Στο Βάθος των Ειδήσεων
Οι Συγκινήσεις και η Υγεία
● «Στα υγειονομικά κέντρα όλου του έθνους έχουν συγκεντρωθεί ενδείξεις ότι η θλίψη, και η χαρά . . . επηρεάζουν το σώμα μας πολύ περισσότερο απ’ όσο οι επιστήμονες πίστευαν ως τώρα,» αναγράφεται σ’ ένα άρθρο του περιοδικού «Τάιμς,» της Νέας Υόρκης. Οι αρνητικές συγκινήσεις θεωρούνται τώρα σαν να παίζουν τουλάχιστον κάποιο ρόλο στο επικίνδυνο πλησίασμα του κρίσιμου ορίου αντοχής. Το άρθρο λέγει: «Οι έρευνες κατέδειξαν ότι η οργή και η ανησυχία φαίνεται ότι παίζουν ένα σημαντικό ρόλο επιτρέποντας στον ιό του απλού έρπητος να υπερνικήση το σύστημα ανοσίας προξενώντας τη γνωστή αφθώδη στοματίτιδα.»
Το άρθρο ανέγραφε και τις διαπιστώσεις της Δρος Μπάρμπαρα Μπετζ, που έκανε μελέτες ανάμεσα σε αποφοίτους της Ιατρικής Σχολής Τζων Χόπκινς. Σε μια χρονική περίοδο 30 ετών, διεπίστωσε ότι μεταξύ εκείνων που είχαν καλή πνευματική υγεία και θετικές συγκινήσεις, μόνο 25 τοις εκατό υπέστησαν καρδιακή προσβολή ή καρκίνο. Αλλ’ όσο για κείνους που ήσαν ιδιότροποι και ευερέθιστοι, ο αριθμός των προσβληθέντων ανέβηκε σε 77 τοις εκατό. «Η ιδιοσυγκρασία σας και ο τρόπος που αντιμετωπίζετε τη ζωή,» είπε, ασφαλώς φαίνεται να έχουν κάποια επίδρασι στην αντοχή σας στις αρρώστιες.
Μολονότι μερικοί του ιατρικού κλάδου άργησαν να διαγνώσουν τη σχέσι μεταξύ συγκινήσεων και υγείας, η Βίβλος πριν από πολύ καιρό το διεσαφήνισε αυτό, λέγοντας: «Η ευφραινομένη καρδία δίδει ευεξίαν ως ιατρικόν· το δε κατατεθλιμμένον πνεύμα ξηραίνει τα οστά.»—Παρ. 17:22.
Οι επιστήμονες και η απάτη
● Σε ένα κύριο άρθρο συνεργάτου του περιοδικού «Αμερικανικό Εργαστήριο,» ο βιοχημικός Ντόναλντ Κάλμπρεθ, διδάκτωρ της φαρμακευτικής υπογράμμισε τρεις τρόπους με τους οποίους οι εξελικταί απατούν το κοινό. Πρώτον, η διδασκαλία της δημιουργίας στα σχολεία καταπολεμάται, γιατί λέγεται ότι περιέχει θρησκεία. «Εν τούτοις,» γράφει, «ο λαϊκός ανθρωπισμός που επικρατεί και στις αίθουσες μαθημάτων και στα εκπαιδευτικά προγράμματα διδασκάλων, πρέπει να θεωρήται εξ ίσου ως θρησκεία . . . Εφ’ όσον και τα δύο αυτά ασχολούνται με μερικούς τομείς που δεν μπορούν να ερευνηθούν πλήρως με επιστημονικούς πειραματισμούς, ένα κάποιο στοιχείο πίστεως είναι αναγκαίο για την παραδοχή των δοξασιών της θεωρίας.» Συνεχίζοντας, ο Κάλμπρεθ γράφει ότι «Στα παιδιά [του σχολείου] η εξέλιξι δεν παρουσιάζεται σαν θεωρία. Ύπουλες δηλώσεις γίνονται σε επιστημονικά κείμενα ακόμα και από την δεύτερη τάξι (σύμφωνα με όσα διάβασα στα σχολικά βιβλία) Η εξέλιξι παρουσιάζεται σαν πραγματικότητα και όχι σαν ιδέα που μπορεί ν’ αμφισβητηθή.»
Τρίτον, γίνεται προσπάθεια να «παρουσιαστή ο χώρος της μάχης ως να είναι μεταξύ επιστημόνων οι οποίοι συνηγορούν υπέρ της εξελίξεως κι εκείνων που πιστεύουν στη δημιουργία και δεν είναι επιστήμονες.» Αυτό, λέγει, «δεν είναι σωστό». Γιατί; Διότι ένα μεγάλο μέρος τις αντιθέσεως στην εξέλιξι προέρχεται από επιστήμονες, άνδρες και γυναίκες, που επέτυχαν να λάβουν ακαδημαϊκές διακρίσεις, και είναι γνωστοί ως προς τις έρευνες και τις επιστημονικές μεθόδους, και οι οποίοι απορρίπτουν την εξέλιξι, βάσει των επιστημονικών τους γνώσεων. . . . Όταν διακεκριμένοι επιστήμονες απορρίπτουν τη θεωρία της εξελίξεως και παρουσιάζουν σημαντικά επιχειρήματα για να αιτιολογήσουν την απόρριψι της από μέρους τους, ίσως και να υπάρχη κάποια εγκυρότης στα επιχειρήματά τους.»—Νοέμβριος 1980, σελ. 8, 10.
