Αγρυπνείτε εις Πάντα

«Εγκρατεύθητε, αγρυπνήσατε.»​—1 Πέτρου 5:8

1. Σε τι στρέφονται πολλοί άνθρωποι για ν’ αποφύγουν τα προβλήματα της ζωής και με ποιο αποτέλεσμα;

ΠΟΣΟ ευχάριστο είναι να συναναστρεφώμεθα άτομα τα οποία αγρυπνούν και κρατούν μια ισορροπημένη στάσι σε περιπτώσεις που δημιουργούν έντασι και πίεσι! Αυτό ισχύει ιδιαίτερα σήμερα με τις συνθήκες που επικρατούν σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Ακόμη και σε μακρυνούς τόπους οι άνθρωποι επηρεάζονται από προβλήματα που είναι τόσο περίπλοκα, ώστε οι ηγέται του κόσμου έχουν παύσει να ελπίζουν ότι θα βρουν τον τρόπο να τα αντιμετωπίσουν, πολύ δε περισσότερο να τα επιλύσουν. Πολλοί άνθρωποι, όταν αντιμετωπίζουν αυτές τις συνθήκες, προσπαθούν να τις αποφύγουν με το να στρέφωνται στα οινοπνευματώδη ποτά ή τα ναρκωτικά σε μια προσπάθεια τους ν’ αμβλύνουν τις αισθήσεις των απέναντι στη σκληρή πραγματικότητα της ζωής. Αλλά κάνοντας αυτό, απλώς δημιουργούν περισσότερα προβλήματα για τον εαυτό τους.​—Παροιμ. 23:29-35.

2. Ποιες συνθήκες επρόκειτο ν’ αντιμετωπίσουν οι Χριστιανοί του πρώτου αιώνος που απαιτούσαν να είναι άγρυπνοι και πώς το περιέγραψε αυτό ο Παύλος;

² Στον πρώτο αιώνα, οι Χριστιανοί, επίσης, περιβάλλονταν από συνθήκες από τις οποίες τελικά δοκιμάζονταν στο έπακρον. Μήπως τους είχε δοθή η συμβουλή ν’ αμβλύνουν τη διάνοια τους ώστε αυτές οι συνθήκες να γίνουν πιο υποφερτές; Αντιθέτως, μολονότι θα ήταν δυσάρεστο ν’ αντιμετωπίσουν την προοπτική του διωγμού και της σοβαρής αποστασίας από την πίστι, οι απτόητοι Χριστιανοί είχαν ανάγκη να γνωρίζουν τι επρόκειτο ν’ αντιμετωπίσουν, για να μπορέσουν να το υπερνικήσουν επιτυχώς. Γι’ αυτό και ο επίσκοπος Τιμόθεος είχε προειδοποιηθή καθαρά από τον απόστολο Παύλο για την επικείμενη αποστασία με τα εξής λόγια: «Θέλει έλθει καιρός ότε δεν θέλουσιν υποφέρει την υγιαίνουσαν διδασκαλίαν, αλλά θέλουσιν επισωρεύσει εις εαυτούς διδασκάλους κατά τας ιδίας αυτών επιθυμίας, γαργαλιζόμενοι την ακοήν και από μεν της αληθείας θέλουσιν αποστρέψει την ακοήν αυτών.» Επειδή πλησίαζε αυτός ο κίνδυνος, ο απόστολος συνεχίζοντας παρήγγειλε: «Συ δε αγρύπνει εις πάντα.» (2 Τιμ. 4:3-5) Ο Τιμόθεος, κατηρτισμένος έτσι κατάλληλα, θα μπορούσε ν’ αντιδράση σ’ αυτές τις ύπουλες πλάνες.

3. (α) Γιατί είναι επείγον σήμερα ν’ αγρυπνούμε; (β) Όπως εξηγεί ο Πέτρος, γιατί οι πρεσβύτεροι πρέπει, ν’ αγρυπνούν, και γιατί ο Παύλος συνιστά να είμεθα άγρυπνοι;

