Μια Ελπίδα που με Διετήρησε
ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ τον Οκτώβριο του 1950, και ήμουν ένα από τις εκατοντάδες παιδιών που γίνονται κάθε χρόνο θύματα γενετησίων ελαττωμάτων. Έλειπε η κνήμη του δεξιού μου ποδιού. Η κνήμη είναι το κύριο οστούν που συνδέει τον αστράγαλο με το γόνατο. Χωρίς αυτό το οστούν, είναι αδύνατο να μπορέση κανείς να σταθή ή να περπατήση.
Ο πατέρας μου ήταν στις ένοπλες δυνάμεις εκείνο τον καιρό και εδικαιούτο ωρισμένα ιατρικά οφέλη. Φυσικά, αυτός και η μητέρα ανησυχούσαν πολύ για την προοπτική μιας επαναστατικής εγχειρήσεως που, ίσως, αποκαθιστούσε την ικανότητά μου να βαδίζω. Η εγχείρησις έγινε το 1953 στο Στρατιωτικό Ιατρικό Κέντρο Γουώλερ Ρηντ της Ουάσιγκτον, D.C. Περιελάμβανε τη μεταμόσχευσι ενός οστέος ζώου για ν’ αντικαταστήση την κνήμη που έλειπε.
Φυσικά στις αρχές της δεκαετίας του 1950, οι εγχειρήσεις μεταμοσχεύσεως ευρίσκοντο ακόμη στο πειραματικό στάδιο. Δεν εγνώριζαν και πολλά πράγματα ως προς το ότι το σώμα απορρίπτει τις ξένες ύλες. Ως αποτέλεσμα, η εγχείρησις απέτυχε. Το σώμα μου απέβαλε το μεταμοσχευθέν οστούν και το δεξιό μου πόδι έπαθε γάγγραινα. Επειδή κινδύνευε η ζωή μου, φάνηκε αναγκαίο να κοπή το πόδι μου. Ήμουν μόνο τριών ετών τότε κι έτσι σ’ αυτή τη μικρή ηλικία το μέλλον μου διεγράφετο πολύ σκοτεινό.
ΜΙΑ ΕΛΠΙΔΑ ΠΟΥ ΜΕ ΣΥΝΤΗΡΕΙ
Η μικρή μας οικογένεια κατώρθωσε να μείνη μαζί. Κατόπιν, σύντομα μετά την εγχείρησί μου, ο πατέρας ενδιαφέρθηκε για τη μελέτη της Αγίας Γραφής με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά. Στην αρχή η μητέρα εναντιώθηκε σθεναρά μέχρι του σημείου ν’ απειλή να εγκαταλείψη τον πατέρα μου. Αλλά αφού ένας Μάρτυς του Ιεχωβά της έδειξε από την Αγία Γραφή ότι δεν υπήρχε πύρινος άδης, εκείνη αμέσως ενδιαφέρθηκε για μια Γραφική μελέτη. Προώδευσε γρήγορα στη Γραφική γνώσι και, μετά από λίγο, συμβόλισε την αφιέρωσί της να υπηρετή τον Θεό με το να βαπτισθή. Σύντομα άρχισε δραστήρια να μιλή για τα «αγαθά νέα» σε άλλους. Ο πατέρας μου, από την άλλη πλευρά, ήταν ακόμη αναποφάσιστος αλλ’ όταν είδε τη θαυμάσια πρόοδο της μητέρας και αυτός επίσης αφιέρωσε τη ζωή του στην υπηρεσία του Ιεχωβά και βαπτίσθηκε.
Ένα ανάπηρο άτομο μπορεί να πέση στην παγίδα της αυτοσυμπόνοιας. Ευτυχώς, οι γονείς μου πρόσεχαν ιδιαίτερα αυτό το σημείο και, χρησιμοποιώντας τις Γραφές ως βάσι της εκπαιδεύσεώς των, μπόρεσαν να μου εμφυτεύσουν μια νέα ελπίδα. Αυτή η ελπίδα για μένα ήταν να μπορώ να περπατώ, να τρέχω και ν’ απολαμβάνω τέλεια υγεία στο νέο σύστημα του Θεού. Ω, τι θαυμάσια προοπτική!
