Επιείκεια Κάνει τη Ζωή Πιο Απολαυστική

Ο ΙΕΧΩΒΑ Θεός επιθυμεί ν’ απολαμβάνουν οι άνθρωποι τη ζωή των. Όσα έχει γράψει για την καθοδήγησί μας μέσα στο Λόγο του, την Αγία Γραφή, έχουν σκοπό να προωθήσουν την αιώνια ευημερία μας. Έτσι, το να ζούμε σύμφωνα μ’ αυτόν τον Λόγο θα συμβάλη οπωσδήποτε στο να κάνωμε τη ζωή μας πιο απολαυστική για τον εαυτό μας και τους άλλους. Αυτό θ’ αποδειχθή ιδιαίτερα αληθινό αν εφαρμόζωμε τη συμβουλή της Αγίας Γραφής: «Η επιείκεια σας (λογικότης σας, ΜΝΚ) ας γείνη γνωστή εις πάντας τους ανθρώπους.»—Φιλιππ. 4:5.

Σύμφωνα με την Αγία Γραφή, η επιείκεια (λογικότης) είναι μια ευσεβής ιδιότης. Στον Ιάκωβο 3:17 διαβάζομε ότι «η άνωθεν όμως σοφία είναι,» μεταξύ άλλων, «επιεικής.» Αλλά τι ακριβώς σημαίνει να είναι κανείς επιεικής;

Βασικά σημαίνει να είναι κανείς συγκαταβατικός, λογικός, διακριτικός, μετριοπαθής και ανεκτικός. Οι λογικοί άνθρωποι είναι καλά ισορροπημένοι, δεν καταφεύγουν σε υπερβολές. Αναγνωρίζουν τη σοφία των θεοπνεύστων λόγων: «Μη γίνου δίκαιος παραπολύ, και μη φρόνει σεαυτόν υπέρμετρα σοφόν· δια τι να αφανισθής;» (Εκκλησ. 7:16) Εκείνοι οι οποίοι θεωρούν τους εαυτούς των ‘υπέρμετρα δικαίους αποκτούν πολύ στενές και άκαμπτες αντιλήψεις όσον αφορά τις προσωπικές των απόψεις για το ορθό και το εσφαλμένο. Σαν αποτέλεσμα ακόμη και τα πράγματα που αυτά καθ’ εαυτά δεν είναι ακατάλληλα μπορεί να φαίνωνται πολύ κακά σ’ αυτούς. Η συνείδησίς των ενοχλείται διαρκώς από το τι κάνουν οι άλλοι ή από το τι παραλείπουν να κάνουν. Αντί να χρησιμοποιούν τις δυνάμεις της λογικής, η κρίσις των επηρεάζεται από την προκατάληψι.

Οι υπερβολές στις οποίες μπορούν να οδηγηθούν εκείνοι οι οποίοι θεωρούν τους εαυτούς των ως ‘υπέρμετρα δικαίους’ γίνονται εμφανείς από τον τρόπο που οι Φαρισαίοι έβλεπαν τον Ιησού Χριστό. Σύμφωνα με τη δική των εκτίμησι, ο Ιησούς ήταν ένοχος σοβαρού εγκλήματος όταν εθεράπευε θαυματουργικά ανθρώπους το Σάββατο και τους ελευθέρωνε από τις αναπηρίες των και τις άλλες των συμφορές. Αυτοί δεν μπορούσαν να διακρίνουν τον ωφέλιμο σκοπό του νόμου του Σαββάτου. Δεν επρόκειτο να είναι φορτίο στους ανθρώπους, αλλά ευλογία γι’ αυτούς. Το Σάββατο εχρησίμευε για να έχουν μια ημέρα αναπαύσεως και αναψυχής που ήταν πολύ αναγκαία, όπως ετόνισε ο Ιησούς Χριστός: «Το σάββατον έγεινε δια τον άνθρωπον, ουχί ο άνθρωπος δια το σάββατον.» (Μάρκ. 2:27) Επομένως, το γεγονός ότι ο Ιησούς Χριστός έκανε θεραπείες την ημέρα του Σαββάτου βρισκόταν σε πλήρη αρμονία με το σπλαχνικό πνεύμα του νόμου. Αλλά η παράλογη επιμονή των Φαρισαίων στο γράμμα του νόμου σύμφωνα με την παραδοσιακή τους ερμηνεία ωδήγησε σε μια άσπλαγχνη στάσι απέναντι εκείνων που ευρίσκοντο σε ανάγκη.—Ματθ. 23:23.

