Εκπληρώνοντας το Σκοπό Μου να Δημιουργήσω μια Χριστιανική Οικογένεια

αφήγησις υπό Λέων Γκλας

ΟΤΑΝ γεννήθηκα το 1924, σχεδόν όλοι οι κάτοικοι της Δομινικανής Δημοκρατίας ήσαν Ρωμαιοκαθολικοί. Οι ιθαγενείς είχαν καταστραφή πριν από πολύ καιρό, μαζί με τη θρησκεία τους. Κάτω από την αποικιοκρατία, η πόλις που είναι τώρα γνωστή σαν Σάντο Ντομίνγκο είχε 17 Καθολικές εκκλησίες σε μια περιοχή που έχει περιφέρεια περίπου 5,6 χιλιόμετρα (τρισήμισυ μίλια).

Γεννημένος Καθολικός, παρακολουθούσα πιστά τις λειτουργίες σε μια εκκλησία που απείχε μόνο περίπου 9 μέτρα (10 γυάρδες) από το σπίτι μου. Μπροστά στο κρεββάτι μου υπήρχαν θρησκευτικές εικόνες και σταυροί, όπου προσευχόμουν ως εξής προτού κοιμηθώ: «Με το Θεό ξαπλώνω και με το Θεό σηκώνομαι. Με την Παρθένα Μαρία και με το Άγιο Πνεύμα.» Δεν ήξερα τίποτε για την Αγία Γραφή. Στα δημόσια σχολεία, μαθαίναμε μόνο Καθολικές δοξασίες. Οι Προτεστάντες ήσαν πολύ λίγοι εκείνες τις ημέρες. Είχαν μόνο ελάχιστα παρεκκλήσια, και, μερικές φορές, ελιθοβολούντο. Οι Καθολικοί μάθαιναν ότι οι Προτεστάντες ήσαν του Διαβόλου, και γι’ αυτό φοβόμουν να τους πλησιάσω.

ΑΛΛΑΓΕΣ ΠΟΥ ΜΕ ΩΔΗΓΗΣΑΝ ΝΑ ΒΡΩ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Σε μικρή ηλικία, ένας από τους αδελφούς μου κι’ εγώ αρχίσαμε να διακρίνωμε ότι ήταν ειδωλολατρικό να προσευχώμαστε μπροστά σε μια εικόνα της καρδιάς του Ιησού με τη μορφή ενός λουκέτου, το οποίο λουκέτο ήταν το χαρακτηριστικό σήμα ενός συγκεκριμένου σαπουνιού. Έτσι, αργότερα δεν δυσκολευθήκαμε ν’ αποφασίσωμε να πηγαίνωμε σε μια Ευαγγελική εκκλησία με τη γιαγιά μας. Αισθανόμαστε λίγο καλύτερα εκεί επειδή χρησιμοποιείτο η Αγία Γραφή.

Ενώ εμαίνετο ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ρώτησα τον Κατηχητή αν ήταν κατάλληλο για ένα Χριστιανό να λάβη μέρος στον πόλεμο. Η απάντησίς του δεν συμφωνούσε με την Αγία Γραφή, και μ’ έκανε να αγανακτήσω τόσο ώστε εγκατέλειψα την εκκλησία. Αργότερα, όμως, ο φόβος του να βρίσκωμαι στον κόσμο χωρίς κάποια θρησκεία, με παρακίνησε να επιστρέψω στην εκκλησία και να δεχθώ όσες από τις διδασκαλίες της εναρμονίζονταν με την Αγία Γραφή και ν’ απορρίψω τις υπόλοιπες. Τότε ήμουν 22 ετών.

Μια μέρα βρήκα πέντε βιβλία εκδόσεως της Εταιρίας Σκοπιά. Ο μεγαλύτερος αδελφός μου είχε αφήσει αυτές τις εκδόσεις στο σπίτι μου. Τα ελκυστικά τους εξώφυλλα και οι ενδιαφέροντες τίτλοι με εντυπωσίασαν. Ένα βιβλίο ιδιαίτερα είλκυσε την προσοχή μου με τα λόγια «αλήθεια» και «ελευθερία» στον τίτλο. Διαβάζοντας αυτό το βιβλίο, μπόρεσα να διακρίνω ότι κάθε κεφάλαιο συμφωνούσε ακριβώς με ό,τι είχα μάθει από την Αγία Γραφή. Υπήρχαν πολλά νέα πράγματα επίσης, και μου άρεσαν. Ήμουν πεπεισμένος ότι είχα βρη την αλήθεια.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ

Ο καιρός είχε έλθει για να πάρω πολύ σημαντικές αποφάσεις που θα είχαν μεγάλη επίδρασι στη ζωή μου: Θα έμπαινα στην υπηρεσία του Ιεχωβά; Έπρεπε να νυμφευθώ την αρραβωνιαστικιά μου, την Εύα, την οποία είχα ήδη οδηγήσει από την Καθολική Εκκλησία στην Ευαγγελική θρησκεία; Τώρα, αρχίσαμε να μελετούμε την Αγία Γραφή μ’ ένα Μάρτυρα του Ιεχωβά. Μέσα σ’ ένα μήνα, άρχισα να πηγαίνω από σπίτι σε σπίτι, λέγοντας στους ανθρώπους για τα πράγματα που είχα μάθει. Η αρραβωνιαστικιά μου με είχε κάνει να πιστεύω ότι κι’ εκείνη θα έκανε το ίδιο. Ωστόσο, όταν είπα ότι θα παρακολουθούσαμε συναθροίσεις στην Αίθουσα Βασιλείας των Μαρτύρων του Ιεχωβά, εκείνη είπε ότι ήταν επικίνδυνο ν’ αλλάζωμε θρησκείες. Αυτό με στενοχώρησε πάρα πολύ διότι, όταν ήμουν στην Ευαγγελική θρησκεία, προσευχόμουν: «Θεέ, βοήθησέ με να βρω μια Χριστιανή γυναίκα και να δημιουργήσω μια Χριστιανική οικογένεια.» Είχα βρη τη μελλοντική σύζυγο. Τι θα συνέβαινε τώρα;

Πλησίασα πάλι το Θεό με προσευχή, λέγοντας: «Ιεχωβά, αν η Εύα δεν πρόκειται να γίνη δούλη σου, παρακαλώ κάνε την να με αφήση, επειδή δεν έχω βρη καμμιά αιτία για να την εγκαταλείψω.» Δεν χρειάσθηκε να περιμένω πολύ για απάντησι. Εκείνη δέχθηκε την επόμενη πρόσκλησί μου να με συνοδεύση στην Αίθουσα Βασιλείας. Εκεί, ένας από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, ανέλαβε να τη συστήση σε όλους σχεδόν στην αίθουσα. Μετά από λίγες μέρες, συνώδευσε μια Μάρτυρα στο έργο από σπίτι σε σπίτι. Το επόμενο έτος πανδρευθήκαμε και αρχίσαμε ν’ αφιερώνωμε όλο μας το χρόνο στο έργο κηρύγματος. Το γαμήλιο ταξίδι μας ήταν πολύ σύντομο. Την άλλη ακριβώς μέρα, αρχίσαμε να επισκεπτώμαστε τους γείτονές μας και να τους μιλούμε για την ελπίδα που είχαμε σχετικά μ’ ένα καλύτερο σύστημα πραγμάτων.

Στο διάστημα αυτό, το έργο των Μαρτύρων του Ιεχωβά υφίστατο επιθέσεις λόγω της δικτατορίας του Τρουχίλλιο. Από την πρώτη μέρα μάλιστα που μετείχα στο έργο κηρύγματος, εκφράσθηκε ο φόβος ότι η δράση των Μαρτύρων του Ιεχωβά θα ετίθετο υπό απαγόρευσι. Αυτό ακριβώς και συνέβη. Δεν εκπλαγήκαμε καθόλου όταν ξέσπασε έντονος διωγμός μετά από ένα χρόνο.

ΚΑΙΡΟΙ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑΣ

Εμείς, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά είχαμε προετοιμασθή διανοητικά για φυλάκισι κι εκεί καταλήξαμε. Είχα βρη δουλειά σε μια εταιρία που βρισκόταν υπό τον έλεγχο της κυβερνήσεως, στην οποία εργάζοντο επίσης και άλλοι Μάρτυρες. Μια μέρα μάς ζήτησαν να υπογράψωμε ένα τηλεγράφημα που απευθυνόταν στο δικτάτορα Τρουχίλλιο, διαβεβαιώνοντάς τον για την υποστήριξί μας πολιτικά και σε οποιαδήποτε δράση κατά της Κούβας. Αρνηθήκαμε να υπογράψωμε. Αυτό θεωρήθηκε πολύ σοβαρό, περιφρόνησι για το δικτάτορα. Οι συνάδελφοί μας αισθάνονταν υποχρεωμένοι να μας υβρίζουν. Ένας υπεύθυνος είπε: «Ο Τρουχίλλιο είναι το αφεντικό εδώ και, ακόμη κι’ αν ο Ιεχωβά σας κατέβαινε από τον ουρανό, θα έπρεπε να υποταχθή κι’ αυτός στον Τρουχίλλιο.» Η απάντησίς μου ήταν ότι αν υπογράφαμε, θα ήταν σαν να συμφωνούσαμε με τη βλασφημία που μόλις είχε προφέρει. Μας συνέλαβαν και μας ανέκρινε η στρατιωτική μυστική υπηρεσία. Αφού μας απείλησαν, μας άφησαν ελεύθερους, για να μας καλέσουν πάλι για στρατιωτική υπηρεσία μετά από λίγες μέρες, χωρίς τη συνηθισμένη διαδικασία. Επειδή αρνηθήκαμε ν’ ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις τους, μας φυλάκισαν. Εκεί βρήκαμε άλλους τέσσερις Μάρτυρες, από τους οποίους οι δύο ήσαν σαρκικοί αδελφοί μου. Μετά την απελευθέρωσί μας, μας καταδίκασαν πάλι. Αυτό συνέβη τρεις φορές, με παρεμβολή μόνο μιας ή περισσοτέρων ημερών. Δαπανήσαμε περίπου επτά χρόνια στη φυλακή, και η τελευταία ποινή ήταν πέντε χρόνια.

