Βλέπετε Κατ’ Ευθείαν Εμπρός ως Χριστιανοί

Οι ψαράδες φώκιας είχαν χαθή χωρίς καμμιά ελπίδα σωτηρίας σ’ έναν κόσμο από πάγο και εκτυφλωτικές χιονοθύελλες. Όταν τα πράγματα χειροτέρεψαν, ένας απ’ αυτούς είπε: «Δεν πιστεύω ότι κάποιος από μας θα επιζήση για να πη την ιστορία.» Ωστόσο, μερικοί από τους άνδρες αρνήθηκαν επίμονα να το βάλουν κάτω. Ένας απ’ αυτούς, ο αρχηγός μιας ομάδας, σκεπτόταν με αγάπη για την αρραβωνιαστικιά του. Όταν οι εξαντλημένοι σύντροφοι του ήθελαν να παραιτηθούν, το πρόσωπο της ήταν συνεχώς μπροστά του. Δεν προτίθετο να πεθάνη, και ενεθάρρυνε τους συντρόφους του να μην ξαπλώσουν στο χιόνι, αλλά να κινούνται συνεχώς. Αυτός και 50 περίπου άλλοι άνδρες επέζησαν από τη συμφορά. Η αγάπη του για την αρραβωνιαστικιά του, την οποία αργότερα παντρεύτηκε, και η καθαρή εικόνα του προσώπου της στα μάτια της διανοίας του, έσωσε πολλούς από το θάνατο.

Αυτή η αληθινή ιστορία δείχνει πόσο σπουδαίο είναι να μη χάνωμε ποτέ την όρασι του στόχου μας στον Χριστιανικό αγώνα για ζωή. Μερικές φορές, ο Χριστιανικός αγώνας για να μην παρεκκλίνωμε από το μονοπάτι της δικαιοσύνης μπορεί να είναι τόσο δύσκολος όσο ο αγώνας αυτών των εξαντλημένων ψαράδων φώκιας. Ο θάνατος ακολουθεί όταν εγκαταλείπη κανείς τον «αγώνα» και ενδίδη στην ακαταμάχητη επιθυμία να ξαπλώση και να κοιμηθή. Πόσο ευτυχείς είναι εκείνοι που έχουν μπροστά στα μάτια της διανοίας τους μια εικόνα που τους ενθαρρύνει να βλέπουν κατ’ ευθείαν μπροστά και να μην αποκάμνουν!

Αυτό ακριβώς είναι εκείνο που έκαναν πιστοί άνδρες στο παρελθόν. Παραδείγματος χάριν, ο Μωυσής, αντί να συνεχίση τον αρχοντικό τρόπο ζωής στην αυλή του Φαραώ της Αιγύπτου, προτίμησε να «κακουχήται με τον λαόν του Θεού.» Γιατί έκανε αυτή την εκλογή; «Διότι απέβλεπεν εις την μισθαποδοσίαν.» Ναι, ο Μωυσής κοίταζε μπροστά και έβλεπε όχι μόνο την αμοιβή, αλλά και Εκείνον που έδωσε την ελπίδα αυτής της αμοιβής. Σαν να λέγαμε, ο Μωυσής είδε «τον αόρατον,» τον Ιεχωβά Θεόν.—Εβρ. 11:24-27.

Επίσης, ο Ιησούς Χριστός δεν εγκατέλειψε τον πικρό αγώνα να διατηρήση την ακεραιότητα του, μολονότι έπρεπε να το κάνη αυτό «μετά κραυγής δυνατής και δακρύων.» (Εβρ. 5:7) Έμαθε την υπακοή απ’ όσα έπαθε και εξακολούθησε να κοιτάζη κατ’ ευθείαν μπροστά προς το βραβείο που είχε θέσει ενώπιον του ο Πατέρας του ο Ιεχωβά.—Εβρ. 12:2.

ΤΙ ΒΛΕΠΟΜΕ ΑΝ ΚΟΙΤΟΥΜΕ ΚΑΤ’ ΕΥΘΕΙΑΝ ΜΠΡΟΣΤΑ

Ο Ύψιστος Θεός αποκαλύπτεται στο ανθρώπινο γένος με το όνομά του Ιεχωβά και μέσω της αγάπης του, του ελέους, της στοργικής φροντίδας και της γενναιοδωρίας του. (Ψαλμ. 83:18· Πράξ. 14:17) Ο Ιεχωβά έχει αποδειχθή τόσο γενναιόδωρος σ’ αυτά τα πράγματα ώστε, όπως ο πιστός Ιώβ της αρχαιότητας, πρέπει να αναφωνήσωμε: «Ήκουον περί σου με την ακοήν του ωτίου, αλλά τώρα ο οφθαλμός μου σε βλέπει.» (Ιώβ 42:5) Με τα μάτια της πίστεως βλέπομε επίσης τον Ιησού να κάθεται στα δεξιά του Θεού στον ουρανό. Είναι εκείνος που έδωσε τη ζωή του για να μας ελευθερώση από τη δουλεία στην αμαρτία και το θάνατο. Τι γοητευτική εικόνα για να την βλέπη κανείς!—Κολ. 3:1, 2· παράβαλε με Πράξ. 7:55, 56.

