Η Αλήθεια της Βασιλείας Εισχωρεί στο “Γιβραλτάρ του Βορρά”
ΠΟΛΛΟΙ άνθρωποι δεν γνωρίζουν που βρίσκεται το Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου. Αλλά ο Ιεχωβά Θεός γνωρίζει. Δεν υπάρχει χώρα, πόλις, νησί ή κάποια άλλη τοποθεσία που να είναι τόσο μικρή ώστε να μην την έχη προσέξει ο Δημιουργός μας. Εκείνος κάνει να κηρύσσωνται τα ‘αγαθά νέα της βασιλείας’ υπό τον Χριστό Ιησού «εν όλη τη οικουμένη.» (Ματθ. 24:14) Πράγματι, ο Ιεχωβά θέλει να κηρυχθή σήμερα ο Λόγος του και στο Λουξεμβούργο, και αυτό το άγγελμα κάνει θαυμάσια πρόοδο εδώ.
Το Λουξεμβούργο είναι μια μεσόγεια χώρα της δυτικής Ευρώπης, που συνορεύει με το Βέλγιο, τη Γαλλία και την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας. Το Μεγάλο Δουκάτο είναι φημισμένο για τα 130 περίπου κάστρα του. Στην πραγματικότητα, η έναρξίς του βασίζεται στην αγορά ενός μικρού φρουρίου, του Λύτσελμπουργκ, από τον Ζήγκφριντ, τον κόμητα του Μοζελλάνια. Αυτό συνέβη τον 17ον αιώνα. Από τότε, το Λουξεμβούργο άρχισε να υπερέχη σε σπουδαιότητα ως απόρθητο «Γιβραλτάρ του Βορρά,» έως ότου ισοπεδώθησαν οι οχυρώσεις της πρωτεύουσάς του το 1867.
Ο ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΑΝΩΦΕΛΗΣ
Οι οπαδοί του Ρωμαιοκαθολικισμού προ πολλού προσπάθησαν να κάνουν το Λουξεμβούργο τόσο άτρωτο ως προς άλλες θρησκευτικές διδασκαλίες, όσο και οι στρατιωτικές οχυρώσεις που είχαν γίνει για να προστατεύσουν την πόλι από επίθεσι στρατευμάτων. Ο Δρ Τζόσεφ Μέγιερς γράφει στο βιβλίο του Ιστορία του Λουξεμβούργου: «Οι Ισπανοί Αψβούργοι παρείχαν στην εκκλησία την πλήρη προστασία τους και προσπάθησαν με κάθε μέσο να συντελέσουν στη θρησκευτική διάθεσι των ανθρώπων. Οι φιλελεύθεροι και οι διιστάμενοι εδιώκοντο.» (Τα πλάγια γράμματα δικά μας).
Σ’ αυτά τα «μέσα» περιελαμβάνοντο τουλάχιστον 30.000 «δίκες για μαγεία» μεταξύ του 15ου και 17ου αιώνος. Τα δύο τρίτα περίπου απ’ αυτές έληξαν με τον θάνατο των κατηγορουμένων. Ο Δρ Μέγιερς προσθέτει: «Το Επαρχιακό Συμβούλιο ασκούσε έλεγχο στους εκδότας και τους πωλητάς βιβλίων, ώστε να μην φθάση στους ανθρώπους απαγορευμένη ύλη.»
Απ’ εκείνους τους καιρούς του πυκνού πνευματικού σκότους, οι εξελίξεις στην κυβέρνησι του Λουξεμβούργου και στον ρόλο της χώρας στις Ευρωπαϊκές υποθέσεις συνετέλεσαν λιγώτερο από ποτέ προηγουμένως στις προσπάθειες προς θρησκευτική τύφλωσι των ανθρώπων. Η κυβέρνησις επιδεικνύει μια ολοένα μεγαλύτερη αντικειμενική και φιλελεύθερη στάσι προς θρησκευτικές ομάδες άλλες πλην της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Επίσης, η διεθνής κυκλοφορία στη χώρα—πολιτικώς, οικονομικώς, εμπορικώς, εν σχέσει με τον τουρισμό και δια των μέσων ενημερώσεως—έχει διευρύνει τη μέση άποψι του κατοίκου του Λουξεμβούργου.
