Επίσκοποι—Να Είσθε Καλά Παραδείγματα στο «Ποίμνιον»

«Γίνου τύπος των πιστών εις λόγον, εις συναναστροφήν, [διαγωγήν, ΜΝΚ] εις αγάπην, εις πνεύμα, εις πίστιν, εις καθαρότητα.»—1 Τιμ. 4:12

1. Γιατί πρέπει να αναμένωμε από τους Χριστιανούς επισκόπους να δίνουν ένα καλό παράδειγμα;

ΠΟΛΛΑ περιλαμβάνονται στο να υπηρετή κανείς ως επίσκοπος μέσα στη Χριστιανική εκκλησία. Αυτό το γεγονός αναγνωρίζεται από χιλιάδες αφιερωμένους, πνευματικούς άνδρες που είναι επιφορτισμένοι μ’ αυτό το προνόμιο σήμερα. Επειδή όλοι μέσα στην εκκλησία είναι Χριστιανοί αδελφοί και αδελφές, οι διωρισμένοι πρεσβύτεροι γνωρίζουν ότι η ευθύνη τους δεν τους κάνει καλύτερους από τους άλλους λάτρεις του Ιεχωβά. (Ματθ. 23:8-12) Ωστόσο, λόγω των ευθυνών τους και των Γραφικών απαιτήσεων στις οποίες πρέπει να ανταποκριθούν, αναμένονται περισσότερα απ’ αυτούς. Είναι μάλιστα όπως είπε ο Ιησούς: «Εις πάντα δε, εις τον οποίον εδόθη πολύ, πολύ θέλει ζητηθή παρ’ αυτού, και εις όντινα ενεπιστεύθη πολύ, περισσότερον θέλουσιν απαιτήσει παρ’ αυτού.» (Λουκ. 12:48) «Το ποίμνιον» επηρεάζεται πολύ από όσα λέγουν και κάνουν αυτοί οι υποποιμένες. Αναμένεται, λοιπόν, ότι αυτοί οι άνδρες πρέπει να δίνουν ένα καλό παράδειγμα στους άλλους.

2. Με ποιους ιδιαίτερους τρόπους ενεθάρρυνε ο Παύλος τον Τιμόθεο να γίνη ένα παράδειγμα;

² Αυτό το ζήτημα του να είναι καλά παραδείγματα δεν μπορεί να λεχθή ότι τονίζεται υπερβολικά. Είναι ένα από τα άμεσα σημεία συμβουλής που βρίσκονται στην πρώτη επιστολή του Παύλου προς τον επίσκοπο Τιμόθεο. Ο Παύλος δεν θεωρούσε τίποτε σαν δεδομένο, και ήθελε και ο Τιμόθεος να σκέπτεται έτσι. Επειδή ο Τιμόθεος ήταν ακόμη νέος, μερικοί μπορεί να είχαν την τάσι να τον καταφρονούν. Ασφαλώς ο Παύλος αυτό είχε υπ’ όψιν όταν έγραψε: «Μηδείς ας μη καταφρονεί την νεότητα σου, αλλά γίνου τύπος των πιστών εις λόγον, εις συναναστροφήν, [διαγωγήν, ΜΝΚ] εις αγάπην, εις πνεύμα, εις πίστιν, εις καθαρότητα. Έως να έλθω, καταγίνου εις την ανάγνωσιν, εις την προτροπήν, εις την διδασκαλίαν. Μη αμέλει το χάρισμα, το οποίον είναι εν σοι, το οποίον εδόθη εις σε δια προφητείας μετά επιθέσεως των χειρών του πρεσβυτερίου.» (1 Τιμ. 4:12-14) Δεν υπήρχε εύλογη αιτία για να καταφρονούν οι άλλοι τον Τιμόθεο αν αυτός επεδίωκε συνεχώς μια υποδειγματική Χριστιανική πορεία στη ζωή του.

3. Τι πρέπει να εξετάζουν οι επίσκοποι και γιατί;

³ Όπως ο Τιμόθεος, έτσι και οι επίσκοποι μεταξύ του λαού του Ιεχωβά σήμερα πρέπει να εξετάζουν το υπόδειγμα της ζωής τους. Μολονότι η εξέτασίς μας σχετίζεται ιδιαίτερα με τους επισκόπους, τους διακονικούς υπηρέτες και εκείνους που επιδιώκουν μεγαλύτερες εκκλησιαστικές ευθύνες, όλοι οι Χριστιανοί πρέπει προσεκτικά να εξετάσουν τι περιλαμβάνεται στο να υπηρετούν ως παραδείγματα στο «ποίμνιον.» (2 Κορ. 13:5) Αλλά τώρα ρωτούμε: «Πρεσβύτεροι, δίνετε πραγματικά ένα καλό παράδειγμα;» Οι ομόπιστοί σας αποβλέπουν σ’ εσάς ενώ συγχρόνως έχουν υπ’ όψιν τα λόγια που αναγράφονται στο εδάφιο Εβραίους 13:7: «Ενθυμείσθε τους προεστώτας σας, οίτινες ελάλησαν προς εσάς τον λόγον του Θεού, των οποίων μιμείσθε την πίστιν.» Πρεσβύτεροι, οι Χριστιανικοί σας σύντροφοι θέλουν να αποδειχθούν πιστοί στον Ιεχωβά. Για να γίνη αυτό, είναι ανάγκη όχι μόνο να έχουν Γραφικά βασισμένες συμβουλές και λέξεις παρηγορίας, αλλά και το ενθαρρυντικό σας παράδειγμα. Μιμούνται την πίστι σας καθώς παρατηρούν την ορθή διαγωγή σας και την έκβασι προς την οποίαν αυτή οδηγεί.