Στην πραγματικότητα έτρωγα, κοιμώμουν και ονειρευόμουν το νέο σύστημα του Θεού. Αυτή η ελπίδα δεν είναι κάποια ανωφελής φαντασία που κατεσκεύασαν οι γονείς μου, ή κάποιος άλλος, στην προσπάθεια να με ενθαρρύνουν. Όχι, είναι μια ελπίδα βασισμένη μόνο στις υποσχέσεις του Θεού στην Αγία Γραφή. «Κατά δε την υπόσχεσιν αυτού [του Θεού] νέους ουρανούς και νέαν γην προσμένομεν, εν οις δικαιοσύνη κατοικεί,» έγραψε ο απόστολος Πέτρος.—2 Πέτρ. 3:13.
Από νεαρή ηλικία είχα σταθερή πίστι σ’ αυτές τις υποσχέσεις του Θεού. «Και θέλει[ο Θεός] σκηνώσει μετ’ αυτών,» έγραψε ο θεόπνευστος απόστολος Ιωάννης. «Και θέλει εξαλείψει ο Θεός παν δάκρυον από των οφθαλμών αυτών, και ο θάνατος δεν θέλει υπάρχει πλέον, ούτε πένθος ούτε κραυγή ούτε πόνος δεν θέλουσιν υπάρχει πλέον· διότι τα πρώτα παρήλθον.» (Αποκάλ. 21:3, 4) Αλλά το αγαπημένο μου εδάφιο ήταν το εδάφιο Ησαΐας 35:6, το οποίο λέγει. «Τότε ο χωλός θέλει πηδά ως η έλαφος.» Τη νύχτα ονειρευόμουν ότι τρέχω χωρίς προσπάθεια σε αγρούς γεμάτους μαργαρίτες και λιβάδια με γρασίδι που εκτείνονται επί μίλια και μίλια.
ΠΡΟΩΡΗ ΠΡΟΟΔΟΣ
Σε ηλικία πέντε ετών με τη βοήθεια ενός καινούργιου τεχνητού ποδιού που καλείται «μπότα,» έγινα ευαγγελιζόμενος της βασιλείας του Θεού. Ήμουν τόσο υπερήφανος που μπορούσα να παρουσιάζω τα περιοδικά και άλλα Βιβλικά έντυπα σε ανθρώπους. Όταν ήμουν έξη ετών, μπορούσα να κάνω μια πλήρη Γραφική παρουσίασι στις πόρτες, χρησιμοποιώντας αρκετά εδάφια σ’ ένα Βιβλικό θέμα. Το επόμενο έτος έδωσα την πρώτη μου ομιλία από την εξέδρα ως μέλος της Θεοκρατικής Σχολής.
Η μητέρα μου έκανε έργο σκαπανέως και ο πατέρας μου προΐστατο στη Θεοκρατική Σχολή στην εκκλησία μας στη Ουάσιγκτον, D.C. Κατόπιν ήλθε μια πρόσκλησις για μας να υπηρετήσωμε εκεί όπου η ανάγκη για διαγγελείς της Βασιλείας ήταν μεγαλύτερη στην περιοχή Γκαίθερσμπουργκ της Μαίρυλαντ. Ο πατέρας και η μητέρα δέχθηκαν με χαρά τον διορισμό και σύντομα μετακομίσαμε στο νέο μας σπίτι.
Η εκκλησία του Γκαίθερσμπουργκ ήταν πολύ μικρή. Στην πραγματικότητα, κάναμε συνάθροισι στο σπίτι ενός Μάρτυρος του Ιεχωβά. Υπήρχαν πολύ λίγοι μαύροι που ήσαν συνταυτισμένοι με την εκκλησία. Έτσι, ήταν προνόμιο να μπορώ να βεβαιώνωμαι ότι άνθρωποι όλων των φυλών μπορούσαν να μάθουν τον Λόγο του Θεού. Με την ευλογία του Ιεχωβά, η εκκλησία ηύξησε και ευημέρησε. Το 1961, με την έγκρισι του πατέρα μου, συμβόλισα την αφιέρωσί μου στον Ιεχωβά με το εν ύδατι βάπτισμα.
