Στα Γεράματα Βρήκα Αληθινό Καταφύγιο

Αφήγησις της Λουίζα Γρεγκόριο

ΕΧΩ ζήσει μέχρι τώρα εκατόν δύο χρόνια—πολύ περισσότερο από τον μέσο όρο των εβδομήντα ετών που έχει παραχωρηθή στους ανθρώπους. (Ψαλμ. 90:10) Αλλά μόνον αφού πέρασα τα εβδομήντα χρόνια ηλικίας μπόρεσα να βρω εκείνο που πάντοτε αναζητούσα—αληθινό καταφύγιο και ελπίδα.

Είμαι απόγονος προσφύγων που αναζήτησαν ελευθερία λατρείας πριν από πολλά χρόνια. Στα πρώτα χρόνια της βασιλείας της Βασιλίσσης Βικτωρίας, η οποία εκυβέρνησε την Αγγλία από το 1837 έως το 1901, οι κάτοικοι του Πορτογαλικού νησιού της Μαδέρας υπέστησαν θρησκευτικό διωγμό από τους Ρωμαιοκαθολικούς. Οι Γραφές των εκάησαν και οι ίδιοι υπέμειναν άλλου είδους κακομεταχείρισι. Λίγο αργότερα, η Βασίλισσα Βικτωρία έστειλε ένα καράβι στο νησί για όσους επιθυμούσαν να φύγουν.

Μεταξύ εκείνων που επιβιβάσθηκαν σ’ εκείνο το πλοίο ήσαν δύο νεαρά κορίτσια. Το πλοίο έπλεε για τις Βρεταννικές Δυτικές Ινδίες. Μερικοί από τους πρόσφυγες αποβιβάσθηκαν στο νησί της Αντίγκουα. Οι άλλοι, περιλαμβανομένων και αυτών των δύο κοριτσιών, έφθασαν εδώ στην Τρίνινταντ. Αποτελούσαν μια εργατική, ειλικρινή ομάδα ανθρώπων. Μετέφεραν πέτρες από τον κοντινό ποταμό Ηστ Ντράι και έκτισαν την εκκλησία της Αγίας Άννας της Σκωτίας, η οποία υπάρχει μέχρι σήμερα.

Η μια απ’ εκείνες τις κοπέλλες ήταν η προμάμμη μου. Αυτή γέννησε μια κόρη, τη Μαρτσελιάνα, η οποία ήταν η μάμμη μου. Όταν η Μαρτσελιάνα παντρεύτηκε και γέννησε παιδιά, γεννήθηκε και η μητέρα μου Μαρία. Αργότερα αυτή παντρεύτηκε τον Μαννουέλ Περέιρα, ο οποίος έγινε πατέρας μου. Η οικογένεια μας έφθασε ν’ αποτελήται από τρία κορίτσια και ένα αγόρι, το οποίο πέθανε σε μικρή ηλικία. Και ο πατέρας επίσης πέθανε, κι έτσι η μητέρα μου βρήκε εργασία σ’ ένα κατάστημα για να φροντίση για την οικογένεια της και το σπίτι της.

ΠΡΩΤΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΙΣ ΚΑΙ ΓΑΜΟΣ

Ζούσαμε στη γωνιά των Οδών Χένρυ και Ντουκ, όπου τώρα είναι το κέντρο του Πορτ οφ Σπαίιν. Κοντά στην Οδό Βικτωρίας ήταν η Πρότυπος Σχολή Θηλέων, όπου έλαβα την εκπαίδευσί μου. Όταν ήμουν δεκαέξη ετών, δυο νεαροί άνδρες στη γειτονιά άρχισαν να με προσέχουν. Ο ένας ανήκε σε μια πλούσια οικογένεια· ο άλλος ήταν ένας φτωχός νεαρός. Τα αισθήματά μου εστράφησαν προς τον Άλμπερτ Γκρεγκόριο, τον φτωχό νεαρό. Παντρευθήκαμε όταν ήμουν είκοσι ετών και ποτέ δεν μετενόησα γι’ αυτή την εκλογή.

