Μια Ματιά στις Ειδήσεις

«Χρέος Ευγνωμοσύνης»

● Γράφοντας στην εφημερίδα «Σταρ» του Τορόντο στις 4 Οκτωβρίου 1976, ο Στιούαρτ Σώου αναφέρει το βιβλίο «Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά στον Καναδά: Υπέρμαχοι της Ελευθερίας του Λόγου και της Λατρείας» υπό Τζέημς Πέντον, εκτάκτου καθηγητού της ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Λέθμπριτζ. Ο Σώου εξηγεί ότι αυτό το βιβλίο αναφέρεται στον έντονο διωγμό των Μαρτύρων στη χώρα στη διάρκεια των ετών 1939-1956, «πρώτα κατά σύστασιν της ομοσπονδιακής κυβερνήσεως και εν συνεχεία κατά σύστασιν της κυβερνήσεως του Κεμπέκ.» Όταν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά ετέθησαν υπό απαγόρευσι στον Καναδά στις 4 Ιουλίου 1940, λέγει: «Η επίσημη εξήγησις του Πρωθυπουργού Μακένζυ Κινγκ ήταν ένας ασυνάρτητος γρίφος, από τον οποίο το μόνο που μπορούσε να καταλάβη κανείς ήταν ότι αυτό το θρήσκευμα παρεμπόδιζε κατά κάποιο τρόπο τις πολεμικές προσπάθειες.»

Εν τούτοις, αναφερόμενος στο πρόσφατο βιβλίο και ρίχνοντας κάποιο φως στην πραγματική βάσι στην οποία στηρίχθηκε ο διωγμός, ο Σώου σχολιάζει: «Ο Πέντον διαφωνεί με πειστικότητα, παραθέτοντας από την επίσημη αλληλογραφία και από τα έγγραφα εκείνης της εποχής για ν’ αποδείξη ότι η πραγματική αιτία ήταν εντελώς διαφορετική. Η κυβέρνησις του Κινγκ ήταν κάτω από τη βαριά πίεσι του κλήρου—ιδιαιτέρως της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, αλλ’ επίσης και μερικών Διαμαρτυρομένων—για να καταπνίξουν αυτούς τους ‘αιρετικούς.’»

Η εθνική απαγόρευσις των Μαρτύρων τελείωσε σε λίγα χρόνια μολονότι ο διωγμός εναντίον τους συνεχίσθηκε. Παρ’ όλ’ αυτά, η μεγάλη των επιτυχία στο να ‘προασπισθούν και να κατοχυρώσουν νομικώς τα αγαθά νέα’ ωφέλησε πολλούς. (Φιλιππ. 1:7, ΜΝΚ) Αξίζει να σημειωθή ότι ο Σώου εσχολίασε τα εξής: «Ο νόμος περί στάσεως έχει διευκρινισθή τόσο πολύ, ώστε δεν μπορεί πλέον να χρησιμοποιήται για να καταδιώκωνται άνθρωποι απλώς λόγω των θρησκευτικών των πεποιθήσεων. Η εξουσία των επαρχιακών και των δημοτικών διοικήσεων να παρενοχλούν διάφορες θρησκευτικές ομάδες, έχει καταργηθή σχεδόν πλήρως.

«Οι ελευθερίες λατρείας και λόγου έχουν γενικά διασφαλισθή τώρα περισσότερο απ’ ότι πριν 25 χρόνια. Και γι’ αυτό το επίτευγμα, όλοι οι Καναδοί—άσχετα με τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις—οφείλουν στους Μάρτυρες ένα χρέος ευγνωμοσύνης.»

Τι Κάνει Κάποιον Καλό Πολίτη

● Το Ομοσπονδιακό Δικαστήριο Εφετών αρνήθηκε σε μια οικογένεια Δανών την Καναδική υπηκοότητα. Εν τούτοις, ο Εφέτης Κύριος Τζωρτζ Άντυ του δικαστηρίου αυτού, έγραψε ότι «και οι δύο Εφεσιβάλλοντες μ’ εντυπωσίασαν διότι ήσαν καλοί κι έντιμοι άνθρωποι με βαθειά θρησκευτική πίστι την οποία μεταβάλλουν σε πράξι στην καθημερινή τους ζωή. Είναι μέλη της κινήσεως που είναι γνωστή ως ‘Μάρτυρες του Ιεχωβά’ . . . Και αυτός και η σύζυγός του έχουν προφανώς ισχυρή πεποίθησι στην έντιμη εργασία και ποτέ δεν επωφελήθηκαν κακώς από τα κοινωνικά οφέλη που προβλέπονται από την κοινωνία μας. . . . Τα παιδιά τους είναι εξαιρετικώς ευπαρουσίαστα κι έξυπνα και η οικογένεια είναι υποδειγματική απ’ όλες τις απόψεις.»