Και σαν να μην ήταν αυτό αρκετό, στον ορίζοντα βλέπομε, επίσης, τη λάμψι μιας νέας αυγής. Η ημέρα που η βασιλεία του Θεού θα αρχίση να κάνη τη γη παράδεισο πλησιάζει! Ποτέ δεν πρέπει να χάσωμε την όρασι αυτών, των πραγματικοτήτων. Τα μάτια μας πρέπει να είναι συγκεντρωμένα όπως οι με ακρίβεια ρυθμισμένοι φακοί, μιας καλής φωτογραφικής μηχανής, έτσι ώστε τα πράγματα που βρίσκονται μπροστά μας να εντυπώνωνται καθαρά στο πνεύμα μας και στην καρδιά μας.

«Ο λύχνος του σώματος είναι ο οφθαλμός,» είπε ο Ιησούς. «Όταν λοιπόν ο οφθαλμός σου ήναι καθαρός, και όλον το σώμα σου είναι φωτεινόν.» (Λουκ. 11:34) Με καθαρά μάτια, στραμμένα προς τον Ιεχωβά Θεό, τον Υιόν του και τη Βασιλεία του, και στις πιο δύσκολες περιστάσεις θα μπορέσωμε να υπερνικήσουμε την τάσι να αποκάμωμε. Επομένως, πρέπει να δώσωμε μεγάλη προσοχή στη νουθεσία: «Οι οφθαλμοί σου ας βλέπωσιν ορθά [κατ’ ευθείαν εμπρός ΜΝΚ], και τα βλέφαρα σου ας κατευθύνωνται έμπροσθέν σου. Στάθμιζε το βάδισμα των ποδών σου, και πάσαι αι οδοί σου θέλουσι κατευθυνθή».—Παρ. 4:25, 26.

ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΒΛΕΠΩΜΕ ΚΑΤ’ ΕΥΘΕΙΑΝ ΕΜΠΡΟΣ

Από την αληθινή ιστορία που αφηγηθήκαμε στην αρχή, γίνεται σαφές ότι χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να εξακολουθήση κανείς να προχωρή σε υπερβολικά δύσκολες καταστάσεις. Η τάσις είναι να ενδώσωμε και να παραιτηθούμε. Σ’ αυτό το σημείο της παγκόσμιας ιστορίας, ζούμε στη δύσκολη κατάστασι για την οποία ο Παύλος μάς προειδοποίησε στο εδάφιο 2 Τιμόθεον 3:1: «Γίνωσκε δε τούτο, ότι εν ταις εσχάταις ημέραις θέλουσιν ελθεί καιροί κακοί [δύσκολοι στο χειρισμό τους, ΜΝΚ].» Μολονότι πολλοί Χριστιανοί παρέχουν έξοχα παραδείγματα εγκαρτερήσεως, άλλοι παρουσιάζουν σημεία κοπώσεως και μερικοί έχουν την τάσι μάλιστα να εγκαταλείψουν τον αγώνα. Θα βοηθηθούμε πολύ αν μάθωμε μερικές από τις αιτίες για τις οποίες ένας Χριστιανός αρχίζει να δείχνη συμπτώματα κοπώσεως και, πάνω απ’ όλα, αν μάθωμε τι μπορεί να γίνη για να το υπερνικήσωμε αυτό. Οι παράγοντες που αναφέρονται στη συνέχεια βοήθησαν μερικούς Χριστιανούς να εξακολουθήσουν να βλέπουν κατ’ ευθείαν μπροστά, όταν είχαν αποθαρρυνθή ή είχαν σχεδόν αποκάμει.