³ Μέσα στα χίλια εννεακόσια χρόνια και πλέον αφ’ ότου ο Παύλος έγραψε αυτά τα λόγια, η αποστασία εκείνη αναπτύχθηκε πλήρως και αναγνωρίζεται ότι είναι ο σύγχρονος κατ’ όνομα Χριστιανικός κόσμος. Μολονότι ο Ιεχωβά Θεός έχει διαχωρίσει την αληθινή του Χριστιανική εκκλησία απ’ αυτόν τον Χριστιανικό κόσμο, υπάρχει εντούτοις η ίδια επείγουσα ανάγκη ν’ αγρυπνούμε, διότι η αποστασία του πλησιάζει το κατακόρυφο της και περιβάλλει ολόκληρη τη γη. Επίσης, η εχθρότης του Χριστιανικού κόσμου προς τους αληθινούς ακολούθους του Χριστού μπορεί από τη μια στιγμή στην άλλη να προσλάβη τη μορφή εντατικού διωγμού, όπως είχε συμβή και στον πρώτο αιώνα. Φροντίζουν, επομένως, οι πρεσβύτεροι των εκκλησιών να ενισχύουν πνευματικώς τους Χριστιανούς συντρόφους των για ν’ ανθέξουν σ’ αυτές τις ηυξημένες πιέσεις και να παραμείνουν πιστοί; Υπήρχε σοβαρός λόγος για τον οποίον ο απόστολος Πέτρος νουθέτησε τους πρεσβυτέρους να ‘ποιμάνουν το μεταξύ τους ποίμνιον του Θεού’ προσθέτοντας την εξής προειδοποίησι: «Εγκρατεύθητε, αγρυπνήσατε·διότι ο αντίδικός σας διάβολος ως λέων ωρυόμενος περιέρχεται ζητών τίνα να καταπίη.» (1 Πέτρ. 5:2, 8) Η σοβαρότης του κινδύνου που προέρχεται απ’ αυτόν τον αντίδικο έχει αυξηθεί σ’ αυτούς τους καιρούς των επιδεινούμενων παγκοσμίων συνθηκών και πρέπει να εξετάσωμε με προσοχή μήπως μας έχουν προξενήσει σύγχυσι αυτοί οι εναλλασσόμενοι καιροί και η γοργά μεταβαλλόμενη σκηνή του κόσμου. Αυτό θέτει σε δοκιμασία την ικανότητα των πρεσβυτέρων να προφυλάξουν τη Χριστιανική εκκλησία με λογική και υγιά καθοδήγησι. Δεν είναι τώρα καιρός για νωθρότητα της διανοίας. Ο Παύλος προειδοποίησε ότι «η ημέρα του Ιεχωβά ως κλέπτης εν νυκτί ούτως έρχεται» και κατόπιν έδωσε την προτροπή «άρα λοιπόν ας μη κοιμώμεθα ως και οι λοιποί, αλλ’ ας αγρυπνώμεν και ας εγκρατευώμεθα.» (1 Θεσσ. 5:2, 6-9, ΜΝΚ) Τι πρέπει λοιπόν να κάμετε σεις ως πρεσβύτερος, για να δείξετε ότι βάλατε στην καρδιά σας τη νουθεσία να αγρυπνήτε εις πάντα;

ΑΝΑΠΤΥΞΙΣ ΜΙΑΣ ΛΟΓΙΚΗΣ ΑΠΟΨΕΩΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ

4. Με τι τρόπους πρέπει ένας πρεσβύτερος να κάμη πλήρη τη διακονία του;

⁴ Αυτή η συχνά επαναλαμβανόμενη προειδοποίησις «αγρυπνήσατε» πρέπει ν’ αφυπνίση τους πρεσβυτέρους σχετικά με την ανάγκη να κρατούν διαρκώς την προσοχή τους εστραμμένη στις πολλές των ευθύνες αν πρόκειται, όπως ο Τιμόθεος, να κάνουν τη διακονία τους πλήρη. Οι προσωπικές προτιμήσεις μπορεί να κάμουν έναν πρεσβύτερο να παρεκκλίνη και να κατευθύνη το μεγαλύτερο μέρος της προσοχής του μόνον σε έναν ή δύο τομείς του έργου ποιμάνσεως που εκτελεί. Αυτό, όμως, δεν είναι μια ορθή άποψις. Μάλλον, καθώς ο πρεσβύτερος εξετάζει τον διαθέσιμο χρόνο του, πρέπει να προσέχη πώς μπορεί να τον κατανέμη ώστε να μπορή να φροντίζη για τις οικογενειακές ευθύνες, την ποίμανσι, τη διδασκαλία, το κήρυγμα και τη μαθήτευσι. Για να φροντίζη με επιτυχία για όλα αυτά, απαιτείται να έχη καθαρή σκέψι, ισορροπία και λογική» για να δίνη την οφειλόμενη προσοχή στον καθένα και να μην παραμελή κανένα.