Η παράλογη εφαρμογή του νόμου του Θεού στην οποία ενέμεναν οι Φαρισαίοι έθετε ένα βαρύ φορτίο επάνω στους ανθρώπους. (Ματθ. 23:4) Εκείνοι που δεν ζούσαν σύμφωνα με τα εντάλματα των παραδόσεων εθεωρούντο αξιοκαταφρόνητοι. Επί παραδείγματι, όταν οι αξιωματούχοι που εστάλησαν να συλλάβουν τον Ιησού επέστρεψαν άπρακτοι, διότι είχαν εντυπωσιασθή από τη διδασκαλία του, μερικοί Φαρισαίοι είπαν υποτιμητικά: «Μήπως και σεις επλανήθητε; Μήπως τις εκ των αρχόντων επίστευσεν εις αυτόν, ή εκ των Φαρισαίων; Αλλ’ ο όχλος ούτος, όστις δεν γνωρίζει τον νόμον, είναι επικατάρατοι.»—Ιωάν. 7:47, 48.

Η στάσις των λογικών ανθρώπων βρίσκεται σε οξεία αντίθεσι με τη στάσι των Φαρισαίων και άλλων εξεχόντων θρησκευτικών ηγετών του Ιουδαϊσμού του πρώτου αιώνος μ.Χ. Οι λογικοί άνθρωποι δεν έχουν υπερβολική γνώμη για τον εαυτό τους ούτε καταφρονούν τους άλλους. Δεν είναι πολύ απαιτητικοί. (1 Πέτρ. 2:18) Φροντίζουν ώστε να μη κάνουν κανένα να αισθάνεται ανίκανος ή αμαθής ενώπιον τους.

Το λογικό άτομο λαμβάνει υπ’ όψι του τους περιορισμούς και τις περιστάσεις των ανθρώπων όταν τους ενθαρρύνη να κάνουν καλή χρήσι των ικανοτήτων τους. Δεν απαιτεί ούτε αναμένει από τους άλλους πολύ περισσότερα απ’ όσα είναι ικανοί να κάμουν. Έτσι δεν ερεθίζεται ούτε οργίζεται μαζί τους. Χωρίς αμφιβολία το άτομο που επιδεικνύει τη θαυμαστή ιδιότητα της επιεικείας κάνει τη ζωή πιο απολαυστική για τον εαυτό του και τους άλλους.

Αν κάμωμε μια σύγκρισι μεταξύ των λογικών και των παραλόγων ανθρώπων γίνεται φανερό ότι το να είναι κανείς λογικός εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον τρόπο που το άτομο βλέπει τον εαυτό του και τους άλλους. Έτσι, αν επιθυμούμε να είμεθα γνωστοί ως λογικοί άνθρωποι είναι ανάγκη να βεβαιωθούμε ότι η εκτίμησις μας για τους εαυτούς μας και τους συνανθρώπους μας βρίσκεται σε αρμονία με τον Λόγο του Θεού. Ο θεόπνευστος απόστολος Παύλος προειδοποίησε: «Διότι εάν τις νομίζη ότι είναι τι, ενώ είναι μηδέν, εαυτόν εξαπατά.» (Γαλ. 6:3) «Διότι λέγω δια της χάριτος της εις εμέ δοθείσης προς πάντα όστις είναι μεταξύ σας, να μη φρονή υψηλότερα παρ’ ό,τι πρέπει να φρονή, αλλά να φρονή ώστε να σωφρονή.»—Ρωμ. 12:3.

