Μια Ματιά στις Ειδήσεις
«Δεν Θέλει Αφεθή Λίθος»
● Οι αρχαιολόγοι έφθασαν μέχρι τα θεμέλια του «τείχους των θρήνων» της αρχαίας Ιερουσαλήμ. Έχουν πεισθή ότι οι μεγάλοι λίθοι του τείχους δεν αποτελούν μέρος κάποιου ναού που υπήρχε εκεί πριν από την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 μ.Χ. Μερικοί άνθρωποι είχαν την εντύπωσι ότι τα υπολείμματα του τείχους είναι από το ναό του Σολομώντος ή από το ναό του Ηρώδου. Αλλά, όπως είπε ένας Ισραηλινός αρχαιολόγος πρόσφατα: «Το τείχος που βλέπετε δεν είναι το τείχος του Ναού του Σολομώντος, . . . Ούτε και είναι το τείχος του ναού που έχτισε ο Ηρώδης ο Μέγας,» ο οποίος καταστράφηκε το 70 μ.Χ.
Ποιο ήταν αυτό το τείχος που τώρα αποκαλείται «τείχος των θρήνων»; Ο αρχαιολόγος είπε: «Όταν ο Ηρώδης απεφάσισε να χτίση τον ναό, ισοπέδωσε μια έκτασι διπλάσια από την Ακρόπολι—500 επί 260 γυάρδες [457 x 237 μέτρα]—που υπεστηρίζετο από τεράστια τείχη αντιστηρίξεως. Και το Δυτικό Τείχος [το «τείχος των θρήνων»] είναι αυτό το τείχος αντιστηρίξεως.»
Στην προφητεία του για το ναό του Ηρώδου, ο Ιησούς είπε στους ακολούθους του: «Αληθώς σας λέγω, δεν θέλει αφεθή εδώ λίθος επί λίθον, όστις δεν θέλει κατακρημνισθή.» (Ματθ. 24:2) Η αρχαιολογία επιβεβαιώνει την αληθινότητα των προφητικών του λόγων.
Επιστροφή από τον Θάνατο;
● Ο Τζούλιαν Ντέβρις, ιατρικός σχολιαστής της «Δημοκρατίας της Αριζόνα,» έγραψε προσφάτως σχετικά με τη φαινομενική «απελευθέρωσι της ψυχής από το σώμα» που συνέβη στον ίδιο όταν νοσηλεύετο σε κάποιο νοσοκομείο. Αναφέροντας όμοιες περιπτώσεις που περιελάμβαναν άλλους, είπε ότι όλοι «εφαίνετο ότι είχαν την ίδια εμπειρία μ’ εμένα, κύτταζαν δηλαδή προς τα κάτω από μεγάλο ύψος . . . το σώμα τους.» Αλλά επιστρέφουν πραγματικά αυτά τα άτομα από μια κατάστασι θανάτου; «Αυτά τα άτομα δεν πέθαναν, ώστε να επιστρέψουν στη ζωή μέσω κάποιου θαύματος, όπως υποτίθεται,» έγραψε ο Ντέβρις. «Η επιστημονική έρευνα του φαινομένου δείχνει ότι ο λεγόμενος θάνατος ήταν απλώς μια αξιοσημείωτη εξασθένησις όλων των λειτουργιών του σώματος.»
Ο Ντέβρις απέδωσε αυτή την εμπειρία σε «ηλεκτροχημικές λειτουργίες του εγκεφάλου» που «λαμβάνουν χώρα όταν το σωματικό σθένος βρίσκεται σε πολύ μεγάλη παρακμή,» όπως όταν ο ασθενής βρίσκεται σε βαρειά αναισθησία. Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες, «οι νευροορμόνες και οι πυροκατεχολαμίνες του νευρικού συστήματος απελευθερώνονται και εκχέονται σε ανεξέλεγκτη ποσότητα,» δήλωσε, προσθέτοντας: «Το αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων εκδηλώσεων, είναι η ψευδαίσθησις, που έχει το άτομο, αφού συνέλθη από την κατάστασι αναισθησίας ότι είχε πεθάνει κι επέστρεψε στη ζωή.»
Έτσι, αυτού του είδους οι εμπειρίες «απελευθερώσεως της ψυχής από το σώμα δεν αποδεικνύουν ότι υπάρχει μέσα στο σώμα μια αθάνατη ψυχή η οποία εξακολουθεί να ζη έξω από το σώμα μετά τον θάνατο. Αντιθέτως, η Αγία Γραφή λέγει ότι «ουδείς άνθρωπος είναι αναμάρτητος» και ότι «η ψυχή η αμαρτήσασα, αυτή θέλει αποθάνει.» (1 Βασ. 8:46· Ιεζ. 18:4) Η μόνη Γραφική ελπίδα για επιστροφή από τον θάνατο είναι η ανάστασις.—Πράξ. 24:15.
Η Ψυχιατρική υπό Αμφισβήτησι
● Στον Καναδά, μια μελέτη που έγινε στο Χάμιλτον του Οντάριο για τη νεανική εγκληματικότητα, απεκάλυψε ότι οι νεαροί κακοποιοί που έτυχαν επαγγελματικής ψυχιατρικής φροντίδος διέπραξαν χειρότερα εγκλήματα αργότερα παρά εκείνοι που προειδοποιήθηκαν απλώς από την αστυνομία. Η Μάργκαρετ Μπερτς, επαρχιακή γραμματεύς κοινωνικής αναπτύξεως, δήλωσε: «Αυτή η διαπίστωσις αποτελεί συγκλονιστική αντίφασι με τις εικασίες που έχομε ενσωματώσει στις υπηρεσίες των παιδιών μας.»
Μια Βρεταννική μελέτη κατέληξε σε παρόμοιο συμπέρασμα. Έδειξε ότι οι νεαροί κακοποιοί που τιμωρήθηκαν με πρόστιμο και εστάλησαν σπίτι τους διέπραξαν αργότερα λιγώτερες παραβάσεις απ’ εκείνους που έλαβαν ψυχιατρική θεραπεία.
Ένα βασικό πρόβλημα της ψυχιατρικής είναι ότι κάθε ψυχίατρος δίνει διαφορετικές συμβουλές. Επίσης, δεν παραδέχεται γενικά σαν σύνολο τις αρχές που διέπουν την ανθρώπινη συμπεριφορά. Γι’ αυτό, εκείνοι που στρέφονται στον Δημιουργό της διανοίας και του σώματος, τον Ιεχωβά Θεό, και ακολουθούν τις συμβουλές του για διανοητική υγεία, βρίσκουν πολύ μεγαλύτερη πρακτική βοήθεια απ’ όση εκείνοι που πηγαίνουν στους ψυχιάτρους. Η συμβουλή της Γραφής έχει δοκιμασθή από τον χρόνο, εφαρμόζεται σε κάθε περίοδο της ιστορίας και είναι συνεπής. Αυτό είναι εκείνο που αναμένεται, επειδή «όλη η Γραφή είναι θεόπνευστος και ωφέλιμος προς διδασκαλίαν προς έλεγχον, προς επανόρθωσιν.»—2 Τιμ. 3:16.