Τα “Αγαθά Νέα” Φθάνουν “έως Εσχάτου” της Γης

Η ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ, το «νησί ήπειρος,» που ονομάζεται η χώρα «υποκάτωθεν του ισημερινού» είναι μεγαλύτερη από οποιαδήποτε χώρα της δυτικής Ευρώπης. Ωστόσο, είναι πατρίδα μόνο 13,5 εκατομμυρίων ατόμων διαφόρων εθνικοτήτων.

Σ’ αυτή την αραιοκατωκημένη χώρα, εκτάσεως τριών περίπου τετραγωνικών μιλίων (7.770.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων), το έδαφος και το κλίμα ποικίλλουν σημαντικά. Ποικίλλουν από τον τροπικό βορρά μέχρι την έρημη ενδοχώρα, από τον μεγαλύτερο κοραλλιογενή βράχο στον κόσμο—τον Μεγάλο Βράχο Μπάριερ, που βρίθει από ζωή—μέχρι το γιγαντιαίο, γυμνό Βράχο Αγιέρς, σε έρημο περιβάλλον. Η ανατολική πλευρά της Αυστραλίας είναι πλούσια σε προϊόντα όπως είναι το ζαχαροκάλαμο, το σιτάρι και άλλα δημητριακά. Εδώ βρίσκεται περίπου το 61 τοις εκατό του πληθυσμού.

Αλλ’ όταν ο ταξιδιώτης διασχίζη τη Μεγάλη Διαχωριστική Κτηνοτροφική Περιοχή που απλώνεται από βορρά προς νότο κατά μήκος της ανατολικής παραλίας, το σκηνικό αλλάζει και ποικίλλει από οργιαστικές παράκτιες περιοχές μέχρι ανώμαλους λόφους και κατόπιν πεδιάδες και ημιερημικό τοπίο. Στην καρδιά της Αυστραλίας, όπου βρίσκεται ο βράχος Αγιέρς, αφθονούν οι αλμυρές λίμνες και οι έρημοι. Οι ξηρές συνθήκες της μεγάλης Αυστραλιανής πεδιάδος έκαναν αυτή τη νησιωτική ήπειρο ιδεώδη για παραγωγή μαλλιού και ευνοϊκή για εκτροφή βοοειδών. Στις περιοχές του «εσωτερικού,» τα κτήματα ή «σταθμοί,» όπως ονομάζονται, είναι πολύ μεγάλα.

Γι’ αυτούς τους λόγους, η εκπλήρωσις της εντολής του Ιησού στους μαθητάς του να ‘είναι μάρτυρες αυτού έως εσχάτου της γης’ υπήρξε μια πρόκλησις που αντιμετωπίζεται. (Πράξ. 1:8) Ας μεταφερθούμε 70 χρόνια περίπου πίσω, στην αρχή, και ας ξαναζήσωμε την εμπειρία μερικών απ’ εκείνους που μετείχαν στο κήρυγμα των «αγαθών νέων» σ’ αυτό το μακρινό μέρος της γης.

Προς το τέλος του 19ου αιώνος, όταν ο αποικισμός ήταν ηλικίας μόνο 100 περίπου ετών, μερικά άτομα που εσκέπτοντο σύμφωνα με την Αγία Γραφή, έλαβαν, από συγγενείς και φίλους από άλλες χώρες, αντίτυπα των εκδόσεων των Διεθνών Σπουδαστών της Γραφής, όπως ήσαν τότε γνωστοί οι Μάρτυρες του Ιεχωβά. Επίσης, τον ίδιο περίπου καιρό, Σπουδασταί της Βίβλου που μετανάστευσαν από τη Βρεταννία έφθασαν στο Περθ της Δυτικής Αυστραλίας, και στο Μπρίσμπαιην του Κουήνσλαντ και εσχημάτισαν εκκλησίες σ’ αυτές τις πόλεις.

ΚΕΝΤΡΙΚΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΚΑΙ ΤΥΠΟΓΡΑΦΕΙΟ

Ένα γραφείο τμήματος των Σπουδαστών της Γραφής εγκατεστάθη στη Μελβούρνη της Βικτώριας το 1904, για να φροντίζη για το έργο στην Αυστραλία και στη Νέα Ζηλανδία. Σε μια συνέλευσι που έγινε στη Μελβούρνη το 1915, 250 άτομα ήσαν παρόντα και 14 βαπτίσθηκαν. Μέχρι το 1935, 30 ραδιοφωνικοί σταθμοί εκπομπής έφθαναν και στα πιο απομακρυσμένα μέρη της Αυστραλίας, καθώς επίσης και στα πολυπληθή κέντρα, με τη Βιβλική αλήθεια.

Το κεντρικό γραφείο τμήματος μετεκινήθη από τη Μελβούρνη στο Σίδνεϋ τον Μάρτιο του 1929. Επέκτασις έγινε το 1932, Κατόπιν, ανηγέρθη ένα μεγάλο τυπογραφείο το 1972, για την εκτύπωσι των περιοδικών Σκοπιά και Ξύπνα! Προς το παρόν, οι εγκαταστάσεις αυτές επεκτείνονται περισσότερο. Περίπου 60 άνδρες και γυναίκες υπηρετούν σ’ αυτό το γραφείο του τμήματος.

Χρειάσθηκε αρκετή προσπάθεια και εγκαρτέρησις κάτω από δυσκολίες για να φθάσουν τους ανθρώπους σε απομακρυσμένα μέρη. Ακόμη και σήμερα, μόνο ένας δρόμος συνδέει το ανατολικό τμήμα της χώρας με το δυτικό—μια απόστασι περίπου 2.500 περίπου μιλίων (4.000 χιλιομέτρων). Εκτός από την πολυπληθή ανατολική παραλιακή περιοχή, ο μόνος σύνδεσμος μεταξύ βορρά και νότου είναι μια οδός μέσω του κεντρικού τμήματος της ηπείρου και ένας πολύ απομονωμένος δρόμος προς στην πλούσια σε μεταλλικά στοιχεία δυτική παραλία.

«ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ» ΣΤΟ «ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ»

Ο αποθανών Μπερτ Χόρτον άρχισε να συνταυτίζεται με τους Σπουδαστάς της Γραφής το 1921, στην Καλγκούρλι, πόλι των ορυχείων στη Δυτική Αυστραλία. Ο Χόρτον ανέφερε: «Έστειλα την αίτησί μου για έργο ‘σκαπανέως’ (όπως ονομάζονται οι ολοχρόνιοι διαγγελείς της Βασιλείας), Ήλθε ο διορισμός μου—ολόκληρη η περιοχή της Δυτικής Αυστραλίας!» Ο Χόρτον, μαζί με τον Φρανκ Ράις και δύο άλλους άνδρες, εξώπλισαν ένα φορτηγό με δύο κρεββάτια, με ευκολίες για μαγείρευμα και άλλα αναγκαία πράγματα για διαβίωσι καθ’ οδόν. Οδηγούσαν το φορτηγό τους κατά μήκος της απέραντης Κοιλάδος Νούλαρμπορ, επισκεπτόμενοι όλες τις απομακρυσμένες πόλεις στην περιοχή. Ένας από τους άνδρες αναφέρει: «Δεν υπήρχαν δρόμοι τότε, κι έτσι πήραμε κάτι προσχέδια από μια εταιρία πετρελαίων και ταξιδεύαμε από δεξαμενή σε δεξαμενή (απομονωμένα μέρη όπου ήταν διαθέσιμο νερό). Μεταφέραμε δύο κάνιστρα πετρελαίου 44 γαλλονίων και προμήθειες νερού και τροφής. Σταματούσαμε στα κτηνοτροφικά αγροκτήματα καθ’ οδόν και τους μιλούσαμε για τη Γραφή.»