4. (α) Πώς τα εδάφια 1 Τιμόθεον 3:1 και Ματθαίος 20:26, 27 τονίζουν τι σημαίνει να υπηρετούμε ως Χριστιανοί επίσκοποι; (β) Η εκπλήρωσις των ευθυνών ενός πρεσβυτέρου, τι απαιτεί απ’ αυτόν; (γ) Σύμφωνα με τα εδάφια 1 Θεσσαλονικείς 5:12, 13, ποιους πρέπει να σέβωνται οι αδελφοί και πώς πρέπει να το δείχνουν αυτό;

⁴ Αυτό δεν σημαίνει ότι, σεις, ως διωρισμένος πρεσβύτερος, είσθε απαραίτητος. Όχι διόλου. Αλλά έχετε ένα «καλό έργο», υπηρετώντας τους πνευματικούς αδελφούς και αδελφές σας. (1 Τιμ. 3:1) Η θέσις σας δεν είναι θέσις κάποιας δήθεν «σπουδαιότητος» που προκύπτει από τις προσπάθειές σας. (Ματθ. 20:26, 27) Ναι, έχετε πρόσθετα προνόμια και ευθύνες. Αλλά η κατάλληλη εκπλήρωσις αυτών απαιτεί να δουλεύετε ταπεινά τον Ιεχωβά, τον Ιησού Χριστό και τους ομοπίστους σας. (Ρωμ. 12:11· Γαλ. 5:13· Κολ. 3:23, 24) Πραγματικά, πρέπει να εργάζεσθε σκληρά, να προΐστασθε, να νουθετήτε και να κάνετε και άλλα πράγματα προς όφελος των αδελφών σας στην πίστιν. Αυτοί αναγνωρίζουν ότι έχετε ένα διορισμό· αλλά το σκληρό έργο που κάνετε, μαζί με το παράδειγμά σας, είναι εκείνο που τους υποκινεί να ανταποκρίνωνται υποστηρίζοντας τις προσπάθειές σας. Αυτή η άποψις είναι κατάλληλη και σύμφωνη με τα λόγια του αποστόλου Παύλου: «Σας παρακαλούμεν δε, αδελφοί, να γνωρίζητε τους όσοι κοπιάζουσι μεταξύ σας και είναι προεστώτες σας εν Κυρίω και σας νουθετούσι, και να τιμάτε αυτούς εν αγάπη υπερεκπερισσού δια το έργον αυτών.»—1 Θεσ. 5:12, 13.

Ένα Καλό Παράδειγμα «εις Λόγον»

5. Σε ποιες διαφορετικές περιστάσεις πρέπει οι επίσκοποι να αποτελούν ένα καλό παράδειγμα «εις λόγον,» και γιατί αυτό είναι αναγκαίο;

⁵ Δεν υπάρχει αμφιβολία για την ανάγκη να είναι οι επίσκοποι ένα καλό παράδειγμα «εις λόγον.» Αυτό ασφαλώς είναι κάτι που πρέπει να συμβαίνη και μέσα στα σπίτια τους. Επίσης, πρέπει να είναι έκδηλο όταν μιλούν σε μεμονωμένα μέλη της εκκλησίας ή από το βήμα, καθώς και όταν δίνουν μαρτυρία από σπίτι σε σπίτι στην κοινότητα. Τα σχόλια ενός πρεσβυτέρου μπορεί να επηρεάσουν τους άλλους περισσότερο απ’ όσο εκείνος αντιλαμβάνεται. Οτιδήποτε λοιπόν λέγει αυτός πρέπει πάντοτε να βασίζεται ή να διέπεται από τις αρχές του Λόγου του Θεού.

6. Γιατί οι πρεσβύτεροι πρέπει να φυλάγονται από κακές σκέψεις και να ομιλούν τα «καλά»;

⁶ Για να είναι εποικοδομητικός ο λόγος, η καρδιά πρέπει να είναι γεμάτη με καλά πράγματα από το Λόγο του Θεού. Τότε το στόμα θα λαλή «καλά,» κάνοντας δηλώσεις που είναι πνευματικά κατάλληλες και εποικοδομητικές. (Ματθ. 12:34) Ένας επίσκοπος πρέπει να προσέχη να μην αφήνη εσφαλμένες σκέψεις ή ιδέες να ριζώνουν στη διάνοια ή στην καρδιά του, διότι αυτό τελικά θα εκδηλωθή και στην ομιλία του και θα είναι επιβλαβές στους άλλους. Η Αγία Γραφή, τονίζοντας τι πρέπει να αποφεύγεται καθώς και το είδος των λόγων που πρέπει να ακούωνται, συμβουλεύει τα εξής: «Μηδείς λόγος σαπρός ας μη εξέρχηται εκ του στόματός σας, αλλ’ όστις είναι καλός προς οικοδομήν της χρείας, δια να δώση χάριν εις τους ακούοντας.»—Εφεσ. 4:29.

