Πόσο Πραγματικός Είναι για Σας ο Θεός;
ΟΤΑΝ ένας Αμερικάνος ραββίνος ρώτησε κάποτε τον Αϊνστάιν, «πιστεύεις στον Θεό;» αυτός απάντησε: «Πιστεύω στον Θεό του Σπινόζα, που αποκαλύπτει τον Εαυτό Του στην εύτακτη αρμονία του κάθε τι που υπάρχει.»
Αλλά τι άποψι περί Θεού είχε αυτός ο Εβραιο-Ολλανδός φιλόσοφος του 17ου αιώνα; Με λίγα λόγια, πίστευε ότι «κάθε τι που υπάρχει είναι ένα κομμάτι του Θεού και ότι ο Θεός βρίσκεται μέσα σε κάθε τι που υπάρχει.» Ο Σπινόζα πίστευε ότι «κυριολεκτικά ζούμε και κινούμεθα και υπάρχουμε μέσα στον Θεό.» Αλλά ένας τέτοιος Θεός πόσο πραγματικός ήταν για τον Σπινόζα και τον Αϊνστάιν;
Στην καλύτερη περίπτωσι, για τον Σπινόζα και τον Αϊνστάιν ο Θεός δεν ήταν παρά ένας πανθεϊστικός Θεός. Πανθεϊστικός Θεός; Ναι, διότι ο όρος «πανθεϊσμός» προέρχεται από δύο λέξεις που σημαίνουν «παν» και «Θεός» και έτσι ορίζεται σαν «το δόγμα που ταυτίζει τον Θεό με τις δυνάμεις και τους νόμους του σύμπαντος.»
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι: Το σύμπαν, το «βιβλίο της φύσεως», πραγματικά αποκαλύπτει πολλά για τον Θεό. Αλλά για να είναι ο Θεός αληθινά πραγματικός για μας, χρειαζόμαστε πολύ περισσότερες γνώσεις γι’ αυτόν από όσες μπορούμε να αποκομίσωμε παρατηρώντας το σύμπαν. Πραγματικά χρειαζόμαστε τη θεία του αποκάλυψι. Όπως διαβάζουμε, ‘Πώς μπορεί κανείς να πιστέψη στον Θεό χωρίς πρώτα να έχη ακούσει γι’ αυτόν;’ (Ρωμ. 10:14) Ο Θεός στοργικά, σοφά και ορθά μας έχει δώσει μια τέτοια αποκάλυψι, το Λόγο Του, την Αγία Γραφή. Μέσα εκεί όχι μόνο μαθαίνουμε ότι αυτός είναι η μεγάλη Πρώτη Αιτία αλλά μαθαίνουμε επίσης τις ιδιότητές του: ότι έχει άπειρη δύναμι και σοφία, είναι εντελώς ευθύς και δίκαιος και ότι είναι η προσωποποίησις της αγάπης. Επί πλέον, στο Λόγο του μαθαίνουμε και για τους σκοπούς του.—Γέν. 18:14· Δευτ. 32:4· Ησ. 45:23, 24· Ρωμ. 11:33-35· 1 Ιωάννου 4:8.
Έχει Σώμα;
Στην πραγματικότητα, διδάσκοντας ότι ο Θεός είναι πανταχού παρών, ο Χριστιανικός κόσμος έχει δημιουργήσει σύγχυσι γύρω απ’ αυτό το θέμα και έκανε ακόμη δυσκολώτερο για τους λάτρεις του Θεού να νοιώσουν ότι ο Θεός πραγματικά υπάρχει. Πώς θα μπορούσε ο Θεός να είναι ταυτόχρονα πανταχού παρών; Ο Θεός είναι ένα πνευματικό Πρόσωπο, πράγμα που σημαίνει ότι δεν έχει υλικό σώμα αλλά πνευματικό. Ένα πνεύμα έχει σώμα; Ναι, γιατί διαβάζουμε, «είναι σώμα ζωικόν, και είναι σώμα πνευματικόν.» (1 Κορ. 15:44· Ιωάν. 4:24) Επειδή ο Θεός είναι μια ξεχωριστή ύπαρξις, ένα Πρόσωπο με πνευματικό σώμα, έχει ένα μέρος όπου κατοικεί κι έτσι δεν θα μπορούσε να βρίσκεται και κάπου αλλού την ίδια στιγμή. Έτσι διαβάζουμε στο 1 Βασιλέων 8:43 ότι οι ουρανοί είναι ο «τόπος της κατοικήσεως» του Θεού. Επίσης, στο Εβραίους 9:24 αναφέρεται ότι «ο Χριστός εισήλθεν . . . εις αυτόν τον ουρανόν, δια να εμφανισθή τώρα ενώπιον του Θεού υπέρ ημών.»