Ο Άλμπερτ κι εγώ ήμεθα ευτυχείς καθώς ζούσαμε μαζί και εργαζόμαστε σκληρά για να έχωμε ένα καλό σπίτι για τη διαρκώς αυξανόμενη οικογένειά μας. Είχαμε τρία αγόρια και τρία κορίτσια. Ο Άλμπερτ συντηρούσε άλογα και άμαξες για να εξοικονομή τα αναγκαία για μας. Το σπίτι μας στο Μπέλμοντ ήταν μέτριο, αλλά ήμεθα μια ευτυχής και ενωμένη οικογένεια.

Μετά από μερικά χρόνια ο Άλμπερτ άνοιξε ένα μικρό γραφείο κηδειών στο Μπέλμοντ και επί πολύ καιρό το Γραφείο Κηδειών του Γκρεγκόριο ήταν πολύ γνωστό στην Οδό Ομπσέρβατορυ. Ο σύζυγος μου έγινε γνωστός ως ο φίλος των πτωχών, διότι ακόμη κι αν μια οικογένεια δεν μπορούσε να πληρώση τα χρήματα για την ταφή, ο Άλμπερτ διευθετούσε να γίνη η ταφή.

ΚΑΜΜΙΑ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΓΙΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

Στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου ένας άνδρας που ωνομάζετο Εβάντερ Τζ. Κάουαρντ ήλθε στη Τρίνινταντ και προσείλκυε μεγάλα πλήθη στις Γραφικές διαλέξεις του. Ήταν ένας από τους Σπουδαστάς των Γραφών, που τώρα είναι γνωστοί ως Μάρτυρες του Ιεχωβά. Η αδελφή μου Άννυ και ο σύζυγος της Βίλφρεντ Φερρέιρα, καθώς και η μητέρα μου, άρχισαν να συνταυτίζωνται με τους Σπουδαστάς των Γραφών. Ο Βίλλυ, όπως ήταν γνωστός ο Βίλφρεντ, έγινε ένας πολύ ζηλωτής Σπουδαστής των Γραφών και ταξίδευε σε άλλα νησιά για να κηρύξη. Μολονότι άκουα τον Βίλλυ, εν τούτοις, δεν ανταποκρίθηκα.

Το 1931 ο σύζυγός μου προσεβλήθη από πνευμονία. Μέχρι τα τελευταία του προσπαθούσε να σηκωθή και να περπατήση, αλλά σύντομα κατέρρευσε και πέθανε μέσα στο σπίτι μας. Ποτέ δεν έγινε Σπουδαστής των Γραφών, αλλά ήταν ένας πολύ καλός σύζυγος για μένα. Μου έλειψε πάρα πολύ. Τώρα το φορτίο της συντηρήσεως του σπιτιού έπεσε πάνω σε μένα. Έφτιαχνα μπλούζες, φούστες και άλλα πράγματα, και τα πωλούσα σε λογικές τιμές. Έτσι, μπόρεσα να συντηρώ τον εαυτό του επί πολλά χρόνια.

ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΝΟΜΕΝΟΙ ΣΤΙΣ ΒΙΒΛΙΚΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

Προς το τέλος της δεκαετίας του 1940 έμαθα τελικά πού υπήρχε αληθινό καταφύγιο κι ελπίδα, μολονότι θα μπορούσα να τα είχα μάθει πολύ ενωρίτερα, αν η στάσις μου ήταν διαφορετική. Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά είχαν ανοίξει μια ειδική σχολή στις Ηνωμένες Πολιτείες, που ωνομάζετο Γαλαάδ, για να εκπαιδεύη ιεραποστόλους οι οποίοι πήγαιναν σε άλλες χώρες και δίδασκαν δωρεάν την Αγία Γραφή σε όποιον ήθελε να μάθη. Το 1946 εστάλησαν μερικοί απ’ αυτούς τους ιεραποστόλους στην Τρίνινταντ.