Ωστόσο, πριν από μερικά χρόνια ο Καθολικός κλήρος έκανε ακόμη προσπάθειες να σταματήση τη διανομή εντύπων άλλων θρησκειών. Στις 4 Οκτωβρίου 1958, η Εφημερίς Λουξεμπούργκερ Βορτ, η οποία βρίσκεται κάτω από τον έλεγχο του κλήρου, προειδοποίησε εναντίον των «Ζηλωτών Σπουδαστών της Γραφής ή όπως αλλιώς λέγονται,» αναφερομένη στην πραγματικότητα στους Μάρτυρες του Ιεχωβά. «Τα έντυπά τους βρίσκονται στο Ρωμαϊκό Κατάλογο απαγορευμένων βιβλίων,» ανέφερε η εφημερίς. «Δεν πρέπει κανείς να τα διαβάζη ούτε να τα έχη, ούτε να τα δίδη σε άλλους.»
Ο πληθυσμός του Λουξεμβούργου είναι κατά το 95 περίπου τοις εκατό Ρωμαιοκαθολικός. Έτσι, θα ήταν ανέλπιστο να έχη μεγάλη επιτυχία εδώ κάποια «ξένη θρησκεία» (δηλαδή, μια θρησκεία που δεν επεβλήθη στους ανθρώπους μέσω ιστορικών εξελίξεων, όπως επεβλήθη ο Ρωμαιοκαθολικισμός). Ωστόσο, ο Θεός απεφάσισε να κηρυχθούν ‘τα αγαθά νέα της Βασιλείας εν όλη τη οικουμένη προς μαρτυρίαν εις πάντα τα έθνη,’ περιλαμβανομένου και του Λουξεμβούργου. Και, οπωσδήποτε, ο Ιεχωβά είναι αρκετά δυνατός για να κάνη αυτό που θέλει. (Ησ. 55:11) Έτσι, το έργο της διακηρύξεως της Βασιλείας ως της μόνης ελπίδος του ανθρωπίνου γένους έχει κατά πολύ επεκταθή εδώ στο παρελθόν και εξακολουθεί να προοδεύη.
ΟΛΟΧΡΟΝΙΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥΣ
Ιεραπόστολοι εκπαιδευμένοι στη Βιβλική Σχολή Γαλαάδ της Εταιρίας Σκοπιά, οι οποίοι εστάλησαν εδώ, συνέβαλαν πολύ σ’ αυτή την επέκτασι. Παραδείγματος χάριν, δύο απ’ αυτούς ήλθαν σε επαφή μ’ έναν άνθρωπο ο οποίος προηγουμένως έκλινε προς τον Κομμουνιστικό και αθεϊστικό τρόπο σκέψεως. Αυτός αναφέρει τα εξής:
«Ο Θεός δεν υπήρχε για μένα. Αλλά σκέφθηκα ότι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, οι οποίοι με βρήκαν στο από θύρα σε θύρα έργο τους, ήσαν πολύ καλοί άνθρωποι. Έτσι, τους επέτρεψα να μου μιλήσουν για όποιο θέμα ήθελαν—αλλά όχι για τον Θεό! Και τους είπα ν’ αφήσουν τις τσάντες τους με τα βιβλία έξω από το σπίτι. Αλλά μια καλοκαιρινή μέρα, ένα έγγαμο ζεύγος ήλθε στην πόρτα μου. Το σπίτι μου βρισκόταν στο μέσον μιας δασώδους περιοχής όπου υπήρχε άφθονος καλός, καθαρός αέρας, που μπορούσε ν’ αναπνεύση κανείς. Έτσι, το ζευγάρι μου μίλησε για τη θαυμάσια τοποθεσία στην οποία ζούσα. Από την προφορά τους κατάλαβα ότι ήσαν ξένοι. Ο άνδρας ήταν Αμερικανός και η γυναίκα Καναδέζα. Επειδή έχω ένα γιο στον Καναδά, άρχισε μια ενδιαφέρουσα συζήτησι και προσκάλεσα το ζεύγος μέσα στο σπίτι.