Επί πλέον, ο μαθητής Στέφανος και ο απόστολος Ιωάννης είδαν οράματα των ουρανών στους οποίους είδαν και τον Θεό και τον Ιησού Χριστό. Έτσι ο Ιεχωβά Θεός θα πρέπει να είναι πρόσωπο, μια ξεχωριστή ύπαρξις, όσο και ο Ιησούς Χριστός. (Πράξ. 7:56· Αποκ. 5:1, 9) Όσοι Χριστιανοί έχουν την ελπίδα να ζήσουν τελικά στον ουρανό παίρνουν τη διαβεβαίωσι ότι θα δουν τον Θεό και ότι θα του μοιάζουν, πράγμα που δείχνει ότι ο Ιεχωβά Θεός είναι πραγματικά ένα πρόσωπο και έχει ένα σώμα καθώς και συγκεκριμένο τόπο κατοικίας.—1 Ιωάννου 3:2.
Είναι πιθανόν πολλοί να έχουν περιπέσει σε σύγχυσι εξ αιτίας του γεγονότος ότι ο Θεός βλέπει τα πάντα· επίσης η δύναμίς του μπορεί να γίνη αισθητή παντού. (2 Χρον. 16:9) Μπορούμε να έχουμε μια εικόνα αυτών των γεγονότων αν παρομοιάσωμε τον Θεό με ένα εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενεργείας. Αυτό έχει ένα συγκεκριμένο μέρος όπου βρίσκεται σε ένα συγκεκριμένο δρόμο μιας πόλεως. Αλλά ο ηλεκτρισμός του διοχετεύεται σ’ όλη την πόλι, παρέχοντας φως και ενέργεια. Έτσι συμβαίνει και με τον Ιεχωβά Θεό. Κατοικεί σ’ ένα μέρος των υψηλοτάτων ουρανών, αλλά η ενεργός του δύναμις, το άγιο πνεύμα του, παρέχει διαφώτισι και μπορεί να γίνη αισθητή παντού, σ’ όλο το σύμπαν.
Ενώ η Βίβλος κατ’ επανάληψιν προειδοποιεί ότι οι λάτρεις του Θεού δεν πρέπει να παίρνουν την πρωτοβουλία να κάνουν εικόνες του Θεού και να τις προσκυνούν και να τις λατρεύουν, ωστόσο χρησιμοποιεί ανθρωπομορφικές εκφράσεις· δηλαδή, αποδίδει στον Θεό ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Έτσι η Βίβλος μιλάει για το πρόσωπο του Θεού, για τα μάτια και τ’ αυτιά του, τη μύτη και το στόμα του, τα χέρια και τα πόδια του. (Δευτ. 4:15-20· Ψαλμ. 27:8· 1 Πέτρ. 3:12· Ψαλμ. 18:15· Ησ. 1:20· Δευτ. 33:27· Ησ. 41:2) Φυσικά μια τέτοια περιγραφική γλώσσα δεν σημαίνει ότι το πνευματικό του σώμα έχει μέλη της ίδιας φύσεως με το ανθρώπινο σώμα. Αλλά μέσω αυτών των εκφράσεων βοηθούμεθα, γιατί έτσι ο Ιεχωβά Θεός γίνεται πιο πραγματικός για μας.
