Μια Περιπετειώδης Ζωή—Με Γνήσια Ικανοποίησι

Όπως ελέχθη από τον Τζωρτζ Γκιμπ

ΠΟΛΛΟΙ νεαροί σήμερα αισθάνονται ανία στη ζωή. Μερικοί ενασχολούνται με τα σπορ και τη διασκέδασι, ενώ άλλοι ταξιδεύουν σε μακρυνές χώρες αναζητώντας περιπέτεια. Δυστυχώς, πολλοί δοκιμάζουν αισθήματα απογοητεύσεως και ελλείψεως σκοπού στη ζωή των.

Κι εγώ, επίσης, ταξίδεψα όταν ήμουν νεαρός, αφήνοντας τη γενέτειρά μου Σκωτία και πηγαίνοντας σε μακρυνές παραλίες χιλιάδες μίλια μακρυά, περιλαμβανομένης της Αιγύπτου, της Παλαιστίνης και της Αυστραλίας. Εκτός του ότι απήλαυσα πολλές περιπέτειες, με τον καιρό βρήκα επίσης πραγματική ικανοποίησι στη ζωή. Αυτό ωφείλετο στο ότι βρήκα ένα σκοπό στη ζωή και ότι μπορούσα να εκπληρώσω αυτό τον σκοπό πιο πλήρως όταν πήγα στην Αυστραλία. Αλλά θα ήθελα να σας πω μερικά πράγματα για το παρελθόν μου.

ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΙΚΑ ΤΑΞΙΔΙΑ

Μολονότι οι γονείς μου δεν ήσαν εκκλησιαζόμενοι, με ανέθρεψαν ενσταλάζοντάς μου βαθύ σεβασμό για την Αγία Γραφή και τις μεγαλειώδεις αρχές της. Πόσο ευχάριστα ήσαν εκείνα τα χειμωνιάτικα βράδυα γύρω από τη θαλπωρή της φωτιάς, καθώς η μητέρα διάβαζε Γραφικές ιστορίες και τόνιζε τα ηθικά της διδάγματα! Αυτές οι ιστορίες ασφαλώς ενεφύτευσαν μέσα μου μια επιθυμία για την αλήθεια.

Καθώς μεγάλωνα, παρακολούθησα τις λειτουργίες διαφόρων θρησκευτικών ομάδων και άκουσα Ευαγγελικά κηρύγματα στις γωνιές των δρόμων, αλλά φαινόταν πάντοτε ότι κάτι έλειπε. Κατόπιν, το θέρος του 1914, ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος, με την τρομακτική του αιφνιδιότητα, διετάραξε το συνήθη τρόπο ζωής. Γερμανικά Ζέππελιν βομβάρδισαν το Εδιμβούργο, όπου ζούσαμε. Η ευτυχισμένη οικογένειά μας διασκορπίσθηκε. Ο ένας αδελφός κατόπιν του άλλου—πέντε συνολικά—εκλήθημεν στον στρατό. Δύο από αυτούς ποτέ δεν ξαναγύρισαν.

Ως στρατιώτης στο Βρεταννικό στρατό, έφθασα στην Αίγυπτο το 1916. Κατόπιν, εστάλην στην Παλαιστίνη, τη Γη της Επαγγελίας. Ήταν εκπληκτικό το πόσοι πολλοί από μας τους στρατιώτες συνδέαμε τις τοποθεσίες με αναμνήσεις Γραφικών γεγονότων. Στη Γάζα, θυμόμαστε το γεγονός ότι ο Σαμψών μετακίνησε την πύλη της πόλεως· στη Βηρ-σαβεέ, τον Αβραάμ, στη Βηθλεέμ, τον Ιησού και, στην Ιερουσαλήμ, τον Δαβίδ. Μια μέρα διάβασα στη Γραφή για τους Εμμαούς και περπάτησα ως εκεί από την Ιερουσαλήμ και επέστρεψα πάλι, έχοντας στο μυαλό μου την εικόνα του Ιησού να περπατά μ’ εκείνους τους δυο μαθητάς τους οποίους συνήντησε καθ’ οδόν, αλλά επέστρεψα, διερωτώμενος ακόμη ποιο είναι το νόημα της Αγίας Γραφής.—Λουκ. 24:13-32.

