Το Τέλος των 6.000 Ετών Ανθρωπίνης Διακυβερνήσεως Πλησιάζει—Τι Έχει Επιτευχθή;
ΑΠΟ τότε που το νέο Ιουδαϊκό σεληνιακό έτος άρχισε τον Σεπτέμβριο του 1975 σημειώθηκε ένα σημαντικό σημείο στην ανθρώπινη ιστορία. Ποιο ήταν αυτό; Σύμφωνα με τον υπολογισμό της Αγίας Γραφής σχετικά με τον χρόνο, το ανθρώπινο γένος συμπλήρωσε τότε 6.000 έτη υπάρξεως επάνω στη γη. Αν οι πρώτος άνθρωπος Αδάμ είχε εκλέξει να παραμείνη υπάκουος στην εξουσία του Θεού, θα είχε ζήσει μέχρι σήμερα και θα ήταν ηλικίας 6.000 ετών τον Σεπτέμβριο του έτους 1975.
Μήπως αυτό σημαίνει ότι το ανθρώπινο γένος έχει μέχρι τώρα διανύσει 6.000 έτη από την περίοδο των 7.000 ετών που ο Θεός ‘ευλόγησε και ηγίασε’ ως τη μεγάλη του «ημέρα αναπαύσεως»; Μήπως αυτό σημαίνει ότι η διακυβέρνησις της χιλιετούς βασιλείας του Χριστού, που καταλαμβάνει τελικά 1.000 έτη αυτής της «ημέρας αναπαύσεως,» πρέπει να λογισθή ότι αρχίζει από τον Σεπτέμβριο του 1975;—Γέν. 1:27, 31· 2:2, 3· Αποκάλ. 20:1-6.
Όχι, δεν σημαίνει αυτό. Γιατί όχι; Διότι το Βιβλικό υπόμνημα δείχνει ότι τα δημιουργικά έργα του Θεού την «ημέρα» που προηγήθηκε από την «ημέρα αναπαύσεως» των 7.000 ετών δεν τελείωσαν με τη δημιουργία τον Αδάμ. Δείχνει ότι υπάρχει ένα κενό χρόνου μεταξύ της δημιουργίας του Αδάμ και της συζύγου του Εύας. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Θεός είχε αναθέσει στον Αδάμ να κατονομάση τα ζώα. Δεν γνωρίζομε αν εκείνη η περίοδος περιελάμβανε εβδομάδες, μήνες ή έτη. Γι’ αυτό δεν γνωρίζομε ακριβώς πότε άρχισε η μεγάλη «ημέρα αναπαύσεως» του Ιεχωβά, ούτε πότε ακριβώς θα τελειώση. Το ίδιο ισχύει και για την έναρξι της χιλιετούς βασιλείας του Χριστού. Η Αγία Γραφή δεν μας δίνει τον τρόπο για να καθορίσωμε την ημερομηνία και γι’ αυτό δεν είναι καλό να θεωριολογούμε σχετικά με τον χρόνο που θ’ αρχίση αυτή η βασιλεία.—Γέν. 2:18-25· Ματθ. 24:42, 44.
Εν τούτοις, ο χρονολογικός πίναξ της Αγίας Γραφής μάς δείχνει πράγματι ότι τα 6.000 έτη της ανθρώπινης ιστορίας τελείωσαν σ’ αυτό το έτος 1975. Στις αρχές της «ημέρας αναπαύσεως» του Θεού, ο Αδάμ εστασίασε εναντίον της κυριαρχίας του Θεού. Έτσι, κατά το μεγαλύτερο μέρος τα πρώτα 6.000 έτη της ιστορίας του ανθρώπου σημειώθηκαν από την ανθρώπινη εξουσία. Τι επέτυχε η ανεξάρτητη διακυβέρνησις του ανθρώπου στη διάρκεια αυτών των έξη χιλιετηρίδων, δηλαδή έξη περιόδων που περιελάμβαναν 1.000 έτη η καθεμιά; Ας κάμωμε μια γενική αναδρομή σ’ αυτές τις χιλιετηρίδες με τη σειρά.
Πρώτη Χιλιετηρίς
Η ευτυχία του ανθρώπου στον παράδεισο της Εδέμ, ετελείωσε όταν ο Αδάμ και η Εύα εστασίασαν εναντίον της κυριαρχίας του Δημιουργού των Ιεχωβά Θεού. Ο Ιεχωβά δικαιολογημένα εξεδίωξε τον άνδρα και τη σύζυγό του από τον κήπο έξω στην ακαλλιέργητη γη για να συντηρούνται μόνοι τους κάτω από την ανεξάρτητη διακυβέρνησι της εκλογής των. Αυτό προφανώς κατέληξε στο να δημιουργηθή ένας τύπος πατριαρχικής εξουσίας. Αλλά στη διάρκεια των ενεακοσίων και πλέον ετών που παρέμεινε ο Αδάμ στη ζωή, το αμαρτωλό ανθρώπινο γένος επεδίδετο όλο και περισσότερο στη βία, στο έγκλημα, στην ψευδή θρησκεία και στον ανεκτικό τρόπο ζωής που κατέληγε μόνο σε θάνατο.—Ρωμ. 5:12· Γέν. 3:12, 16-19· 4:10, 11, 23, 26.