Για να Αποφύγετε την Απαγωγή Παλέψτε
● «Η άποψις ότι μια γυναίκα που αντιστέκεται [σ’ ένα βιαστή] είναι πολύ πιθανόν να τραυματισθή ή και να φονευθή είναι παραμύθι των γριών, δήλωσε ο υπαρχηγός της Αστυνομίας του Ντητρόιτ Τζέημς Βάννον. «Ποτέ δεν υπήρξε καμμιά ένδειξις που να το υποστηρίζη αυτό.» Εξ άλλου, η Δρ Μαίρη Λύσταντ διευθύντρια του Εθνικού Κέντρου για την Πρόληψι και τον έλεγχο του Βιασμού, είπε ότι νέες μελέτες αποδεικνύουν ότι «οι γυναίκες χρησιμοποίησαν μια σειρά σωματικής και ψυχολογικής αντιστάσεως όπως είναι η κραυγή, το χτύπημα, το δάγκωμα, η κλωτσιά και η απόπειρα φυγής πέτυχαν καλύτερα ν’ αποφύγουν τον βιασμό.»
Αλλά για τις γυναίκες που απλώς φώναξαν ή προσπάθησαν να ξεφύγουν με την κουβέντα ήταν πιο εύκολο να βιασθούν. Πραγματικά, είναι πιο πιθανόν να τραυματισθούν σοβαρά οι παθητικές γυναίκες παρά εκείνες που αντιστάθηκαν δραστήρια στις προσπάθειες του βιαστή. «Εκείνο που δεν πρέπει να γίνη είναι το να υπάρχη μια παθητική ενέργεια,» προειδοποίησε η Λύσταντ. «Μια γυναίκα που συμπεριφέρεται σαν να είναι αδύνατη και ανυπεράσπιστη φαίνεται σαν να αυξάνη τον κίνδυνο του βιασμού.»
Όμοιες συμβουλές υπάρχουν προ πολλού για τους αναγνώστες της Αγίας Γραφής. Στον αρχαίο Ισραήλ, ο Νόμος απαιτούσε από μια γυναίκα, που αντιμετώπιζε έναν απαγωγέα, να ξεφωνίζη, κι έτσι να προβάλλη σθεναρή αντίστασι.—Δευτ. 12:23-27
Καμμιά Παρηγοριά για τα Θύματα του Σεισμού
● Όταν ο πιο βίαιος σεισμός που έπληξε την Ευρώπη στους πρόσφατους καιρούς συγκλόνισε τη νότια Ιταλία τον περασμένο Νοέμβριο, πέθαναν πάνω από 3.000 άτομα. Πολλοί στο χωριό Βαλβάνο πέθαναν όταν η εκκλησία τους κατέρρευσε προς το τέλος ενός εσπερινού της Κυριακής. Τι είδος πνευματικής παρηγοριάς έδωσε ο ενοριακός ιερέας στο ποίμνιό του; Λένε ότι φώναξε «Δεν ξέρω γιατί αυτό συνέβη σ’ εμάς. Πώς μπορώ να εξηγήσω σ’ αυτό το λαό ότι ο Θεός αποφάσισε να αφαιρέση τους προσφιλείς τους στη διάρκεια μιας λειτουργίας;»
Εν τούτοις, εκείνο που συνέβη μπορεί να εξηγηθή, και μάλιστα μ’ ένα παρηγορητικό τρόπο. Από την Καθολική «Βίβλο της Ιερουσαλήμ» μπορούμε να μάθωμε τι έχει να πη ο «Πατήρ των οικτιρμών και Θεός πάσης παρηγορίας, ο παρηγορών ημάς εν τη θλίψει ημών,» στους θλιμμένους από αυτές τις καταστροφές. Ο Θεός δεν πήρε τους προσφιλείς τους. Αντίθετα, όλοι οι άνθρωποι υπόκεινται στο χρόνο και στις περιστάσεις. . . . που ξαφνικά πέφτουν επάνω τους. Οι θλιμμένοι συγγενείς και φίλοι, γνωρίζοντας τούτο μπορούν ακόμη να ενθαρρυνθούν με την ευχάριστη υπόσχεσι του Ιησού: «Μη θαυμάζετε τούτο διότι έρχεται ώρα, καθ’ ην πάντες οι εν τοις μνημείοις θέλουσιν ακούσει την φωνήν αυτού» για να απολαύσουν ένα ευτυχισμένο μέλλον.—2 Κορ. 1:3, 4· Εκκλ. 8:11, 12· Ιωάν. 5:28, 29.