ΑΝΑΠΤΥΞΙΣ ΘΕΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΛΗΨΕΩΣ

Η ενθάρρυνσις αποτελεί μια ισχυρή δύναμι για εγκαρτέρησι. (Πράξ. 27:33-36) Για να ενθαρρυνθή κάποιος, απαιτείται μια θετική στάσις, ενώ η αρνητική στάσις έχει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα και αποθαρρύνει. Γνωρίζετε άτομα που έχουν πολύ αρνητική στάσι και που επικρίνουν σχεδόν το κάθε τι; Είναι ευτυχισμένοι; Ασφαλώς, η επίκρισις μπορεί να μην είναι πάντοτε εσφαλμένη, διότι υπάρχει και βάσιμη επίκρισις. Αλλά δεν συμφωνείτε ότι η αρνητική επίκρισις κάνει τον επικριτή κουραστικό και μπορεί να οδηγήση στο να γίνη πολύ δυστυχής; Επειδή αυτό είναι στην πραγματικότητα ζήτημα αντιλήψεως, η θεραπεία βρίσκεται στην ανάπτυξι μιας θετικής στάσεως.

Ο Ιεχωβά επιζητεί πάντοτε το καλό, ακόμη και για τους άδικους. Μολονότι το σφάλμα του Βασιλιά Ιωσαφάτ έφερε την αγανάκτησι του Θεού επάνω του, ο Ιεχωβά του είπε: «Πλην ευρέθησαν εν σοι καλά πράγματα.» (2 Χρον. 19:3) Επομένως, γιατί να μη μοιάσωμε στον Ιεχωβά ως προς αυτό και να επιζητούμε το καλό των άλλων ανθρώπων; Παραδείγματος χάριν, αν είχατε τη διάθεσι να επικρίνετε έναν διωρισμένο πρεσβύτερο στη Χριστιανική εκκλησία, δεν θα ήταν ωφέλιμο να εξετάσετε τα πολλά και καλά του σημεία—την αγάπη του για τον Ιεχωβά και την εκκλησία, το σκληρό του έργο για την προετοιμασία των συναθροίσεων και την προθυμία του να βοηθήση; Αυτό θα σας βοηθήση να απομακρύνετε τις αρνητικές σκέψεις από τη διάνοιά σας. Και όταν αντιμετωπίζετε φαινομενικά αρνητικές καταστάσεις, γιατί να μη σκεφθήτε το καλό που θα προκύψη από την ορθή σας αντίδρασι σ’ αυτές τις καταστάσεις; Έχομε το καλό παράδειγμα του Ιησού, ο οποίος υπέφερε στα χέρια των εχθρών του, αλλά «έμαθε την υπακοήν αφ’ όσων έπαθε.»—Εβρ. 5:8.

ΕΠΟΙΚΟΔΟΜΗΣΙΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ

Ίσως επίσης έχετε συναντήσει άτομα που άφησαν τον εαυτό τους να καταληφθή από κόμπλεξ κατωτερότητας. Ακόμη και Χριστιανοί μπορεί να καταληφθούν τόσο από τέτοια αισθήματα ώστε να βλέπουν τον εαυτό τους ως ανάξιο και ακατάλληλο να συνεχίση στη Χριστιανική πορεία. Αλλά είναι αυτός ο ορθός τρόπος για να βλέπωμε το ζήτημα; Φυσικά όχι. Ο Ιεχωβά θεωρεί τα επίγεια τέκνα του πολύτιμα. (Αγγ. 2:7) Κανείς απ’ αυτούς που προσπαθούν να κάνουν ότι είναι ορθό, δεν είναι κατώτερος στα μάτια Του. Έτσι, εκείνο που χρειαζόμαστε είναι αυξημένη εμπιστοσύνη στον Ιεχωβά και μεγαλύτερη πίστι στην ικανότητα του Θεού να μας κάνη κατάλληλους δούλους μέσω του πνεύματός του.—2 Κορ. 3:5.

Αντί να επιτρέπωμε στον εαυτό μας να αποθαρρύνεται και να ενδίδη, με τις προηγούμενες σκέψεις κατά νου θα ενθαρρυνθούμε να βλέπωμε κατ’ ευθείαν μπροστά με εμπιστοσύνη. Θα βρίσκωμε χαρά στην εγκαρτέρησι, διότι «ο ελπίζων επί τον Κύριον είναι μακάριος.»—Παρ. 16:20.

ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΤΕ

Η υπερβολική ανησυχία, επίσης, αφαιρεί από τους ανθρώπους τη χαρά της ζωής και τους εξαντλεί. Το ότι αυτός είναι ένας σημαντικός παράγων σήμερα φαίνεται από τα λόγια του Ιησού σχετικά με τον ‘έσχατον καιρόν.’ (Δαν. 12:4) Ο Ιησούς τόνισε ότι «οι άνθρωποι θέλουσιν αποψυχεί εκ του φόβου και προσδοκίας των επερχομένων δεινών εις την οικουμένην.»—Λουκ. 21:26.