5. Πρέπει ένας πρεσβύτερος που είναι οικογενειάρχης ν’ αφιερώνη όλο τον χρόνο του στην οικογένεια του; Γιατί;

⁵ Πάρτε ως παράδειγμα έναν πρεσβύτερο που είναι οικογενειάρχης. Αυτός βέβαια έχει σοβαρό λόγο να είναι άγρυπνος καθ’ όσον λαμβάνει υπ’ όψιν τις σοβαρές δοκιμασίες και πιέσεις που αντιμετωπίζουν τα μέλη της οικογενείας του σχεδόν κάθε μέρα. Για να παραμείνη πρεσβύτερος, πρέπει να δείχνη γνήσιο ενδιαφέρον για την οικογένεια του και να δίνη ένα καλό παράδειγμα ως πατέρας ενώπιον της εκκλησίας. Ο Παύλος καθώρισε λεπτομερώς τα προσόντα στα όποια πρέπει ν’ ανταποκρίνεται ο πρεσβύτερος, λέγοντας ότι πρέπει να κυβερνά καλώς τον εαυτού οίκον και να έχη τα τέκνα αυτού εις υποταγήν μετά πάσης σεμνότητας. (1 Τιμ. 3:4, 5) Εν τούτοις, αν δαπανούσε όλον τον χρόνον του με την οικογένεια του δεν θα έδινε ένα καλό παράδειγμα ούτε και σ’ αυτήν ακόμη. Γιατί; Διότι αυτό θα τους ενεθάρρυνε ν’ αναπτύξουν μια εγωκεντρική στάσι, μια στάσι να ζητούν την αποκλειστικότητα εις βάρος των άλλων. Αντιθέτως, τα μέλη της οικογενείας πρέπει να ενθαρρύνωνται να δείχνουν ενδιαφέρον για τους άλλους, τόσο για κείνους που είναι στην εκκλησία, όσο και για τους άλλους ανθρώπους. Πρέπει να προσκαλούνται να συμμετέχουν στη διακήρυξι της θαυμάσιας ελπίδας για αιώνια ζωή όπως έχει δοθή και σ’ αυτούς τους ίδιους αυτή η ελπίδα. Έτσι, αυτή η ευρεία άποψις θα ενσταλάξη μέσα τους την επιθυμία να δείχνουν μια σπλαχνική κατανόησι για τους άλλους και να έχουν μια πληρέστερη εκτίμησι του σκοπού του Δημιουργού.

6. Πώς πρέπει να βλέπη ένας πρεσβύτερος την ανάγκη ν’ αποκτά γνώσι;

⁶ Ομοίως, οι πρεσβύτεροι πρέπει να είναι «διδακτικοί» γι’ αυτό πρέπει να είναι σοβαροί μελετηταί του Θείου Λόγου. (1 Τιμ. 3:2) Ανάλογα με τη μόρφωσί τους, με τον αριθμό των ετών που έχουν μελετήσει την Αγία Γραφή, και με άλλους παράγοντες, μερικοί φρονούν ότι πρέπει ν’ αφιερώσουν ένα σημαντικό μέρος του χρόνου των στη μελέτη, στην έρευνα των Αγίων Γράφων και στην προετοιμασία ομιλιών. Εν τούτοις, κι εδώ πάλι ένας πρεσβύτερος μπορεί να φθάση στα άκρα αν δεν προσέχη να τηρή ένα ισορροπημένο πρόγραμμα και για τις άλλες ευθύνες του. Ο Παύλος υποδεικνύει έναν ύπουλο κίνδυνο που μπορεί να καταλάβη εκείνους που δίνουν μεγάλη προσοχή στη γνώσι, λέγοντας ότι, «Η γνώσις φυσιοί, η δε αγάπη οικοδομεί.» (1 Κορ. 8:1· 13:2) Αυτό δεν σημαίνει ότι η γνώσις δεν είναι σπουδαία, άλλα μάλλον ότι είναι ανάγκη να συνοδεύεται και από αγάπη για να επιτύχη κάτι αξιόλογο. Η αγάπη διαφέρει από τη γνώσι στο ότι η αγάπη εκδηλώνεται με έργα και δεν είναι απλώς αδρανή στοιχεία συσσωρευμένα στη διάνοια. Επομένως, ένας πρεσβύτερος που ‘αγρυπνεί’ θα συνδυάζη τη μελέτη με την προσφορά βοηθείας στους αδελφούς του και στους άλλους ανθρώπους. Έτσι θα κάνη καλή χρήσι της γνώσεώς του.​—1 Ιωάν. 3:18.