7. Γιατί οι Χριστιανοί επίσκοποι δεν πρέπει να διαδίδουν αυστηρά προσωπικές γνώμες ή ιδέες;

⁷ Οι Χριστιανοί υποποιμένες, για να αποτελούν παράδειγμα σε λόγο, δεν πρέπει να φρονούν «υπέρ ό,τι είναι γεγραμμένον.» (1 Κορ. 4:6) Είτε πρόκειται για δογματικά ζητήματα, ζητήματα ηθικής ή Χριστιανικής οργανώσεως, ένας επίσκοπος πρέπει να ‘κηρύττη τον λόγον.’ (2 Τιμ. 4:2) Το να εισαγάγη αυστηρώς προσωπικές γνώμες ή να διαδώση ιδέες αντίθετες στη διδασκαλία που λαμβάνεται μέσω του ‘πιστού και φρονίμου δούλου,’ αυτό θα προξενήση σύγχυσι. Αντί να προβαίνη αλαζονικά σε μια πορεία που θα μπορούσε να οδηγήση σε ανεντιμότητα, γιατί να μην προσμένη τον Ιεχωβά και την οργάνωσί του; (Παρ. 11:2) Ίσως να υπάρξη περαιτέρω εξήγησις ή διευκρίνισις του θέματος αργότερα. Ή, ο επίσκοπος, με προσευχή και επιμελή μελέτη του Λόγου του Θεού και με τη βοήθεια των εκδόσεων της Σκοπιάς, μπορεί να διαπιστώση ότι έσφαλε και θα χαρή που δεν κοινοποίησε τις εσφαλμένες απόψεις του.

8. (α) Γιατί πρέπει να αποφεύγουν τις λογομαχίες και την ανάμιξι σε φιλονεικίες; (2 Τιμ. 2:14-19) (β) Αν ένα άτομο κάνη κάποιο ερώτημα και χρειάζεται πνευματική βοήθεια, πώς πρέπει να δοθή αυτή η βοήθεια;

⁸ Ο Παύλος είπε στον Τιμόθεο να τονίση στους άλλους «να μη λογομαχώσι, το οποίον δεν είναι εις ουδέν χρήσιμον, αλλά φέρει καταστροφήν των ακουόντων.» Κατόπιν ο απόστολος αναφέρθηκε στις βλαβερές επιδράσεις των δηλώσεων που γίνονται από ανθρώπους που παρεξέκλιναν από την αλήθεια. Δεν κερδίζει κανείς τίποτε και πιθανώς χάνει πολλά πνευματικώς με λογομαχίες ή αναμίξεις σε φιλονεικίες με κείνους που απορρίπτουν την υγιαίνουσα διδασκαλία. (2 Τιμ. 2:14-19· Τίτον 1:7-9) Αυτό δεν σημαίνει ότι ένα άτομο δεν μπορεί ειλικρινά να κάνη κάποιο ερώτημα πάνω σ’ ένα θέμα που δεν καταλαβαίνει. Εν τούτοις, το να επιμένη σε κάποια άποψι, μπορεί να προξενήση ενόχλησι χωρίς λόγο. Φυσικά, αν μερικά άτομα έχουν ανάγκη πνευματικής βοηθείας, υπάρχει ένας κατάλληλος τρόπος διδασκαλίας, και αυτός γίνεται «μετά πραότητος.»—2 Τιμ. 2:23-26.

9. Τι απαιτείται από τους επισκόπους για να διδάσκουν αποτελεσματικά;

⁹ Οι επίσκοποι πρέπει να «κοπιάζουσιν εις λόγον και διδασκαλίαν,» όχι μόνο για να πλησιάσουν τους έξω με την αλήθεια αλλά και στην πνευματική εποικοδόμησι της εκκλησίας. (1 Τιμ. 5:17) Απαιτείται χρόνος και κόπος για να προετοιμάσουν Γραφικές ομιλίες και μέρη του προγράμματος των συναθροίσεων που είναι πνευματικώς αναψυκτικά, εκπαιδευτικά και πρακτικά. Με την τακτική μελέτη των Γραφών και τη χρησιμοποίησι των εκδόσεων της Εταιρίας Σκοπιά, των σχεδίων ομιλιών και άλλης ύλης που προέρχεται από τον ‘πιστό και φρόνιμο δούλο,’ οι ομιλητές και οι διδάσκαλοι μπορούν να αποδώσουν υγιαίνουσα διδασκαλία. Και με το να γίνωνται παραδείγματα σε λόγο, οι επίσκοποι δείχνουν ότι επιδίδονται σ’ αυτά με τον ορθό τρόπο.

Διατηρώντας Πάντοτε ‘Καλή Διαγωγή’

10, 11. (α) Ποια σχέσις υπάρχει μεταξύ της διαγωγής και της ουράνιας σοφίας; (β) Τι συμβαίνει όταν εκδηλώνεται η ουράνια σοφία, σε σύγκρισι με καταστάσεις όπου γίνονται φανερά ανευλαβή χαρακτηριστικά;

¹⁰ Οι επίσκοποι των εκκλησιών πρέπει να αποτελούν παράδειγμα και «εις διαγωγήν.» Για να επιτύχουν να επιδεικνύουν συνεχώς καλή διαγωγή, έχουν ανάγκη της ουράνιας σοφίας και κατανοήσεως. Ο μαθητής Ιάκωβος τονίζει αυτό το σημείο, λέγοντας: «Τις είναι μεταξύ σας σοφός και επιστήμων; ας δείξη εκ της καλής διαγωγής τα έργα εαυτού εν πραότητι σοφίας. Εάν όμως έχητε εν τη καρδία υμών φθόνον πικρόν και φιλονεικίαν, μη κατακαυχάσθε και ψεύδεσθε κατά της αληθείας. Η σοφία αύτη δεν είναι άνωθεν καταβαίνουσα, αλλ’ είναι επίγειος, ζωώδης, δαιμονιώδης. Διότι όπου είναι φθόνος και φιλονεικία, εκεί ακαταστασία και παν αχρείον πράγμα.»—Ιακ. 3:13-16· 1 Πέτρ. 2:12.

