Τι Δίνει Αληθινή Ειρήνη Διανοίας;
ΕΙΡΗΝΗ διανοίας. Ποιος μπορεί να τη βρη στο σημερινό ταραχώδη κόσμο; Οι τρομοκράτες συχνά εκθέτουν σε κίνδυνο τη ζωή των συνανθρώπων τους. Οι πρόσφυγες καταφεύγουν στις πτήσεις από τη μια χώρα στην άλλη. Τα πυρηνικά όπλα αφθονούν και στέκονται σαν πιθανοί φονικοί φρουροί σ’ ολόκληρη την ανθρώπινη φυλή. Ο πληθωρισμός καταβροχθίζει ραγδαία συσσωρευμένα κεφάλαια, και συχνά οικονομίες μιας ολόκληρης ζωής. Σ’ αυτά, προσθέστε και τις πολλές προσωπικές «μάχες» με τα προβλήματα υγείας, τη θλίψι που πηγάζει από το θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου—και τις μυριάδες των ανησυχιών που είναι κοινές στους ανθρώπους παντού—και ασφαλώς η αληθινή ειρήνη διανοίας είναι σπάνιο είδος στη σημερινή κοινωνία.
Αλλά πού προσβλέπουν πολλοί για ασφάλεια και ειρήνη διανοίας; Συχνά στην κατοχή χρημάτων και πολλών υλικών πραγμάτων. Ωστόσο, προσφέρει αυτό αληθινή ειρήνη διανοίας;
Φαινομενικά, μπορεί. Αλλά αθόρυβα—σχεδόν ανεπαίσθητα—η αξία των υλικών πραγμάτων θα μειώνεται με την πάροδο των ετών. Παραδείγματος χάριν, ένας πλούσιος άνθρωπος ίσως έχει πολλά ακριβά ενδύματα. Αλλά πόσο άσοφο είναι να δίνη κανείς μεγάλη αξία στην γκαρνταρόμπα του! Ένα φτερωτό έντομο—ιδιαίτερα η νύμφη του εντόμου αυτού—μπορεί να καταστρέψη πολύτιμα ρούχα. Ναι, ο σκώρος μπορεί ν’ αποτελέση μια απειλή, και, σ’ ένα βαθμό τουλάχιστον, μπορεί να αφαιρέση από το άτομο την αίσθησί του για ασφάλεια και την υποτιθέμενη ειρήνη διανοίας. Αλλά, ακόμη κι αν γλυτώσουν την καταστροφή από τους σκώρους, τα ενδύματα φθείρονται ή κλέφτης μπορεί να τα κλέψη.
‘Ένας θησαυρός που Δεν Εκλείπει Ποτέ’
Ο προφήτης του Θεού Ησαΐας έδειξε ότι η τελική έκβασις για τους πείσμονες ανταγωνιστές του θα μπορούσε να συγκριθή με εκείνη ενός φθαρμένου ή σκωροφαγωμένου ενδύματος. Αλλά στα ίδια εδάφια ο Ησαΐας τόνισε την πραγματική πηγή ασφαλείας και ειρήνης διανοίας, λέγοντας: «Ιδού, Κύριος ο Θεός θέλει με βοηθήσει· τις θέλει με καταδικάσει; Ιδού, πάντες ούτοι θέλουσι παλαιωθή ως ιμάτιον· ο σκώληξ θέλει καταφάγει αυτούς.» (Ησ. 50:7-9) Πράγματι, ενώ τα υλικά πράγματα είναι μόνο προσωρινής αξίας η στενή προσωπική σχέσις με τον Θεό είναι συνεχής και ενισχυτική. Προσφέρει αληθινή ειρήνη διανοίας.
Ο Ιησούς Χριστός προχώρησε περισσότερο σ’ αυτό το ζήτημα όταν είπε: «Μη φοβού, μικρόν ποίμνιον· διότι ο Πατήρ σας ηυδόκησε να σας δώση την βασιλείαν. Πωλήσατε τα υπάρχοντά σας και δότε ελεημοσύνην. Κάμετε εις εαυτούς βαλάντια τα οποία δεν παλαιούνται, θησαυρόν εν τοις ουρανοίς όστις δεν εκλείπει, όπου κλέπτης δεν πλησιάζει ουδέ ο σκώληξ διαφθείρει· διότι όπου είναι ο θησαυρός σας, εκεί θέλει είσθαι και η καρδία σας.» (Λουκ. 12:32-34) Ο Ιησούς τότε μιλούσε στους κεχρισμένους ακολούθους του οι οποίοι θα γίνονταν συγκληρονόμοι του στην ουράνια βασιλεία. (Ρωμ. 8:12-17) Αλλά η κύρια αρχή που τονίζεται, εφαρμόζεται σε όλους τους Χριστιανούς. Τα πνευματικά πράγματα είναι πολύ μεγαλύτερης αξίας.