7. (α) Πόσο επείγον είναι το έργον της ποιμάνσεως; (β) Πώς μπορεί ένας πρεσβύτερος να είναι βέβαιος ότι η αγάπη του είναι πλήρης;

⁷ Ο Παύλος έδωσε πολλή έμφασι στην ποίμανσι, παρακινώντας τους Εφεσίους επισκόπους να ποιμαίνουν την εκκλησία του Θεού «την οποίαν απέκτησε δια του αίματος του ιδίου αυτού Υιού.» (Πράξ. 20:28, ΜΝΚ) Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό είναι ένα επείγον έργο, λόγω των επικινδύνων αυτών καιρών στους οποίους μπορεί να βρεθή σε κίνδυνο ακόμη και αυτή η ζωή των Χριστιανών. (2 Τιμ. 4:2) Εξ άλλου, η αποδοτική ποίμανσις απαιτεί χρόνον. Πολλές ώρες πρέπει να δαπανώνται στην προετοιμασία για συναθροίσεις και ομιλίες, στις επισκέψεις και στην ενθάρρυνσι εκείνων που χρειάζονται βοήθεια ή που είναι ασθενείς. Ωστόσο και το ζωτικό αυτό έργο πρέπει να το βλέπη κανείς σε συσχέτισι με τους άλλους τομείς ευθύνης που έχει ο πρεσβύτερος. Ο Ιησούς ετόνισε ότι, ενώ η αγάπη για τους Χριστιανούς αδελφούς μας είναι ένα από τα κυριώτερα χαρακτηριστικά των αληθινών μαθητών, εν τούτοις, δεν απαλλάσσει τους ακολούθους του Χριστού από την ανάγκη να επεκτείνουν την αγάπη τους και στους άλλους ανθρώπους. Στην πραγματικότητα, η αγάπη τους δεν θα ήταν πλήρης αν δεν περιελάμβανε και τους εναντιουμένους ακόμη, όπως εδήλωσε ο Ιησούς: «Ηκούσατε ότι ερρέθη. Θέλεις αγάπα τον πλησίον σου και μίσει τον εχθρόν σου. Εγώ όμως σας λέγω, Αγαπάτε τους εχθρούς σας, ευλογείτε εκείνους, οίτινες σας καταρώνται, ευεργετείτε εκείνους, οίτινες σας μισούσι, και προσεύχεσθε υπέρ εκείνων, οίτινες σας βλάπτουσι και σας κατατρέχουσι.» (Ματθ. 5:43-48) Έτσι, αν και η αγάπη είναι τόσο σπουδαία όσο και η ποίμανσις. πρέπει και αυτή, επίσης, να εξισορροπήται με τις άλλες ευθύνες ενός πρεσβυτέρου.

8. (α) Ποιο έργο αποκαλύπτει την αγάπη και την ευσπλαχνία του Ιεχωβά, και πώς γίνεται αυτό γνωστό στους ανθρώπους; (β) Πώς τα ‘καλά μας έργα’ θα δοξάσουν τον Θεό;