Ένας άλλος «σκαπανεύς» ο οποίος δαπάνησε αρκετό χρόνο στο εσωτερικό, είναι ο Άρθουρ Γουίλλις. Ξεκίνησε με δύο συντρόφους το 1933 για να καλύψη τον απομονωμένο βορρά της Δυτικής Αυστραλίας, κατά μήκος της κορυφής της χώρας. Ο Γουίλλις αναφέρει: «Εκείνες τις μέρες ο ταξιδιώτης εδικαιούτο να λαμβάνη δωρεάν κρέας. Σε όποιο κτηνοτροφικό κτήμα κι αν πηγαίναμε παίρναμε τη μερίδα μας. Μεταξύ των ανθρώπων στα κτήματα και στις πόλεις βρήκαμε μερικούς οι οποίοι άκουσαν και δέχθηκαν την αλήθεια.» Αφήνοντας το Ντάργουιν στο βόρειο άκρο, ταξίδεψαν νοτίως στο Κάθριν και κατόπιν επέστρεψαν ανατολικά για το Κουήνσλαντ και την παραλία. «Εκείνο τον καιρό δεν υπήρχαν ασφαλτοστρωμένοι δρόμοι στην περιοχή,» λέγει, «και θυμάμαι ότι πηγαίναμε κατά μήκος του δυτικού Κουήνσλαντ, όπου ωδηγούσαμε τρεις μέρες 100 μίλια [160 χιλιόμετρα] μέσα σε μαυρόχωμα. Η λάσπη συσσωρεύετο στους τροχούς μέχρις ότου δεν μπορούσαν να γυρίσουν. Τότε αναγκαζόμαστε να βγάλωμε τους προφυλακτήρες λάσπης (τα φτερά) για να ταξιδέψωμε.»

Ο Άρθουρ Γουίλλις και ο Μπιλ Νιούλαντς ανέλαβαν ένα ακόμη μεγαλύτερο ταξίδι το 1936, για να φθάσουν στις περιοχές του εσωτερικού της χώρας. Μ’ ένα φορτηγό 30 τόννων ξεκίνησαν από το Σίδνεϋ για ένα ταξίδι που επρόκειτο να καλύψη 12.000 μίλια (19.300 χιλιόμετρα) και να διαρκέση περίπου ένα χρόνο. Οδηγώντας δυτικά από το Σίδνεϋ, έφθασαν τελικά στο κέντρο της χώρας και έστρεψαν προς βορράν για το Ντάργουιν και κατόπιν κάτω προς τη δυτική παραλία για το Περθ. Ενώ ταξίδευαν, και ευρίσκοντο 500 μίλια (800 χιλιόμετρα) στο εσωτερικό και προς βορράν της Αδελαΐδος στη Νότιο Αυστραλία, συνήντησαν τον Κάρολο Μπέρνχαρντ. Αυτός ο άνδρας είχε έλθει σε επαφή με το άγγελμα της Βασιλείας πριν από τρία περίπου χρόνια, όταν δύο «σκαπανείς» υπέμειναν τη ζέστη και την απομόνωσι και ταξίδεψαν από την Αδελαΐδα στο Αλίς Σπρινγκς και επέστρεψαν. Όταν ο Γουίλλις και ο Νιούλαντς έφθασαν, ο Μπέρνχαρντ επιθυμούσε να βαπτισθή. Ήταν ιδιοκτήτης δύο ξενοδοχείων στο Κάουαρντ Σπρινγκς και στο Γουίλλιαμ Κρηκ, και πολλοί έμαθαν τα «αγαθά νέα» απ’ αυτόν από τότε και στο εξής. Σε ηλικία 85 ετών, ο Μπέρνχαρντ υπηρετεί ακόμη ως «σκαπανεύς,» κάνοντας αρκετά ταξίδια μ’ ένα τετράτροχο όχημα στις απομονωμένες περιοχές της Νοτίου Αυστραλίας κάθε χρόνο.