Ναι, ο Λόγος του Θεού δείχνει ότι ο Θεός είναι μια ξεχωριστή προσωπικότητα, ότι έχει αισθήματα, ότι μπορεί να ευχαριστηθή ή να δυσαρεστηθή, ότι μπορεί να γελάση, ότι μπορεί να θυμώση, ότι είναι γεμάτος έλεος και τρυφερότητα. Ενδιαφέρεται προσωπικά για κάθε μέλος της ανθρωπότητας. Μάλιστα, αγάπησε το ανθρώπινο γένος τόσο πολύ που έστειλε τον μονογενή Υιό του στη γη για να πεθάνη με θυσιαστικό θάνατο ώστε όποιος ασκήση πίστι σ’ αυτόν να μπορέση να κερδίση αιώνια ζωή.—Ψαλμ. 2:4, 12· Ιωάν. 3:16· Εβρ. 10:38· Ιακ. 5:11·1 Πέτρ. 5:7.
Γιατί να Τον Φοβούμεθα;
Αν ο Θεός είναι αληθινά πραγματικός για μας, οι ίδιες του οι ιδιότητες θα μας κάνουν να φοβούμεθα να τον δυσαρεστήσωμε. Η Βίβλος λέγει ότι «Αρχή σοφίας φόβος Κυρίου» και ότι αυτό σημαίνει «να μισή τις το κακόν.» (Ψαλμ. 111:10· Παρ. 8:13) Μήπως αυτό σημαίνει να έχουμε απλώς ‘ευλαβή φόβο’ για τον Ιεχωβά; Μήπως σημαίνει να έχουμε κάτι περισσότερο από μια κατάλληλη απλώς εκτίμησι για τον Θεό; Μπορούμε να έχουμε ένα ευλαβή φόβο για όσους βρίσκονται σε θεόδοτες θέσεις ευθύνης και μπορούμε να έχουμε μια κατάλληλη εκτίμησι για όλα τα έντιμα άτομα. Αλλά ο φόβος του Ιεχωβά είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο. Ο απόστολος Παύλος γράφει: «Ας κρατώμεν την χάριν, δια της οποίας να λατρεύωμεν ευαρέστως τον Θεόν, με σέβας και ευλάβειαν. Διότι ο Θεός ημών είναι πυρ καταναλίσκον.»—Εβρ. 12:28, 29.
Μπορούμε να δώσουμε το εξής παράδειγμα για τον φόβο του Θεού: Ένας νεαρός γιος έχει λόγο να φοβάται μήπως δυσαρεστήση τον πατέρα του. Γιατί; Γιατί ο πατέρας του είναι πολύ υπαρκτός γι’ αυτόν. Μπορεί να τον βλέπη, να φοβάται τη φωνή του και γνωρίζει ότι ο πατέρας του είναι πιο δυνατός απ’ τον ίδιο. Επί πλέον, ο πατέρας παρέχει στοργικά όλα όσα ο γιος του χρειάζεται για τροφή, ενδυμασία και σπίτι, καθώς και για την ψυχαγωγία του και τις διανοητικές και πνευματικές ανάγκες του. Έτσι ο γιος έχει πρακτικούς λόγους καθώς και ηθική υποχρέωσι να υπακούη τον πατέρα του, να ενδιαφέρεται σοβαρά να μην τον δυσαρεστήση. Ο συνετός γιος θα φροντίση να μην δυσαρεστή τον πατέρα του και όσο περισσότερο εκτιμά όσα κάνει ο πατέρας του γι’ αυτόν τόσο περισσότερο θα θέλη πραγματικά να ευαρεστήση τον πατέρα του.
