Εξαλείφοντας την Κηλίδα της Αμαρτίας

ΟΤΑΝ ο Ιεχωβά Θεός τελείωσε το δημιουργικό του έργο, επιθεώρησε όσα είχε κάνει και τα χαρακτήρισε «καλά λίαν.» (Γέν. 1:31) Ό,τι είχε κάνει ήταν τέλειο. (Δευτ. 32:4) Όταν η αμαρτία εισέβαλε σ’ αυτή τη δίκαιη διάταξι, ήταν σαν να εισέβαλε ένα ανεπιθύμητο καρκινικό κύτταρο σ’ ένα υγιές σώμα.

Αλλά οι άνθρωποι δεν είναι οι μόνοι που έχουν στασιάσει κατά του Θεού και αμαρτάνουν. Η Βίβλος μιλά και για «αγγέλους αμαρτήσαντας.» (2 Πέτρ. 2:4) Ένα πνευματικό πλάσμα, ο Σατανάς ο Διάβολος, ήταν εκείνο που ωδήγησε πρώτα-πρώτα τον Αδάμ και την Εύα στην εσφαλμένη πορεία τους. (Ιωάν. 8:43, 44) Ωστόσο, τίποτε δεν μπορεί να γίνη γι’ αυτά τα πονηρά πνεύματα. Ήταν τέλεια και είχαν ελεύθερη βούλησι. Επομένως, η αμαρτία τους ήταν ασυγχώρητη. Η κηλίδα της αμαρτωλότητάς τους θα εξαλειφθή από το σύμπαν μόνο με την τελική τους καταστροφή στον ωρισμένο καιρό του Θεού. Ματθ. 25:41.

Ομοίως, ο Αδάμ και η Εύα προτίμησαν να αμαρτήσουν. Μολονότι δημιουργήθηκαν τέλειοι, έσφαλαν εσκεμμένα. Έτσι, εθελουσίως έγιναν δούλοι της αμαρτίας, αφού ο ίδιος ο Ιησούς εξήγησε : «Πας όστις πράττει την αμαρτίαν δούλος είναι της αμαρτίας.» (Ιωάν. 8:34) Τελικά απομακρύνθηκαν από τη σκηνή, όταν ο Θεός επέτρεψε να πεθάνουν σαν αποτέλεσμα της ατέλειας που προκάλεσε η αμαρτία τους.—Γέν. 3:19· 5:5.

Διαφέρει μ’ εμάς, όμως. Κι εμείς είμαστε δούλοι της αμαρτίας, αλλά όχι εξ ολοκλήρου λόγω εκλογής. Είμαστε αμαρτωλοί επειδή γεννηθήκαμε μ’ αυτό τον τρόπο, σαν να μας είχαν πουλήσει δούλους προτού ακόμη γεννηθούμε. (Ρωμ. 5:12· 7:14) Επομένως, ο Ιεχωβά Θεός, λόγω της αγάπης και της σοφίας του, έκανε προμήθεια ώστε να μπορέσωμε να απαλλαγούμε από την αμαρτία, αν πραγματικά το θέλωμε.

Λύσις του Προβλήματος

Ο Ιεχωβά, στον τρόπο πολιτείας του με το έθνος Ισραήλ, έδειξε ότι δέχεται την αρχή της εξαγοράς. Παραδείγματος χάρι, αν ένας Ισραηλίτης γινόταν φτωχός κι έπρεπε να πουληθή σαν δούλος σ’ ένα μη Ισραηλίτη, ένας στενός συγγενής μπορούσε να εξαγοράση ή να πληρώση λύτρα γι’ αυτόν, αν βέβαια ήταν σε θέσι να το κάνη. (Λευιτ. 25:47-49) Η τιμή υπολογιζόταν ακριβώς κι έτσι η εξαγορά ήταν απόλυτα δίκαιη.

Ο Ιεχωβά καθιέρωσε επίσης την αρχή της ισοτιμίας ως προς το χειρισμό της ενοχής για αμαρτία. Παραδείγματος χάριν, αν κάποιος εσκεμμένα προξενούσε σωματική βλάβη σ’ ένα συμπατριώτη του Ισραηλίτη, σύμφωνα με τη δικαιοσύνη έπρεπε να υποστή το ίδιο είδος βλάβης. Ο νόμος προσδιώριζε ότι «ζωήν [θέλεις δώσει] αντί ζωής, οφθαλμόν αντί οφθαλμού, οδόντα αντί οδόντος, χείρα αντί χειρός, πόδα αντί ποδός, καύσιμον αντί καυσίματος, πληγήν αντί πληγής, κτύπημα αντί κτυπήματος.»—Έξοδ. 21:23-25.