«Μόλις έμαθα ότι ο άνδρας αυτός ήταν ιεραπόστολος των Μαρτύρων του Ιεχωβά, ευχήθηκα να μην τους είχα ζητήσει να μπουν μέσα. Αλλά για να φανώ ευγενικός, τους άφησα να μείνουν. Επίσης, έπρεπε να παραδεχθώ ότι αυτά που μου έλεγαν ήταν η αλήθεια. Έκαναν περισσότερες επισκέψεις και άρχισαν να μελετούν την Αγία Γραφή μαζί μου. Αυτό άλλαξε ολόκληρη την άποψί μου. Σταμάτησα να καπνίζω και να πίνω υπερβολικά και άρχισα να παρακολουθώ τις συναθροίσεις των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Κανείς δεν ήταν πιο ευτυχής από τη σύζυγό μου, για τις αλλαγές που έκανα στη ζωή μου, και ενώθηκε κι εκείνη μαζί μου στο νέο αυτό είδος λατρείας.»
30 και πλέον από τους 775 διαγγελείς της Βασιλείας στο Λουξεμβούργο βρίσκονται είτε στην ιεραποστολική υπηρεσία ή στην υπηρεσία «ειδικού σκαπανέως.» Το γραφείο τμήματος της Εταιρίας Σκοπιά εδώ φροντίζει επίσης και για τον Γερμανόφωνο πληθυσμό του Βελγίου. Σ’ αυτή την περιοχή, υπάρχουν 10 ειδικοί σκαπανείς, σε σύγκρισι με 60 περίπου ευαγγελιζομένους.
Αυτοί οι ολοχρόνιοι εργάτες, ή σκαπανείς, αγαπούν το έργο μαρτυρίας που κάνουν καθώς και τους ανθρώπους στους τομείς των. Συχνά, όμως, δυσκολίες φέρνουν στην επιφάνεια το ερώτημα, Θα εξαναγκασθώ τώρα να εγκαταλείψω την υπηρεσία μου σκαπανέως; Παραδείγματος χάριν, μια γυναίκα στην υπηρεσία ειδικού σκαπανέως υπέφερε από επιπελλεγμένο κάταγμα του ποδιού της. Ο γιατρός της τής είπε ότι δεν θα μπορούσε να περπατήση για έξη περίπου μήνες. Τι θα έκανε; Ιδού η απάντησίς της:
«Παρουσίασα το πρόβλημά μου στον Ιεχωβά μέσω προσευχής και κατόπιν απεφάσισα ν’ αρχίσω να κάνω κάτι γι’ αυτό μόνη μου. Άρχισα να γράφω επιστολές, να χρησιμοποιώ διευθύνσεις ατόμων τους οποίους άλλοι αδελφοί και αδελφές στην εκκλησία δεν είχαν βρη στο σπίτι, στο έργο από θύρα σε θύρα. Επίσης, στις εφημερίδες βρήκα διευθύνσεις ατόμων που ενδιεφέροντο για αλληλογραφία με άλλους. Σ’ όλο το νοσοκομείο, κυκλοφόρησαν οι ειδήσεις ότι έγραφα τις επιστολές μου, και έγινε γνωστό και το περιεχόμενο των επιστολών. Έτσι, είχα την ευκαιρία να δώσω μια θαυμάσια μαρτυρία στους γιατρούς, οι οποίοι μου ανέφεραν το ζήτημα.
«Ο αρχίατρος ήθελε να διαβάση μια ή δυο από τις επιστολές μου. Μια άλλη γιατρός, η οποία εργαζόταν στο εργαστήριο, μου είπε ότι μόλις μπορούσα να χρησιμοποιώ μια αναπηρική καρέκλα, έπρεπε να πάω να την επισκεφθώ, διότι ήθελε να μου κάνη μερικές ερωτήσεις. Αργότερα την επισκέφθηκα αρκετές φορές. Πολλοί ασθενείς ήρχοντο από άλλους θαλάμους κι εγώ έδινα απαντήσεις στα ερωτήματά των από την Αγία Γραφή. Μπόρεσα να διανείμω αρκετά έντυπα στο νοσοκομείο και κάθε μέρα είχα το προσωπικό μου πρόγραμμα για τη διεξαγωγή του έργου μαρτυρίας μου. Έτσι, μπόρεσα να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις ειδικού σκαπανέως σ’ όλη τη διάρκεια των έξη μηνών της περιόδου αναρρώσεώς μου.»
