Εκπληκτικές Νέες Αποδείξεις Έρχονται στο Φως

Η ΖΩΗ τους, στην κυριολεξία, εκρέμετο σε μια κλωστή, καθώς κατέβαιναν τα απότομα βράχια σ’ αυτό που τώρα είναι γνωστό ως Σπήλαιο του Τρόμου. Ασφαλώς, δεν μπορούσαν να φαντασθούν ότι ανάμεσα σε σκελετούς θα εύρισκαν κάτι σπουδαίο που αφορά τη Βίβλο σας.

Για να συλλάβετε την εικόνα, φαντασθήτε τον εαυτό σας στην άνυδρη ερημιά που φαίνεται στη σελίδα 9, τα βουνά δυτικά της Νεκράς Θαλάσσης.

Προς νότον βρίσκεται η Μασάδα, το απομονωμένο οχυρό όπου, το 73 μ.Χ., τα τελευταία υπολείμματα της Ιουδαϊκής επαναστάσεως κατετροπώθησαν από τους Ρωμαίους. Προς βορράν βρίσκονται τα ερείπια του Κουμράν. Ήταν το κέντρο της Ιουδαϊκής κοινότητος του πρώτου αιώνος που έκρυβε τον περίφημο Ρόλο της Νεκράς Θαλάσσης του Ησαΐα και άλλα συγγράμματα σε κοντινά σπήλαια.

Στις αρχές του 1961, μια ομάδα ειδικών ξεκίνησαν για να εξερευνήσουν τα σπήλαια στο απαγορευμένο Ναχάλ Χέβερ. Ήσαν εφωδιασμένοι με ανιχνευτάς ορυχείων, μάσκες για τη σκόνη, σχοινιά και εξοπλισμούς αλεξιπτώτου. Ήταν μια επικίνδυνη κατάβασις 80 μέτρων (260 ποδών) στο στόμιο του σπηλαίου αριθμός 8, το οποίο επωνομάσθη Σπήλαιο του Τρόμου. Ένα παραπάτημα μπορούσε να σημαίνη πτώσι εκατοντάδων μέτρων στα βράχια κάτω.

Το τρομακτικό όνομα, Σπήλαιο του Τρόμου, πήγαζε απ’ αυτό που βρήκαν οι εξερευνητές μέσα—τους σκελετούς 40 περίπου ανδρών, γυναικών και παιδιών. Τα άτομα αυτά ήσαν υποστηρικταί του Ιουδαίου πολεμιστού Μπαρ Κόκμπα, ο οποίος διεξήγε πόλεμο εναντίον της Ρώμης το 132 μ.Χ. Λέγεται ότι είχαν παγιδευθή μέσα από τους Ρωμαίους, οι οποίοι είχαν στρατοπεδεύσει στην κορυφή του βράχου, και πέθαναν από δίψα και πείνα.

Ίσως διερωτάσθε τι σχέσι έχουν όλα αυτά με το αν ο Ιησούς και οι απόστολοί του χρησιμοποιούσαν το προσωπικό όνομα του Θεού και, κατ’ επέκτασιν, αν πρέπει να υπάρχη αυτό το όνομα στη Βίβλο σας ακόμη και στα χείλη σας. Ο συνδετικός κρίκος βρίσκεται σε εννέα μικρά τεμάχια περγαμηνών, με Ελληνική γραφή, που ανεσκάφησαν στο Σπήλαιο του Τρόμου.

Όταν οι λόγιοι τα μελέτησαν προσεκτικά, ανεγνώρισαν ότι τα τεμάχια αυτά προήρχοντο από έναν αρχαίο δερμάτινο ρόλο των Δώδεκα Προφητών (από τον Ωσηέ μέχρι τον Μαλαχία). Ήταν ένα Ελληνικό κείμενο χρονολογούμενο μεταξύ του 50 π.Χ. και 50 μ.Χ. Τώρα, η πηγή του ρόλου ήταν γνωστή, το Σπήλαιο του Τρόμου στην Ιουδαϊκή έρημο. Μολονότι ίσως δεν διακρίνετε από την αρχή τη σπουδαιότητα αυτού του γεγονότος, είναι ένα σπουδαίο βήμα που μας βοηθεί να εξιχνιάσωμε αν το θείον όνομα πρέπει να εμφανίζεται στη Γραφή σας.