¹¹ Οι σχέσεις με τους συμπρεσβυτέρους καθώς και με τα άλλα μέλη της εκκλησίας ενισχύονται από την καλή διαγωγή που αντανακλά την ουράνια σοφία. (Ιακ. 3:17, 18) Εξ άλλου, η εριστικότης, η ζηλοτυπία, ο κομπασμός και άλλα κοσμικά, ζωώδη και δαιμονικά χαρακτηριστικά και πράξεις, καταστρέφουν αυτές τις σχέσεις. Αυτά τα κακά χαρακτηριστικά δεν έχουν καμμιά θέσι μέσα στις τάξεις του λαού του Θεού. Το να ενεργούμε μ’ ένα εγωκεντρικό τρόπο σημαίνει διάψευσι οποιασδήποτε ομολογίας περί Χριστοειδούς αγάπης. Γι’ αυτό, η καλή διαγωγή απαιτεί να «μην πράττωμε μηδέν εξ αντιζηλίας η κενοδοξίας, αλλ’ εν ταπεινοφροσύνη θεωρούντες αλλήλους υπερέχοντας εαυτών.» (Φιλιπ. 2:3) Αυτή η διαγωγή είναι αληθινά υποδειγματική διότι αντανακλά την διανοητική στάσι που εκδήλωσε ο Χριστός Ιησούς.—Φιλιπ. 2:5-8.

12. (α) Πώς πρέπει να θεωρούνται και να τυγχάνουν μεταχειρίσεως οι γυναίκες μέσα στην εκκλησία; (β) Τι απαιτείται από τους επισκόπους να κάνουν σε περιπτώσεις παραβάσεως των ηθικών κανόνων του Θεού; (γ) Σχετικά με δικαστικές υποθέσεις, τι ευθύνη εναποθέτει η εχεμύθεια στους πρεσβυτέρους;

¹² Οι επίσκοποι και οι άλλοι υπεύθυνοι αδελφοί για να αποτελούν ένα καλό παράδειγμα πρέπει πάντοτε να συμπεριφέρωνται με σωφροσύνη προς το αντίθετο φύλο. Πρέπει να συμπεριφέρωνται εις «τας πρεσβυτέρας ως μητέρας, τας νεωτέρας ως αδελφάς μετά πάσης καθαρότητος.» (1 Τιμ. 5:1, 2) Χρειάζεται συνεχής επαγρύπνησις για να προφυλάσσωνται από χαλάρωσι ως προς την προσκόλλησι στους υψηλούς ηθικούς κανόνες του Θεού. Αν υπάρχη σαφής απόδειξις ότι μερικοί προσπαθούν να διαφθείρουν τους άλλους ηθικώς, οι επίσκοποι πρέπει να αναλάβουν αμέσως δράσι για να διατηρήσουν την οργάνωσι καθαρή, γνωρίζοντας ότι ο Ιεχωβά «είναι εκδικητής δια πάντα ταύτα.» (1 Θεσ. 4:3-8) Ταυτόχρονα, οι διωρισμένοι υποποιμένες πρέπει να απέχουν από ελεύθερες συζητήσεις για δικαστικές υποθέσεις που περιλαμβάνουν εκείνους που έχουν παραβή τις δίκαιες αρχές του Θεού. Πρέπει να τηρήται εχεμύθεια. Η εκκλησία αναμένεται να έχη πλήρη εμπιστοσύνη μόνο στους πρεσβυτέρους που ασκούν κατάλληλη επίβλεψι και των οποίων η προσωπική διαγωγή είναι πάντοτε ανεπίληπτη.

Υποδειγματικοί «εις Αγάπην»

13. Ποιο πνεύμα είναι αναγκαίο αν οι επίσκοποι πρόκειται να επιτύχουν να δώσουν ένα καλό παράδειγμα, και γιατί;

¹³ Οι επίσκοποι δεν μπορούν να επιτύχουν αληθινά να γίνουν «τύπος των πιστών» αν δεν εκδηλώνουν το πνεύμα της αγάπης. Ο Παύλος, αφού υπενθυμίζει στον Τιμόθεο να ‘αναζωπυρή το χάρισμα του Θεού που ήταν μέσα του,’ είπε: «Διότι δεν έδωκεν εις ημάς ο Θεός πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως και αγάπης και σωφρονισμού.» (2 Τιμ. 1:6, 7) Γνωρίζομε τα ωφέλιμα αποτελέσματα που έχομε στη ζωή μας λόγω του ότι ο Θεός εκδηλώνει την ιδιότητα της αγάπης προς εμάς. Όταν οι επίσκοποι είναι καλά παραδείγματα στο να εκδηλώνουν τον πνευματικό καρπό της αγάπης, αυτό, περισσότερο από κάθε άλλο πράγμα, δείχνει πώς αισθάνονται αυτοί για τους συλλάτρεις τους του Ιεχωβά. Η αγάπη έχει μια ελκυστική δύναμι που μας υποκινεί να επιζητούμε τις συμβουλές και την υποβοήθησι των στοργικών υποποιμένων. Εκτιμούμε τη θέρμη του ενδιαφέροντός τους και τη ζωηρή τους επιθυμία να μάς βοηθήσουν να κάνωμε πνευματική πρόοδο.

