Όταν τα Πνεύματα Εξάπτωνται

ΣΤΗΝ πόλι της Νέας Υόρκης, «Ένας εργάτης των Κιου Γκάρντενς, ωργισμένος με τους γείτονες που έβαζαν δυνατά μουσική, σκότωσε τέσσερα άτομα και ύστερα αυτοκτόνησε.» Στην άλλη άκρη του κόσμου, στην Οζάκα της Ιαπωνίας, «ένας οδηγός αυτοκινήτου πυροβολήθηκε με περίστροφο επειδή κορνάρισε σ’ ένα αυτοκίνητο που σταμάτησε ξαφνικά μπροστά του.»

Ίσως, εσείς να μη χάσατε ποτέ την ψυχραιμία σας ως αυτό το βαθμό. Και προφανώς θέλετε να αποφύγετε τέτοιες τραγωδίες. Αλλά μπορείτε να πήτε ότι έχετε πάντοτε υπό έλεγχο το πνεύμα σας; Πρέπει να καταβάλλετε προσπάθεια να το κάνετε αυτό; Πραγματικά, μπορεί να γίνη τίποτα γι’ αυτό;

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΑΠΛΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΘΕΣΕΩΣ ΜΑΣ

Η Βίβλος σαφώς ενθαρρύνει τον έλεγχο του πνεύματός μας. Λέει: «Καλήτερος ο μακρόθυμος παρά τον δυνατόν και ο εξουσιάζων το πνεύμα αυτού παρά τον εκπορθούντα πόλιν.» (Παρ. 16:32) Η Γραφή καταδικάζει επίσης την απώλεια της αυτοκυριαρχίας λέγοντας: «Όστις δεν κρατεί το πνεύμα αυτού, είναι ως πόλις κατηδαφισμένη και ατείχιστος.» (Παρ. 25:28) Αλλά τι σημαίνει το να ελέγχη κανείς το πνεύμα του;

Ο έλεγχος του πνεύματός μας προφανώς σημαίνει κάτι περισσότερο από απλή συγκράτησι των νεύρων μας. Η Γραφή συχνά χρησιμοποιεί τη λέξι «πνεύμα» για να υπονοήση τα κύρια χαρακτηριστικά μας, το ελατήριο και τη διάθεσί μας. Αυτό αληθεύει και στους Βιβλικούς όρους «πνεύμα πραότητος,» «πράον και ησύχιον πνεύμα,» «ο δε την ψυχήν [κατά το πνεύμα, ΜΝΚ] πιστός» και «υψηλοφροσύνη του πνεύματος.»—1 Κορ. 4:21· 1 Πέτρ. 3:4· Παρ. 11:13· 16:18.

Παραδείγματος χάριν, αν ένας άνθρωπος έχη μίσος στην καρδιά του, αλλά λόγω ελλείψεως ευκαιρίας συγκρατείται από το να διαπράξη φόνο, ελέγχει πραγματικά το πνεύμα του; Είναι το μίσος σωστό ενόσω δεν του δίνομε διέξοδο; Ο Ιησούς απαντά, Όχι! Ενώ κατακρίνει τα φόνο, τα λόγια του υπονοούν επίσης καταδίκη και του πνεύματος του μίσους που μπορεί να οδηγήση στο φόνο.—Βλέπε Ματθαίος 5:21, 22.

Κατά καιρούς, μπορούμε ίσως να συγκρατήσωμε τη γλώσσα μας και την ψυχική μας διάθεσι και να απομακρυνθούμε από μια δυσάρεστη κατάστασι χωρίς να πούμε λέξι. Αλλά αν μετά από μερικές μέρες ή και βδομάδες αναμασούμε ακόμη το γεγονός και ταρασσώμαστε γι’ αυτό, δεν δείχνει αυτό ότι δεν έχομε πραγματικά ελέγξει το πνεύμα μας; Αν ένας άνθρωπος πη, «Μπορώ να συγχωρήσω αλλά ποτέ δεν ξεχνώ,» ελέγχει αληθινά το πνεύμα του; Και τι θα λεχθή για κάποιον ο οποίος μολονότι δεν οργίζεται, γίνεται σκυθρωπός και κακόκεφος, και αρνείται να μιλήση μ’ εκείνους που νομίζει ότι τον έβλαψαν;

Δεν μπορούμε να παραβλέψωμε τα αισθήματα απογοητεύσεως ή φθόνου που ανακύπτουν στην καρδιά μας, ή απλώς να τα παραμερίσωμε ως «φυσιολογικά». Αυτά τα αισθήματα είναι το αληθινό μας «πνεύμα» ή η προσωπικότητά μας. Αυτές τις εσωτερικές συγκινήσεις είναι ανάγκη να τις ελέγχωμε αν πρόκειται να ευαρεστήσωμε τον Θεό.

Ο Ιησούς Χριστός, για να δείξη τις καταστροφικές επιδράσεις των αχαλίνωτων εσωτερικών αισθημάτων είπε: «Εκ της καρδίας εξέρχονται διαλογισμοί πονηροί, φόνοι, μοιχείαι, πορνείαι, κλοπαί, ψευδομαρτυρίαι, βλασφημίαι.» Και κατόπιν συνεχίζει: «Ταύτα είναι τα μολύνοντα τον άνθρωπον.» (Ματθ. 15:19, 20) Το να ελέγχωμε το πνεύμα μας λοιπόν σημαίνει να ελέγχωμε την καρδιά μας, δηλαδή, τη στάσι μας και τα ελατήριά μας.

Δεν είναι, λοιπόν, αρκετό το να συγκρατούμε απλώς τον εαυτό μας όταν είμαστε κάτω από πρόκλησι. Για να ευαρεστήσωμε τον Θεό, πρέπει πραγματικά να ελέγχωμε το πνεύμα μας. Αλλά πώς;