ΑΥΞΗΣΙΣ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΕΝ ΜΕΣΩ ΥΛΙΚΗΣ ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ
Λόγω αυτού του ζήλου και, πάνω απ’ όλα, λόγω της υποστηρίξεως του έργου κηρύγματος της Βασιλείας εδώ από τον Ιεχωβά, υπάρχει τώρα ένας Μάρτυς του Ιεχωβά σε κάθε 461 άτομα στο Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου και ένας σε κάθε 967 άτομα στον Γερμανόφωνο πληθυσμό του Βελγίου. Επί πλέον, το 1977, τον εορτασμό του Αναμνηστικού Δείπνου του Κυρίου παρακολούθησαν συνολικά 1.709 άτομα, αριθμός που αναλογεί ένας για κάθε 248 κατοίκους της περιοχής του τμήματος. Έτσι, δεν ακολουθούν αυστηρά όλοι οι κάτοικοι του Λουξεμβούργου το εθνικό τους έμβλημα, «Θέλομε να μείνωμε αυτό που είμεθα.» Ανάμεσα σε όλο και περισσότερο απ’ αυτούς τους φιλικούς και φιλόξενους ανθρώπους, ‘καθαιρούνται λογισμοί και παν ύψωμα επαιρόμενον εναντίον της γνώσεως του Θεού.’—2 Κορ. 10:4, 5.
Μολονότι το Λουξεμβούργο έχει μόνο 357.000 περίπου κατοίκους, είναι μια πολύ ευημερούσα χώρα. Το Μεγάλο Δουκάτο κατέχει την πρώτη θέσι στην Κοινή Αγορά όσον αφορά το εξωτερικό εμπόριο. Το 1973 κατείχε τη δεύτερη θέσι στον αριθμό τηλεφωνικών συσκευών και νοσοκομειακών κλινών κατά κεφαλήν. Στις αρχές του 1974, κατείχε την πρώτη θέσι στην Κοινή Αγορά σε αυτοκίνητα σε σύγκρισι με τον πληθυσμό τους. Οι αριθμοί που αφορούν τη στέγασι και το εισόδημα πιστοποιούν επίσης το υψηλό επίπεδο διαβιώσεως. Όπως λέγει το περιοδικό Αμερικανικός Οδηγός για Υπερπόντιες Αγορές και Υπηρεσίες: «Υπάρχει μια γοητευτική ατμόσφαιρα ευημερίας· διότι δεν υπάρχουν μεγάλες αντιθέσεις μεταξύ πλουσίων διανοουμένων και ταπεινών πτωχών. Όλοι έχουν αρκετά, όλοι είναι ευχαριστημένοι.»—20ή Έκδοσις, σελ. 389.
Ως αποτέλεσμα αυτής της υλικής ευημερίας, υπάρχουν πολλοί περισπασμοί. Αλλά οι Μάρτυρες του Ιεχωβά εδώ επωφελούνται από κάθε ευκαιρία, όσο μικρή κι αν είναι, για να διαδώσουν το άγγελμα της βασιλείας του Θεού. Ιδιαίτερα έχουν επιτευχθή καλά αποτελέσματα μέσω της συμπτωματικής μαρτυρίας μέσα σε οικογένειες και μεταξύ φίλων, γνωστών και συναδέλφων. Αυτό φαίνεται ωραία απ’ αυτά τα σχόλια που έκανε ένας άνδρας του οποίου η σύζυγος ήταν Μάρτυς:
«Μια μέρα, η σύζυγός μου με ρώτησε αν θα της επέτρεπα να προσκαλέση έναν περιοδεύοντα επίσκοπο των Μαρτύρων του Ιεχωβά για δείπνο. Επειδή δεν είχα καμμιά αντίρρησι γι’ αυτό που εγώ νόμιζα ότι ήταν ‘παράξενες ιδέες’ της είπα ότι μπορούσε να το κάνη. Έτσι ο επίσκοπος περιοχής ήλθε.