Μερικοί άνθρωποι μιλούν πάντοτε για τους ταραχώδεις καιρούς, τη δύσκολη οικονομική κατάστασι, τον μεγάλο πληθωρισμό, την αύξησι του εγκλήματος, την κατάρρευσι της οικογενειακής ζωής, τη μοναξιά και πολλά άλλα δυσάρεστα πράγματα. Εξ αιτίας αυτής της ανησυχίας, και μερικοί Χριστιανοί ακόμη έχουν χάσει την επιθυμία να εξακολουθήσουν να περπατούν ενάντια στη θύελλα και κινδυνεύουν να χάσουν τη ζωή τους. Έτσι, υπάρχει κάθε λόγος να έχωμε μια εντελώς διαφορετική άποψι. Εδώ υπάρχει μια διεγερτική νουθεσία του Παύλου: «Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε [ναι, ακόμη και όταν εγείρωνται προβλήματα]· πάλιν θέλω ειπεί, Χαίρετε. . . . Μη μεριμνάτε περί μηδενός, αλλ’ εν παντί πράγματι ας γνωρίζωνται τα ζητήματά σας προς τον Θεόν μετ’ ευχαριστίας δια της προσευχής και της δεήσεως.» Με ποιο αποτέλεσμα; Τότε «η ειρήνη του Θεού η υπερέχουσα πάντα νουν θέλει διαφυλάξει τας καρδίας σας και τα διανοήματά σας δια του Ιησού Χριστού.» (Φιλιπ. 4:4-7) Ένα τέτοιο άτομο δεν θα αποκαρδιωθή.

ΒΑΘΥΝΕΤΕ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΑΣ

Για να προχωρή κανείς επίμονα σε μια χιονοθύελλα απαιτείται μεγάλη ζωτικότης. Τα αποθέματα ενέργειας του σώματος που μειώνονται, πρέπει να ανανεώνονται. Με όμοιο τρόπο, ένας Χριστιανός που δεν τρέφει συνεχώς τη διάνοια και την καρδιά του με πνευματική τροφή, θα χάση την ευτυχία του και θα κουραστή. Αν αυτή η κατάστασις διαρκέση πάρα πολύ, θα σταματήση να βαδίζη στην οδό της ζωής.—Ματθ. 4:4.

Η έμφασις που δίδεται σήμερα στις απολαύσεις και στις διασκεδάσεις θα μπορούσε να υποκινήση ακόμη και πρώην ισχυρούς Χριστιανούς να γίνουν «φιλήδονοι μάλλον παρά φιλόθεοι.» (2 Τιμ. 3:4) Αυτό, με τη σειρά του, θα τους στερούσε τον πολύτιμο χρόνο που χρειάζονται για να τραφούν πνευματικά. Επίσης, ο υλισμός, η ‘επιθυμία να πλουτώσι,’ παίρνουν τόσο πολύ από το χρόνο κάποιου, ώστε η πνευματική του διάθεσις μπορεί να καταστραφή. Τα προειδοποιητικά λόγια του Παύλου εφαρμόζονται ιδιαίτερα στον καιρό μας: «Την οποίαν [την φιλαργυρίαν] τινές ορεγόμενοι απεπλανήθησαν από της πίστεως.»—1 Τιμ. 6:9, 10.

Ένα άτομο που θέλει να παραμείνη σταθερό σ’ αυτούς τους θυελλώδεις καιρούς, πρέπει να βαθύνη την πνευματικότητα του προγραμματίζοντας καθημερινά χρόνο για μελέτη της Αγίας Γραφής και των Γραφικών εκδόσεων. Πρέπει επίσης να επιδιώκη τακτική συναναστροφή με ομοπίστους. (2 Τιμ. 3:16, 17· Εβρ. 10:24, 25) Αυτό θα βοηθήση στο να έχη η διάνοια και η καρδιά του το σθένος που περιγράφεται στα εδάφια Ησαΐας 40:29-31: «[Ο Ιεχωβά] δίδει ισχύν εις τους ητονημένους και αυξάνει την δύναμιν εις τους αδυνάτους. . . . οι προσμένοντες τον Κύριον . . . θέλουσι τρέξει και δεν θέλουσιν αποκάμει· θέλουσι, περιπατήσει και δεν θέλουσιν ατονήσει.»