Το ίδιο λοιπόν ισχύει για όλα τα άτομα που αποκαλούν τον Θεό «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς.» (Ματθ. 6:9) Κάθε τι καλό προέρχεται απ’ αυτόν. (Ιακ. 1:17) Αν ο Θεός είναι πραγματικά αληθινός για μας, αυτό θα μας ενσταλάξη έναν ολοκάρδιο φόβο ώστε να μη τον δυσαρεστήσουμε, κι αυτό μπορεί να φανή από ένα περιστατικό στη ζωή του Ιωσήφ, γιου του πατριάρχη Ιακώβ. Ενώ ο Ιωσήφ υπηρετούσε στο σπίτι του Πετεφρή ενός Αιγυπτίου αυλικού, η γυναίκα του Πετεφρή προσπάθησε να παρασύρη σε σεξουαλικές σχέσεις τον όμορφο νεαρό Ιωσήφ. Τι του έδωσε τη δύναμι να αντισταθή σ’ αυτόν τον μεγάλο πειρασμό; Το γεγονός ότι ο Θεός ήταν πραγματικός γι’ αυτόν, όπως δείχνουν τα λόγια του σ’ αυτήν: «Πώς να πράξω τούτο το μέγα κακόν, και να αμαρτήσω εναντίον του Θεού;» Δεν υπάρχει αμφιβολία γι’ αυτό. Ο Θεός ήταν πολύ πραγματικός για τον Ιωσήφ. Αν ο Θεός είναι αληθινά πραγματικός για μας αυτό θα μας βοηθήση να αντισταθούμε στους πειρασμούς με επιτυχία.—Γέν. 39:9.
Ας επιστρέψουμε στο παράδειγμά μας. Ας υποθέσουμε ότι η εργασία του πατέρα τον ανάγκαζε να λείπη μακρυά απ’ την οικογένειά του κατά διαστήματα. Φυσικά, αυτός θα συνέχιζε να παρέχη τα αναγκαία στην οικογένειά του και χωρίς αμφιβολία θα τους έστελνε γράμματα, καθώς και στον γιο του. Ο γιος με αδημονία θα διάβαζε αυτά τα γράμματα, που θα τον διαβεβαίωναν για το συνεχές ενδιαφέρον του πατέρα του γι’ αυτόν. Ωστόσο, επειδή ο πατέρας του θα έλειπε πολύ μακρυά, ίσως να δημιουργείτο στον γιο μια τάσις αδιαφορίας για το αν θα δυσαρεστούσε τον πατέρα του. Αλλά αυτά τα γράμματα θα του υπενθύμιζαν συνέχεια την υποχρέωσί του απέναντι στον πατέρα του, έτσι δεν είναι;
Για τους Χριστιανούς σήμερα θα μπορούσε να λεχθή με μία έννοια, ότι κι ο δικός μας πατέρας είναι πολύ μακρυά επίσης, στους ουρανούς των ουρανών. Αλλά συνεπής στην υπόσχεσί του μας παρέχει όλα όσα χρειαζόμαστε και μας έχει στείλει και επιστολές με την μορφή των 66 Βιβλίων της Γραφής. Αν πράγματι αγαπούμε τον Πατέρα μας στους ουρανούς και εκτιμούμε όσα έχει κάνει, όσα κάνει και όσα ακόμη θα κάνη για μας, θα εκτιμούμε πάρα πολύ αυτές τις εμπνευσμένες επιστολές. Θα τις μελετούμε στοχαστικά με μεγάλο ενδιαφέρον και συχνά. Επί πλέον, δεν θα πρέπει αυτές οι εμπνευσμένες επιστολές να μας βοηθούν να είμαστε άγρυπνοι και να μην κάνουμε πράγματα που θα έκαναν τον Θεό να θυμώση μαζί μας; Βεβαίως!
Θα μπορούσε να παρατηρηθή ότι υπάρχουν πολύ περισσότεροι τρόποι με τους οποίους μπορούμε να δείξουμε το πόσο πραγματικός είναι ο Θεός για μας, όπως με το να του μιλούμε συχνά με προσευχή και να μιλούμε σε άλλους ανθρώπους για τις θαυμάσιες ιδιότητές του. Με αυτό τον τρόπο μπορούμε να καταστήσωμε τον Θεό αληθινά πραγματικό σε άλλους ανθρώπους ενώ ταυτόχρονα θα γίνεται όλο και πιο αληθινός για μας.