Μέσα στη Χριστιανική εκκλησία δεν υπάρχει κανένας που να αποτελή εξαίρεσι. Όλα τα άτομα πρέπει να είναι μια θαυμάσια πηγή ενθαρρύνσεως για τους ομοπίστους των. Αλλά δεν είναι ούτε οι φυσικές ικανότητες ούτε οι δυναμικές προσωπικότητες που αποτελούν την κινητήριο δύναμι πίσω από το έργο που κάνει η Χριστιανική εκκλησία. Το έργο δεν είναι έργο κάποιου ανθρώπου ή κάποιας ομάδας ανθρώπων. Είναι έργο του Θεού. Αναφερόμενος στον εαυτό του και στους ομοπίστους του, ο απόστολος Παύλος ανεγνώρισε: «Του Θεού είμεθα συνεργοί.» (1 Κορ. 3:9· Πράξ. 5:38, 39) Μέσω του πνεύματός του, ο Ιεχωβά Θεός υποκινεί το λαό του να κάμη το έργο που επιθυμεί να γίνη για τη δόξα του. Αυτό το πνεύμα επενεργεί σ’ ολόκληρη την κοινωνία των αδελφών σ’ όλο τον κόσμο, όχι μόνο σε λίγους. Εφόσον το πνεύμα του Θεού ενεργεί επάνω σε όλους, δεν μπορούμε να συνεχίσωμε χωρίς αυτούς που είναι συνδεδεμένοι μ’ εμάς στην πίστι.—1 Κορ. 12:14-26.

Όταν οι αφιερωμένοι Χριστιανοί βλέπουν ο ένας τον άλλον ως συνεργάτες και δούλους του Θεού και του Χριστού, θα αποφεύγουν να έχουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους και τα κατορθώματά τους. Θα ακολουθούν τη συμβουλή της Αγίας Γραφής να ζουν «εν ταπεινοφροσύνη, θεωρούντες αλλήλους υπερέχοντας εαυτών.»—Φιλιππ. 2:3.

Το άτομο που λαμβάνει αυτή τη συμβουλή στα σοβαρά αναγνωρίζει ότι από την άποψι ωρισμένων ιδιοτήτων και ικανοτήτων, τα άλλα άτομα είναι ανώτερα απ’ αυτόν. Μερικοί αδελφοί τους Χριστιανοί μπορεί να έχουν καλύτερη κατανόησι, αντίληψι και διάκρισι από ό,τι έχουν άλλοι όσον αφορά τα πνευματικά ζητήματα και την υποβοήθησι των άλλων. Επίσης υπάρχουν εκείνοι που έχουν αξιοσημείωτο ζήλο, ενθουσιασμό και αποφασιστικότητα. Επίσης άλλοι μπορεί, να διακρίνωνται για το ενδιαφέρον και τη συμπάθεια που δείχνουν στους συνανθρώπους των.

Όταν κανείς αναγνωρίζη ότι μπορεί να μάθη από τους άλλους κι ότι μπορεί να υπάρχουν περισσότεροι τρόποι από έναν για να βλέπη τα πράγματα, θα επιμένη πολύ λιγώτερο στο δικό του τρόπο ως ορθό. Θα είναι υποχωρητικός όχι ισχυρογνώμων. Δεν θ’ απορρίπτη ελαφρά τις υποδείξεις και τις συστάσεις των ανθρώπων που έχουν πείρα. Ούτε θα νομίζη ότι αυτός δεν έχει ανάγκη συμβουλής από τους άλλους. Θ’ αναγνωρίζη ότι το να παίρνη αποφάσεις βασισμένες στην πολύπλευρη γνώσι των πεπειραμένων ανθρώπων είναι ένα σημείο αληθινής σοφίας. Έτσι θα ενεργή σε αρμονία με την παροιμία της Αγίας Γραφής: «Εν δε τω πλήθει των συμβούλων οι σκοποί στερεώνονται.»—Παροιμ. 15:22.

Χωρίς αμφιβολία επιθυμούμε να είμεθα επιεικείς. Η επιείκεια είναι αυτό που ο Ιεχωβά Θεός επιθυμεί να βλέπη στους δούλους του, διότι γνωρίζει ότι αυτή θα συμβάλη στο να έχουν ευχάριστες σχέσεις μεταξύ των. Είθε η προσπάθεια μας να είμεθα επιεικείς και λογικοί σε όλα τα πράγματα να εξακολουθήση να κάνη τη ζωή πιο απολαυστική για μας και τους συνανθρώπους μας.