14. Τι ευκαιρίες έχουν οι έγγαμοι επίσκοποι να δείξουν ότι ‘αγαπούν τας γυναίκας των ως τα εαυτών σώματα,’ και αυτό δίνει τη δύναμι στις γυναίκες τους να κάνουν τι;

¹⁴ Οι επίσκοποι, για να συνεχίσουν το έργο τους ως πνευματικοί άνδρες, ‘προσπαθούν να κάνουν όλα τα έργα των εν αγάπη.’ (1 Κορ. 16:13, 14) Αν είναι έγγαμοι, πρέπει «να αγαπώσι τας εαυτών γυναίκας ως τα εαυτών σώματα,» τα οποία τρέφουν και περιθάλπουν. (Εφεσ. 5:28, 29) Οι επίσκοποι κατανοούν πόση καθημερινή φροντίδα απαιτεί το σώμα τους. Έτσι, λοιπόν, και οι γυναίκες τους, έχουν ανάγκη προσοχής και τακτικής πνευματικής φροντίδος που θα τις καταστήση ικανές να εκπληρώσουν τους βοηθητικούς συζυγικούς τους ρόλους «καθώς πρέπει εν Κυρίω.» (Κολ. 3:18, 19) Η εξέτασις του εδαφίου της ημέρας από το Βιβλίο του Έτους των Μαρτύρων του Ιεχωβά, η ανασκόπησις της ύλης των εκδόσεων της Εταιρίας, η προετοιμασία για τις Χριστιανικές συναθροίσεις και η φροντίδα για ευκαιρίες να προσεύχωνται μαζί—όλα αυτά αποτελούν εκδηλώσεις αυτής της αγάπης. Επίσης, ανάλογα με την ευκαιρία, οι πρεσβύτεροι πρέπει να βοηθούν τις συζύγους τους και με άλλους τρόπους. Αυτό και η κατάλληλη ανατροφή των τέκνων που μπορεί να έχη το ζεύγος θα αποτελούν απόδειξι ότι ο άνδρας προΐσταται καλά στον οίκο του και έτσι ανταποκρίνεται σε μια από τις Γραφικές απαιτήσεις για τους επισκόπους.—1 Τιμ. 3:4, 5· 5:8.

15. Πώς μπορεί ένας επίσκοπος να δείξη ότι μπορεί να «επιμεληθή την εκκλησίαν του Θεού» και ότι έχει αγάπη;

¹⁵ Πραγματικά, ο επίσκοπος που διατηρεί μια καλή οικογενειακή τάξι, δείχνει ότι μπορεί να «επιμεληθή την εκκλησίαν του Θεού.» (1 Τιμ. 3:5) Σε εκπλήρωσι των εκκλησιαστικών ευθυνών, ο πρεσβύτερος δείχνει ζωηρό προσωπικό ενδιαφέρον γι’ αυτούς που σχετίζονται μαζί του στην πίστι. (Γαλ. 6:9, 10) Οι επίσκοποι προετοιμάζουν και διεξάγουν τις εκκλησιαστικές συναθροίσεις, επισκέπτονται τους ασθενείς και άλλους που έχουν ανάγκη, και συμμετέχουν τακτικά στη δημόσια διακήρυξι του «ευαγγελίου.» Όλα αυτά αποτελούν παράδειγμα αγάπης προς τον Θεό, προς τα «πρόβατα» που ανετέθησαν στη φροντίδα τους και προς εκείνους στους οποίους αυτοί οι πρεσβύτεροι κηρύττουν το άγγελμα της Βασιλείας.

16. Τι υποκίνησε τον Παύλο να ενεργήση για τα καλύτερα συμφέροντα της εκκλησίας της Κορίνθου, και παρατηρείται η ίδια στάσις μεταξύ των σημερινών Χριστιανών επισκόπων;

¹⁶ Υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες οι επίσκοποι κρίνουν αναγκαίο να δώσουν άμεση συμβουλή ή να αναλάβουν πειθαρχική ενέργεια. Η επιθυμία τους είναι να βοηθήσουν τα άτομα και να προστατεύσουν την εκκλησία. Σ’ αυτό οι πρεσβύτεροι μιμούνται τον απόστολο Παύλο. Ο απόστολος, υποκινούμενος από αγάπη, ενήργησε για τα καλύτερα συμφέροντα της εκκλησίας της Κορίνθου, μολονότι αυτό του ήταν πολύ οδυνηρό. Έγραψε: «Εκ πολλής θλίψεως και στενοχωρίας καρδίας έγραψα προς εσάς μετά πολλών δακρύων, ουχί δια να λυπηθήτε, αλλά δια να γνωρίσητε την αγάπην, ην έχω περισσοτέρως εις εσάς.» (2 Κορ. 2:4) Μολονότι μερικά άτομα της εκκλησίας εκείνης δεν εκτιμούσαν πλήρως τις αδιάκοπες και ανιδιοτελείς προσπάθειες του Παύλου, αυτός ήταν πρόθυμος να δαπανηθή ακόμη περισσότερο προς όφελός τους, διότι είπε : «Εγώ δε με άκραν χαράν θέλω δαπανήσει και όλως δαπανηθή υπέρ των ψυχών σας, αν και ενώ σας αγαπώ περισσότερον, αγαπώμαι ολιγώτερον.» (2 Κορ. 12:15) Όπως ο Παύλος, πολλοί επίσκοποι, δαπανώνται με όλη την καρδιά τους. Το κάνουν αυτό από αγάπη για τους αδελφούς τους, δίνοντας έτσι ένα αξιέπαινο παράδειγμα.

