Μια Ματιά στις Ειδήσεις
«Κοινός Νους» στην Αργεντινή
● Όταν το Ανώτατο Δικαστήριο της Αργεντινής πρόσφατα απεφάνθη ότι δυο παιδιά σχολικής ηλικίας που είχαν αποβληθή επειδή δεν χαιρετούσαν τη σημαία πρέπει να επιστρέψουν στο σχολείο, η εφημερίς «Μπουένος Άιρες Χέραλντ» σχολίασε: «Το επιχείρημα των δικαστών του Ανωτάτου Δικαστηρίου είναι απλώς κοινός νους· . . . Εκπλήσσει το γεγονός ότι, παρά το επίσημο ενδιαφέρον για την εικόνα που παρουσιάζει η Αργεντινή στο εξωτερικό, μια από τις μεγαλύτερες θρησκευτικές ομάδες στον κόσμο, η οποία απολαμβάνει ελευθερία λατρείας σ’ όλες τις αληθινά πολιτισμένες χώρες, έχει υποβληθή σε τόσο μεγάλες δυσκολίες. Μια από τις αιτίες, ίσως, είναι η αποτυχία να κατανοήσουν ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά είναι, παρ’ όλα αυτά, αξιοθαύμαστοι πολίτες, ακόμη και αν οι θρησκευτικές τους πεποιθήσεις τους φέρνουν αντιμέτωπους με τις αρχές. Οι περισσότερες χώρες κατορθώνουν ν’ αποφύγουν οποιαδήποτε διένεξι με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά. . . . και η Βρεταννία και οι Η.Π., μαζί με άλλες πολυαρχικές δημοκρατίες, δεν μετρούν τον πατριωτισμό ενός ατόμου βάσει του σεβασμού του για τις τυπικότητες. Ο σεβασμός ενός ατόμου για τη χώρα του πρέπει να συνοδεύεται από τον σεβασμό του κράτους για τα δικαιώματα του ατόμου, αν πρόκειται ν’ ανθή ο πραγματικός πατριωτισμός. Ο εμφυτευμένος εθνικισμός δεν είναι καθόλου το ίδιο πράγμα.»—18 Μαρτίου 1979.
Αποκρύπτοντας το Φως
● «Θα ντρεπόμουν να λέγω στους άλλους για την πίστι μου,» είπε ένα μέλος της Λουθηρανής Εκκλησίας της Αμερικής, απαντώντας σε μια πρόσφατη, έρευνα συμπεριφοράς σ’ αυτό το ζήτημα. Η ομιλία για τη θρησκεία και την πίστι είναι πράγματι έργο του πάστορα,» είπε ένας άλλος. Μόνο το 11,1 τοις εκατό είπαν ότι θα μιλούσαν πρόθυμα για την πίστι τους σε μη εκκλησιαστικές οικογένειες, αν αυτό τους το ζητούσε ο πάστοράς τους. Το 16 τοις εκατό περίπου είπαν ότι θα το έκαναν αυτό με πολλούς φόβους, και το 44 τοις εκατό είπαν ότι δεν θα το έκαναν καθόλου.
Αντί να μεταδίδουν στους άλλους την πίστι τους, υπό την μορφή «καθημερινού ευαγγελισμού,» το 90 τοις εκατό και πλέον των εκκλησιαστικών μελών προτίμησαν να προσεύχωνται για τους άλλους ή να προσφέρωνται για να βοηθήσουν φίλους που είχαν δυσκολίες. Μεταξύ των λόγων που προβάλλουν για την αποσιώπησί τους σχετικά με την πίστι τους, ήσαν οι εξής: «Δεν αισθανόμουν πως θα μπορούσα να εξηγήσω την πίστι μου στους άλλους,» ή «θα αισθανόμουν σαν να ήθελα να επιβάλω τις πεποιθήσεις μου στους άλλους.»
Πώς παραβάλλεται ένα τέτοιο δειλό, χωρίς ενθουσιασμό πλησίασμα της πίστεως σε σύγκρισι με τις δυναμικές παροτρύνσεις του Ιησού Χριστού; Εκείνος είπε στους ακολούθους του: «Σεις είσθε το φως του κόσμου . . . Ούτως ας λάμψη το φως σας ενώπιον των ανθρώπων.»—Ματθ. 5:14-16.