Στη διάρκεια αυτής της περιόδου, πολλές κοινωνικές αλλαγές συνέβησαν στη χώρα μας. Ευρίσκετο εν προόδω η μάχη για τα πολιτικά δικαιώματα. Εγίνοντο πορείες και διαδηλώσεις και οχλαγωγίες. Η φράσις «μαύρη δύναμις» και «κάψτε τα, κάψτε τα» ήταν τα σλόγκαν της εποχής. Ήταν δύσκολο να μην αναμιχθή κανείς στη δίνη των γεγονότων. Αλλά ο πατέρας και η μητέρα παρέμεναν κοντά στον Λόγο του Ιεχωβά και έδιδαν σ’ εμάς τα παιδιά την κατάλληλη άποψι για την μεταβαλλόμενη παγκόσμια σκηνή. Πράγματι, χαιρόμεθα που μπορούσαμε να τρώμε τώρα σε ωρισμένα εστιατόρια και να επιβιβαζώμεθα στο εμπρόσθιο μέρος του λεωφορείου, αλλά η μόνη μας ελπίδα για διαρκή ειρήνη και ελευθερία ήταν ακόμη η νέα τάξις του Θεού.
ΑΝΑΠΤΥΞΙΣ ΣΕ ΑΝΔΡΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ
Όταν εισήλθα στο γυμνάσιο, αντιλήφθηκα ακόμη περισσότερο την εμφάνισί μου και την αναπηρία μου. Κατά καιρούς αυτό ήταν πολύ αποθαρρυντικό, διότι επιθυμούσα να είμαι δημοφιλής και να γίνωμαι δεκτός από τα άλλα παιδιά. Αλλά βοηθήθηκα να εκτιμήσω ότι η δύναμις προέρχεται από τον Ιεχωβά και ότι η διασημότης στον κόσμο δεν είναι απαίτησις για την απόκτησι αιωνίου ζωής.
Άρχισα ν’ αντιλαμβάνωμαι το γεγονός ότι υπήρχαν πάντοτε ωρισμένα πράγματα που εγώ δεν μπορούσα να κάνω. Αυτό που ήταν σπουδαίο ήταν να κάνω το καλύτερο που μπορούσα στα πράγματα που μπορούσα να κάνω. Όσο για τους φίλους, τι άξιζαν αυτοί αν δεν μπορούσαν να με δεχθούν γι’ αυτό που ήμουν και για την εμφάνισί μου; Όπως απεδείχθη, βρήκα αληθινή φιλία μεταξύ του λαού του Ιεχωβά. Αυτοί οι φίλοι με δίδαξαν πώς να παίζω μπαίηζ-μπωλ, και ποδόσφαιρο και πώς να κολυμπώ. Διακρίθηκα στο κολύμπι και, προς έκπληξιν της οικογενείας μου και του εαυτού μου, ήμουν ένας από τους 17 μαθητάς του σχολείου μου που έλαβαν το Προεδρικό Βραβείο Υγείας για Αθλητική Υπεροχή.
Φυσικά, «η σωματική γυμνασία είναι μόνο προς ολίγον ωφέλιμος.» (1 Τιμ. 4:8) Υπήρχαν πολύ περισσότερα που ήθελα να κάνω για το σώμα μου και η λογική απάντησις φαινόταν να είναι η υπηρεσία σκαπανέως. Έτσι, από εκείνο τον καιρό και μετά άρχισα να κάνω έργο σκαπανέως κάθε καλοκαίρι και να θέτω ως στόχο μου το ολοχρόνιο έργο κηρύγματος και την υπηρεσία στο Μπέθελ, στα κεντρικά γραφεία των Μαρτύρων του Ιεχωβά στη Νέα Υόρκη.
ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΜΙΑ ΕΚΛΟΓΗ
Προτού το καταλάβω, ήλθε ο καιρός της αποφοιτήσεως. Ως αριστεύων μαθητής, και ανάπηρο άτομο, μου εδόθη η ευκαιρία να δεχθώ μια υποτροφία στο κολλέγιο από το Υπουργείο Επαγγελματικής Αποκαταστάσεως. Πόσο δελεάσθηκα να δεχθώ αυτή την υποτροφία! Η πίεσις αυξήθηκε υπέρ της παραδοχής της.
