Στο Βάθος των Ειδήσεων
Το Πρόβλημα των Γηρατειών
● Ο μέσος όρος της διάρκειας της ζωής των ανθρώπων σε διάφορες χώρες αυξήθηκε τις τελευταίες δεκαετίες. Απ’ αυτό, θα μπορούσε κανείς να συμπεράνει ότι τα άτομα ζουν μακρότερο διάστημα, λόγω της καλύτερης διατροφής, της φροντίδας για την υγεία και άλλων επιστημονικών προόδων.
Εν τούτοις, η εφημερίδα «Οικόνομιστ» της Βρεταννίας παρατηρεί: «Όλα σχεδόν τα κέρδη αντανακλούν την πρόοδο στην εξάλειψη των προώρων θανάτων. Ο μέσος όρος ζωής έχει αυξηθεί επειδή λιγότεροι άνθρωποι πεθαίνουν νέοι, όχι γιατί τα γεροντότερα μέλη του πληθυσμού ζουν περισσότερο. Μολονότι η παράταση της ζωής από τη γέννηση έχει αυξηθεί θεαματικά [λόγω των λιγότερων προώρων θανάτων], για τα άτομα που είναι ηλικίας 40 ετών και περισσότερο η παράταση της ζωής έχει αλλάξει σχετικά λίγο. Για κείνους που έχουν φθάσει τα 75 χρόνια, σχεδόν δεν έχει αλλάξει καθόλου.» Οι επιστήμονες δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί έρχονται τα γερατειά, αφού θεωρητικά τα κύτταρα του σώματος θα έπρεπε να διχοτομούνται και να πολλαπλασιάζονται επ’ άπειρον. Τα βακτήρια δεν γερνούν ούτε πεθαίνουν φυσιολογικά, γιατί αυτοί οι μονοκύτταροι οργανισμοί μπορούν να συνεχίζουν να διχοτομούνται και να πολλαπλασιάζονται. Αλλά τα ανθρώπινα κύτταρα γερνούν και πεθαίνουν. Μερικοί νομίζουν ότι ο κληρονομικός μηχανισμός μέσα στον άνθρωπο είναι «προγραμματισμένος» για να γερνάει και να πεθαίνει, γιατί σε εργαστηριακά πειράματα ανθρώπινα κύτταρα που είχαν απομονωθεί κι έλαβαν τις απαιτούμενες θρεπτικές ουσίες και πάλι γέρασαν και πέθαναν. Κύτταρα που πάρθηκαν από νεώτερα άτομα έζησαν περισσότερο από τα κύτταρα των πιο ηλικιωμένων ατόμων, αλλά τελικά κι εκείνα πέθαναν επίσης.
Οι εξελικτές επιστήμονες δεν θέλουν ν’ αντιμετωπίσουν το γεγονός ότι ο άνθρωπος γερνά και πεθαίνει λόγω κληρονομικότητας αυτής της καταστάσεως από τους πρώτους γονείς μας που στασίασαν ενάντια στον Θεό. (Ρωμ. 5:12) Μόνο στη νέα τάξη του Θεού οι διαδικασίες των γηρατειών και του θανάτου θα αντιστραφούν.—Αποκ. 21:4.
‘Επέκταση’ της Θρησκευτικής Ελευθερίας
● Με μια απόφαση, την οποία το Ασσοσιέιτεντ Πρες περιέγραψε σαν «δραματική επέκταση της θρησκευτικής ελευθερίας», το Ανώτατο Δικαστήριο των Η.Π. διακήρυξε ότι ένας εργάτης που εγκαταλείπει τη δουλειά του λόγω Θρησκευτικών πεποιθήσεων εξακολουθεί να δικαιούται επίδομα ανεργίας. Ένας εργάτης σε χαλυβουργείο στην Ινδιάνα, που ήταν Μάρτυρας του Ιεχωβά, είχε μετατεθεί από το τμήμα κατασκευής χαλύβδινων φύλλων στο τμήμα συναρμολογήσεως πυργίσκων για άρματα μάχης. Όταν παραιτήθηκε επειδή η εταιρεία δεν είχε θέσεις διαθέσιμες για μη στρατιωτικές εργασίες του αρνήθηκαν τα επιδόματα ανεργίας της πολιτείας. Η άρνηση αυτή υποστηρίχτηκε απ’ το Ανώτατο Δικαστήριο της Ινδιάνα γιατί το δικαστήριο έκρινε ότι οι λόγοι για τους οποίους παραιτήθηκε δεν ανταποκρίνονταν στην απαίτηση της «σοβαρής αιτίας».
Ωστόσο, οχτώ απ’ τα εννέα μέλη του Ανώτατου Δικαστηρίου των Η.Π. διαφώνησαν. «Δεν είναι δικό μας δικαίωμα να καθορίσουμε το αν η γραμμή που χάραξε το άτομο αυτό ήταν παράλογη», έγραφε στην απόφαση ο Αρχιδικαστής Γουώρρεν Ε. Μπέργκερ. «Τα δικαστήρια δεν αποτελούν κριτές της ερμηνείας των Γραφών.» Το δικαστήριο είπε ότι όταν μια πολιτεία αρνείται ένα σπουδαίο επίδομα «λόγω διαγωγής που υπαγορεύεται από θρησκευτικές πεποιθήσεις, ασκώντας έτσι ουσιαστικά πίεση σ’ έναν πιστό να αλλάξει τη συμπεριφορά του και να παραβιάσει τα πιστεύω του, τότε ασκείται πίεση κατά της θρησκείας» που είναι αντισυνταγματική.
Το περιοδικό «Τάιμ» γράφοντας για την απόφαση αυτή άρχισε παραθέτοντας το εξής Γραφικό εδάφιο: «Και θέλουσι σφυρηλατήσει τας μαχαίρας αυτών διά υνία.—Ησ. 2:4.» Βεβαίως εναπόκειται στη συνείδηση του ατόμου, κι όχι στα δικαστήρια, όπως δήλωσε ο Αρχιδικαστής Μπέργκερ, να παίξει το ρόλο του ‘κριτή της ερμηνείας των Γραφών’ όταν πρόκειται για την εφαρμογή τέτοιων αρχών στη ζωή κάποιου.