Για ν’ αποκτήση το γεγονός αυτό πραγματική σημασία για σας, χρειάζεται να εξετάσωμε ποιους ρόλους είχαν ο Ιησούς και οι απόστολοί του τον πρώτο αιώνα μ.Χ.

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ

Τα Γραφικά βιβλία από τη Γένεσι μέχρι τον Μαλαχία εγράφησαν αρχικώς στην Εβραϊκή, και μερικά τμήματα στην Αραμαϊκή. Ωστόσο, όταν οι Ιουδαίοι διεσπάρησαν σ’ όλο τον αρχαίο κόσμο, άρχισαν να χρησιμοποιούν τη διεθνή γλώσσα, την Ελληνική. Έτσι, κάπου γύρω στο 280 π.Χ., οι Εβραϊκές Γραφές άρχισαν να μεταφράζωνται στην Ελληνική και παρήχθη εκείνο που είναι γνωστό ως Ελληνική Μετάφρασι των Εβδομήκοντα (Ο΄).

Όταν ο Ιησούς άρχισε τη διακονία του, αυτή η μετάφρασις χρησιμοποιείτο ευρέως από τους Ελληνόφωνους Ιουδαίους. Όπως διακρίνομε από τη διατύπωσι των συγγραμμάτων των αποστόλων, και εκείνοι ήσαν εξοικειωμένοι με την Μετάφρασι των Εβδομήκοντα, όπως ασφαλώς και ο Ιησούς.

Αλλά περιείχε αυτή η Ελληνική μετάφρασις το όνομα του Θεού; Τα πιο πλήρη χειρόγραφα της Μεταφράσεως των Εβδομήκοντα που έχουν επιζήσει, και τα οποία χρονολογούνται από τον τέταρτο αιώνα μ.Χ., αποκαλύπτουν μια εκπληκτική κατάστασι. Όπου η Εβραϊκή Γραφή είχε το Τετραγράμματο, η Ελληνική μετάφρασις των Εβδομήκοντα το αντικαθιστούσε με τις λέξεις «Θεός» και «Κύριος» Έτσι, η άποψις του κόσμου των λογίων ήταν ότι ο Ιησούς και οι απόστολοί του δεν χρησιμοποιούσαν το προσωπικό όνομα του Θεού. Ισχυρίζονται ότι, όταν διάβαζαν ή παρέθεταν από τις Γραφές στην Εβραϊκή, ακολουθούσαν τη συνήθεια να προφέρουν αντί του θείου ονόματος τις λέξεις «Κύριος» ή «Θεός.» Και όσο για τη μετάφρασι των Εβδομήκοντα που χρησιμοποιούσαν, δεν περιείχε καν το Όνομα.

Οι περισσότεροι θεολόγοι υποστηρίζουν με βεβαιότητα αυτή τη άποψι. Αλλά τι θα λεχθή για τις ενδείξεις που προέρχονται απ’ το Σπήλαιο του Τρόμου;

ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΟΥΔΑΙΑ

Όπως είπαμε, το Σπήλαιο του Τρόμου, στην Ιουδαϊκή έρημο, περιείχε μερικά δερμάτινα τεμάχια των Δώδεκα Προφητών από ένα ρόλο που εγράφη περίπου τον καιρό που γεννήθηκε ο Ιησούς. Ήταν στην Ελληνική και είχε τη μορφή της μεταφράσεως των Εβδομήκοντα. Αλλά τι θα λεχθή για το όνομα του Θεού; Παρατηρήστε την ανατύπωσι που υπάρχει εδώ.

