική αναγνώριση όλες οι θρησκείες εκτός από τρεις μεγαλύτερες. Όποια δεν αναγνωριζόταν νομικά μέσα σε τρεις μήνες θα διαλυόταν. Αυτοί που θα ακολουθούσαν μια ανεπίσημη θρησκεία θα υπόκειντο σε μεγάλα πρόστιμα και σε φυλάκιση από πέντε ως δέκα χρόνια. Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά υπέβαλαν για άλλη μια φορά την αίτησή τους αλλά η ημερομηνία της προθεσμίας που ήταν 31 Μαρτίου ήρθε και δεν έλαβαν καμιά απάντηση για αναγνώριση.
Αυτή η περιοριστική διάταξη για τη θρησκευτική ελευθερία δημιούργησε μεγάλες δυσκολίες. Δεν μπορούσαν πια να γίνονται μεγαλύτερες δημόσιες συγκεντρώσεις. Δεν μπορούσαν πια να μπαίνουν ελεύθερα στη χώρα νέοι ιεραπόστολοι. Και σε μερικά μέρη όπου οι τοπικές αρχές είχαν κακώς πληροφορηθεί από τους θρησκευτικούς αρχηγούς, οι Μάρτυρες υπέφεραν μεγάλο διωγμό.
Γύρω από τη Μόμπα στη Σάμπα, περισσότεροι από 200 Μάρτυρες φυλακίστηκαν το 1973. Τους ανάγκαζαν να κάνουν πολύ σκληρή δουλειά να καθαρίζουν χωράφια, να φυτεύουν δημητριακά, να επισκευάζουν γέφυρες και να κτίζουν σπίτια, όλα με τα χέρια και τρεφόμενοι με πολύ λίγη τροφή. Αλλά οι Μάρτυρες του Ιεχωβά συνέχισαν το Χριστιανικό τρόπο ζωής τους ήρεμα, αποβλέποντας στον Ιεχωβά για ενίσχυση και κατεύθυνση, και το φως της Βιβλικής αλήθειας συνέχισε να λάμπει λαμπρότερα.
Προβλήματα που Έπρεπε να Υπερνικηθούν
Η μεγάλη έκταση της περιοχής και η έλλειψη καλών δρόμων κάνει πολύ δύσκολη την επέκταση του «ευαγγελίου». Πρέπει να περιμένει κανείς μερικές φορές εβδομάδες για να πάρει το καραβάκι για μια από τις πολυάριθμες υδάτινες οδούς σ’ όλη τη χώρα. Ή μπορεί κανείς να ταξιδεύει για μέρες στο πίσω μέρος ενός φορτηγού που είναι παραφορτωμένο από τσουβάλια με καλαμπόκι ή κασσάβα. Και γι’ αυτούς που δεν μπορούν να πληρώσουν τα ακριβά εισιτήρια, η μόνη λύση είναι να περπατάνε.
Μια Μάρτυρας από την Εκκλησία Μπουλούνγκου έμαθε ότι στο Κίκγουιτ, 108 χιλιόμετρα (67 μίλια) από το σπίτι της, επρόκειτο να γίνει μια συνέλευση περιοχής. Συχνά άκουγε για τέτοιες συνελεύσεις αλλά ποτέ δεν μπόρεσε να παρακολουθήσει καμία και ήθελε να μάθει πώς διοργανώνονταν. Επειδή δεν είχε χρήματα να πληρώσει το εισιτήριο, αποφάσισε να πάει με τα πόδια όλη την απόσταση μαζί με το 13-χρονο παιδί της. Δυο μέρες πέρασαν περπατώντας, και την τρίτη μέρα έφτασαν στο Κίκγουιτ, κουρασμένοι και πεινασμένοι. Εκεί, είπε στους αδελφούς: «Παρά την απόσταση που περπατήσαμε με το γιο μου, δε μου φάνηκε ότι ήταν πολύ μακριά. Ο Ιεχωβά με βοήθησε.»
Οι περιοδεύοντες επίσκοποι ιδιαίτερα πρέπει να δείχνουν μεγάλο θάρρος και πίστη για να επισκέπτονται τους αδελφούς τους με πνευματική ενθάρρυνση. Οι αποστάσεις είναι συχνά μεγάλες ανάμεσα στις εκκλησίες και υπάρχουν περιοχές, που πρέπει να περάσουν, γεμάτες από μύγες τσετσέ, δάση με άγρια ζώα, ή μαινόμενα ποτάμια που πλημμυρίζουν. Είναι πιο μεγάλη η απόσταση από την Κινσάσα στη δεύτερη μεγάλη πόλη τη Λουμπουμπάση, απ’ ο,τι από το Λονδίνο στη Ρώμη.
Ένας επίσκοπος περιοχής έγραψε πρόσφατα στο τμήμα τα ακόλουθα ζητώντας συγνώμη που άργησαν να φτάσουν οι εκθέσεις του:
«Η καθυστέρηση οφείλεται στις συνθήκες που περιγράφω παρακάτω. Στις 12 Απριλίου επρόκειτο να φύγει το τραίνο από το Κισανγκάνι για το Ουμπούντου. Το τραίνο φεύγει στις 8 π.μ., αλλά, επειδή ο χώρος για τους καθισμένους είναι περιορισμένος, οι άνθρωποι πρέπει να είναι εκεί στις 3 π.μ. για να πιάσουν θέση. Καθόμασταν στην απέναντι όχθη του ποταμού και αποφασίσαμε ότι θα ήταν καλύτερο για τη σύζυγό μου κι εμένα και το μικρό μας γιο, τον Μόζα, να διασχίσουμε την προηγούμενη νύχτα τον ποταμό και να κοιμηθούμε εκεί.