⁸ Μια ευθύνη που μπορεί να την συμμερίζεται ολόκληρη η κοινωνία των Χριστιανών είναι η επείγουσα ανάγκη του κηρύγματος των αγαθών νέων και της μαθητεύσεως. (Ματθ. 24:14· 28:19, 20) Αυτό το έργο δίνει στους ανθρώπους την ευκαιρία να γνωρίσουν την αγάπη και την ευσπλαχνία που έχει ο Ιεχωβά Θεός για το ανθρώπινο γένος, μια αγάπη που είναι τόσο μεγάλη ώστε ο Θεός «έδωκε τον Υιόν αυτού τον μονογενή, δια να μη απολεσθή πας ο πιστεύων εις αυτόν, αλλά να έχη ζωήν αιώνιον.» (Ιωάν. 3:16) Αν πρόκειται οι άνθρωποι να λάβουν το φως της αληθείας, θα το λάβουν από τους δούλους του Θεού, διότι ο Ιησούς είπε γι’ αυτούς: «Σεις είσθε το φως του κόσμου.» Τι το κάνουν αυτό το φως; Δεν το κρύβουν, διότι ο Ιησούς είπε» «ας λάμψη το φως σας έμπροσθεν των ανθρώπων, δια να ίδωσι τα καλά σας έργα και δοξάσωσι τον Πατέρα σας τον εν τοις ουρανοίς.»(Ματθ. 5:14-16) Τα «καλά έργα» προσδιορίζουν τους ανθρώπους ως καλούς​—έργα όπως αυτά που παράγουν καλές οικογένειες και εύτακτους οίκους, έντιμους υπαλλήλους, και εκκλησίες Χριστιανών που έχουν γνήσια αγάπη μεταξύ των. θα μπορούσαν, όμως, πολλοί άνθρωποι να ιδούν ποτέ την πραγματική σημασία αυτών των ‘καλών έργων’ αν δεν τους μιλούσαμε ποτέ για την αλήθεια και δεν κηρύτταμε τα αγαθά νέα από σπίτι σε σπίτι; Πιθανώς θα μας έβλεπαν μόνον σαν «καλούς ανθρώπους.» Αν όμως μιλούμε, θα διακρίνουν γιατί συμβαίνει να είμεθα διαφορετικοί, τι είναι αυτό που μας κάνει να καρποφορούμε σε καλά έργα, και τότε, αντί ν’ αποδίδουν τιμή σ’ εμάς, θα ‘δοξάζουν τον Πατέρα μας τον εν τοις ουρανοίς.’ Οι πρεσβύτεροι ιδιαίτερα πρέπει ν’ αγωνίζονται μ’ ένα λογικό τρόπο για να μετέχουν πλήρως στη διακήρυξι των αγαθών νέων και να είναι ‘παραδείγματα στο ποίμνιον,’ ενθαρρύνοντας προσωπικά τους αδελφούς των να συνεργάζωνται μαζί τους στο σπουδαίο αυτό έργο, όπως και οι απόστολοι συμμετείχαν στο έργο κηρύγματος.​—Ματθ. 4:19, 20.

ΔΙΟΡΘΩΝΕΤΕ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΣΦΑΛΟΥΝ

9. Με ποιον ισορροπημένο τρόπο θα βοηθούν οι πρεσβύτεροι εκείνους που σφάλλουν;

⁹ Εκτός από τις ανωτέρω ευθύνες που έχουν οι πρεσβύτεροι, υπάρχουν και περιπτώσεις στις οποίες πρέπει να προσπαθούν να διορθώσουν τους Χριστιανούς αδελφούς των που σφάλλουν και αμαρτάνουν. Αλλά κι εδώ επίσης πρέπει ν’ αγωνίζονται να είναι άγρυπνοι και να χειρίζονται τα ζητήματα μ’ έναν ισορροπημένο τρόπο. Δεν αποτελεί ευθύνη των, λόγου χάριν, να υπεισέρχωνται στην καθαρώς προσωπική ζωή των άλλων. Ούτε πρέπει να δημιουργούν ζήτημα για ένα μικρό πράγμα ή να επιβάλλουν κάποια προσωπική τους άποψι ή κανόνα στους άλλους. Αντιθέτως, ο Πέτρος συνεβούλευσε τα εξής: «Μηδείς υμών ας μη πάσχη. . . ως περιεργαζόμενος τα αλλότρια.» (1 Πέτρ. 4:15) Εν τούτοις, οι πρεσβύτεροι πρέπει να είναι άγρυπνοι στις ανάγκες των αδελφών των και να είναι έτοιμοι να τους δώσουν βοήθεια αν χρειασθή.

10. (α) Γιατί έχει σημασία η στάσις των πρεσβυτέρων απέναντι σ’ εκείνους που σφάλλουν; (β) Πώς ένας που έσφαλε ακούσια και τυγχάνει ήπιας μεταχειρίσεως διαφέρει από εκείνον που είναι άξιος να λάβη αυστηρή επίπληξι;