Σε σύγκρισι, ο Θεός θα επέτρεπε την εξαγορά του ανθρωπίνου γένους από τη δουλεία στην αμαρτία, αλλ’ αυτό θα έπρεπε να γίνη σύμφωνα με τη δικαιοσύνη. Το πληρωτέο τίμημα έπρεπε να είναι ακριβές, όχι ασήμαντο, σαν αυτό που εξαγοραζόταν να μην είχε καμμιά πραγματική αξία. Ποιο ήταν το τίμημα; Σκεφθήτε. Αυτά που είχε εγκαταλείψει ο Αδάμ ήταν μια τέλεια, αναμάρτητη ανθρώπινη ζωή με την προοπτική αιώνιας ζωής. Αυτά ήταν πολύτιμα.

Τίποτα απ’ αυτά που έχει ο άνθρωπος δεν ισοδυναμεί μ’ αυτά σε αξία. Ακόμη και οι πιο πλούσιοι άνθρωποι στον κόσμο πρέπει να πεθάνουν κάποτε. Όλο το ασήμι και το χρυσάφι τους δεν μπορεί να παρατείνη ακόμη κι αυτή την ατελή ζωή, πολύ περισσότερο μάλιστα να αγοράση αιώνια ζωή. Ο θεόπνευστος ψαλμωδός είπε : «Ουδείς δύναται ποτέ να εξαγοράση αδελφόν, μηδέ να δώση εις τον Θεόν λύτρον δι’ αυτόν ώστε να ζη αιωνίως, να μη ίδη διαφθοράν.» (Ψαλμ. 49:7-9) Επομένως, η βοήθεια πρέπει να έλθη έξω από την ανθρώπινη φυλή.

Ο Θεός αποκάλυψε για πρώτη φορά το σκοπό του να προμηθεύση αυτή τη βοήθεια αμέσως μετά την εκλογή της αμαρτίας από τον Αδάμ και την Εύα αντί της υπακοής. Προείπε την έλευσι ενός ‘σπέρματος’ που θα εναντιωνόταν στην επιρροή του πονηρού πνευματικού πλάσματος που είχε οδηγήσει το ανθρώπινο γένος στην αμαρτωλότητα. (Γέν. 3:15) Με διαδοχικές αποκαλύψεις, προσδιώρισε την οικογένεια που θα παρήγε αυτό το σπέρμα, ή απόγονο. Τελικά, αυτές οι αποκαλύψεις συγκεντρώθηκαν σ’ ένα μνηστευμένο ζεύγος με το όνομα Ιωσήφ και Μαρία, που ζούσαν στην Παλαιστίνη στη διάρκεια της εποχής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.—Γέν. 22:15-18· 49:10· Λουκ. 1:26-35.

Αυτό το ζευγάρι έμαθε ότι η Μαρία επρόκειτο να αποκτήση ένα γιο που θα έπαιζε βασικό ρόλο στην εξάλειψι της κηλίδας της αμαρτίας από τη δημιουργία του Θεού. Άγγελος του Ιεχωβά πληροφόρησε τον Ιωσήφ σ’ ένα όνειρο : «Ιωσήφ, υιέ του Δαβίδ, μη φοβηθής να παραλάβης Μαριάμ την γυναίκα σου· διότι το εν αυτή γεννηθέν είναι εκ Πνεύματος Αγίου. Θέλει δε γεννήσει υιόν και θέλεις καλέσει το όνομα αυτού Ιησούν· διότι αυτός θέλει σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών.» (Ματθ. 1:20, 21) Επί τέλους, υπήρχε κάποιος που μπορούσε «να εξαγοράση αδελφόν.»

Ο Ιησούς γεννήθηκε σαν γιος της Μαρίας, και, επομένως, ήταν πραγματικά ένας Ιουδαίος από την οικογένεια του Δαβίδ. Όπως αποκαλύφθηκε αργότερα όμως, είχε προανθρώπινη ύπαρξι στον ουρανό. Η ζωή του μεταβιβάσθηκε με τη θαυματουργική δύναμι του Ιεχωβά στη μήτρα της Μαρίας, κι έτσι ο Υιός του Θεού μπόρεσε να γεννηθή σαν άνθρωπος. (Ιωάν. 1:1-3, 14) Μ’ αυτό τον τρόπο, ο Ιησούς δεν κληρονόμησε την αμαρτωλότητα που είχε παραλύσει όλο το ανθρώπινο γένος μέχρι τότε. Όπως ο Αδάμ, ήταν τέλειος. Σε αντίθεσι με τον Αδάμ, παρέμεινε πιστός. Συνεπώς, ο Ιησούς, ήταν ο μοναδικός άνθρωπος στην ιστορία που δεν αμάρτησε ποτέ. Ο απόστολος Πέτρος είπε : «Όστις αμαρτίαν δεν έκαμεν, ουδέ ευρέθη δόλος εν τω στόματι αυτού.» Ο Παύλος εξήγησε ότι ο Ιησούς ήταν «όσιος, άκακος, αμίαντος, κεχωρισμένος από των αμαρτωλών.»—1 Πέτρ. 2:22· Εβρ. 7:26.

Ο Ιησούς, λοιπόν κατείχε το μοναδικό πράγμα που ισοδυναμούσε σε αξία με μια τέλεια ανθρώπινη ζωή: μια άλλη τέλεια ανθρώπινη ζωή. Όταν πέθανε, ο θάνατός του δεν ήταν ο «μισθός της αμαρτίας.» (Ρωμ. 6:23) Ο Ιησούς δεν άξιζε να πεθάνη. Συνεπώς, στο θάνατό του θυσίασε κάτι που ισοδυναμούσε ακριβώς με την τέλεια ζωή που ο Αδάμ είχε χάσει.—1 Τιμ. 2:6.

Η θυσία του Ιησού είχε ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα από την αμαρτία του Αδάμ. Ο απόστολος Παύλος είπε: «Επειδή καθώς πάντες αποθνήσκουσιν εν τω Αδάμ, ούτω και πάντες θέλουσι ζωοποιηθή εν τω Χριστώ.» (1 Κορ. 15:22) Ο Ιησούς μπόρεσε να χρησιμοποιήση την τέλεια ανθρώπινη ζωή του σαν τίμημα για να εξαγοράση το ανθρώπινο γένος από την αμαρτία. «Όστις έδωκεν εαυτόν δια τας αμαρτίας ημών, δια να ελευθερώση ημάς εκ του παρόντος πονηρού αιώνος κατά το θέλημα του Θεού και Πατρός ημών.»—Γαλ. 1:4.

Απελευθέρωσις από την Αμαρτία

Έτσι, τώρα υπάρχει μια διέξοδος για το ανθρώπινο γένος! Το απολυτρωτικό τίμημα έχει πληρωθή. Μήπως αυτό σημαίνει ότι ο καθένας τώρα θα ελευθερώνεται αυτόματα από τη δουλεία στην αμαρτία και θα αποκαθίσταται σε τελειότητα; Όχι βέβαια. Ο τρόπος με τον οποίο ενεργεί αυτή η προμήθεια εξηγήθηκε από τον ίδιο τον Ιησού, ο οποίος είπε : «Τόσον ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε έδωκε τον Υιόν αυτού τον μονογενή, δια να μη απολεσθή πας ο πιστεύων εις αυτόν, αλλά να έχη ζωήν αιώνιον.» (Ιωάν. 3:16) Ναι, εκείνοι που πιστεύουν στον Ιησού Χριστό, μέσω του οποίου ο Θεός έκανε την προμήθεια για απολύτρωσι, θα απολαύσουν ζωή αιώνια από την οποία είχαν αποκοπή εξ αιτίας της εσκεμμένης παρακοής του Αδάμ.

Ακόμη και τώρα, όσοι αποδέχονται πραγματικά τη θυσία του Ιησού ωφελούνται. Φυσικά, είναι ακόμη ατελείς. Ο καιρός του Θεού για την αποκατάστασι του ανθρώπινου γένους σε κατά γράμμα ανθρώπινη τελειότητα δεν έχει φθάσει ακόμη. Αλλά αν, λόγω ατελείας, αμαρτάνουν, αυτό δεν διασπά ανεπανόρθωτα τη σχέσι τους με τον ουράνιο Πατέρα τους. Ο απόστολος Ιωάννης έγραψε: «Ταύτα σας γράφω δια να μη αμαρτήσητε. Και εάν τις αμαρτήση, έχομεν παράκλητον προς τον Πατέρα, τον Ιησούν Χριστόν τον δίκαιον.» (1 Ιωάν. 2:1, 2) Ναι, αν αμαρτάνωμε λόγω ατελείας, μπορούμε να προσευχώμαστε στον Θεό με βάσι τη θυσία του Ιησού, πεπεισμένοι ότι ο Ιεχωβά θα μας συγχωρήση.—1 Ιωάν. 1:7-9.