Δευτέρα Χιλιετηρίς
Κάτω από την ανθρώπινη διακυβέρνησι «η κακία του ανθρώπου» αυξήθηκε μέχρι του σημείου που ο Θεός, αφού έδωσε κατάλληλη προειδοποίησι, έφερε ένα παγκόσμιο κατακλυσμό για να καταστρέψη εκείνους που είχαν «διαφθείρει» τη γη και την είχαν γεμίσει με βία. Μολονότι ο Θεός διετήρησε ζωντανούς τον πιστό Νώε και την οικογένειά του λόγω της δικαιοσύνης των, οι απόγονοί των ανεμίχθησαν στην ανθρώπινη πολιτική προκαλώντας τον Ιεχωβά Θεό. Σε λιγώτερο από διακόσια έτη μετά τον κατακλυσμό, ο Νεβρώδ έγινε ένας άσπλαγχνος δικτάτωρ και βασιλεύς. Εξύψωσε τον εαυτό του υπεράνω του Υψίστου Θεού και γι’ αυτό έμεινε το ρητό «ως Νεβρώδ, ισχυρός κυνηγός εναντίον του Ιεχωβά.» Οι κυνηγετικές του εκστρατείες περιελάμβαναν χωρίς αμφιβολία τον φόνο ανθρώπων και ζώων, κι έτσι αυτός εγκατέστησε ένα τυραννικό καθεστώς στο ανθρώπινο γένος. Όταν η στασιαστική του πορεία αποκορυφώθηκε με το να κτίση μία πόλι, την Βαβέλ, και έναν «πύργον, του οποίου η κορυφή να φθάνη έως του ουρανού,» ο Ιεχωβά θαυματουργικά προκάλεσε σύγχυσι στη γλώσσα των ανθρώπων. Αυτό τους ανάγκασε να εγκαταλείψουν το οικοδομικό τους πρόγραμμα και να διασκορπισθούν σ’ ολόκληρη τη γη. Η πρώτη ανθρώπινη δικτατορία διελύθη!—Γέν. 6:4, 5, 11· 10:8-12, ΜΝΚ· 11:1-9.
Τρίτη Χιλιετηρίς
Στην περίοδο αυτή εγίνοντο πόλεμοι μεταξύ των ανθρώπων, φυλή εναντίον φυλής, πολιτεία εναντίον πολιτείας και βασιλεία εναντίον βασιλείας. Η Αίγυπτος έγινε η κυριαρχούσα παγκόσμιος δύναμις, αλλά τιμωρήθηκε από τον Θεό επειδή κατεπίεζε τον λαό του Ισραήλ. Οι λαοί των εθνών έπεσαν πιο βαθιά στην ειδωλολατρία μέχρι του σημείου να προσφέρουν θυσίες παιδιών. Καταπιεστικές δικτατορίες εμφανίσθηκαν και ο κοινός λαός υπέφερε σαν πιόνια των αρχόντων.—Γέν. 14:1-16· Έξοδ. 1:8-11· 6:1-6· 14:26-31· Δευτ. 18:9-12.
Τετάρτη Χιλιετηρίς
Αργότερα, μετά την Αίγυπτο ηγέρθησαν διαδοχικώς διάφορες παγκόσμιες δυνάμεις που εκυβερνώντο από φιλόδοξους βασιλείς. Αυτές απέκτησαν μεγάλη εξουσία την τετάρτη χιλιετηρίδα. Η Ασσυρία, η Βαβυλών, η Μηδοπερσία, η Ελλάς και η Ρώμη—η κάθε μια με τη σειρά της, επολέμησε με τους ισχυρούς στρατούς της και απέκτησε παγκόσμια εξουσία. Σ’ αυτές τις δυνάμεις επετράπη, επίσης, ν’ αποκτήσουν και ν’ ασκήσουν κυριαρχία επάνω στο έθνος Ισραήλ. Η προφητεία του Δανιήλ και της Αποκαλύψεως παρομοιάζουν αυτές τις ισχυρές δυνάμεις με «θηρία.» Η ψευδής θρησκεία είχε πάντοτε το προβάδισμα στο να υποστηρίζη αυτές τις σκληρές δικτατορίες.—Δαν. 7:2-8, 17· 8:3-8, 20-22· Αποκάλ. 13:1, 2· 17:3-8, 11· Ιεζ. 21:25-28.