¹⁰ Εξάλλου, η στάσις των πρεσβυτέρων απέναντι σ’ εκείνους που σφάλλουν έχει μεγάλη σημασία. Είναι λογικό ότι η συμπεριφορά των δεν πρέπει να είναι σκληρή ή επικριτική. Μια τέτοια στάσις μπορεί, στην πραγματικότητα ν’ απομακρύνη έναν που έχει μετανοήσει ειλικρινά, ενώ η καλωσύνη μπορεί να συντελέση στη διόρθωσι κι εκείνων ακόμη που είναι κάπως δύστροποι. Σημειώστε τον τρόπο με τον οποίον ο Παύλος συνέστησε να μεταχειριζώμεθα εκείνους που σφάλλουν: «Αδελφοί, και εάν άνθρωπος απερισκέπτως πέση εις κανέν αμάρτημα, σεις οι πνευματικοί διορθώνετε τον τοιούτον με πνεύμα πραότητος.» (Γαλ. 6:1) Ο Παύλος λοιπόν τονίζει ότι, αν ένας πρεσβύτερος πραγματικά θέλη να υποβοηθήση ένα τέτοιο άτομο, πρέπει να υιοθέτηση ένα «πνεύμα πραότητος» καθώς προσπαθεί στοργικά να διορθώση τον αδελφό του και να επανακτήση την καρδιά του. Εκείνος για τον οποίον μιλεί εδώ ο Παύλος δεν χρειάζεται σοβαρή επίπληξι όπως εκείνοι τους οποίους αυτός εχαρακτήρισε ‘ανυπότακτους ματαιολόγους και φρενοπλάνους.’ (Τίτον 1:10, 13) Εκείνος που θα ακούση τη συμβουλή δεν είναι ένας που έχει σκληρυνθή από τη συνεχή διάπραξι αμαρτημάτων, αλλά μάλλον ένας ο οποίος ‘παραπάτησε χωρίς να το αντιληφθή.’ Δεν πρέπει επομένως να τον μεταχειρισθή ο πρεσβύτερος σαν εχθρό. Είναι γεγονός ότι αυτός καθώς και ο πρεσβύτερος έχουν έναν κοινό εχθρό, τον Σατανά· θα ήταν λοιπόν σφάλμα για έναν πρεσβύτερο να προσθέση ένα δυσβάστακτο φορτίο σ’ έναν ο οποίος έχει τύψεις συνειδήσεως για το αμάρτημά του. Εκείνο που πρέπει να μισούμε δεν είναι αυτός που έσφαλε, αλλά το σφάλμα που διέπραξε.​—Ιούδ. 22, 23.

11. Με τι παρομοιάζει ο Παύλος την κατάστασι εκείνου που έσφαλε, και τι απαιτείται για να κατανοήση την εσφαλμένη πορεία του;

¹¹ Ο Παύλος, για να δείξη ποια είναι η κατάστασις ενός που έσφαλε, τον παρομοιάζει με ένα άτυχο ζώο που πιάσθηκε στην παγίδα ενός κυνηγού. Εν τούτοις, εδώ δεν πρόκειται για έναν συνήθη κυνηγό αυτοί που σφάλλουν συλλαμβάνονται ‘από την παγίδα του διαβόλου, υπό του οποίου είναι πεπαγιδευμένοι εις το θέλημα εκείνου.’ (2 Τιμ. 2:24-26) Είναι αλήθεια ότι ένα παγιδευμένο ζώο που κάνει απεγνωσμένες προσπάθειες για να διαφύγη από την παγίδα, μπορεί τελικά να ελευθερωθή, αλλ’ αυτό ασφαλώς δεν θα το επιτύχη χωρίς να υποστή κάποια σοβαρή βλάβη. Δεν θα ήταν πολύ καλύτερα να χρησιμοποιηθή λεπτότης και ευγένεια ώστε όταν ελευθερωθή, να θεραπευθή πιο εύκολα από τα τραύματα που προξένησε στον εαυτό του; Ομοίως, κι εκείνοι που έσφαλαν πρέπει να τύχουν σπλαγχνικής μεταχειρίσεως αλλ’ αυτό θα γίνη με κάποια σταθερότητα ώστε να γίνη κατανοητός ο κίνδυνος της εσφαλμένης πορείας των. Αυτοί πρέπει να μάθουν πραγματικά να μισούν το κακό που διέπραξαν και να διακρίνουν πόσο βδελυκτό είναι. Είναι, επίσης, ουσιώδες να κατανοήσουν γιατί η άποψις του Ιεχωβά γι’ αυτό το ζήτημα είναι ορθή για το καλό τους και για την ευτυχία τους, και να προσκολλώνται στον Λόγο του» όπως είναι γραμμένο: «Διότι λύχνος είναι η εντολή και φως ο νόμος, και οι έλεγχοι της παιδείας οδός ζωής.»​—Παροιμ. 6:23.