Αυτό το ίδιο πνεύμα εκδηλώνεται στην ακόλουθη πείρα ενός άλλου απ’ αυτούς τους «σκαπανείς του εσωτερικού,» του Τζο Μπελλ. Ο Μπελλ, που είχε ένα διορισμό 300 μιλίων (480 χιλιομέτρων) βορειοδυτικά του Μπρίσμπαιην εκείνο τον καιρό επήγαινε με το μοτοσακό του στα απομακρυσμένα κτηνοτροφικά κτήματα. Ήταν ένα δύσκολο, έντονο έργο, λέγει: «Ήμουν αναγκασμένος να μεταφέρω το ποδήλατό μου σε πολλά μέρη επειδή έπρεπε να περνώ μέσα από συνεχή άμμο όπου δεν υπήρχε στην ουσία δρόμος. Μερικά απ’ αυτά τα ταξίδια ήσαν πολύ επικίνδυνα. Στην ύπαιθρο τα μόνα ζώντα πλάσματα που έβλεπε κανείς ήταν οι περιπλανώμενες αγέλες βοδιών. Μπορούσαν να είναι επικίνδυνα σε μερικές περιπτώσεις, επειδή είναι πολύ περίεργα και έσπευδαν να δουν τι ήταν εκείνο που τα πλησίαζε. Σε πολλές περιπτώσεις ήταν αναγκαίο ν’ αναζητήσω καταφύγιο σ’ ένα δένδρο και να περιμένω πολλές ώρες μέχρις ότου εκείνα έφευγαν, δίνοντας μου την ευκαιρία να συνεχίσω το ταξίδι μου.»

Ένας άλλος «σκαπανεύς,» ο Ώμπρεϋ Μπάξτερ, διήνυσε χιλιάδες μίλια με ποδήλατο μέσω του κεντρικού και βορείου Κουήνσλαντ. Θυμάται την πείρα του: «Συναντήσαμε αρκετές ενδιαφέρουσες περιπτώσεις. Μια βραδυά ήμουν φιλοξενούμενος σ’ ένα μεγάλο κτηνοτροφικό κτήμα βοοειδών και την επόμενη νύχτα βρέθηκα μίλια μακρυά μ’ ένα κυνηγό καγκουρώ, κοιμώμενος πάνω στο βρώμικο πάτωμα της μικρής του καλύβας, περιβαλλόμενος από εκατοντάδες δύσοσμα δέρματα από καγκουρώ. Δεν ήταν καθόλου εύκολο να προσπαθής να κοιμηθής, ακούγοντας γύρω σου κοπάδια ντίγκος [ντόπια αγριόσκυλα] να ουρλιάζουν.»