Αυτά τα τμήματα από την Ιουδαϊκή έρημο περιείχαν το θείο όνομα σε μια παλαιά μορφή Εβραϊκής! Μολονότι το κυρίως κείμενο ήταν στην Ελληνική, το όνομα του Θεού είχε διαφυλαχθή με Εβραϊκά γράμματα. Ο Ελληνικός τίτλος Κύριος δεν χρησιμοποιείτο για ν’ αντικαταστήση το Τετραγράμματον, όπως εγίνετο στα χειρόγραφα της μεταφράσεως των Εβδομήκοντα σε μεταγενέστερους αιώνες.

Κατόπιν, πιο πρόσφατα, και κάποια άλλη σπουδαία ένδειξις παρουσιάσθηκε. Και αυτή, επίσης, αφορά με αξιοσημείωτο τρόπο το αν πρέπει να βρίσκεται στη Γραφή σας το όνομα του Θεού και, επομένως, αν πρέπει να χρησιμοποιήται αυτό το όνομα. Αυτή η ένδειξις ήλθε σε φως στο Κάιρο.

ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ

Η ένδειξις αυτή αποτελείται από πολλά τμήματα ενός αρχαίου ρόλου από πάπυρο του βιβλίου του Δευτερονομίου, και το μουσείο τα κατατάσσει ως Παπύρους Φουάντ, Νο 266. Μολονότι αυτά τα τμήματα τοποθετούνται κάπου στη δεκαετία του 1940, ήσαν απρόσιτα στον κόσμο των λογίων για μελέτη.

Το 1950 η Μετάφρασις των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών Νέου Κόσμου για πρώτη φορά παρουσίασε φωτοαντίγραφα αρκετών απ’ αυτά τα σπάνια τμήματα. Ωστόσο, στη διάρκεια της δεκαετίας του 1950 και 1960 δεν ήταν δυνατή η είσοδος στους περισσότερους ειδικούς για να εξετάσουν τα πραγματικά τμήματα, και καμμιά άλλη έκδοσις δεν αναπαρήγε φωτοαντίγραφα ούτε έκανε ανάλυσι των τμημάτων αυτών. Τελικά, αυτό έγινε από τον τόμο Μελέτες Παπυρολογίας το 1971. Αλλά τι ασυνήθιστο υπήρχε σ’ αυτά τα τμήματα; Και ποια σχέσι έχουν με τη χρήσι του ονόματος του Θεού;

Οι πάπυροι Φουάντ 266 έγιναν τον δεύτερο πρώτο αιώνα π.Χ. Δεν είναι στην Εβραϊκή, αλλά στην Ελληνική. Κοιτάξτε τη συγγραφή των υποδειγμάτων του Φουάντ 266 που έχει ανατυπωθή κατωτέρω. Βλέπετε ότι, μολονότι το κυρίως κείμενο είναι στην Ελληνική, χρησιμοποιείται το Τετραγράμματο με τετράγωνα Εβραϊκά γράμματα; Έτσι, ο αντιγραφεύς αυτού του ρόλου από πάπυρο δεν χρησιμοποίησε τις Ελληνικές λέξεις «Κύριος» ή «Θεός.» Αντιθέτως, 30 και πλέον φορές έβαλε—ανάμεσα στις Ελληνικές λέξεις—το Τετραγράμματο με Εβραϊκά γράμματα!

Ο Δρ Πωλ Ε. Καχλ της Οξφόρδης εξήγησε ότι αυτά, τα τμήματα περιέχουν «ίσως το πιο τέλειο κείμενο της μεταφράσεως των Εβδομήκοντα του βιβλίου του Δευτερονομίου που έφθασε σε μας.» Στο βιβλίο Στουντία Πατριστίκα προσέθεσε, «Έχομε εδώ σ’ ένα ρόλο από πάπυρο ένα Ελληνικό κείμενο το οποίο αναπαριστά το κείμενο της μεταφράσεως των Εβδομήκοντα με πιο αξιόπιστη μορφή από τον Κώδικα του Βατικανού που εγράφη 400 και πλέον χρόνια πριν.» Και διατηρούσε το προσωπικό όνομα του Θεού, όπως και τα Ελληνικά τμήματα των Δώδεκα Προφητών από την Ιουδαϊκή έρημο. Και τα δύο συμφωνούν.