Αφού συζήτησα με τον πατέρα μου, σκέφθηκα την εκπαίδευσι που είχα λάβει. Όσο περισσότερο την σκεπτόμουν, τόσο περισσότερο φαινόταν ότι είχα προετοιμασθή να κάνω ένα ειδικό έργο. Αυτό το έργο περιελάμβανε τη διάσωσι ζωών, όπως έγραψε ο απόστολος Παύλος στο νεαρό Τιμόθεο: «Πρόσεχε εις εαυτόν και εις την διδασκαλίαν, επίμενε εις αυτά· διότι τούτο πράττων, και σεαυτόν θέλεις σώσει και τους ακούοντάς σε.» (1 Τιμ. 4:16) Έτσι, ενεγράφην σ’ αυτό το ζωοσωτήριο ολοχρόνιο έργο με το να γίνω σκαπανεύς. Ήταν μια απόφασις για την οποία δεν μετάνοιωσα ποτέ.
Για να παραμείνω στην υπηρεσία σκαπανέως, διεπίστωσα ότι ήταν αναγκαίο ν’ αναλάβω αναρίθμητα είδη μερικής απασχολήσεως. Για ν’ αναφέρω μερικά, μερικές φορές εργάσθηκα ως βαφεύς, πλύντης πιάτων, μπάρμαν, μάγειρος, θυρωρός, κουρευτής, βοηθός κτίστου, και μερικές φορές έκανα θελήματα σε γραφείο. Εργάσθηκα ακόμη και ως εκσκαφέας με ένα πόδι, πράγμα για το οποίο η οικογένειά μου ακόμη γελά.
Όταν υπηρετούσα στην Ανάπολι της Μαίρυλαντ, είχα πολλές συγκινητικές πείρες. Μια περιελάμβανε έναν άνδρα ο οποίος είχε αναμιχθή πολύ με την θρησκεία της Αγιότητος. Επίστευε με σθένος στο πυρ του άδου. Μετά από μια μελέτη του Λόγου του Θεού μ’ αυτόν και ολόκληρη την οικογένειά του, εδέχθησαν την αλήθεια του Λόγου του Θεού και σήμερα είναι ένας πρεσβύτερος στην Εκκλησία Νοτίου Αναπόλεως. Αυτές οι πείρες δεν είναι ασυνήθεις για τους σκαπανείς, και, με όλη μου την καρδιά, ενθαρρύνω όλους τους νέους που μπορούν, να επιζητήσουν αυτό το θαυμάσιο προνόμιο υπηρεσίας.
Έχουν περάσει χρόνια και τώρα έχω εγώ ο ίδιος οικογένεια. Ο Ιεχωβά μ’ έχει ευλογήσει και χρησιμοποιήσει πλουσίως. Υπηρετώ τώρα ως πρεσβύτερος στην περιοχή της Ουάσινγκτον, D.C.
Καθώς περνούν τα χρόνια, είναι πιο δύσκολο ν’ ανεβαίνω σκαλιά και σκάλες, να διανύω μεγάλες αποστάσεις και να στέκωμαι επί πολλή ώρα. Αρχίζω κάθε μέρα με προσευχή στον Ιεχωβά για δύναμι και καθοδηγία και μερικές φορές υπάρχει πάντοτε αρκετή δύναμις να κάνω και την τελευταία επανεπίσκεψι, και την τελευταία ώρα στην υπηρεσία ή να διεξάγω και την επόμενη συνάθροισι.
Τι ευλογία ήταν να έχω τόσο θαυμάσιους γονείς καθώς και την καθοδηγία του μόνο αληθινού Θεού στη ζωή μου! Στη διάρκεια των 20 και πλέον ετών ενεργού υπηρεσίας, βασίσθηκα πάντοτε σ’ αυτή την καθοδηγία και δύναμι που παρέχει ο Ιεχωβά.
Για μένα, το όνειρο του να τρέχω χωρίς προσπάθεια επί μίλια στη νέα τάξι του Θεού είναι ακόμη ζωντανό και λαμπρό. Δεν έχει καθόλου ξεθωριάσει.—Από συνεργάτη.