Μετά τη Λειτουργία
● Ο Κλάρενς Τζ. Γουώκερ, γράφοντας στο περιοδικό «Νάσιοναλ Καθόλικ Ρηπόρτερ», μίλησε για τα αποτελέσματα των συζητήσεών του με 300 Καθολικούς μετά την παρακολούθησι της Λειτουργίας σε διάφορες εκκλησίες. Παρατηρώντας την απάθεια που υπήρχε στη Λειτουργία, υπέβαλε τα εξής ερωτήματα και πήρε τις επόμενες απαντήσεις:
«Νομίζετε ότι ο ιερέας έκανε καλή ομιλία σήμερα;» Εκατό τοις εκατό απάντησαν, Ναι.
«Μπορείτε να μας πήτε το θέμα της ομιλίας;» 82 τοις εκατό δεν μπορούσαν να απαντήσουν.
«Μπορείτε να μας πήτε με τι σχετιζόταν το πρώτο ή το δεύτερο ανάγνωσμα;» Κανείς δεν μπορούσε να απαντήση.
«Μπορείτε να μας πήτε με τι σχετιζόταν το ευαγγέλιο;» 80 τοις εκατό δεν μπορούσαν να απαντήσουν.
«Γνωρίζατε κανέναν σήμερα στην εκκλησία αρκετά καλά για να του μιλήσετε;» 98 τοις εκατό δεν εγνώριζαν.
«Διαβάζετε τακτικά την Αγία Γραφή;» Κανείς δεν απάντησε καταφατικά. «Θα σας ενδιέφερε να μάθετε περισσότερα από την Αγία Γραφή;» 98 τοις εκατό είπαν, Ναι. «Θα θέλατε να παρακολουθήσετε μια Γραφική μελέτη πριν από τη Λειτουργία ή το βράδυ αν ήταν δυνατόν;» 94 τοις εκατό είπαν, Όχι.
Ο Γουώκερ έκλεινε το άρθρο του με την ακόλουθη παρατήρησι στους ομοπίστους Καθολικούς: «Θα σας δω στην εκκλησία για 45 λεπτά την επόμενη Κυριακή. Εκτός αν έχετε γίνει προσήλυτοι σε κάποια άλλη ομάδα.»
Οι Καλές Παλιές Μέρες
● Μια Γερμανική εφημερίδα λέει ότι ο κόσμος είναι τόσο πολύ γεμάτος από αναταραχή και τόσο ακυβέρνητος ώστε η χρονική περίοδος στην οποία εισερχόμεθα θα κάνη την περίοδο εκείνη που συμπεριελάμβανε τους δύο παγκοσμίους πολέμους να φαίνεται σαν «οι καλές παλιές μέρες.»
Σε μια σειρά άρθρων με τίτλο «Γίνεται ο Κόσμος Ακυβέρνητος;» Η εφημερίδα «Ο Κόσμος την Κυριακή» έλεγε: «Έχομε εκτοξεύσει άνθρωπο στη σελήνη και στείλαμε διαστημόπλοια σε άλλα αστέρια, κατεβήκαμε στα βάθη του ωκεανού, και είμεθα στο σημείο να δημιουργήσωμε τεχνητή ζωή· μπορούμε να διασπάσωμε το άτομο και να καταστρέψωμε την ανθρωπότητα. Αλλά δεν είμεθα πια εντελώς βέβαιοι τι είναι ‘καλό’ και τι είναι ‘κακό’. . . . Εν πάση περιπτώσει, ο κόσμος μόλις κυβερνάται με μεθόδους που θεωρούμε ως παραδεκτές. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πάψη να περιστρέφεται. Αλλά σημαίνει ότι μια περίοδος αναταραχής άρχισε σε σύγκρισι με την οποία τα πρώτα 80 χρόνια αυτού του αιώνα, περιλαμβανομένων και των δύο παγκοσμίων πολέμων, θα είναι «οι καλές παλιές μέρες.»
Ο Ιησούς προείπε επακριβώς τις συνθήκες που βλέπομε στην εποχή μας, και ότι αυτά τα προβλήματα θα οδηγήσουν σε μια μεγάλη θλίψι «οποία δεν έγεινεν απ’ αρχής κόσμου έως του νυν, ουδέ θέλει γείνει.» (Ματθ. 24:21) Τότε ο Θεός θα αναλάβη όλες τις υποθέσεις της γης μέσω της ουράνιας βασιλείας για την οποία πολύ καιρό προσεύχονται οι Χριστιανοί. Αυτό θα ανοίξη τον δρόμο για μια νέα τάξι στην οποία θα κατοική δικαιοσύνη.—Δαν. 2:44· Ματθ. 6:9, 10· 2 Πέτρ. 3:13