Έτσι, μετά από οκτώ χρόνια έγγαμης ζωής, είχα δαπανήσει μόνο ένα χρόνο—τον πρώτο μας χρόνο—στο σπίτι μαζί με τη σύζυγο μου. Τον υπόλοιπο χρόνο βρισκόμουν μέσα κι’ έξω από τη φυλακή. Αυτό δεν ήταν ένα πολύ καλό ξεκίνημα για να δημιουργήσω μια Χριστιανική οικογένεια, καθόσον σ’ αυτό περιλαμβάνεται η επιρροή του πατέρα. Παρ’ όλα αυτά, η Εύα έκανε ένα πολύ καλό έργο για τα τρία παιδιά μας. Μάθαιναν τις αρχές της Αγίας Γραφής και παρακολουθούσαν τις συναθροίσεις στην Αίθουσα Βασιλείας, καθώς επίσης μετείχαν στο έργο κηρύγματος που βρισκόταν ακόμη κάτω από απαγόρευσι. Η σύζυγός μου έφερνε τα παιδιά να με βλέπουν στη φυλακή, και μου έδινε μεγάλη χαρά το να παρατηρώ την πιστότητά τους, μολονότι ήσαν ακόμη σε πολύ νεαρή ηλικία. Η Εύα έπρεπε να υπομένη ύβρεις, απειλές και πολλές βλασφημίες κατά του Ιεχωβά. Αλλά η πίστις της μ’ έκανε πολύ ευτυχισμένο και με ενθάρρυνε. Σε μια περίπτωσι, όταν ήταν έγκυος στο πρώτο μας παιδί, ένας φρουρός με κακομεταχειρίσθηκε παρουσία της. Φοβήθηκα για την επίδρασι που θα μπορούσε αυτό να έχη επάνω της, αλλά δεν της έκανε κανένα κακό και εξακολούθησε να με ενισχύη. Σήμερα, όταν θυμάμαι αυτά τα πράγματα, ευχαριστώ τον Ιεχωβά για τη βοήθειά του. Ασφαλώς, μας παρείχε ένα μεγάλο προνόμιο επιτρέποντας να υποφέρωμε για το όνομά του. Ό,τι αντιμετωπίσαμε, μας ενίσχυσε και μας βοήθησε να δημιουργήσωμε μια ενωμένη Χριστιανική οικογένεια.

Εκτός από τις δοκιμασίες, αντιμετωπίσαμε πολλές ευχάριστες πείρες στην επίδοσι μαρτυρίας σχετικά με την ελπίδα μας και την πίστι μας ενώπιον δικαστών, ανώτατων στρατιωτικών αξιωματούχων, στρατιωτών, συγκρατουμένων, μελών των οικογενειών μας που δεν ήσαν Μάρτυρες, και ανθρώπων στους δρόμους καθώς εργαζόμαστε κάτω από επιτήρησι. Ακόμη και στο ίδιο το ανάκτορο του δικτάτορα μπορέσαμε να δώσωμε μαρτυρία για την ελπίδα μας. Σε μια περίπτωσι, καθώς ξερριζώναμε το γρασίδι για να το μεταφυτέψωμε, μας επέτρεψαν να μιλήσωμε στους ανθρώπους στα σπίτια κατά μήκος του δρόμου. Επειδή μας συνώδευαν οι φρουροί, είχαμε πράγματι καλό ακροατήριο σε κάθε σπίτι. Οι άνθρωποι ήσαν πολύ φιλόξενοι και άκουγαν με ενδιαφέρον, μολονότι μερικές φορές φοβούντο λίγο.