Ο πόλεμος τελείωσε, χωρίς να μου έχη προσθέσει περισσότερη σοφία. Επέστρεψα στο Εδιμβούργο για να τελειώσω την εκπαίδευσί μου στον τομέα της εκτυπώσεως. Η επιθυμία για τη Βιβλική αλήθεια, όμως, ήταν ακόμη μέσα μου. Ο θείος μου μού πρότεινε να ενωθώ με την τοπική εκκλησία. Όταν ερώτησα τη μητέρα γι’ αυτό, εκείνη απάντησε: «Αν θέλης ν’ ακούσης τον Λόγο του Θεού, πήγαινε. Αλλά, μην ξεχνάς, θα βρης μεγάλη διαφορά μεταξύ της Χριστιανοσύνης και του Εκκλησιαστικού συστήματος.» Σύντομα ανεκάλυψα ότι είχε δίκιο.

ΒΡΗΚΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΖΗΤΟΥΣΑ

Ένα Σάββατο το 1921, ενώ ταξίδευα με το τραίνο από την εργασία μου στη Γλασκώβη προς το σπίτι μου στο Εδιμβούργο, ένας ηλικιωμένος κύριος στο ίδιο ‘κουπέ’ άρχισε να μου μιλά, μ’ ένα πολύ ευγενικό τρόπο, και να μου λέγη ασυνήθη πράγματα από την Αγία Γραφή. Είπε ότι ο Θεός έχει ένα «σχέδιο», μίλησε για τις ψευδείς διδασκαλίας της εκκλησίας και για ένα ευτυχισμένο μέλλον. Αυτά μ’ έβαλαν σε σκέψεις.

Ένα άλλο Σάββατο, όταν ήμουν στη Γλασκώβη, είδα τεράστια ‘πλακάρτ’ που έγραφαν «Εκατομμύρια ήδη Ζώντων Ουδέποτε Θέλουσιν Αποθάνει.» Αυτά ήταν αγαθά νέα για μερικούς, σκέφθηκα. Στο κατάλυμά μου, βρήκα ένα φυλλάδιο που διεφήμιζε αυτή την ομιλία, καθώς επίσης και ένα δισέλιδο άρθρο στην εφημερίδα γι’ αυτό. Έτσι απεφάσισα να πάω.

Η αίθουσα ήταν κατάμεστη και η ομιλία, που εδόθη μ’ έναν καταπληκτικό τρόπο, δεν έμοιαζε με τίποτα απ’ αυτά που είχα ακούσει προηγουμένως. Καθώς το πλήθος έφευγε, εγώ κάθισα εκεί. Αυτό ήταν ακριβώς εκείνο που ζητούσα! Μ’ επλησίασε ένας πρόθυμος νεαρός. «Σας άρεσε;» ρώτησε.

«Είναι πέρα για πέρα αλήθεια,» ήταν η απάντησίς μου.

Αφού τον διεβεβαίωσα ότι δεν είχα διαβάσει τίποτα γι’ αυτό το θέμα, πρότεινε να μ’ επισκεφθή κάποιος για να μου μιλήση. Στην αρχή δίσταζα, αλλ’ εκείνος επέμεινε· έτσι, ωρίσθη μια συνάντησις. Στην ωρισμένη ώρα, ακούσθηκε ένα χτύπημα στην πόρτα. Η πιο θαυμάσια ώρα που έχω περάσει ποτέ ήταν εκείνη τη μέρα, όταν απλώθηκαν μπροστά μου οι θαυμάσιες αλήθειες σχετικά με τη βασιλεία του Θεού. Ο ολοχρόνιος διάκονος μού άφησε μερικά Βιβλικά έντυπα να διαβάσω και τις διευθύνσεις των τόπων εβδομαδιαίων συναθροίσεων. Σ’ αυτές με δέχθηκαν με θέρμη και έμαθα περισσότερα σχετικά με τους σκοπούς του Θεού.

ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ

Υπήρχε μια ατμόσφαιρα ενθουσιασμού μεταξύ αυτών που παρακολουθούσαν τις συναθροίσεις και το έργο μαρτυρίας συχνά ετονίζετο στις συναθροίσεις μελέτης. Επειδή ήμουν περίεργος να δω τι περιελάμβανε, έφθασα στο ωρισμένο μέρος από το οποίο θα ξεκινούσαν για το έργο μαρτυρίας. Εκεί βρήκα τους καινούργιους μου φίλους, εφωδιασμένους με Γραφικά έντυπα και βιβλία διευθύνσεων. Μου έδωσαν ένα αντίτυπο του καινούργιου βιβλίου Η Κιθάρα του Θεού και λίγα φυλλάδια. Ένας από τους φίλους με πήρε μαζί του. Καθώς πλησιάζαμε σε μια πολυκατοικία, μου είπε: «Τώρα, εσύ πήγαινε στο τελευταίο πάτωμα και εγώ θ’ αρχίσω από το πρώτο.»

Δειλά, χτύπησα την πρώτη πόρτα, σκεπτόμενος, «Τι θα πω;» Γρήγορα σαν αστραπή ήλθε η σκέψις: «Πες τους αυτά που έμαθες στην ομάδα Γραφικής μελέτης.» Μια νεαρή γυναίκα ήλθε στην πόρτα κι εγώ ανέφερα το εδάφιο Δανιήλ 2:44, το οποίο λέγει: «Εν ταις ημέραις των βασιλέων εκείνων θέλει αναστήσει ο Θεός του ουρανού βασιλείαν, ήτις εις τον αιώνα δεν θέλει φθαρή· . . . θέλει κατασυντρίψει και συντελέσει πάσας ταύτας τας βασιλείας, αυτή δε θέλει διαμένει εις τους αιώνας.»

Κατόπιν εξήγησα στην οικοδέσποινα ότι, μετά την καταστροφή αυτού του πονηρού συστήματος πραγμάτων, η βασιλεία του Θεού θα φέρη πραγματικές ευλογίες στη γη, και ότι ακόμη και οι νεκροί θ’ αναστηθούν. Εκείνη ανταποκρίθηκε ευνοϊκά λέγοντας ότι πρόσφατα είχε πεθάνει ο σύζυγός της. Με χαρά δέχθηκε το βιβλίο. Καθώς συνέχισα το έργο μαρτυρίας στους ανθρώπους σ’ εκείνα τα διαμερίσματα, άρχισα ν’ αναγνωρίζω ότι ο Κύριος έχει ένα έργο για τους Χριστιανούς σήμερα.

Κάθε Σάββατο απόγευμα διευθετούντο ομάδες με ποδήλατα για να μεταφέρουν το άγγελμα της Βασιλείας σε απομονωμένες περιοχές. Την Κυριακή το πρωί γινόταν μαζική διανομή φυλλαδίων που διεφήμιζαν ομιλίες, οι οποίες ελάμβαναν χώρα στη μεγαλύτερη αίθουσα της Γλασκώβης. Η αίθουσα αυτή συχνά ήταν κατάμεστη. Εκείνες τις μέρες δεν υπήρχε ούτε ραδιόφωνο ούτε τηλεόρασις· έτσι, οι άνθρωποι εδέχοντο πρόθυμα προσκλήσεις για διαλέξεις.

Ένα άτομο που μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωσι ήταν μια ανάπηρη ηλικιωμένη Μάρτυς. Δεν μπορούσε να πάη στις συναθροίσεις, εκτός αν κάποιος την έφερνε με την αναπηρική της πολυθρόνα. Μερικοί από μας τους νεωτέρους, με τη σειρά, την φέρναμε στην αίθουσα. Καθώς περπατούσαμε, εκείνη τόνιζε τα κύρια σημεία της ύλης που είχε διαβάσει, τονίζοντας Γραφικά εδάφια που ενθαρρύνουν τη συνεχή εμπιστοσύνη στον Ιεχωβά, όπως είναι τα εδάφια Ησαΐας 41:10 και 54:17. Δεν είναι εκπληκτικό το ότι έξη από μας, οι οποίοι συνηθίζαμε να μετακινούμε την πολυθρόνα της, γίναμε ‘κολπόρτερς,’ όπως εκαλούντο τότε οι ολοχρόνιοι κήρυκες.