Μήπως αυτό σημαίνει, λοιπόν, ότι η αμαρτία δεν έχει πράγματι σημασία πια; Λόγω αυτής της στοργικής προμήθειας, μπορούμε τώρα να διαπράττωμε οποιαδήποτε αμαρτία θέλομε, και να είμαστε βέβαιοι ότι θα συγχωρηθούμε λόγω της θυσίας του Ιησού; Όχι, δεν έχουν έτσι τα πράγματα. Αν θέλωμε να ωφεληθούμε απ’ αυτή την προμήθεια, πρέπει να επιδείξωμε την ίδια στάσι προς την αμαρτία που είχε και ο Ιησούς. Ο Ιησούς ‘αγαπά δικαιοσύνη και μισεί την ανομία,’ κι έτσι πρέπει κι εμείς. (Εβρ. 1:9) Όπως ο Παύλος, πρέπει να ‘δαμάζωμε το σώμα μας και να το δουλαγωγούμε’ για να υπερνικούμε την τάσι προς την αμαρτία. (1 Κορ. 9:27) Αυτό περιλαμβάνει σαφή κατανόησι του τι είναι αμαρτία και αγώνα για ν’ αντισταθούμε σ’ αυτήν. Ο Θεός θα μας βοηθήση σ’ αυτό, και το αποτέλεσμα θα είναι πραγματική μεταμόρφωσις σ’ εμάς σαν άτομο.—Ρωμ. 12:2.

Αν όμως, δεν καταπολεμήσωμε τις αμαρτωλές τάσεις μας, μπορεί τα περαιτέρω λόγια του αποστόλου Παύλου να εφαρμοσθούν σ’ εμάς: «Διότι εάν ημείς αμαρτάνωμεν εκουσίως, αφού ελάβομεν την γνώσιν της αληθείας, δεν απολείπεται πλέον θυσία περί αμαρτιών, αλλά φοβερά τις απεκδοχή κρίσεως.»—Εβρ. 10:26, 27.

Τελικά, εκείνοι που δείχνουν ότι, παρά την ατελή σάρκα, επιθυμούν πραγματικά να ελευθερωθούν από τη δουλεία στην αμαρτία, αποκτούν μια ακόμη πιο θαυμάσια προσδοκία. Τους δίδεται η υπόσχεσις της ευκαιρίας να ζήσουν σε μια νέα τάξι όπου η αμαρτία θα είναι πράγμα του παρελθόντος. Θα εξαλειφθή τελείως από τη δημιουργία του Θεού. Τότε, «δεν θέλουσι κακοποιεί ουδέ φθείρει εν όλω τω αγίω μου όρει· διότι η γη θέλει είσθαι πλήρης της γνώσεως του Κυρίου, καθώς τα ύδατα σκεπάζουσι την θάλασσαν.» (Ησ. 11:9) Ο θεόπνευστος ψαλμωδός μάς υπόσχεται ότι «ο ασεβής [ή ο εκούσιος αμαρτωλός] δεν θέλει υπάρχει.» Αντίθετα, οι πραείς όμως θέλουσι κληρονομήσει την γην· και θέλουσι κατατρυφά εν πολλή ειρήνη.»—Ψαλμ. 37:10, 11.

Όλα τα κακά αποτελέσματα της αμαρτίας—η ασθένεια, ο θάνατος, και η αποξένωσις από τον Θεό—θα είναι πράγματα του παρελθόντος. (Αποκ. 21:3, 4) Αντίθετα, ο σκοπός του Θεού γι’ αυτή τη γη θα εκπληρωθή στο πλήρες.—Ματθ. 6:9, 10.

Ναι, χάρις στη λυτρωτική θυσία του Ιησού, το ευπειθές ανθρώπινο γένος έχει τη θαυμάσια ευκαιρία τελικά ν’ απελευθερωθή από τη δουλεία στην αμαρτία. Συνεπώς, η ενθάρρυνσις του ψαλμωδού είναι πολύ επίκαιρη: «Έκκλινον από του κακού και πράττε το αγαθόν, και θέλεις διαμένει εις τον αιώνα. Διότι ο Κύριος αγαπά κρίσιν, και δεν εγκαταλείπει τους οσίους αυτού· εις τον αιώνα θέλουσι διαφυλαχθή.»—Ψαλμ. 37:27, 28.