«Στη διάρκεια του γεύματος, συζητήσαμε διάφορα θέματα. Κάθε φορά όμως που η συζήτησις έκλινε προς την Αγία Γραφή, εγώ σταματούσα να μιλώ. Τελικά, αρχίσαμε να συζητούμε για διάφορα χόμπυ. Μ’ ενδιέφερε η ιστορία, ιδιαίτερα η αρχαία ιστορία. Ο επίσκοπος περιοχής μου ζήτησε να φέρω το λεξικό μου και μου διάβασε τα ονόματα μερικών αυτοκρατόρων και των αυτοκρατοριών των. Μ’ ενδιέφερε η συζήτησις γι’ αυτά, αλλά κάθε φορά που ανεφέρετο το όνομα, έπαιρνε την Αγία Γραφή του και μου έδινε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με ωρισμένα άτομα και έθνη. Μ’ αυτό τον τρόπο, έδειξε την αξιοπιστία του Λόγου του Θεού. Όταν η συζήτησίς μας τελικά έφθασε στο τέλος της και ο περιοδεύων επίσκοπος έφυγε από το σπίτι μου—στις τρεις το πρωί—αισθάνθηκα την όλη επίδρασι αυτών που είχα ακούσει και κάθησα και έκλαψα. Είχα αρχίσει να δείχνω πίστι στα ‘αγαθά νέα’ και ήμουν αποφασισμένος να εξακολουθήσω.
«Αρκετούς μήνες αργότερα, βαπτίσθηκα ως ένας νέος μάρτυς στο όνομα και στη βασιλεία του Ιεχωβά και του Υιού του, Χριστού Ιησού. Η νέα μου πίστις με βοήθησε να υπερνικήσω την υποδούλωσί μου στον καπνό. Κάπνιζα 50 σιγαρέττα την ημέρα κατά μέσον όρο, αλλά έπαυσα τελείως να καπνίζω ένα μήνα προτού βαπτισθώ. Είμαι αφάνταστα ευτυχής που είμαι στην αλήθεια.»
ΚΗΡΥΓΜΑ ΕΙΣ ‘ΠΑΝΤΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ’
Ακόμη και μέσα στα όρια του Λουξεμβούργου μπορεί κανείς αμέσως να παρατηρήση εκπλήρωσι της εντολής του Ιησού προς τους αληθινούς ακολούθους του: «Πορευθέντες λοιπόν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του αγίου πνεύματος.» (Ματθ. 28:19, 20) Όπως αναφέρει το βιβλίο Λουξεμβούργο, Τοπία του Μεγάλου Δουκάτου, μέχρι το 1975, ο αριθμός των ξένων κατοίκων εδώ είχε υπερβή το 23 τοις εκατό του συνολικού πληθυσμού του, αριθμός που αποτελεί τη μεγαλύτερη αναλογία ξένων εργατών σε οποιοδήποτε έθνος της Κοινής Αγοράς. Αυτοί οι ξένοι εργάτες προσθέτουν στην ήδη πολύ διεθνή ατμόσφαιρα που επικρατεί στη χώρα.
Εδώ στο Λουξεμβούργο, τρεις γλώσσες απολαμβάνουν σχεδόν διεθνή χρήσι: Η γλώσσα του Λουξεμβούργου, η Γαλλική και η Γερμανική. Αρκετοί άνθρωποι μιλούν επίσης Αγγλικά. Οι ντόπιοι Μάρτυρες μπορούν επομένως, να βοηθούν τους Γαλλόφωνους, Γερμανόφωνους και Αγγλόφωνους ανθρώπους που έρχονται από άλλα έθνη. Έτσι, το έργο της Βασιλείας προοδεύει καλά μεταξύ όλων των γλωσσικών ομάδων εδώ. Πόσες εκκλησίες των Μαρτύρων του Ιεχωβά υπάρχουν στην περιοχή που ανήκει στην εποπτεία του τμήματός μας; Δεκατρείς Γερμανικές, τρεις Ιταλικές, δύο Πορτογαλικές και μια Γαλλική. Η αλήθεια πράγματι φθάνει ‘εις πάντας ανθρώπους’ σ’ αυτή τη χώρα.—1 Τιμ. 2:3, 4.