Ο χειμώνας στη Σκωτία ήταν κρύος και μελαγχολικός, και μας εμπόδιζε να κάνωμε αρκετό έργο μαρτυρίας, όπως επιθυμούσαμε. Έτσι, επειδή ήμεθα πρόθυμοι να ‘περισσεύωμε πάντοτε εις το έργο του Κυρίου,’ ο σύντροφός μου κι εγώ αποφασίσαμε να γράψωμε στην Εταιρία Σκοπιά ζητώντας ν’ αποσταλούμε όπου μπορούσαμε να επιτελέσωμε περισσότερα. (1 Κορ. 15:58) Μετά από εβδομάδες ανήσυχης προσμονής, συγκινηθήκαμε όταν λάβαμε την απάντησι. Μπορούσαμε να διαλέξωμε: «Καναδά ή Αυστραλία.»

ΦΘΑΝΟΜΕ ΣΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ

Τον Φεβρουάριο του 1928, φθάσαμε στη Μελβούρνη της Αυστραλίας, 13.000 μίλια (21.000 χιλιόμετρα) μακρυά. Τι αλλαγή! Λιακάδα κάθε μέρα και άφθονα φρούτα, περιλαμβανομένων και μερικών ειδών που ποτέ προηγουμένως δεν είχαμε δει. Οι Χριστιανοί αδελφοί μας μάς καλωσώρισαν και μας έδειξαν πολλή καλωσύνη, πράγμα που αύξησε την εκτίμησί μας για τον Λόγο του Ιεχωβά .

Ο πρώτος μας διορισμός ήταν το νησί της Τασμανίας. Και τι περιπέτειες είχαμε! Κηρύξαμε στους βόρειους δήμους· πρώτα με αυτοκίνητο και, κατόπιν, όταν αυτό χάλασε, με άλογο και αμάξι. Επανειλημμένως, όταν εγείροντο προβλήματα—είτε επρόκειτο για κατάλυμα, τροφή ή μεταφορά—διαπιστώναμε ότι ο Ιεχωβά έδινε βοήθεια, είτε μέσω των Χριστιανών αδελφών μας είτε μέσω ευγενών ανθρώπων τους οποίους συναντούσαμε καθώς κάναμε το έργο του Κυρίου.

ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΔΙΟΡΙΣΜΟΣ

Το 1929, έφθασε μια επιστολή που με προσκαλούσε να βοηθήσω στα κεντρικά γραφεία του τμήματος των Μαρτύρων του Ιεχωβά, τα οποία ήσαν στο Σίδνεϋ. Δεν μπορούσα να φαντασθώ τότε ότι μετά από 49 χρόνια θα βρίσκωμαι ακόμη εδώ. Ήταν ένας συγκινητικός καιρός, καθώς το έργο από θύρα σε θύρα ωργανώνετο περισσότερο και εχρησιμοποιούντο ραδιοφωνικοί σταθμοί για να διαφημίσουν το άγγελμα της Βασιλείας.

Στα κεντρικά γραφεία του τμήματος, σύντομα με μετέφεραν σ’ ένα μικρό ποδοκίνητο πιεστήριο με πλάκες, το οποίο εκτιμώ σαν θησαυρό όλα αυτά τα χρόνια. Μετά από λίγο καιρό, τύπωνα προγράμματα συνελεύσεως, φυλλάδια, ειδικά διαφημιστικά ραδιοφώνου και πολλά απαραίτητα έντυπα. Όταν η πίεσις του κλήρου περιώρισε τη χρήσι του ραδιοφώνου, εχρησιμοποιήθησαν ηχητικά αυτοκίνητα για να διαφημίσουν το άγγελμα της Βασιλείας. Το άγγελμα, ενισχυμένο, ακουγόταν σ’ όλες τις πόλεις αυτής της χώρας.