12. Πώς το να διστάσουν από δειλία να επιπλήξουν ή να διορθώσουν εκείνους που έσφαλαν φέρνει ενοχή αίματος στους πρεσβυτέρους;

¹² Οι πρεσβύτεροι που έχουν γνήσια αγάπη γι’ αυτούς που σφάλλουν, ποτέ δεν θα διστάσουν από δειλία να κάμουν την απαιτούμενη επίπληξι ή να διορθώσουν εκείνους που έσφαλαν. Αντιθέτως, θα ενεργήσουν σε αρμονία με τα εδάφια Παροιμίαι 27:5, 6, που λέγουν: «Ο φανερός έλεγχος είναι καλήτερος παρά κρυπτομένη αγάπη πληγαί φίλου είναι πισταί φιλήματα δε εχθρών, πολυάριθμα.» Πραγματικά, η παράλειψις από μέρους ενός πρεσβυτέρου να δώση την αναγκαία προειδοποίησι ή να κάμη την αναγκαία διόρθωσι όταν είναι φανερό ότι κάποιος ακολουθεί μια εσφαλμένη πορεία, θα μπορούσε να τον κάμη ένοχο αίματος. Ο Παύλος εφρόντισε να είναι καθαρός απ’ αυτή την άποψι και γι’ αυτό εξεπλήρωσε άφοβα την αποστολή του λέγοντας: «Όθεν μαρτύρομαι προς εσάς εν τη σήμερον ημέρα, ότι εγώ είμαι καθαρός από του αίματος πάντων διότι δεν συνεστάλην να αναγγείλω προς εσάς πάσαν την βουλήν του Θεού.» (Πράξ. 20:26, 27) Αν οι πρεσβύτεροι, όπως ο Παύλος, αγρυπνούν και με θάρρος επωμίζονται τις ευθύνες των, θα διαπιστώσουν ότι θα έλθουν διαρκή αγαθά σ’ εκείνους που βοήθησαν να επανορθώσουν την πείσμονα πορεία τους.

ΜΗ ΑΠΟΦΕΥΓΕΤΕ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΣΤΟ ΝΑ ΛΑΜΒΑΝΕΤΕ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ

13. Από ποια πηγή προέρχονται οι ευθύνες των πρεσβυτέρων και γιατί αυτοί είναι ενδεδειγμένοι να λαμβάνουν ορθές αποφάσεις;

¹³ Απ’ όσα έχομε εξετάσει ως τώρα, είναι φανερό ότι οι πρεσβύτεροι μπορεί κατά καιρούς να κρίνουν αναγκαίο να λάβουν σοβαρές αποφάσεις, μερικές από τις οποίες ίσως να επηρεάζουν τη ζωή των αδελφών τους. Η βαρειά αυτή ευθύνη να ενεργούν ως επίσκοποι και ποιμένες δεν προέρχεται από επίγεια πηγή άλλα τους παρέχεται από το άγιο πνεύμα του Θεού, που τους κάνει εκπροσώπους του. Ο Παύλος το εξήγησε αυτό στους πρεσβυτέρους της εκκλησίας της Εφέσου με τα εξής λόγια: «Προσέχετε λοιπόν εις εαυτούς και εις όλον το ποίμνιον, εις το οποίον το πνεύμα το άγιον σας έθεσεν επισκόπους, δια να ποιμαίνητε την εκκλησίαν του, Θεού.» (Πράξ. 20:28) Έτσι, όπως ο Τιμόθεος, πρέπει κι αυτοί να θεωρούν τον εαυτό τους ότι είναι υπεύθυνοι απέναντι στον Θεό και στον Χριστό να διεξάγουν το έργο που τους έχει ανατεθή. (2 Τιμ. 4:1, 2) Σε πολλές περιπτώσεις οι πρεσβύτεροι είναι ενδεδειγμένοι να λαμβάνουν ορθές αποφάσεις, διότι ο Ιεχωβά Θεός τους έδωσε ‘πνεύμα δυνάμεως και αγάπης και σωφρονισμού.’ (2 Τιμ. 1:7) Αυτοί λαμβάνουν ‘δύναμι’, δηλαδή ικανότητα, για να μπορούν να χρησιμοποιούν τα πνευματικά χαρίσματα που κατέχουν. Έχουν το πνεύμα της αγάπης ώστε να βοηθούν τους άλλους με το κατάλληλο ελατήριο, και με ‘πνεύμα σωφρονισμού’ οδηγούνται στην κατάλληλη κατεύθυνσι καθώς αγωνίζονται να εκπληρώσουν τις ευθύνες των.