Άσχετα με την προσπάθεια που καταβάλλομε για να βοηθήσωμε άλλους πνευματικά, δεν πρέπει να λησμονούμε το γεγονός ότι είμεθα ‘του Θεού συνεργοί.’ Πράγματι, φυτεύομε, ποτίζομε και καλλιεργούμε τους σπόρους της αληθείας και ο Ιεχωβά φέρνει την αύξησι. (1 Κορ. 3:6-9) Αυτό έχει αποδειχθή επανειλημμένως. Παραδείγματος χάριν, ένας αδελφός γράφει:
«Μια μέρα δύο ηλικιωμένες κυρίες, Μάρτυρες του Ιεχωβά, με επεσκέφθησαν στο σπίτι μου. Μολονότι από πολύν καιρό είχα την επιθυμία να βρω την αληθινή θρησκεία, δεν έδειξα καθόλου συνεργατικότητα. Αφού έφυγαν, προσευχήθηκα στον Θεό να με βοηθήση να βρω την πραγματική αλήθεια. Σύντομα, οι δύο κυρίες μ’ επεσκέφθησαν πάλι. Και πάλι απέρριψα το άγγελμά τους. Απλώς δεν μπορούσα να πιστέψω ότι, απ’ όλους τους ανθρώπους, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά έχουν την αλήθεια. Αλλά πάλι οι δύο γυναίκες μ’ επεσκέφθησαν. Έμεινα άφωνος από την επιμονή τους. Για μένα δεν υπήρχε παρά μόνο μια εξήγησι: Αυτές οι γυναίκες είχαν σταλή από τον Θεό ως απάντησι του Θεού στις προσευχές μου. Έτσι, αυτή τη φορά άρχισα να τους υποβάλω πολλά ερωτήματα και διευθέτησαν να μ’ επισκεφθή ένας αδελφός και ν’ αρχίσω μια οικιακή Γραφική μελέτη.»
Πράγματι, η δύναμις της γλώσσης του ατόμου δεν είναι ο σπουδαίος παράγων σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Ο Θεός είναι εκείνος που δίνει την αύξησι. Ο Ιεχωβά Θεός δεν παραβλέπει την κλήσι ακόμη και των πιο απομονωμένων ανθρώπων. Έχει ευήκοα ώτα προς όλους εκείνους που ειλικρινά τον επικαλούνται, ζητώντας την αλήθεια.—Πράξ. 10:34, 35.
Παρά τα οικονομικά και πολιτικά επιτεύγματα του Λουξεμβούργου εδώ στην Ευρώπη, πολλοί άνθρωποι δεν ξέρουν να πουν πού βρίσκεται αυτή η χώρα. Αλλά είναι φανερό ότι ο Ιεχωβά Θεός γνωρίζει. Ασφαλώς, είναι άγρυπνος στην κλήσι των ατόμων που αγαπούν την αλήθεια και τη δικαιοσύνη εδώ. Μέσω των πιστών μαρτύρων του, ο Θεός κάνει να διακηρύσσωνται τα «αγαθά νέα» σ’ όλα τα έθνη ως τελική μαρτυρία και ως ένα άγγελμα ζωής σε όποιον είναι πρόθυμος να το δεχθή. Τίποτε—ούτε οι φυσικές ούτε θρησκευτικές οχυρώσεις που έχουν ανυψώσει οι εναντιούμενοι—θα εμποδίση τον Ιεχωβά από το να φθάση άτομα με ειλικρινή καρδιά και να φέρη το έργο του σ’ ένα ένδοξο και καρποφόρο αποκορύφωμα.—Μάρκ. 13:10· Ρωμ. 8:38, 39.