Το 1932, οι εγκαταστάσεις των γραφείων του τμήματος επεξετάθησαν, πράγμα που εσήμαινε περισσότερη δραστηριότητα. Έπρεπε να γίνη σκάψιμο και σφυροκόπημα, μαζί με τη συνήθη εκτύπωσι, αποστολή και διανομή Βιβλικών εντύπων. Πόσο συγκινηθήκαμε όταν είδαμε να παίρνη ‘σάρκα και οστά’ μια τραπεζαρία με ξύλινη επένδυσι, ένα καινούργιο γραφείο, μια αίθουσα συναθροίσεων και καινούργια υπνοδωμάτια!

Όταν εστάλη ένα αυτόματο πιεστήριο από τις Ηνωμένες Πολιτείες, χαρήκαμε πράγματι πολύ. Ήμαστε μια ομάδα ενθουσιωδών νέων εθελοντών εργατών, σαν μια οικογένεια. Και η εργασία μας δεν περιωριζόταν στις συνήθεις ώρες. Όταν υπήρχε ανάγκη, εργαζόμαστε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Συγχρόνως, γνωρίζαμε ότι υπήρχαν πάρα πολλά που έπρεπε να γίνουν μιλώντας στους ανθρώπους για τη βασιλεία του Θεού και, συχνά, χρησιμοποιούσαμε τα βράδυα και τα Σαββατοκύριακα σ’ αυτή τη δραστηριότητα.

Με τόσα πολλά που έπρεπε να γίνουν, τα χρόνια εφαίνοντο να περνούν γρήγορα. Ξαφνικά, ξέσπασε ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος. Μετά, το 1941, τεθήκαμε υπό απαγόρευσι εδώ στην Αυστραλία κατόπιν μιας ψευδούς κατηγορίας που υπεκίνησε ο κλήρος, ότι δήθεν ήμεθα αναρχικοί. Ωστόσο, το έργο του κηρύγματος εξακολούθησε, και εμείς συνεχίσαμε να συναθροιζώμεθα σε μικρές ομάδες. Ούτε το έργο της εκτυπώσεως σταμάτησε. Περιοδικά και βιβλία εκτυπώνοντο σε διάφορες τοποθεσίες κρυφά, πράγμα που ενωχλούσε τις τοπικές εξουσίες οι οποίες προσπαθούσαν ν’ ανακαλύψουν αυτά τα μέρη.

Για να ανταποκριθούμε στο νόμο, όλες αυτές οι εκδόσεις έφεραν τη δήλωσι: «Εκδοθέν υπό Τζωρτζ Γκιμπ, Στράθφηλντ.» Ποιος και που ήταν αυτός ο «Τζωρτζ Γκιμπ»; Η αστυνομία προσπάθησε να με βρη. Αλλά όπου κι αν πήγαν, απλώς δεν έτυχε να βρίσκωμαι εκεί. Μερικές φορές, οι αστυνομικοί αξιωματούχοι πήγαιναν σε μέρη όπου οι Μάρτυρες του Ιεχωβά είχαν μια Γραφική μελέτη. Συχνά, υπέβαλαν το ερώτημα, «Είναι εδώ ο Τζωρτζ Γκιμπ;» ή «Πού μπορούμε να βρούμε τον Τζωρτζ Γκιμπ;» Αλλά ποτέ δεν με βρήκαν.

Κατόπιν, το 1943, η υπόθεσίς μας εκδικάσθηκε ενώπιον του Ανωτέρου Δικαστηρίου της Αυστραλίας, και η απαγόρευσις ήρθη. Όλα βρήκαν πάλι του παλιό τους ρυθμό. Από τότε, το έργο μας στα γραφεία του τμήματος εξακολούθησε να επεκτείνεται, και Γραφικά έντυπα τώρα εκτυπώνοντο σε πολλές γλώσσες των Νησιών του Ειρηνικού καθώς επίσης και στην Αγγλική. Το 1973 τελειώσαμε ένα σύγχρονο τριώροφο εργοστάσιο, και μετακινήσαμε το περιστροφικό πιεστήριό μας 40 τόννων σ’ αυτό. Τώρα από το εργοστάσιό μας αποστέλλονται κάθε μήνα σε 25 περίπου χώρες ή νήσους 750.000 αντίτυπα των περιοδικών Σκοπιά και Ξύπνα!