Πέμπτη Χιλιετηρίς
Η αυτοκρατορική Ρώμη κυβερνούσε τώρα πολλές χώρες. Στην επικράτεια της Ρώμης ο Ιωάννης ο Βαπτιστής αποκεφαλίσθηκε, ο Ιησούς Χριστός σταυρώθηκε, τα αυτοκρατορικά στρατεύματα κατέστρεψαν την Ιερουσαλήμ και οι Χριστιανοί διώχθηκαν—όλα αυτά συνέβησαν στον πρώτον αιώνα μ.Χ. Στον τέταρτο αιώνα μ.Χ. οι αβάπτιστος αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος διωργάνωσε τον Χριστιανισμό με τους κληρικούς του και το πολιτικοθρησκευτικό σύστημα της Ρώμης, και η Καθολική Ιεραρχία εδημιούργησε τον Μεσαίωνα με όλη την τρομερή καταπίεσι που ήσκησε στον κοινό καλό και ιδιαίτερα σ’ εκείνους που ήθελαν να υπηρετούν τον Θεό. Ο συνδυασμός Εκκλησίας και Κράτους έφθασε στο αποκορύφωμα της δόξης του το 800 μ.Χ., όταν οι Ρωμαίος πάπας έστεψε τον Καρλομάγνο ως αρχηγό της Αγίας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.—Μάρκ. 6:25, 27· 15:25, 37· Λουκ. 21:20-24· 2 Θεσσ. 2:3.
Έκτη Χιλιετηρίς
Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία τεμαχίσθηκε σε αντίπαλα καταπιεστικά Ευρωπαϊκά κράτη. Αυτά έστειλαν τα πολεμικά των πλοία μακρυά για να καταλάβουν τις λεγόμενες «ειδωλολατρικές» περιοχές και να δημιουργήσουν αποικίες. Η Μεγάλη Βρεταννία έγινε η κυριαρχούσα παγκόσμιος δύναμις. Η αποικιακή Αμερική ανεκήρυξε την ανεξαρτησία της από την Βρεταννία αλλά συνέχισε να έχη στενή συμμαχία σαν μια Αγγλοαμερικανική παγκόσμια δύναμις. Ο δέκατος όγδοος αιών ήταν οι καιρός της βιομηχανικής επαναστάσεως και οι εικοστός αιών εσημείωσε την έναρξι μιας εποχής παγκοσμίων πολέμων, οι οποίοι περιέλαβαν σχεδόν όλα τα πολιτικά έθνη, τα οποία υπεστηρίζοντο από τις επίσημες θρησκείες. Η κυριαρχία του δημοκρατικού «βασιλέως του νότου» αμφισβητήθηκε από τον Γερμανικό «βασιλέα του βορρά,» αλλά η δικτατορική Γερμανία έχει τώρα υποσκελισθή από τον Κομμουνιστικό γίγαντα ως «βασιλέα.» Κανένας απ’ αυτούς τους τύπους πολιτικής διακυβερνήσεως δεν έφερε πραγματική ευτυχία ή ασφάλεια στους υπηκόους των. Και τώρα ένας ανταγωνισμός ατομικών όπλων απειλεί να εξολοθρεύση το ανθρώπινο γένος. Οι επαναστάσεις και οι στασιασμός εναντίον της εξουσίας, η εμφάνισις μιας ανεκτικής κοινωνίας, καθώς και η ταχεία αύξησις του εγκλήματος και της μολύνσεως έχουν προσθέσει στα προβλήματα του ανθρώπου.—Δαν. 11:27-40· Αποκάλ. 11:18.
Πανοραμική Επισκόπησις
Αυτή η περίοδος των 6.000 ετών της υπάρξεως του ανθρώπου σημειώθηκε στην έναρξί της από την απώλεια του παραδείσου. Από τότε, το απογοητευμένο ανθρώπινο γένος δοκίμασε πολλά είδη διακυβερνήσεως σε μια προσπάθεια ν’ αποκτήση τουλάχιστον κάποιο είδος υλικού παραδείσου. Αλλά τι έχει επιτευχθή μέχρι τώρα; Το αποτέλεσμα είναι μια παγκόσμια σύγχυσις. Το ανθρώπινο γένος αντιμετωπίζει μια καταστροφή ακριβώς όπως προείπε οι Ιησούς για την εποχή μας: «Επί της γης στενοχωρία εθνών εν απορία, . . . οι άνθρωποι θέλουσιν αποψυχεί εκ του φόβου και προσδοκίας των επερχομένων δεινών εις την οικουμένην.» Αλλά ο Λόγος του Θεού προσφέρει ελπίδα!—Λουκ. 21:25, 26.