Μια απ’ αυτές τις ιεραποστόλους ήταν μια νεαρή γυναίκα με το όνομα Ανν Μπλίζαρντ. Μου ήταν συμπαθής και ανταποκρίθηκα στην προσφορά της να μελετήσω την Αγία Γραφή μαζί της και εξετίμησα τις αλήθειες που άρχισα να μαθαίνω. Μια μέρα διαβάσαμε το εδάφιο 2 Πέτρου 3:13, όπου λέγει: «Κατά δε την υπόσχεσιν αυτού, νέους ουρανούς και νέαν γην προσμένομεν, εν οις, δικαιοσύνη κατοικεί.» Το να σκέπτωμαι αυτούς τους δίκαιους ουρανούς και τη δίκαιη γη μου έφερναν μεγάλη ευτυχία. Ήθελα να ζω κι εγώ σ’ αυτή τη δίκαιη διευθέτησι. Εκείνον τον καιρό ήμουν περίπου εβδομήντα έξη ετών.

Ενεθάρρυνα την εγγονή μου, Τζόυ Χερν, η οποία ζούσε μαζί μου να ενωθή στη μελέτη μας. Με χαρά το έκανε και σύντομα δέχθηκε τις Βιβλικές αλήθειες που μάθαινε. Αργότερα άρχισα να παρακολουθώ όλες τις συναθροίσεις των Μαρτύρων του Ιεχωβά στην Νόρφολκ Στρητ 6-Β στο Μπέλμοντ, τις απελάμβανα πάρα πολύ.

Απελάμβανα επίσης το να μιλώ σε άλλους για τα θαυμάσια πράγματα που μάθαινα. Είχα πολλές ενδιαφέρουσες πείρες καθώς επισκεπτόμουν τους ανθρώπους από θύρα σε θύρα για να διεξάγω Γραφικές μελέτες κατ’ οίκον. Θυμάμαι ότι έκανα μια Γραφική μελέτη με την Άλμα Φορντ. Αυτή δέχθηκε την αλήθεια με καλή καρδιά κι έγινε μια ζηλώτρια Μάρτυς του Ιεχωβά.

Ενεθάρρυνα την κόρη μου, Άιβυ, η οποία ζούσε στο Σαν Φερνάντο, περίπου τριάντα μίλια μακρυά από το Πορτ οφ Σπαίιν, να μελετήση με τους ιεραποστόλους που ήσαν εκεί. Το έκαμε κι έτσι και η ίδια και η κόρη της Τζην δέχθηκαν τις αλήθειες της Αγίας Γραφής που εμάθαιναν και τελικά έκαμε το ίδιο και ο σύζυγος της Τζακ. Ο εγγονός μου Πήτερ επίσης άκουσε και πίστεψε. Μπορώ να θυμηθώ πόσο ευτυχής ήμουν εκείνη την ημέρα στις 25 Νοεμβρίου 1950, όταν η κόρη μου Άιβυ και οι δύο εγγονές μου, η Τζόυ και η Τζην, βαπτίσθηκαν σε μια συνέλευσι των Μαρτύρων του Ιεχωβά.

ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ, ΤΑ ΓΕΡΑΜΑΤΑ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ

Στη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 παρακολουθούσα συναθροίσεις και συμμετείχα στο κήρυγμα και στη διδασκαλία των αληθειών της Αγίας Γραφής σε άλλους που ήσαν κοντά στο σπίτι μου. Κατόπιν, οι αδυναμίες που φέρνουν τα γηρατειά έγιναν συνηθισμένη πείρα για μένα. Γνωρίζω καλά πόσο αληθινά είναι τα λόγια του Ψαλμού 90:10: «Αι ημέραι της ζωής ημών είναι καθ’ εαυτάς εβδομήκοντα έτη, και εάν εν ευρωστία ογδοήκοντα έτη· πλην και το καλήτερον μέρος αυτών είναι κόπος και πόνος.»

Κάτι που συνετέλεσε στις θλίψεις μου ήταν το γεγονός ότι ένας από τους γυιους μου ασθένησε και δεν μπόρεσε να αναρρώση. Εκεί που φαινόταν ότι η υγεία του βελτιωνόταν, παρουσίασε υποτροπή και ξαφνικά πέθανε. Μολονότι εγνώριζα την υπόσχεσι της Αγίας Γραφής για την ανάστασι και τον επίγειο παράδεισο, εν τούτοις, λυπήθηκα πολύ για τον Σεσίλ.