17. Τα καλά παραδείγματα πολλών επισκόπων ποια επίδρασι είχαν στην οργάνωσι του λαού του Θεού, και προμήθευσαν τη βάσι για ποια αισθήματα από μέρος των πιστών υποποιμένων;

¹⁷ Μπορούμε να αναφέρωμε πολλούς επισκόπους οι οποίοι επί χρόνια δαπανήθηκαν κυριολεκτικά υπηρετώντας τον Ιεχωβά και φροντίζοντας για τις ανάγκες των πνευματικών αδελφών τους. Το παράδειγμα που έδωσαν αυτοί οι επίσκοποι προήγαγε το πνεύμα της αγάπης σε όλη την οργάνωσι του λαού του Θεού. Η εμπιστοσύνη μας ενισχύθηκε από αυτά τα παραδείγματα ποιμάνσεως ‘του ποιμνίου’ στη διάρκεια των δύσκολων αυτών ημερών. Αυτοί οι υποποιμένες, έχοντας αληθινή αγάπη και ενδιαφέρον για «το ποίμνιον,» έχουν λόγους να εκφράζωνται όπως ο Παύλος, ο οποίος έγραψε: «Εσάς δε ο Κύριος να αυξήση και να περισσεύση εις την αγάπην προς αλλήλους και προς πάντας, καθώς και ημείς περισσεύομεν προς εσάς, δια να στηρίξη τας καρδίας σας αμέμπτους εις την αγιωσύνην έμπροσθεν του Θεού και Πατρός ημών εν τη παρουσία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού μετά πάντων των αγίων αυτού.»—1 Θεσ. 3:12, 13.

Η Εκδήλωσις Πίστεως Ενισχύει τους Ομοπίστους

18. Τι έργα πρέπει να μπορούν να υποδείξουν οι επίσκοποι σε ένδειξι του ότι έχουν γνήσια πίστι;

¹⁸ Παρά τις έντονες θρησκευτικές ομολογίες πολλών σήμερα, «η πίστις δεν υπάρχει εις πάντας.» (2 Θεσ. 3:2) Πρέπει, εν τούτοις, να είναι απόκτημά μας, αν πρόκειται να ευαρεστήσωμε τον Θεό. (Εβρ. 11:6) Και εδώ, επίσης, οι Χριστιανοί επίσκοποι πρέπει να είναι παράδειγμα σε όλους—«εις πίστιν.» Επί πλέον, πρέπει να έχουν πράξεις ή έργα για να αποδείξουν την ύπαρξι γνήσιας πίστεως από μέρους τους. (Ιακ. 2:14-26) Μεταξύ άλλων, αυτά τα έργα περιλαμβάνουν πράξεις όπως η παρηγορία των ασθενών ομοπίστων, η βοήθεια αυτών που έχουν ανάγκη μεταξύ τους, και η τακτική συμμετοχή στη διακήρυξι ‘του ευαγγελίου της βασιλείας.’—Ματθ. 24:14· παράβαλε με Ματθαίο 25:34-40.

19. Γιατί η πίστις είναι ζωτική, και τι ενισχύει πολλούς να κάνουν;

¹⁹ Είναι σημαντικό το ότι ο Παύλος κατ’ επανάληψιν τόνισε το σημείο ότι ο «δίκαιος θέλει ζήσει εκ πίστεως.» (Ρωμ. 1:17· Γαλ. 3:11· Εβρ. 10:38) Η πίστις όχι μόνο μας παρέχει μια όρασι του τι υπάρχει εμπρός μας, αλλά και μας υποκινεί να ενεργούμε. Παραδείγματος χάρι, απαιτείται πίστις για να εγγραφή κανείς ως βοηθητικός ή τακτικός σκαπανεύς και κατόπιν να υπηρετή ως ολοχρόνιος κήρυκας του ‘ευαγγελίου.’ (Μάρκ. 13:10) Παρά τις οικογενειακές ευθύνες και τα άλλα καθήκοντα, πολλοί επίσκοποι και διακονικοί υπηρέτες φροντίζουν να μετέχουν σ’ αυτή τη δράσι. Πολλοί ρυθμίζουν την κοσμική τους εργασία και άλλες υποθέσεις έτσι ώστε να δίνουν περισσότερη προσοχή στις εκκλησιαστικές ευθύνες. Γνήσια πίστις απαιτείται επίσης όταν λαμβάνη κανείς άμεσο μέρος στην κήρυξι του ‘ευαγγελίου,’ στην εκπλήρωσι διορισμών, σε Χριστιανικές συνελεύσεις, στην ανέγερσι Αιθουσών Βασιλείας ή στην ενασχόλησι σε διάφορες θεοκρατικές ενέργειες από μέρα σε μέρα. Πραγματικά, χρειάζεται πίστις για τους επισκόπους και για όλους όσοι ανήκουν στο λαό του Ιεχωβά να πιστεύουν, να ζουν, να εργάζωνται και να επιδίδωνται στη λατρεία τους σύμφωνα με το Λόγο του Θεού.