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ

Εικοσιπέντε χρόνια μετά την άφιξί μου στην Αυστραλία, είχα τη θαυμάσια πείρα να παρακολουθήσω τη διεθνή συνέλευσι των Μαρτύρων του Ιεχωβά που έλαβε χώρα το 1953 στη Νέα Υόρκη. Καθ’ οδόν, το αεροπλάνο μας προσγειώθηκε στη Νήσο Κάντον. Βγήκαμε έξω στο κιόσκι για ένα ποτό και, ενώ ήμαστε εκεί, μιλήσαμε για το άγγελμα της Βασιλείας στον κομψό Φιτζιανό σερβιτόρο μας. Αυτός άκουσε με ενδιαφέρον και δέχθηκε ένα φυλλάδιο Αγγλικής Βίβλου. Του πρότεινα να εξετάση τα εδάφια στη Βίβλο του, και εμείς φύγαμε πάλι και πήγαμε στο αεροπλάνο.

Μετά από ένα συγκινητικό καιρό στις Ηνωμένες Πολιτείες, ξεκινήσαμε για το ταξίδι της επιστροφής, και σταματήσαμε να πάρωμε καύσιμα στη Νήσο Κάντον. Καθώς βγήκα ν’ αναπνεύσω λίγο καθαρό αέρα, αισθάνθηκα κάποιον να με κτυπά ελαφρά στην πλάτη και, όταν γύρισα, είδα τον Φιτζιανό μας φίλο. Είπε ότι διέκρινε πως το φυλλάδιο που του είχαμε αφήσει έλεγε την αλήθεια. Χάρηκε πολύ όταν του πρότεινα να του στείλω μερικά Γραφικά έντυπα στη γλώσσα του. Έτρεξε στο κιόσκι, και επέστρεψε με μια βεντάλια από φτερά ως δώρο. Πόσο συχνά δοκίμαζα τη μοναδική χαρά που προέρχεται όταν κάποιος δείχνη εκτίμησι για το άγγελμα της Βασιλείας!

Κατόπιν, το 1973, μπόρεσα να παρακολουθήσω μια σειρά Χριστιανικών συνελεύσεων στην Ασία. Τι συγκίνησις ήταν να δω τα αποτελέσματα του έργου άλλων ιεραποστόλων και των τοπικών τους συντρόφων, όπως στην Ιαπωνία, όπου 30.000 κεφάλια με ολόμαυρα μαλλιά έκλιναν σε στάσι προσευχής προς τον Ιεχωβά!

Τι θέλετε από τη ζωή; Μήπως σας φαίνεται ανιαρή; Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι δεν είναι ανάγκη να είναι. Αν είσθε πρόθυμος ν’ ακολουθήσετε το παράδειγμα του Ιησού και την οδηγία: ‘Πορευθέντες, μαθητεύσατε τους ανθρώπους όλων των εθνών,’ μπορείτε ν’ απολαύσετε μια πραγματικά ικανοποιητική, ναι, και μια πολύ περιπετειώδη ζωή.—Ματθ. 28:19.

Πόσο ευτυχισμένος είμαι τώρα που πριν από 50 και πλέον χρόνια η καρδιά μου με υπεκίνησε να χρησιμοποιήσω τη ζωή μου στο πλήρες στην υπηρεσία του Ιεχωβά! Σε ηλικία 81 ετών, βρίσκω ακόμη χαρά καθώς εργάζομαι εδώ στο τυπογραφείο, μετέχοντας στο έργο κηρύγματος και πηγαίνοντας σε συνελεύσεις. Δεν υπάρχει καλύτερη ζωή από τη ζωή η οποία δαπανάται στην εκτέλεσι του θελήματος του Ιεχωβά!

[Φωτογραφία του Τζώρτζ Γκίμπ στη σελίδα 24]