Ερωτήσεις από Αναγνώστας

● Εφαρμόζεται η περιγραφή της «Σοφίας» στις Παροιμίες 8:22-31 πραγματικά στον Ιησού, τον Υιόν του Θεού;

Άτομα που δέχονται μόνον τις Εβραϊκές Γραφές ή που δεν πιστεύουν στον Ιησού Χριστό συχνά εξηγούν τα εδάφια Παροιμίες 8:22-31 σαν να εφαρμόζωνται στη σοφία προσωποποιημένη μόνο με κάποιο μεταφορικό τρόπο. Αυτή όμως η εφαρμογή των εδαφίων, δεν συμφωνεί με ό,τι είναι γνωστό σχετικά με τον Θεό. Επί πλέον, με το να δεχθή ένα άτομο τη λογική άποψι ότι ολόκληρη η Βίβλος, περιλαμβανομένων και των Παροιμιών, είναι θεόπνευστη, μπορεί να διακρίνη ότι η περιγραφή της «Σοφίας» εδώ στις Παροιμίες ταιριάζει με ό,τι λέγεται αλλού στην Αγία Γραφή για τον Υιόν του Θεού. Διαβάζομε:

«Ο Ιεχωβά με είχεν [εδημιούργησε, ΜΝΚ] εν τη αρχή των οδών αυτού, προ των έργων αυτού, απ’ αιώνος. . . . Πριν τα όρη θεμελιωθώσι, προ των λόφων, εγώ εγεννήθην· . . . Ότε ητοίμαζε τους ουρανούς, εγώ ήμην καθ’ ημέραν η τρυφή αυτού, ευφραινομένη πάντοτε ενώπιον αυτού, . . . και η τρυφή μου ήτο μετά των υιών των ανθρώπων.»—Παροιμ. 8:22-31, ΜΝΚ.

Ιουδαίοι σχολιασταί, που αποδοκιμάζουν κάθε εφαρμογή αυτής της περικοπής στον Ιησού ως τον Μεσσία, συνήθως έχουν τη γνώμη ότι αυτή είναι απλώς μια φιλολογική προσωποποίησις της σοφίας. Έτσι, ο Β. Γκούντερ Πλάουτ, στο σύγγραμμά του Το Βιβλίο των Παροιμιών—Μια Παρατήρησις, λέγει ότι αυτά τα εδάφια εφαρμόζονται στη Σοφία «προσωποποιημένη μόνο μ’ ένα μεταφορικό τρόπο.» Αυτή η περικοπή, όμως, δεν μπορεί να μιλά απλώς για θεία σοφία ή σοφία από θεωρητική άποψι. Γιατί όχι; Επειδή η «Σοφία» που περιγράφεται εδώ ‘δημιουργήθηκε’ ή ‘παρήχθη’ (Εβραϊκά, κα νάχ)a ως η αρχή των οδών του Ιεχωβά. Οι Γραφές δείχνουν ότι ο Ιεχωβά Θεός υπήρχε πάντοτε. (Ψαλμ. 90:2· 1 Τιμ. 1:17) Εφόσον είναι αιώνιος και ήταν πάντοτε σοφός, τότε η σοφία του υπήρχε πάντοτε· ποτέ δεν δημιουργήθηκε ούτε παρήχθη· δεν ‘εγεννήθη.’ (Ιώβ 9:2, 4· 12:9, 13· 28:20, 23· Ρωμ. 11:33-36) Η σοφία δεν υπάρχει χωριστά από το πρόσωπο που είναι ικανό να την κατέχη και να την αντανακλά. Συνεπώς, αυτή η «Σοφία» πρέπει να είναι μια προσωποποίησις που εξεικονίζει κάποιον που δημιουργήθηκε «εν τη αρχή των οδών αυτού [του Θεού].»

Οι Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές βοηθούν ένα άτομο να κατανοήση σε ποιον αναφέρεται προφανώς αυτή η περικοπή. Επανειλημμένως δίνουν μαρτυρία για το γεγονός ότι ο Μεσσίας είχε προανθρώπινη ύπαρξι ως ο Υιός του Θεού στον ουρανό με τον Ιεχωβά. (Ιωάν. 17:5· 6:62) Σ’ αυτή την προανθρώπινη ύπαρξι εργαζόταν με τον Ιεχωβά για τη δημιουργία όλων των άλλων πραγμάτων. Το εδάφιο Ιωάννης 1:3 λέγει γι’ αυτόν: «Πάντα δι’ αυτού έγειναν, και χωρίς αυτού δεν έγεινεν ουδέ έν το οποίον έγεινεν.»—Παράβαλε με Κολοσσαείς 1:15, 16.

Είναι ευνόητο ότι ο Υιός του Θεού θα μπορούσε να περιγραφή ως δημιουργημένη «Σοφία.» Μέσω αυτού ο σοφός σκοπός του Ιεχωβά, περιλαμβανομένου και του ρόλου του Μεσσία τον οποίον οι Ιουδαίοι από πολλού ανέμεναν, έγινε φανερός. Ο απόστολος Παύλος είπε για τον Ιησού: «Εν τω οποίω είναι κεκρυμμένοι πάντες οι θησαυροί της σοφίας και της γνώσεως.» (Κολ. 2:3) Αν και ο Βασιλεύς Σολομών ήταν ονομαστός για τη θεόδοτη σοφία του, ο Ιησούς ήταν «πλειότερον του Σολομώντος.» (1 Βασ. 4:30-34· Ματθ. 12:42) Αυτοί που δέχθηκαν τον Ιησού Χριστό και είχαν πίστι σ’ αυτόν, κατενόησαν ότι αυτός ήταν ‘Θεού δύναμις και Θεού σοφία.’—1 Κορ. 1:24, 30.

Συνεπώς, εκείνο που γνωρίζομε για τον αιωνίως σοφό Θεό μας και η πληροφορία που υπάρχει στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές για τον Ιησού συνδυάζονται για να καταστήσουν σαφή την καταλληλότητα της εφαρμογής των εδαφίων Παροιμίαι 8:22-31 στον Υιόν του Θεού που έγινε ο Μεσσίας. Αυτή η περικοπή εφαρμόζεται αξιοσημείωτα στην αρχή και τη δράσι εκείνου του οποίου η αγάπη για το ανθρώπινο γένος τον ωδήγησε ακόμη και στο να πεθάνη ως απολυτρωτική θυσία.—1 Τιμ. 2:5, 6· Ιωάν. 3:16.

[Υποσημειώσεις]