20. (α) Τι ρόλο παίζει η πίστις στη λήψι μιας σταθερής στάσεως κατά του Διαβόλου; (β) Πώς μπορούν οι πρεσβύτεροι ιδιαίτερα να βοηθήσουν ομοπίστους να υπερνικήσουν δοκιμασίες της πίστεως τους;

²⁰ Πίστις επίσης χρειάζεται για να υπομείνωμε δυσχέρειες και να υπερνικήσωμε δοκιμασίες πίστεως. Ο Πέτρος, αφού προέτρεψε τους πρεσβυτέρους να γίνουν παραδείγματα για «το ποίμνιον,» έδωσε την εξής προειδοποίησι: «Εγκρατεύθητε, αγρυπνήσατε· διότι ο αντίδικός σας διάβολος ως λέων ωρυόμενος περιέρχεται ζητών τίνα να καταπίη· εις τον οποίον αντιστάθητε μένοντες στερεοί εις την πίστιν, εξεύροντες ότι τα αυτά παθήματα γίνονται εις τους αδελφούς σας τους εν τω κόσμω.» (1 Πέτρ. 5:8, 9) Οι επίσκοποι πρέπει να είναι πάντοτε άγρυπνοι ως προς την τακτική του Διαβόλου και τις μεθοδείες που χρησιμοποιεί για να παρεκτρέψη, να παγιδεύση ή και να καταβροχθίση τους δούλους του Θεού. Ποτέ δεν πρέπει οι Χριστιανοί να αφήνουν τον εαυτό τους να καθησυχάζη μακαρίως σε κάθε κατάστασι που αντιμετωπίζουν και οι διωρισμένοι υποποιμένες ‘του ποιμνίου’ πρέπει να είναι ιδιαίτερα άγρυπνοι. Η πείρα δείχνει ότι σε πολλές χώρες, όταν επέρχωνται δυσχέρειες και δοκιμασίες στους Μάρτυρες του Ιεχωβά, οι επίσκοποι είναι στην πρώτη γραμμή της μάχης. Με εμπιστοσύνη στον Θεό, αυτοί οι πρεσβύτεροι συνεχώς υποβοηθούν τους ομοπίστους τους με διάφορους τρόπους, αντιστεκόμενοι στον Αντίδικο, προσευχόμενοι ένθερμα, και χρησιμοποιώντας τη μεγάλη ασπίδα της πίστεως και την υπόλοιπη πνευματική πανοπλία.—Εφεσ. 6:10-18.

21. Για να είναι παραδείγματα σε πίστι οι ίδιοι οι επίσκοποι, τι βοηθούν «το ποίμνιον» να κάνη ως προς την πίστι και την ελπίδα;

²¹ Οι επίσκοποι πρέπει να βοηθούν «το ποίμνιον» να βαδίζη δια πίστεως και να χαίρη στην προκείμενη ελπίδα. Δεν μπορούμε να ιδούμε τον Ιεχωβά Θεό και τον Υιό του στο ουράνιο βασίλειο, επειδή αυτοί είναι αόρατοι. Εν τούτοις, οι σχέσεις τους μαζί μας είναι πραγματικές. (Εβρ. 11:27) Αυτά που λαμβάνουν χώρα ως αποτέλεσμα της ηγεσίας τους, είναι σε εκπλήρωσι εκείνων που προελέχθησαν στην Αγία Γραφή. Οι επίσκοποι πρέπει πρόθυμα να βοηθούν τους πνευματικούς αδελφούς και αδελφές τους να κατανοηθούν αυτό το γεγονός και να δουν ότι μέλη του ‘πολλού όχλου’ συνάγονται σε σημαντικούς αριθμούς. Η ευλογία του Ιεχωβά είναι στο έργο που γίνεται. (Ησ. 60:22· Αποκ. 7:9) Δοκιμάζομε την πνευματική ασφάλεια που αυτός έχει υποσχεθή. (Ψαλμ. 91:1, 2) Οι καρποί του αγίου πνεύματος του Ιεχωβά, περιλαμβανομένης και της πίστεως, αφθονούν μεταξύ του λαού του Θεού σήμερα. (Γαλ. 5:22, 23· παράβαλε με Ρωμαίους 1:8.) Τα μάτια της πίστεώς σας βλέπουν την επικείμενη εκτέλεσι των κρίσεων του Ιεχωβά. (Αποκ. 11:16-18· 16:14, 16) Πέρα από τη ‘μεγάλη θλίψι,’ μια νέα τάξις πρόκειται να αρχίση και η γη θα φθάση σε μια παραδεισιακή κατάστασι. (Ματθ. 24:21· Λουκ. 23:43· 2 Πέτρ. 3:11-13) Πρόκειται να γίνη ανάστασις. (Ιωάν. 5:28, 29· Πράξ. 24:15) Η ανθρώπινη οικογένεια θα αποκατασταθή σε ειρηνικές σχέσεις με τον Θεό, και αιώνια ζωή θα είναι η μερίδα εκείνων που θα αποδειχθούν ευπειθείς στη διάρκεια της τελικής δοκιμασίας. (Αποκ. 20:7-10) Αλλά καθώς αποβλέπομε στο μέλλον, ευχαριστούμε τις δεκάδες χιλιάδων επισκόπους που υπηρετούν τώρα ως παραδείγματα «εις πίστιν,» τους πιστούς υποποιμένες που κάνουν τόσο πολλά για να βοηθήσουν «το ποίμνιον» να χαίρεται στην προκείμενη ελπίδα.—Ρωμ. 12:12.