ΦΘΑΝΟΥΝ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΙ

Στο τελευταίο μέρος της δεκαετίας του 1940 μερικοί απόφοιτοι της Βιβλικής Σχολής της Σκοπιάς Γαλαάδ, μιας ιεραποστολικής σχολής των Μαρτύρων που βρίσκεται στις Ηνωμένες Πολιτείες, έφθασαν για να βοηθήσουν στην εξάπλωσι των «αγαθών νέων.» Δύο απ’ αυτούς τους αποφοίτους ήσαν ο Τζων Κάτφορθ και ο Ντόναλντ Μακλήν, από τον Καναδά. Και οι δύο αυτοί άνδρες υπηρέτησαν ως περιοδεύοντες επίσκοποι περιοχής επί πολλά χρόνια. Ο Μακλήν αναπολεί τα εξής: «Τι σοκ ήταν για μένα όταν έμαθα ότι η πρώτη μου περιοχή στην Αυστραλία ευρίσκετο στους αντίποδες της Σχολής Γαλαάδ—στη νοτιοδυτική Αυστραλία! Είχα σταλή στο πιο μακρυνό μέρος της γης!» Ο Μακλήν, αφηγούμενος μια από τις πείρες του, λέγει: «Εμείς οι νεοφερμένοι ζήσαμε μερικές γοητευτικές στιγμές όταν ταξιδεύαμε σε απομονωμένες περιοχές. Η πρώτη μου συνάντησις με μια ομάδα εμούς [δρομέους, πελώρια πουλιά σαν στρουθοκάμηλοι] ήταν ενδιαφέρουσα, αλλά και ενοχλητική. Καθώς ταξίδευα μέσω μιας περιοχής στο εσωτερικό της χώρας με το μοτοσακό μου, συνάντησα μια οικογένεια δρομέων που με εμπόδιζαν να περάσω. Είναι εξαιρετικά περίεργα πουλιά και ελκύσθησαν προφανώς από τη λάμψι του καθρέπτη μου και του τιμονιού στο φως του ηλίου. Επειδή δεν ήξερα πώς να συμπεριφερθώ σ’ ένα δρομέο, δίσταζα να περάσω μέσα από το κοπάδι και πιθανώς να διακινδυνεύσω τη ζωή μου, κι έτσι σταμάτησα το όχημα. Τα μεγάλα πουλιά, που δεν είχαν πρόθεσι να μετακινηθούν, έμειναν εκεί λίγη ώρα, και έτσι απεφάσισα να κάνω ένα βήμα. Κόρναρα και ‘μαρσάρισα’ τη μηχανή. Οι δρομέοι απλώς με πλησίασαν περισσότερο επειδή η περιέργεια τους είχε οξυνθή. Αυτό ήταν μάλλον εκνευριστικό, για να πω το λιγώτερο! Απεφάσισα να ριψοκινδυνεύσω και να περάσω μέσα από το κοπάδι, το οποίο απλώς μετακινήθηκε λίγο και με άφησε να περάσω. Κατόπιν, τα πουλιά άρχισαν να με κυνηγούν στο δρόμο και όταν εγώ αύξησα την ταχύτητα σε 35 μίλια [56 χιλιόμετρα] την ώρα, διεπίστωσα ότι οι δρομέοι συνέχιζαν να με ξεπερνούν. Μόνον όταν ανέπτυξα ταχύτητα 40 μιλίων (64 χιλιομέτρων) την ώρα μπόρεσα να τ’ αφήσω πίσω, προς μεγάλη μου ανακούφισι!»

Ο Μακλήν θυμάται την πρώτη του επίσκεψι στο κατάστημα και ξενοδοχείο του Καρόλου Μπέρνχαρντ, που ανεφέρθη ενωρίτερα: «Φθάνοντας στο Γουίλλιαμ Κρηκ, διεπίστωσα ότι το τραίνο σταματούσε εκεί για αρκετή ώρα και οι άνδρες έτρεχαν βιαστικά προς το μπαρ για να πιουν παγωμένη μπύρα. Μόλις μπήκα στο μπαρ, έμεινα κατάπληκτος όταν είδα ένα σήμα στο τοίχο που προσκαλούσε τους άνδρες να ‘Διαβάζουν τη Σκοπιά που αναγγέλλει τη βασιλεία του Ιεχωβά, την ελπίδα του κόσμου.’ Ένα δεύτερο σήμα τους παρώτρυνε να ‘Διαβάζουν το Ξύπνα’. Περιοδικά, βιβλιάρια και δεμένοι τόμοι διετίθεντο στον πάγκο του μπαρ. Όταν όλοι τελικά είχαν σερβιρισθή και ήσαν ικανοποιημένοι, ο Μπέρνχαρντ εφιστούσε την προσοχή των ανδρών: ‘Κύριοι, μπορώ να έχω την προσοχή σας παρακαλώ; Σας προσκαλώ ν’ αγοράσετε αντίτυπα των πρώτων περιοδικών στη γη σήμερα.’ Κάθε ένας από τους άνδρες έπαιρνε περιοδικά Σκοπιά και Ξύπνα, τα πλήρωνε, τα έβαζε στην τσέπη του, έρριχνε ένα σάκκο με μπύρες στον ώμο του και επέστρεφε στο τραίνο. Οι άνδρες που έπιναν στο μπαρ του Μπέρνχαρντ ποτέ δεν χρησιμοποιούσαν χυδαία ή άσχημη γλώσσα, λόγω σεβασμού προς τη Χριστιανική φήμη του διευθυντού. Ο Μπέρνχαρντ εκήρυττε τα ‘αγαθά νέα’ σ’ όλους εκεί στο τραίνο, αρχίζοντας από τον μηχανικό.»