ΒΑΔΙΖΕΤΕ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ

Ευτυχισμένος είναι εκείνος που δεν ‘πηγαίνει μόνος του,’ αλλά έχει ένα σύντροφο μαζί του. Ναι, «καλήτεροι οι δύο υπέρ τον ένα . . . διότι, εάν πέσωσιν, ο εις θέλει σηκώσει τον σύντροφον αυτού.» (Εκκλ. 4:9, 10) Πιστοί άνδρες της αρχαιότητας όπως ο Ενώχ και ο Νώε είχαν τον καλύτερο σύντροφο στη ζωή τους. Περπάτησαν με τον αληθινό Θεό. (Γεν. 5:24· 6:9) Όταν βαδίζη κανείς με τον Θεό έχει την απαραίτητη βοήθεια για να επιζήση από τις χειρότερες καταιγίδες. Η καθημερινή επικοινωνία του ατόμου με τον Ιεχωβά και η ισχυρή προσωπική σχέσις με τον ουράνιο Πατέρα του θα τον κρατήση στα πόδια του.

Παραδείγματος χάριν, αν ένα άτομο αισθάνεται μοναξιά επειδή έχασε τον αγαπημένο γαμήλιο σύντροφό του ή παιδί στο θάνατο, αυτή η στενή σχέσις με τον Θεό θα κάνη υποφερτή αυτή την τρομερή απώλεια. Όταν ο Χριστιανός υφίσταται κακομεταχείριση κάποια αδικία, ή ακόμη όταν πληγώνεται άσχημα από έναν ομόπιστο αδελφό, αυτή η πολύτιμη σχέσις με τον Ιεχωβά θα τον προστατέψη από το να εγκαταλείψη τον αγώνα. Ακόμη κι αν ένα άτομο αμαρτήση και η συνείδησίς του ταράσσεται πολύ λόγω μετανοίας, η σχέσις του με τον Ιεχωβά θα τον αποκαταστήση και, μέσω της λυτρωτικής θυσίας του Ιησού Χριστού, οι αμαρτίες του θα συγχωρηθούν. (1 Ιωάν. 1:7) Αυτός θα εξακολουθήση να κοιτάζη και να βαδίζη κατ’ ευθείαν εμπρός σαν Χριστιανός.

ΚΟΙΤΩΝΤΑΣ ΕΜΠΡΟΣ ΘΑ ΑΝΤΑΜΕΙΦΘΟΥΜΕ ΠΛΟΥΣΙΑ

Όπως είδαμε χρειάζεται μια θετική στάσις για να μπορέσωμε να αντισταθούμε στις δυνατές προσωπικές καταιγίδες στη ζωή μας. Επίσης, ίσως προσωπικά πρέπει να αντιμετωπίσωμε την ‘μεγάλη θλίψι,’ έναν σοβαρό παγκόσμιο ‘ανεμοστρόβιλο’ που θα ερημώση ολόκληρο αυτό το σύστημα πραγμάτων. (Ματθ. 24:21, 22· Ιερ. 25:31, 32) Το πνεύμα του Θεού θα μας βοηθήση να αντιμετωπίσωμε αυτή τη θύελλα και να βρεθούμε ζωντανοί όταν όλα θα τελειώσουν κι ο ήλιος θα ανατείλη σε μια καθαρισμένη γη, μια γη που θα μετατραπή σ’ ένα παγγήινο παράδεισο.

Ο Ιεχωβά Θεός δεν επιθυμεί να κουραστούμε και να αποκάμωμε. Θέλει να είμαστε μεταξύ εκείνων τους οποίους περιγράφει ο απόστολος Παύλος στα εδάφια Εβρ. 6:11, 12: «Επιθυμούμεν δε να δεικνύη έκαστος ημών την αυτήν σπουδήν προς την πληροφορίαν της ελπίδος μέχρι τέλους, δια να μη γείνητε νωθροί, αλλά μιμηταί των δια πίστεως και μακροθυμίας κληρονομούντων τας επαγγελίας.» Έτσι, ας μην αποκάμωμε, αλλ’ ας αφήσωμε την προσωπική μας σχέσι με τον Ιεχωβά Θεό, την πίστι μας στην λυτρωτική θυσία του Ιησού και την λαμπρή άποψι της Νέας Τάξεως, να είναι η κινητήρια δύναμις στη ζωή μας. Τότε, θα μοιάσωμε στον Μωυσή, ο οποίος είδε τον Ιεχωβά δια πίστεως, και στον Ιησού, ο οποίος απέβλεπε στη χαρά που είχε τεθή ενώπιον του. Ναι, ας μοιάσωμε στις εκατοντάδες χιλιάδων Χριστιανών σ’ όλη τη γη που κοιτάζουν κατ’ ευθείαν εμπρός και με εμπιστοσύνη λένε: «Ημείς όμως δεν είμεθα εκ των συρομένων οπίσω προς απώλειαν, αλλ’ εκ των πιστευόντων προς σωτηρίαν της ψυχής.»—Εβρ. 10:39.