«Εις Καθαρότητα»—Άξια Παραδείγματα

22. (α) Πώς μπορεί ο στοχασμός πάνω στα εδάφια Φιλιππησίους 4:8 και Ιακώβου 3:17 να βοηθήση τους επισκόπους να είναι παραδείγματα σε καθαρότητα; (β) Για να συστήσουν οι επίσκοποι αδελφούς για ευθύνη μέσα στην εκκλησία, πώς πρέπει να προσπαθούν να μένουν καθαροί;

²² Τελικά, οι επίσκοποι προτρέπονται να γίνουν «τύπος των πιστών . . . εις καθαρότητα.» Αυτό σημαίνει περισσότερα από καθαρότητα διανοίας και ηθικής διαγωγής. Προφανώς, αυτοί πρέπει να προσέχουν ώστε τα όσα διανοούνται να είναι καθαρά. (Φιλιπ. 4:8· Ιακ. 3:17) Αλλά, για να παραμένουν καθαροί, οι επίσκοποι πρέπει επίσης να ασκούν καλή κρίσι όταν εξετάζουν αδελφούς για ευθύνες μέσα στην εκκλησία. Τα προσόντα τους πρέπει να σταθμίζωνται προσεκτικά στο φως των Γραφικών απαιτήσεων. Ποτέ δεν πρέπει να δείχνουν ευνοιοκρατία σε προσωπικούς φίλους ή συγγενείς. Αν υπάρχουν αμφιβολίες για την ηθική διαγωγή ενός ατόμου, αφήστε το χρόνο και τα γεγονότα να άρουν αυτές τις αμφιβολίες. Αυτό θα είναι σε αρμονία με τη συνετή συμβουλή που βρίσκεται στο εδάφιο 1 Τιμόθεον 5:22: «Μη επίθετε χείρας ταχέως εις μηδένα, μηδέ γίνου κοινωνός αλλοτρίων αμαρτιών· φύλαττε σεαυτόν καθαρόν.»

23. Τι θα βοηθήση τους επισκόπους να φυλαχθούν καθαροί στο χειρισμό δικαστικών υποθέσεων;

²³ Οι επίσκοποι επίσης αποφεύγουν τη συμμετοχή σε αμαρτήματα άλλων, με το να χειρίζωνται κατάλληλα τις δικαστικές υποθέσεις. Όταν εξετάζουν υποθέσεις αδικοπραγίας, οι πρεσβύτεροι πρέπει να είναι σπλαγχνικοί όταν οι περιστάσεις απαιτούν έλεος, αλλά δεν πρέπει να συγχωρούν ούτε να έχουν επιπόλαιη άποψι για την αμαρτία. (Παρ. 28:13· Ιακ. 2:13· παράβαλε με Ιούδα 3-15, 22, 23.) Οι διωρισμένοι πρεσβύτεροι πρέπει να φροντίζουν να μην παρασύρωνται από μεροληψία, αισθήματα ή συναισθηματισμό όταν ακούουν τα όσα λέγουν οι αδικοπραγούντες ή καταθέτουν οι άλλοι. Αφήνοντας τις Βιβλικές αρχές να διέπουν τις αποφάσεις που λαμβάνουν σ’ αυτές τις περιπτώσεις, θα διαφυλάξουν τους εαυτούς τους καθαρούς.

24. Τι θα καταστήση δυνατόν για τους επισκόπους να εκφράζωνται όπως ο Παύλος στο εδάφιο 1 Κορινθίους 11:1;

²⁴ Όλοι οι πιστοί Χριστιανοί επίσκοποι, με το να γίνωνται παραδείγματα με τους προλεχθέντες τρόπους, μπορούν με αγαθή συνείδησι να λέγουν όπως και ο Παύλος: «Μιμηταί μου γίνεσθε, καθώς και εγώ του Χριστού.» (1 Κορ. 11:1) Ο απόστολος, αν και εγνώριζε τις προσωπικές του αδυναμίες, μπορούσε να λέγη με πεποίθησι ότι ακολουθούσε τον Χριστό. Το ίδιο ισχύει και για τους σημερινούς επισκόπους που προσπαθούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του Θεού.

Η Εκκλησία Ενθαρρύνεται να Λαλή το Λόγο με Παρρησία

25. Το να μιμούμεθα το καλό παράδειγμα που δίδεται από Χριστιανούς επισκόπους, τι αποτελέσματα μπορεί να παραγάγη μέσα στην εκκλησία λόγω των ευλογιών του Θεού;

²⁵ Τι αποτελέσματα μπορούμε να αναμένωμε ακολουθώντας το παράδειγμα που δίνουν οι πιστοί υποποιμένες ‘του ποιμνίου του Θεού;’ Όλοι μέσα στην εκκλησία θα ενθαρρυνθούν να εξακολουθήσουν να λαλούν το λόγο του Θεού με παρρησία και να διατηρούν μια καλή διαγωγή! (Πράξ. 4:29-31· 1 Πέτρ. 2:12) Η καρποφορία της αγάπης θα δείξη αλάνθαστα ότι η εκκλησία αποτελείται από αληθινούς μαθητές του Ιησού Χριστού, και αυτό θα ελκύση και άλλους να συνταυτισθούν με το λαό του Θεού. (Ζαχ. 8:23· Ιωάν. 13:34, 35) Ενεργός πίστις θα εκδηλώνεται στην εκτέλεσι καλών έργων όπως είναι η κήρυξις του ‘ευαγγελίου,’ η μαθήτευσις και η επιδίωξις θεοσεβών τρόπων. (Ματθ. 24:14· 28:19, 20) Όταν η καθαρότης κυριαρχή στη ζωή όλων εκείνων που επιζητούν την επιδοκιμασία του Θεού, ολόκληρη η εκκλησία θα διατηρήται καθαρή. Είθε λοιπόν να υπηρετούμε όλοι μαζί τον Ιεχωβά με πιστότητα, εκτιμώντας τις ευλογίες που απολαμβάνομε ως λαός του Θεού. Και είθε ο στοργικός ουράνιος Πατέρας μας να συνεχίση να ευλογή τις ενωμένες προσπάθειές μας καθώς εμείς συνεργαζόμεθα με τους Χριστιανούς επισκόπους που αποτελούν καλά παραδείγματα για «το ποίμνιον.»