Μια Ματιά στις Ειδήσεις

Όνειρο Αιωνίου Ζωής

● «Το όνειρο της αιωνίου ζωής είναι ίσως τόσο παλαιό όσο και η ανθρωπότης,» έγραψε ο Δρ Βίκτωρ Τωβίας στην εφημερίδα «Προοπτική,» της Δυτικής Γερμανίας. Ανέφερε διάφορες προσπάθειες που γίνονται για την ανθρώπινη μακροημέρευσι. Σ’ αυτές τις προσπάθειες περιέλαβε και τη χρήσι εξαγωγής οργάνων, ακόμη δε και ‘καταψύξεως’ του σώματος μέσα σε υγρό άζωτο έτσι ώστε να ψυχθή σε μια ‘νέα ζωή.’

Ο καθηγητής Τωβίας είπε επίσης ότι γύρω στο έτος 1955, στις πολύ ανεπτυγμένες χώρες, ο μέσος όρος ζωής έφθασε τα 70 χρόνια περίπου. Εν τούτοις, εξήγησε ότι αυτό ωφείλετο σε βελτίωσι της πιθανούς διαρκείας της ζωής για τα νεογέννητα βρέφη και τα μικρά παιδιά. Ο μέσος όρος ζωής για τους ενηλίκους δεν έχει αυξηθή.

Αυτά τα σχόλια υπογραμμίζουν δύο σημεία που τονίζονται στην Αγία Γραφή. Πρώτον, «αι ημέραι της ζωής ημών είναι καθ’ εαυτάς εβδομήκοντα έτη, και εάν εν ευρωστία, ογδοήκοντα έτη.» (Ψαλμ. 90:10) Δεύτερον, δεν είναι εκπληκτικό το ότι η ανθρωπότης ονειρεύεται αιώνια ζωή, διότι «και αιωνιότητα έθεσεν εις την διάνοιαν αυτών.» (Εκκλ. 3:11, By) Από όλα τα πλάσματα της γης μόνον οι άνθρωποι έχουν μια θεόδοτη αντίληψι του παρελθόντος και του μέλλοντος ατελεύτητου χρόνου, δηλαδή της αιωνιότητος. Επίσης, η αιώνιος ζωή αποτελεί σκοπόν του Ιεχωβά για κείνους που τον αγαπούν.

Τι Θα Λεχθή για το Μέλλον;

● «Ένα Ερώτημα στο Τελευταίο Τέταρτο του αιώνος,» αποτελεί τον τίτλο ενός μηνύματος που εκδόθηκε προσφάτως από είκοσι ειδικούς προερχομένους από διαφόρους τομείς οι οποίοι συνήλθαν κάτω από την αιγίδα του Ιδρύματος Καρόλου Φ. Κέτεριγκ και του Ινστιτούτου Ράιτ—Ίνγκραμ. Αυτοί κατέληξαν στα εξής: «Ο λιμός, η κοινωνική αναταραχή και το πιθανόν πολιτικό χάος μπορεί να μην απέχουν πολύ, . . . Έως το έτος 2000 τα προβλήματα της παραγωγής τροφίμων, της εναποθηκεύσεώς των, της μεταφοράς και της διανομής των θα κάμουν τα σημερινά προβλήματα να φαίνωνται μηδαμινά.»

Οι άνθρωποι οι ίδιοι ποτέ δεν μπορούν να λύσουν αυτά τα προβλήματα, διότι «η οδός του ανθρώπου δεν εξαρτάται απ’ αυτού· του περιπατούντος ανθρώπου δεν είναι το να κατευθύνη τα διαβήματα αυτού.» (Ιερεμ. 10:23) Ο Θεός μόνον θα τερματίση την κοινωνική αναταραχή, θα εξασφαλίση επαρκή τρόφιμα και θ’ απομακρύνη τις άλλες δυσχέρειες του ανθρώπου. Ο Ιεχωβά σε λίγο ‘θέλει κάμει εις πάντας τους λαούς ευωχίαν από παχέων, και θα ευλογήση αφθόνως τους ευσεβείς.’ (Ησ. 25:6-8· Αποκάλ. 21:4) Μ’ αυτή την ευχάριστη προοπτική υπ’ όψιν, οι πλήρεις εκτιμήσεως άνθρωποι με σύνεσι επιδιώκουν μια πορεία εξαρτήσεως από τον Δημιουργό, όπως έκαμε ο Δαβίδ, ο οποίος προσηυχήθη στον Θεό: «Στήριξον τα διαβήματά μου εν ταις οδοίς σου, δια να μη σαλευθώσιν οι πόδες μου.»—Ψαλμ. 17:5.

Το Τέλος μιας Εποχής

● «Η εποχή του γενικού εκκλησιαστικού περιοδικού . . . παρήλθε,» λέγει ένα κύριο άρθρο του περιοδικού «Δη Κρίστιαν Σέντσιουρυ.» Αυτή η φράσις υποκινήθηκε από την αναγγελία ότι το περιοδικό «Οι Ηνωμένοι Μεθοδισταί Σήμερα» θα έπαυε την έκδοσί του από τον Ιούνιο του 1975. Αυτό το γενικό εκκλησιαστικό περιοδικό, που είχε αρχίσει να εκδίδεται το 1956 με τον τίτλο «Τουγκέδερ» έφθασε σ’ ένα ανώτατο όριο κυκλοφορίας στο 1959 ενός εκατομμυρίου αντιτύπων (υπάρχουν περίπου 10.000.000 Μεθοδισταί). Αλλά κατόπιν άρχισε να κατέρχεται, και από την έναρξι της εκδόσεώς του υπέστη μια καθαρή ζημία που υπερέβη τα 6.000.000 δολλάρια.

Δεν ήταν μόνον η διακοπή αυτού του περιοδικού που ωδήγησε στη θλιβερή δήλωσι του περιοδικού «Δη Κρίστιαν Σέντσιουρυ». Αυτό δεν είναι παρά ένα μέρος της όλης εικόνος. Στα 1968 τα περιοδικά της Προτεσταντικής και της Ορθοδόξου εκκλησίας των Ηνωμένων Πολιτειών ισχυρίζοντο ότι είχαν μια ενωμένη κυκλοφορία 23.008.185 αντιτύπων. Το 1975 ο αριθμός αυτός κατήλθε περίπου σε 16.000.000. Το περιοδικό ‘Δη Κρίστιαν Σέντσιουρυ’ σχολιάζοντας την αιτία τούτου λέγει: «Πιθανόν είναι σφάλμα να υποθέτωμε ότι ο μέσος αναγνώστης . . . είναι ένας βαθειά ενδιαφερόμενος Χριστιανός που ανυπομονεί να έχη όλες τις πληροφορίες για την εκκλησία. Έπειτα είναι και η χρονία υπόνοια ότι τα εκκλησιαστικά περιοδικά αντανακλούν την επίσημη εκκλησία και έχουν την τάσι να χρησιμοποιούν τα ιδιοτελή κίνητρα των δημοσίων σχέσεων για να προωθούν τα προγράμματά τους.»

Στο 1956 όταν άρχισε να εκδίδεται το περιοδικόν «Τουγκέδερ» «Η Σκοπιά» είχε μια παγκόσμια κυκλοφορία 2.550.000 αντιτύπων. Γιατί να μην παρατηρήσετε στο εσώφυλλο αυτού του τεύχους και να ιδήτε πόση κυκλοφορία έχει σήμερα;