Μια Ματιά στις Ειδήσεις
«Κατά Πολύ Πιο Αποτελεσματικό»
● Η «Ισπανική γρίππη» του 1918-1919 εφόνευσε περίπου 20 εκατομμύρια ανθρώπους. Ο Μπέρναρντ Ντίξον, ανασκοπώντας το νέο βιβλίο «Γρίππη στην Αμερική, 1918-1976,» αναφέρει αυτή την επιδημία και δηλώνει: «Το μόνο συγκεκριμένο γεγονός στην ιστορία που μπορεί να συγκριθή με τους δύο παγκοσμίους πολέμους ως θεριστής της ανθρωπίνης ζωής, ήταν κατά πολύ πιο αποτελεσματικό. Τουλάχιστον το ένα πέμπτο της ανθρωπίνης φυλής υπέστη τον πόνο και τον πυρετό της γρίππης.»
Ο Ντίξον, γράφοντας στη Βρεταννική εφημερίδα «Ο Νέος Επιστήμων,» παρατηρεί επίσης τα εξής: «Ασυνήθως, τα περισσότερα από τα εκατομμύρια που εφονεύθησαν (από την «Ισπανική γρίππη»), ευρίσκοντο στο άνθος της ηλικίας τους. Στις Δυτικές Σαμόα, ο ιός θανάτωσε 7.500 από σύνολο 38.000 πληθυσμού, σε διάστημα λιγώτερο από τρεις μήνες. Τρισήμισυ χιλιάδες ασθενείς εισήχθησαν στο Νοσοκομείο του Σαν Φρανσίσκο με προβλήματα στο στήθος, όταν η γρίππη έπληξε την πόλι και το ένα τέταρτο και πλέον απ’ αυτούς πέθαναν.»
Μολονότι πολλά άτομα θεωρούν την επιδημική γρίππη του 1918-1919 αξιοσημείωτη, επειδή έπληξε όλον τον κόσμο και θανάτωσε πολλούς, τα γεγονότα αυτά δεν έχουν απλώς ιστορική σπουδαιότητα. Αποτελούν μέρος του ‘σημείου’ της παρουσίας του Ιησού Χριστού ως αοράτου πνευματικού βασιλέως στον ουρανό. Ο Ιησούς, εις απάντησιν της ερωτήσεως: «Τι το σημείον της παρουσίας σου και της συντελείας του αιώνος;» είπε, εν μέρει, τα εξής: «Θέλουσι γείνει κατά τόπους σεισμοί μεγάλοι και πείναι και λοιμοί.»—Ματθ. 24:3· Λουκ. 21:7, 11.
Πιστότης—με το Στόμα ή με την Καρδιά;
● «Πιστότης προς το Έθνος; Όχι με Απλά Λόγια,» είναι ο τίτλος μιας στήλης που εμφανίσθηκε στην εφημερίδα «Νταίηλυ Τάιμς» στο Λάγος της Νιγηρίας. Σ’ αυτήν, ο δημοσιογράφος, Άβελ Εμίκο, σχολιάζει την περίπτωσι δύο σπουδαστών οι οποίοι απεβλήθησαν από το σχολείο επειδή, αρνήθηκαν να απαγγείλουν τον ύμνο πιστότητος προς το έθνος για θρησκευτικούς λόγους. Ο Εμίκο παρατηρεί ότι «η αιτία που βρίσκεται πίσω από την απαίτησι του ύμνου πιστότητος είναι να εντυπωθή στους νεαρούς αυτής της χώρας, στα πρώτα στάδια της ηλικίας τους, το ένστικτο της πιστότητος προς την πατρίδα.»
Ωστόσο, ερωτά: «Υπάρχει καμμιά διαβεβαίωσις ότι η απλή απαγγελία λέξεων θα εντυπώση πράγματι ένα αίσθημα πιστότητας στους νεαρούς; . . . Λόγια που λέγονται κάτω από εξαναγκασμό δεν αποδεικνύουν τίποτα. Η αγάπη για τη χώρα και η πιστότης προς το έθνος πρέπει να πηγάζουν από πρόθυμες καρδιές και ελεύθερες διάνοιες . . .
«Δεν έχομε καμμιά απόδειξι ότι ο Εντεταλμένος επί της Εκπαιδεύσεως, ο οποίος διέταξε την πρόσφατη αποβολή των δύο σπουδαστών . . . είναι πιο πιστός σ’ αυτό το έθνος απ’ ότι οι σπουδασταί που απεβλήθησαν.
«Κάθε σπίθα αγάπης γι’ αυτή τη χώρα, η οποία μπορεί να δημιουργήται σ’ ένα παιδί, ή στους συντρόφους του, όταν εξαναγκάζεται να κάνη κάτι που γι’ αυτό είναι μια κενή χειρονομία και ν’ απαγγείλη λόγια που γι’ αυτό δεν έχουν κανένα νόημα και είναι αντίθετα με τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις επισκιάζεται από την επιθυμία να διατηρήση ελευθερία συνειδήσεως στο πλήρες.»