Σήμερα, ολόκληρη η Αυστραλία ακούει τα «αγαθά νέα» τακτικά από τις προσπάθειες 525 εκκλησιών. Περιοδεύοντες επίσκοποι επισκέπτονται όλα τα τμήματα της χώρας και υπάρχουν 28.000 και πλέον δραστήριοι Μάρτυρες του Ιεχωβά στη χώρα.

ΙΘΑΓΕΝΕΙΣ ΑΚΟΥΟΥΝ ΤΑ «ΑΓΑΘΑ ΝΕΑ»

Σύμφωνα με μια καταμέτρησι του 1971, υπάρχουν μόνο 106.000 περίπου ιθαγενείς που ζουν κυρίως στο ύπαιθρο και στις περιοχές του εσωτερικού. Καταβάλλονται μεγάλες προσπάθειες από τους αδελφούς για να τους πλησιάσουν. Ο Μπεν Μπρίκελ, ο οποίος εδαπάνησε 44 χρόνια στην ολοχρόνια υπηρεσία μέχρι τον θάνατο του μερικά χρόνια πριν, εκάλυψε πολλές εκατοντάδες χιλιάδες μίλια με ποδήλατο, μοτοσακό και αυτοκίνητο, μιλώντας στους ιθαγενείς σε κτηνοτροφικά κτήματα και σε συνοικισμούς. Για να κάνη σαφές το άγγελμα, χρησιμοποίησε παραβολές και χάρτες. Σε μια επίσκεψι στην περιοχή του Γουέηβ Χιλ στον Βόρειο Τομέα, ο Μπρίκελ δαπάνησε μια ώρα περίπου με 80 ιθαγενείς που εκάθοντο οκλαδόν στον έδαφος, καθώς εκείνος εξηγούσε τους σκοπούς του Θεού σ’ αυτούς, με τη βοήθεια εικόνων που απεικόνιζαν Γραφικά γεγονότα και υποσχέσεις. Ο Μπρίκελ έγινε πολύ γνωστός στην Αυστραλία για το έργο του μεταξύ των ιθαγενών και στο εσωτερικό της χώρας. Σε μια άλλη περίπτωσι, λίγα μίλια από το Αλίς Σπρινγκς, στην καρδιά της χώρας, μίλησε με μια ομάδα ιθαγενών που έφθαναν τα 100 άτομα. Μερικοί ιθαγενείς έχουν γίνει πιστοί διαγγελείς της Βασιλείας.

Η Αυστραλία, με τις τεράστιες αποστάσεις της, το ως επί το πλείστον αφιλόξενο εσωτερικό της και τον αραιό πληθυσμό της, παρουσιάζει μια πρόκλησι, αλλά οι σπόροι του Λόγου του Θεού που έχουν σπαρή μεταξύ των κατοίκων στη διάρκεια των ετών, έχουν καρποφορήσει, μερικές φορές με καταπληκτικό τρόπο.

Τα αγαθά νέα της επερχόμενης παγκοσμίου κυβερνήσεως του Θεού κηρύττονται από τις πυκνοκατωκημένες και βιομηχανοποιημένες πόλεις στην παραλία, μέχρι την «κόκκινη καρδιά» της ηπείρου. Το 1940 υπήρχε αναλογία 1 Μάρτυρας του Ιεχωβά σε κάθε 2.764 άτομα του πληθυσμού. Αλλά τώρα αναλογεί 1 δραστήριος μάρτυς του Ιεχωβά σε κάθε 483 άτομα στην Αυστραλία. Η εντολή του Ιησού εκπληρώνεται έτσι κι εδώ, σ’ ένα από τα πιο μακρινά μέρη της γης.