«Βρισκόμαστε στα μέσα της εποχής των βροχών και ο ποταμός πλημμυρίζει. Στις 7:30 μ.μ. πήραμε ένα ταξί για το ποτάμι με σκοπό να πάρουμε μια βάρκα με μια μικρή εξωλέμβιο για να διασχίσουμε το ποτάμι. Όταν μπήκαμε στη βάρκα είδαμε αμέσως ότι υπήρχαν πάρα πολλοί άνθρωποι. Είπαμε στον εισπράκτορα να κατεβάσει μερικούς από τη βάρκα ή τουλάχιστον να μας αφήσει εμάς να κατέβουμε. Αλλά, επειδή ήταν φιλοχρήματος μας απάντησε, ‘Λικάμπο τε!’—Δεν είναι τίποτα, μη στεναχωριόσαστε, και έβαλε μπρος στη μικρή εξωλέμβιο. Δεν είχαμε πάει 15 μέτρα [50 πόδια] μακριά από την ακτή και η βάρκα κτύπησε σ’ ένα μεγάλο βράχο κάτω στο νερό, κι αυτό την ταρακούνησε τόσο πολύ που σχεδόν αναποδογυρίστηκε. Τριάντα άνθρωποι έπεσαν μέσα στο ποτάμι, φώναζαν, ούρλιαζαν και δέρνονταν.
«Φαντασθείτε, αγαπητοί αδελφοί, το θέαμα μέσα στο Ποτάμι Ζαΐρ. Μέσα στο νερό έπεσαν όλες οι αποσκευές μας, και οι φάκελοί μου, τα έντυπά μου, η μηχανή προβολής και όλα τα σλάιντς. Είπα στη γυναίκα μου να διατηρήσει την ψυχραιμία της, και να κρατήσει σφιχτά το παιδί μέχρι να φθάσω εκεί. Ευτυχώς η γυναίκα μου και το παιδί ήταν οι μόνοι που δεν έπεσαν από τη βάρκα στο ποτάμι, η οποία άρχισε να μπάζει νερά και είχε μισοβουλιάξει. Ευτυχώς, στο τέλος βγήκαν όλοι από το νερό σώοι και αβλαβείς, εκτός από τις αποσκευές μας που χάθηκαν, περιλαμβανομένης και της μηχανής προβολής.»
Καλές Προοπτικές για το Μέλλον
Στις 30 Απριλίου του 1980, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας του Ζαΐρ υπέγραψε νόμο σχετικά με τη νομική αναγνώριση που έδινε για άλλη μια φορά στο Σύλλογο των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Από τότε η μεγαλύτερη ελευθερία δράσεως έχει οδηγήσει σε μεγαλύτερες αυξήσεις στο έργο της Βασιλείας απ’ ότι στο παρελθόν.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1940 υπήρχε μόνο μια χούφτα διαγγελέων της Βασιλείας που άφηναν δραστήρια να λάμπει το φως τους στο Κονγκό. Αλλά ο αριθμός των δραστήριων διαγγελέων των αγαθών νέων της Βασιλείας του Θεού στο Ζαΐρ έφθασε σ’ ένα ανώτατο όριο 25.753 το 1981. Υπάρχουν πάνω από 2.200 ολοχρόνιοι σκαπανείς διάκονοι, ανάμεσα στους οποίους κάπου 450 ειδικοί σκαπανείς που συγκεντρώνουν την προσοχή τους στη διάνοιξη νέων τομέων. Κάθε μήνα περισσότεροι από 36.000 άτομα και οικογένειες μελετούν τη Βίβλο με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά. Και κρίνοντας από τους 107.766 που παρακολούθησαν την Ανάμνηση του θανάτου του Χριστού στις 838 εκκλησίες σε όλο το Ζαΐρ στις 19 Απριλίου του 1981, υπάρχουν ακόμη πολύ περισσότεροι που θα ήθελαν να ωφεληθούν από το φως της αλήθειας που λάμπει τώρα σ’ αυτή τη χώρα. Περισσότερες από 200 φυλές που μιλούν περίπου 300 γλώσσες ή διαλέκτους παίρνουν μαρτυρία σχετικά με τη Βασιλεία.
Υπάρχουν ακόμη πολλά προβλήματα που πρέπει να υπερνικηθούν, όπως η γλώσσα, ο φυλετισμός, η πολυγαμία, η δεισιδαιμονία, ο πνευματισμός και η έλλειψη μέσων μεταφορών και επικοινωνίας, για να αναφέρουμε μόνο λίγα. Το Ζαΐρ έχει πληγεί επίσης από τα παγκόσμια οικονομικά προβλήματα με τον απότομο πληθωρισμό. Αλλά αυτό κάνει πολλούς να ψάξουν για μια στέρεη ελπίδα για το μέλλον. Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά τους προσφέρουν αυτή την ελπίδα—τη νέα τάξη του Θεού κάτω από τη βασιλεία του με τον Χριστό Ιησού!
[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 11]
Από μια χούφτα διαγγελέων της Βασιλείας στο Κογκό στο τέλος της δεκαετίας του 1940, ο αριθμός των δραστήριων κηρύκων του «ευαγγελίου» στο Ζαΐρ έφθασε σ’ ένα ανώτατο όριο 25.649 τον Απρίλιο του 1981
[Χάρτης στη σελίδα 9]
(Για το πλήρως μορφοποιημένο κείμενο, βλέπε έντυπο)
Ζαΐρ