Μοζαμβίκη—Ενόρασις Μιας Μοναχής
● Η ακλόνητη προσκόλλησις σε αρχές μπορεί να διεγείρη θαυμασμό ακόμη και σε άτομα των οποίων οι απόψεις μπορεί να διαφέρουν. Μια Ρωμαιοκαθολική μοναχή γράφει στο Πορτογαλικό Καθολικό ιεραποστολικό περιοδικό «Αντάρε άλλε τζέντι» σχετικά με την εμπειρία της με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά στη Μοζαμβίκη. Η μοναχή, η Δαλμαζία Κολόμπο, παρετήρησε ότι οι Μάρτυρες «στέλλονται ακόμη και σε μαζική εξορία λόγω της αρνήσεως των ν’ αναμιχθούν σε ωρισμένες πολιτικές οργανώσεις.» Συνεχίζει:
«Πράγματι, το 1972, όταν ήμουν στη Μεκανχέλα (την επισκοπή της Λιτσίνγκα) είδα δέκα χιλιάδες απ’ αυτούς οι οποίοι είχαν εκδιωχθή από τη Μαλάουι και ζητούσαν να εγκατασταθούν κάπου στη Μοζαμβίκη. Θυμάμαι ακόμη καλά πώς έφθασαν καθ’ ομάδες, ταλαιπωρημένοι και φτωχικά ντυμένοι, μαζί με τα παιδιά τους, μεταφέροντας μόνο λίγα οικιακά σκεύη και τις Γραφές τους. Τους βλέπω ακόμη να κάθωνται κάτω από τα δένδρα ημέρες, υπομονητικοί, ήρεμοι . . . περιμένοντας να τους επιτρέψουν οι αρχές να έχουν ένα κομμάτι γης για ν’ αρχίσουν και πάλι μια νέα ζωή.»
«Αρκετά χρόνια έχουν περάσει από τότε και οι Μάρτυρες του Ιεχωβά έχουν αντιμετωπίσει πολλές δυσκολίες. Προς το παρόν, σ’ αυτά τα νέα στρατόπεδα [συγκεντρώσεως] ‘Γκουλάγκ’ για επανεκπαίδευσι, που έχουν ιδρυθή στη (Μοζαμβίκη), 25.000 Μάρτυρες του Ιεχωβά από τη Μαλάουι και τη Μοζαμβίκη έχουν φυλακισθή μαζί.»
«Υπάρχει αλήθεια σε πολλά από τα πράγματα που λέγουν και αξίζουν τον θαυμασμό μας . . . Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος αν όλοι ξυπνούσαμε ένα πρωί με τη σταθερή απόφασι να μην πάρωμε πάλι όπλα, όποια κι αν ήταν η δαπάνη ή η αιτία, όπως ακριβώς οι Μάρτυρες του Ιεχωβά! . . . Τι θα συνέβαινε αν όλοι εκείνοι που πίστευαν στο Θεό ήσαν πρόθυμοι λόγω στους πίστεως των να μαζέψουν τα κοσμικά τους υπάρχοντα σε μια μόνο βαλίτσα και να περιμένουν με στους συζύγους και τα παιδιά στους στην πλευρά του δρόμου, μέχρις ότου έλθη το φορτηγό Γκουλάγκ για να στους πάρη (αυτό έχει συμβή εδώ μπροστά στα μάτια μου)· θα είχε νόημα ο περαιτέρω θρησκευτικός διωγμός; Ασφαλώς ο κόσμος δεν θα μετετρέπετο σ’ ένα στρατόπεδο συγκεντρώσεως αλλά, αντιθέτως, ένα κέντρο στρατολογίας θα ήταν ανοικτό στους μη βίαιους εθελοντάς για τη σχολή του Χριστού.»
Η Εγκυμοσύνη Μεταξύ Εφήβων Είναι Επιδημία
● «Οι Ηνωμένες Πολιτείες, με πολύ απλά λόγια, βρίσκονται στο χείλος μιας επιδημίας εγκυμοσύνης μεταξύ εφήβων,» ανέφερε πρόσφατα η εφημερίς «Σάιενς Νιους.» Κυβερνητικές στατιστικές του τελευταίου χρόνου, που είναι διαθέσιμες, του 1976, έδειξαν ότι οι παράνομες γεννήσεις ανήλθαν σ’ ένα ανώτατο όριο 468.000, αριθμός διπλάσιος από τον αριθμό που υπήρχε πριν από δέκα χρόνια. Οι μισές 235.300, περιελάμβαναν κορίτσια εφηβικής ηλικίας. Επί πλέον, 300.000 έφηβες, όπως υπολογίζεται, έκαναν εκτρώσεις στη διάρκεια του έτους.
Οι ειδικοί λέγουν ότι οι κυριώτερες αιτίες γι’ αυτή την επιδημία εγκυμοσυνών περιλαμβάνουν: χαλάρωσι των οικογενειακών και θρησκευτικών δεσμών· τρομακτική αύξησι στον αριθμό των διαλυμένων οικογενειών και διαζυγίων· και η αυξανόμενη έμφασις που δίδει αυτός ο κόσμος στο σεξ και στη σεξουαλική ελευθερία.
Η εφημερίς «Σάιενς Νιους» παρετήρησε επίσης τα εξής: «Πιθανώς η καλύτερη λύσις στην επιδημία της εγκυμοσύνης μεταξύ έφηβων . . . είναι η ενίσχυσις της Αμερικανικής οικογενειακής ζωής, . . . επειδή αυτά τα κορίτσια που μένουν έγκυες προέρχονται από σπίτια όπου οι σεξουαλικές αξίες και η καθοδηγία λείπουν.»
Είναι αλήθεια ότι δεν υπάρχει κάτι που να μπορή ν’ αντικαταστήση την κατάλληλη πατρική καθοδηγία για τους νεαρούς, ιδιαίτερα εκεί όπου οι γονείς διδάσκουν στα παιδιά τους τούς υψηλούς ηθικούς κανόνες της Αγίας Γραφής.—Παρ. 22:6· Ψαλμ. 119:104, 105.