Κατόπιν, μια μέρα, όταν ήμουν ενενήντα έξη ετών, καθώς άνοιγα ένα παράθυρο στο λίβινγκ-ρούμ, γλίστρησα ξαφνικά κι έπεσα και υπέφερα μεγάλους πόνους. Εκάλεσαν τον γιατρό και αυτός αμέσως διευθέτησε να πάω σε μια ιδιωτική κλινική. Είχα σπάσει τον μηρό μου και χρειαζόμουν εγχείρησι.

Οι γιατροί και οι νοσοκόμες μ’ επίεζαν να δεχθώ μετάγγιση, αίματος, λέγοντας ότι οπωσδήποτε θα πέθαινα αν δεν έκαμα. Αρνήθηκα, επειδή ο Λόγος του Θεού απαγορεύει τη λήψι αίματος. (Γεν. 9:4· Λευιτ. 17:10· Πράξ. 15:20, 29) Ευχαριστώ τον Ιεχωβά επειδή μπόρεσα να επιζήσω μετά την εγχείρησι και ν’ αναρρώσω. Τον ίδιο καιρό δύο ηλικιωμένες γυναίκες, ηλικίας ογδόντα ετών, που ήσαν στην ίδια κλινική, είχαν σπάσει τους μηρούς των. Και οι δύο έκαμαν μετάγγισι. Και οι δύο πέθαναν.

Βέβαια, το ένα μου πόδι τώρα ήταν κοντύτερο από το άλλο μετά τη θεραπεία του μηρού. Μου έφτιαξαν ένα ειδικό παπούτσι για να φορώ και μου έδωσαν να κρατώ ένα υποστήριγμα. Μ’ αυτά ήμουν ικανή να κινούμαι μέσα στο σπίτι μου και να κάνω αρκετές εργασίες του σπιτιού και να φτιάχνω το φαγητό. Ήταν ένας καιρός δοκιμασίας, αλλά τα μέλη της τοπικής εκκλησίας ήσαν πολύ στοργικά και μου έδιναν θάρρος. Συνέχισα να έχω μια ισχυρή επιθυμία να επιζήσω από τη μάχη του Αρμαγεδδώνος και να εισέλθω στο νέο σύστημα του Θεού.

Κατόπιν, πέθανε ο γυιος μου Βίβιαν και λίγο αργότερα πέθανε επίσης και ο Κένεθ. Έτσι, έμεινα χωρίς γυιους. Είχαν πεθάνει επίσης και οι τρεις αδελφές μου. Ήταν πολύ δύσκολο ν’ αποδεχθώ όλους αυτούς τους θανάτους των προσφιλών μου, αλλά γνωρίζω ότι θα τους δω στην ανάστασι. Αποβλέπω επίσης να δω τον σύζυγο μου πάλι στη δίκαιη νέα τάξι του Θεού. Αυτή η βασισμένη στην Αγία Γραφή ελπίδα μού δίνει μεγάλο θάρρος. Απολαμβάνω να διαβάζω τον Ψαλμό 56:11, όπου λέγει: «Εις τον Θεόν ελπίζω· δεν θέλω φοβηθή.»

Προς το παρόν βρίσκομαι σε πολύ αδύναμη σωματική κατάστασι και δεν μπορώ να φροντίζω πια μόνη μου για τον εαυτό μου. Μερικές φορές σκέπτομαι ότι είναι λίγο δύσκολο να ζη κανείς σ’ αυτή την ηλικία. Πάντοτε επιθυμούσα να επιζήσω από τον Αρμαγεδδώνα, αλλά στην ηλικία μου αυτό ίσως φαίνεται αδύνατο. Έτσι, αποβλέπω στο να επανέλθω στη ζωή μέσω αναστάσεως σ’ ένα καιρό που όλες οι χαρές μου θα πραγματοποιηθούν και οι παρούσες λυπηρές συνθήκες δεν θα υπάρχουν πια ούτε θα έρχωνται στο νου.—Αποκάλ. 21:3, 4.

[Εικόνα της Λουΐζα Γκρεγκόριο στη σελίδα 744]