Μια Ματιά στις Ειδήσεις

Κατάρρευσις της Οικογενείας και Έγκλημα

● Οι αρχηγοί της Αστυνομίας του Κολοράντο λέγουν ότι η κατάρρευσις των οικογενειακών δεσμών και η αδιαφορία της κοινωνίας είναι σημαντικοί παράγοντες για την τρομακτική αύξησι του εγκλήματος στις κοινότητές των. Τα περισσότερα εγκλήματα διαπράττονται από νεαρά άτομα ηλικίας δεκαέξη έως εικοσιπέντε ετών.

Ένας αστυνομικός διευθυντής είπε: «Αναθρέψαμε μια γενεά ανθρώπων που δεν ενδιαφέρονται για τίποτε και για κανέναν. Πολλοί νεαροί άνθρωποι σήμερα δεν έχουν καθόλου σεβασμό για τα δικαιώματα ή την ιδιοκτησία των άλλων ανθρώπων και η κοινωνία το έχει δεχθή αυτό. Δεν είναι πια ντροπή να παραβιάζη κανείς τους νόμους.» Ένας άλλος διευθυντής είπε: «Φαίνεται ότι υπάρχει κάποιο είδος ηθικής αποχαλινώσεως στις οικογένειες. Διαπιστώνομε ότι ο μέσος όρος της ηλικίας των εγκληματιών διαρκώς μειώνεται.»

Αλλά τι παράδειγμα έχουν δώσει στους νεαρούς οι ίδιοι οι ενήλικες; Στην εποχή μας οι ενήλικες έχουν εμπλακή στους χειρότερους μαζικούς φόνους της ιστορίας. Παντού υπάρχει μεγάλη διαφθορά σε υψηλές θέσεις και η ανηθικότης αφθονεί σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας των ενηλίκων. Η Αγία Γραφή δείχνει ότι η κοινωνία σήμερα ‘θερίζει ό,τι έχει σπείρει.’—Γαλ. 6:7.

Μονόπλευρος Ιστορικός

● Ο Πάπας Παύλος ΣΤ΄ έκαμε τελευταίως μια σπάνια κριτική για τη Μεταρρύθμισι που έκαμαν οι Διαμαρτυρόμενοι τον δέκατο έκτο αιώνα. Παραπονέθηκε ότι η Μεταρρύθμισις ανέτρεψε τις προσπάθειες για την ενοποίησι της Ευρώπης, που είχαν «γνωρίσει τον καιρό της δόξης των» πριν από τη Μεταρρύθμισι.

Εν τούτοις, η ιστορία δείχνει ότι για κανένα δεν ήταν ‘καιρός δόξης,’ παρά μόνον για την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, της οποίας η πολιτική δύναμις βρισκόταν τότε στο αποκορύφωμά της. Εξ άλλου, η ιστορικός Μπάρμπαρα Τάχμαν, που πήρε το βραβείο Πούλιτζερ, γράφει στο περιοδικό «Ατλάντικ,» στο τεύχος του Δεκεμβρίου, ότι εκείνη η περίοδος ήταν «αναμφιβόλως . . . ένας κακός καιρός για την ανθρωπότητα.’» Ετόνισε ότι ήταν ένας καιρός «γενικής αποδιοργανώσεως, ηθικής συγχύσεως, εξασθενήσεως των αξιών, συνεχών συγκρούσεων . . . κακής διακυβερνήσεως.»

Έτσι, όταν ο Πάπας Παύλος μίλησε γι’ αυτόν τον περασμένο «καιρό της δόξης» είχε ασφαλώς υπ’ όψιν την πολιτική δραστηριότητα της Εκκλησίας για μια ενωμένη «Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία» κάτω από τον έλεγχό της. Επίσης, αυτός ο καιρός της πολιτικής δόξης βρήκε την εκκλησία, όπως λέγει η Μπάρμπαρα Τάχμαν «αναμφιβόλως σ’ ένα χαμηλό επίπεδο γοήτρου, αξιοπιστίας και (αυτό που ενδιέφερε περισσότερο τους ανθρώπους) πνευματικότητος· γι’ αυτό [δημιουργήθηκε] το αιρετικό πνεύμα και τελικά η Μεταρρύθμισις.» Έτσι η προσπάθεια της εκκλησίας να αποκτήση κοσμική δόξα την έφερε στο επίπεδο του κόσμου, σ’ αυτό δηλαδή που παραβιάζει την αρχή του Χριστού: «Η βασιλεία η εμή δεν είναι εκ του κόσμου τούτου . . . η βασιλεία η εμή δεν είναι εντεύθεν.»—Ιωάν. 18:36.

Θάβοντας το Παρελθόν

● Τριάντα χρόνια μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, μερικοί παραδέχονται έντιμα τις ευθύνες τους για τις ζωές που χάθηκαν τότε. Άλλοι προτιμούν να μη ομολογούν το αίσχος που διέπραξαν.

Ένας Ιάπων καθηγητής αρνήθηκε προσφάτως να δεχθή μια πρόσκλησι της πρώτης φοιτητικής συνελεύσεως των σπουδαστών που τους είχε ως μαθητάς του πριν τριάντα και πλέον χρόνια. Ωμολόγησε στην εφημερίδα του Τόκυο «Ντέηλυ Γιομιούρι»: Αισθάνομαι ασυγχώρητα υπεύθυνος για τη μιλιταριστική εκπαίδευσι με την οποία τους επότισα όταν ήσαν πέντε ετών μαθηταί του Δημοτικού σχολείου και τους είχα κάτω από την εποπτεία μου. Πιστεύω ότι δεν έχω το ηθικό δικαίωμα να εμφανισθώ ενώπιον των άλλοτε μαθητών μου.»

Σε χτυπητή αντίθεσι, η Εθνική Συνέλευσις των Καθολικών Επισκόπων κατήργησε προσφάτως την κυκλοφορία ενός βιβλίου που είχε δημοσιεύσει το Εθνικό Συμβούλιο των Καθολικών Λαϊκών. Κατ’ αρχήν, το βιβλίο «Ένα Ζήτημα Αξιών» υπέβαλλε διερευνητικά ερωτήματα για το ρόλο που έπαιξε η Εκκλησία στην παγκόσμια σύρραξι, όπως επί παραδείγματι: «Πού ήταν η Εκκλησία όταν ο Φασισμός και ο Ναζισμός μεσουρανούσαν στην Ευρώπη; Πού ήταν όταν οι Εβραίοι συνελαμβάνοντο ομαδικά και εστέλλοντο στον θάνατο φορτωμένοι μέσα σε φορτηγά μεταφοράς ζώων;»

Προφανώς οι επίσκοποι προτιμούν να βγάλουν από τη μέση αυτά τα ερωτήματα. Ο Καρδινάλιος Κρολ της Φιλαδέλφειας έφερε ως επιχείρημα ότι «δεν είναι το είδος της ύλης που μπορεί να χρησιμοποιηθή για συζήτησι.»