Τότε γιατί η άρνησις πολιτογραφήσεως απ’ αυτόν ακριβώς τον δικαστή; «Το μοναδικό εμπόδιο στην άδεια πολιτογραφήσεως,» γράφει ο Γιαν Χάντερ της νομικής σχολής του Πανεπιστημίου του Δυτικού Οντάριο, ήταν το γεγονός ότι, δίνοντας τον όρκο υποταγής, δεν συμφωνούσαν να συμμετάσχουν σ’ οποιαδήποτε πολεμική επιχείρησι.

Ο Χάντερ παρατηρεί: «Ο κοσμικός σοφός μπορεί να θεώρηση τον κύριο Γιένσεν ανόητο. Άλλοι θα νομίσουν ότι είναι ειλικρινής, αλλά παρωδηγημένος. Άλλοι θα τον θεωρήσουν αφελή. Εγώ θεωρώ τον κύριο Γιένσεν (που δεν τον γνωρίζω) αυτό που είναι, ένας άγιος του οποίου η στάσις παρουσιάζει εμπράκτως αυτή την ιδιόρρυθμη σοφία των αγίων, την οποίαν ο κόσμος αναπόφευκτα εκλαμβάνει ως τρέλλα.»

«Χορηγούμε τακτικά πολιτογράφησι σε αχρείους που γεμίζουν γρήγορα τις φυλακές μας και κηφήνες που [παχαίνουν] από το παράλογο ευημερούν σύστημά μας, αλλά τιμωρούμε . . . έναν άνθρωπο ακεραιότητος ο οποίος δεν θα συμμετάσχη στη σφαγή του πολέμου. Πιστεύω ότι κατά κάποιον τρόπο ο Καναδάς θα ήταν πιο ισχυρός και ασφαλής ακόμη και σε καιρό πολέμου, αν ο κύριος και η κυρία Γιένσεν εγίνοντο ευχαρίστως δεκτοί στη συντροφιά των ‘φίλων μου Καναδών.’»—Λόντον «Φρη Πρεςς» (Οντάριο), 28 Αυγούστου 1976.

Ποια Είναι η Πραγματική Νομιμοφροσύνη;

● Ένας αρθρογράφος της εφημερίδος «Αντβοκέιτ-Νιους» στις νήσους Μπαρμπάντος της Καραϊβικής, αμφισβήτησε τις εθνικιστικές πράξεις ωρισμένων Αφρικανών ηγετών εναντίον των Μαρτύρων του Ιεχωβά: «Δείχνω τη νομιμοφροσύνη μου για τη χώρα μου όχι ψάλλοντας πατριωτικούς ύμνους, φωνάζοντας πατριωτικούς χαιρετισμούς ή χαιρετώντας τη σημαία,» έγραψε, «αλλά με το να είμαι επιμελής και ευθύς στην εκτέλεσι των πολιτικών μου καθηκόντων και της εργασίας μου, συμβάλλοντας έτσι στην ενίσχυσι του έθνους. Στην πραγματικότητα, μπορεί κατάλληλα να λεχθή ότι η ευρύτερη μετάδοσις των αξιών βάσει των οποίων ζουν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά σ’ ολόκληρη την Αφρική, θα είχε μια ευεργετική επίδρασι στις χώρες της Αφρικής.»

Ομοίως, λίγον καιρό πριν από τότε που απηγορεύθη στους 35.000 Μάρτυρες του Ιεχωβά στην Αργεντινή να τελούν τα της λατρείας τους, ένας αρθρογράφος της εφημερίδος «Χέραλντ» του Μπουένος Άυρες εσχολίασε ότι αυτός ο διωγμός, «είναι βέβαιο ότι θ’ αμαυρώση την εικόνα της κυβερνήσεως τόσο μέσα στη χώρα όσο και στο εξωτερικό.» Παρετήρησε ότι μ’ αυτή την ενέργεια η κυβέρνησις ανέτρεψε «την [ευνοϊκή] απόφασι ενός τοπικού δικαστού και έκαμε για τον εαυτό της όνομα για θρησκευτική μισαλλοδοξία.» «Οι δοξασίες» των Μαρτύρων «είναι προσβλητικές μόνο για κείνους που σκέπτονται ότι ο πατριωτισμός είναι κυρίως ένα ζήτημα χαιρετισμού της σημαίας και αποδόσεως πατριωτικών ύμνων και όχι ένα ζήτημα καρδιάς,» έγραψε.

Η εφημερίς «Χέραλντ» έγραψε επίσης για τους Μάρτυρες: «Ο Χίτλερ και ο Στάλιν τους αντιπαθούσαν ιδιαίτερα, και γι’ αυτό τους μεταχειρίσθηκαν με απαίσιο τρόπο. Πολλοί άλλοι δικτάτορες που απαιτούσαν απ’ αυτούς να συμβιβασθούν, προσπάθησαν να τους καταπνίξουν. Αλλ’ απέτυχαν. Αυτοί [οι Μάρτυρες] θα βρίσκωνται ανάμεσά μας όταν τα μέλη αυτής της κυβερνήσεως θα γίνουν πέτρινα μνημεία.»