Πολύτιμη «Στενή Σχέσις με τον Ιεχωβά»
Ωστόσο, πιο πολύτιμη απ’ όλα τα άλλα πράγματα είναι η προσωπική σχέσις με τον Ύψιστο Θεό. Σχετικά μ’ αυτό τον «θησαυρό,» ο ψαλμωδός Δαβίδ είπε: «Το απόρρητον του Κυρίου [η στενή σχέσις με τον Ιεχωβά, ΜΝΚ] είναι μετά των φοβουμένων αυτόν.» (Ψαλμ. 25:14) Και πόσο μεγαλειώδες είναι να συναναστρέφεται κανείς με άλλους που απολαμβάνουν μια στενή προσωπική σχέσι με τον Θεό σαν λαός του! Σε μια άλλη περίπτωσι, ο Δαβίδ δήλωσε με χαρά: «Εγώ θέλω σε υμνεί εν μεγάλη συνάξει· μεταξύ πολυαρίθμου λαού θέλω σε υμνεί.»—Ψαλμ. 35:18.
Όσο όμως ουσιώδες κι αν είναι το να είμαστε με το λαό του Θεού, ωστόσο, η υπηρεσία μας δεν μπορεί να είναι απλώς τυπική και μηχανική αν θέλωμε να έχη τη θεία επιδοκιμασία. Στην πραγματικότητα, η αληθινή ειρήνη διανοίας μπορεί να λείπη αν ένα άτομο ασχολήται απλώς στις Χριστιανικές δραστηριότητες, χωρίς το κατάλληλο ελατήριο. Μια νεαρή γυναίκα, προτού αφιερωθή στον Θεό, χαιρόταν πολύ να συναναστρέφεται με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, αλλά παραδέχεται:
«. . . Ελκύσθηκα στο λαό αυτής της νέας θρησκείας. Ήσαν ευτυχείς, φιλικοί άνθρωποι που απολάμβαναν να τηρούν τους υψηλούς ηθικούς κανόνες της Βίβλου. Χαιρόμουν να είμαι μαζί τους. Πήγαινα στις συναθροίσεις τους και πήγαινα ακόμη από σπίτι σε σπίτι μιλώντας στους άλλους για τη Βίβλο.
«Μια μέρα, όμως, ένα σοβαρό ερώτημα ήλθε στο νου μου. Πρέπει μια θρησκεία να είναι οι σχέσεις με άλλους ανθρώπους, μήπως πρέπει να είναι η σχέσις με τον Θεό; Έβλεπα ότι γινόμουν δραστήρια σαν Μάρτυς του Ιεχωβά επειδή μου άρεσαν τόσο πολύ οι άνθρωποι και ήθελα επίσης να ευαρεστώ την πεθερά μου [μια Μάρτυρα], και όχι επειδή αγαπούσα τον Θεό. Πήγαινα από σπίτι σε σπίτι με τη Βίβλο, αλλά δεν ήξερα γιατί το έκανα. Τα σταμάτησα όλα.»
Καθώς οι μήνες περνούσαν, η νεαρή γυναίκα εκτίμησε «τι σημαίνει να έχη μια προσωπική σχέσι με τον Ιεχωβά Θεό.» Επίσης, έλαβε Γραφική βοήθεια από μια Χριστιανή γυναίκα και δοκίμασε το στοργικό ενδιαφέρον των Μαρτύρων του Ιεχωβά της τοπικής εκκλησίας. Το αποτέλεσμα; «Βρήκα μια ζωντανή ελπίδα στην προσωπική σχέσι [μου] με τον Ιεχωβά.» Η νεαρή γυναίκα βαπτίσθηκε συμβολίζοντας την αφιέρωσί της στον Θεό και άρχισε να υπηρετή τον Ιεχωβά χαρωπά με το λαό του.
Όσοι έχουν στενή σχέσι με τον Ιεχωβά απολαμβάνουν ειρήνη διανοίας και μια πραγματική αίσθησι ασφαλείας. Και παρά τις διάφορες ανησυχίες της ζωής, αυτοί, μαζί με τους ομοπίστους τους, ‘δουλεύουν εις τον Κύριον εν ευφροσύνη.’ (Ψαλμ. 100:2) Αλλά ας εμβαθύνωμε περισσότερο και ας μάθωμε γιατί οι γνήσιοι Χριστιανοί απολαμβάνουν αληθινή ειρήνη διανοίας και καρδιάς σ’ αυτό τον ταραχώδη κόσμο.