Στην Εφημερίδα Βιβλικής Λογοτεχνίας (Τόμ. 79, σελ. 111-118), ο Δρ Καχλ ερεύνησε τις συσσωρευμένες αποδείξεις σχετικά με τη χρήσι του θείου ονόματος μεταξύ των Ιουδαίων και κατέληξε στο εξής συμπέρασμα:

«Όλες οι Ελληνικές μεταφράσεις της Αγίας Γραφής που έκαναν οι Ιουδαίοι για τους Ιουδαίους στην προχριστιανική εποχή, πρέπει να χρησιμοποιούσαν, ως το όνομα του Θεού, το Τετραγράμματον με Εβραϊκούς χαρακτήρες και όχι τη λέξι [Κύριος], ούτε συντμήσεις αυτού του ονόματος, όπως αυτές που βλέπομε στα Χριστιανικά» αντίτυπα της μεταφράσεως των Εβδομήκοντα.

Αυτή η απομόνωσις του θείου ονόματος για προσεκτική διατήρησι εκδηλώνεται ακόμη και στα κείμενα της Εβραϊκής γλώσσης που χρονολογούνται γύρω στον πρώτο αιώνα. Σε μερικούς Εβραϊκούς ρόλους από τα σπήλαια κοντά στη Νεκρά Θάλασσα, το Τετραγράμματο εγράφη με κόκκινη μελάνη ή σε ευκόλως διακρινομένη παλαιότερη μορφή της Εβραϊκής. Ο Τζ. Π. Σήγκελ κάνει τα εξής σχόλια σχετικά μ’ αυτό:

«Όταν ανεκαλύφθησαν για πρώτη φορά τα χειρόγραφα Κουμράν μετά από είκοσι και πλέον χρόνια, ένα από τα πιο εκπληκτικά χαρακτηριστικά τους ήταν η εμφάνισις, σε μια περιωρισμένη ομάδα κειμένων, του Τετραγραμμάτου, που ήταν γραμμένο με παλαιο-Εβραϊκούς χαρακτήρες . . . Το ότι η συνήθεια αυτή δείχνει ένα βαθύ σεβασμό για το Θείον Όνομα είναι σχεδόν αυταπόδεικτο.»—Χρονικά Κολλεγίου Εβραϊκής Ενώσεως, 1971.

Επί πλέον, έχει λεχθή ότι στην Ιερουσαλήμ του πρώτου αιώνος υπήρχε ένας Εβραϊκός ρόλος των πέντε βιβλίων του Μωυσέως με το Τετραγράμματο σε χρυσά γράμματα.—Εφημερίς Εξερευνήσεως του Ισραήλ, Τόμ. 22, 1972, σελ. 39-43.

Δεν αποδεικνύουν με δυναμικό τρόπο τα νέα αυτά τεκμήρια ότι ο Ιησούς πρέπει να εγνώριζε πολύ καλά το θείο όνομα και να το χρησιμοποιούσε, είτε διάβαζε τις Γραφές στην Ελληνική είτε στην Εβραϊκή;

[Εικόνα στη σελίδα 7]

Τεμάχιον Νεκράς Θαλάσσης στην Ελληνική, με το Εβραϊκό Τετραγράμματον (Αββακ. 2:15-20· 3:9-14)

[Εικόνα στη σελίδα 8]

Το Τετραγράμματον σε τμήματα της Μεταφράσεως των Εβδομήκοντα από την Αίγυπτο (Πάπυροι Φουάντ 266)