Στη φυλακή, μερικές φορές, μπορούσαμε να πηγαίνωμε από κελλί σε κελλί και από κρεββάτι σε κρεββάτι, για να εξηγήσωμε την ελπίδα μας για τη Βασιλεία. Αυτό, όμως, ήταν επικίνδυνο επειδή, αν μας έπιαναν, θα μας έβαζαν στην απομόνωσι. Κάποτε ο υπεύθυνος ενός συγκροτήματος κελλιών μου ζήτησε να μην κηρύξω στο κελλί του, επειδή δεν ήθελε να με παραπέμψη στις αρχές. Ένας φυλακισμένος ήταν φιλικός σ’ εμάς, κι’ έτσι μιλούσαμε για τις Γραφές ενώ βρισκόμασταν στην αυλή της φυλακής. Αργότερα, είχα το προνόμιο να τον βαπτίσω ενώ βρισκόμασταν και οι δύο ακόμη στη φυλακή. Λίγο αργότερα, όμως, τον δολοφόνησαν λόγω του ότι ένα μέλος της οικογενείας του έλαβε μέρος σε μια συνωμοσία κατά του Τρουχίλλιο.

Όσο παράξενο κι’ αν φαίνεται, η άρνησίς μας να συμβιβασθούμε κέρδισε το σεβασμό μερικών στρατιωτών, φρουρών, τροφίμων της φυλακής και πολιτικών. Μάλιστα, ο αξιωματικός της φυλακής ο οποίος ενέπνεε τον μεγαλύτερο φόβο λόγω της σκληρής του μεταχειρίσεως στους φυλακισμένους, ήταν εκείνος που μας εμπιστευόταν περισσότερο. Μερικές φορές, μας έστελνε να εργασθούμε έξω από τη φυλακή χωρίς φρουρούς.

Στη φυλακή, μάθαμε πώς να συντονίζωμε τους διορισμούς μας εργασίας, έτσι ώστε να έχωμε χρόνο για πνευματικά ζητήματα. Γενικά, μπορούσαμε να διεξάγωμε όλες τις συναθροίσεις κάθε βδομάδα. Μερικές φορές, ήταν δυνατόν μάλιστα να εορτάζωμε την Ανάμνησι του θανάτου του Χριστού με άλλους τροφίμους παρόντες. Μερικές φορές οι φρουροί εύρισκαν τις Γραφές και τα Γραφικά μας έντυπα και μας τα έπαιρναν. Συνήθως αυτό συνέβαινε επειδή μερικοί τρόφιμοι μας εδέχοντο στα κελλιά τους. Αλλά πάντοτε φαινόταν να έχωμε αρκετά έντυπα για να διατηρούμεθα ισχυροί πνευματικά.

Ως προς την τροφή, υπήρχαν φορές που έπρεπε να μοιρασθούμε ό,τι είχαμε με άλλους. Μας επέτρεπαν να λαμβάνωμε μερική τροφή απ’ έξω. Οι αδελφοί μας, και οι σαρκικοί και οι πνευματικοί, μας παρείχαν βοήθεια συνεχώς.

ΕΥΓΝΩΜΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ

Είμαι ευγνώμων στον Ιεχωβά που επέτρεψε να φυλακισθώ όπως και οι απόστολοι. Αυτό ίσως φαίνεται παράξενο σε μερικούς. Αλλά όλες αυτές οι πείρες μάς εκπαίδευσαν και μας άσκησαν ως προς την υπομονή και την εγκαρτέρησι. Φυσικά, μερικές φορές, αυτό δεν ήταν καθόλου ευχάριστο. Αλλά τώρα, μετά από πολλά χρόνια, μπορώ να διακρίνω την επιρροή που είχαν αυτές οι πείρες προς το καλό.

Όταν τελικά έφυγα από τη φυλακή, δεν ήταν εύκολο να βρω εργασία, ιδιαίτερα μ’ ένα υπόμνημα φυλακής. Αναγκάστηκα να δεχθώ κάποια εργασία με αξίνα και φτυάρι, εξασφαλίζοντας 2,50 δολλάρια (Η.Π.) την ημέρα. Αλλά η οικογένεια τα κατάφερε μ’ αυτά τα χρήματα για ένα διάστημα, ώσπου βρήκα καλύτερη εργασία σαν δημόσιος λογιστής. Δεν περάσαμε πείνα.

Η μεγαλύτερη χαρά μου είναι να βλέπω τα πέντε παιδιά μου ισχυρά στην πίστι και δραστήρια στην υπηρεσία του Ιεχωβά. Πράγματι, ο Ιεχωβά με ευλόγησε πλούσια και με βοήθησε να δημιουργήσω μια Χριστιανική οικογένεια. Δεν θα άλλαζα τα 32 χρόνια της υπηρεσίας μου στον Ιεχωβά με τίποτε. Η προσευχή μου στον ουράνιο Πατέρα μας είναι να μας βοηθήση να τον υπηρετούμε για πάντα.