14. (α) Εξηγήστε γιατί συχνά πολλά ζητήματα πρέπει, να παραπέμπωνται πάλι στους τοπικούς πρεσβυτέρους για αποφάσεις. (β) Πώς μπορούν οι πρεσβύτεροι να προετοιμάζωνται για να είναι ικανοί να χειρίζωνται τοπικά ζητήματα, και σε ποιους μπορούν να στρέφονται για βοήθεια;

¹⁴ Παρά τη βοήθεια αυτή που λαμβάνουν από τον Θεό και τον γραπτό του Λόγο» κατά καιρούς ωρισμένοι πρεσβύτεροι ζητούν από το τμήμα της Εταιρίας Σκοπιά ή από το Κυβερνών Σώμα να λάβη αποφάσεις γι’ αυτούς, όπως οι αποφάσεις που σχετίζονται με τις συστάσεις για τον διορισμό πρεσβυτέρων και παρόμοια ζητήματα. Παρά την προθυμία και την ειλικρινή επιθυμία από μέρους του Τμήματος να βοηθήση, συνήθως το ζήτημα πρέπει να παραπεμφθή πάλι στους πρεσβυτέρους, επειδή είναι περισσότερο εξοικειωμένοι με τα ζητήματα της εκκλησίας των, για να κάνουν οι ίδιοι τις συστάσεις. Οι πρεσβύτεροι μπορούν να κάμουν ερωτήσεις, να λάβουν απαντήσεις, και να συγκεντρώσουν περισσότερα στοιχεία σχετικά με το εν λόγω ζήτημα, αν είναι ανάγκη, προτού πάρουν μια τελική απόφασι. Ούτε είναι σε μειονεκτική θέσι από πνευματική άποψι. Εκτός απ’ αυτό, αυτοί έχουν την ευθύνη από τον Θεό να λαμβάνουν αυτές τις αποφάσεις και όχι να την αναθέτουν χωρίς λόγο σε άλλους. Γι’ αυτό, πρέπει να προετοιμάζωνται με μελέτη και προσευχή για να λαμβάνουν ορθές αποφάσεις σε αρμονία με το θέλημα του Θεού. Ο Παύλος ετόνισε στον Τιμόθεο την ανάγκη να έχη πλήρη εμπιστοσύνη στη Γραφή, διότι «είναι θεόπνευστος και ωφέλιμος προς διδασκαλίαν, προς έλεγχον, προς επανόρθωσιν, προς εκπαίδευσιν την μετά της δικαιοσύνης.» Αν ο πρεσβύτερος στηρίζη τις αποφάσεις του στη Γραφή θ’ αποδειχθή ‘τέλειος άνθρωπος του Θεού’ ητοιμασμένος εις παν έργον αγαθόν.’ (2 Τιμ. 3:16, 17) Επίσης, η βοήθεια των άλλων πρεσβυτέρων μπορεί ν’ αποδειχθή εξυπηρετική. Η Αγία Γραφή λέγει ότι «όπου συμβούλιον δεν υπάρχει, οι σκοποί ματαιώνονται εν δε τω πλήθει των συμβούλων στερεώνονται.» (Παροιμ. 15:22) Αν ο επίσκοπος περιοχής ή περιφερείας επισκεφθή την εκκλησία, μπορεί να ζητηθή και η δική του συμβουλή.

15. Πότε πρέπει ένα ζήτημα να παραπέμπεται από τους πρεσβυτέρους στο Τμήμα της Εταιρίας;

¹⁵ Αν, όμως, αφού έχει γίνει μια πλήρης μελέτη κι έχουν ερευνηθή με προσοχή οι Γραφές, δεν βρεθή απάντησις σ’ ένα συγκεκριμένο ζήτημα ή πρόβλημα, ποια πορεία πρέπει να λάβουν οι πρεσβύτεροι; Ασφαλώς θα ήταν πολύ ασύνετο πράγμα να προβούν ανεξάρτητα σε μια απόφασι για το ζήτημα, κάνοντας ίσως διάφορες αβάσιμες υποθέσεις, ή να λάβουν απλώς μια αυθαίρετη απόφασι βασισμένη στη δική τους κρίσι. Σ’ αυτή την περίπτωσι η καλύτερη λύσις είναι να επικοινωνήσουν με το Τμήμα της Εταιρίας που φροντίζει για τη χώρα τους και να ζητήσουν τη βοήθειά του.

16. Ποια αρχή πρέπει ν’ ακολουθούν οι πρεσβύτεροι όταν συμβεί ν’ ασχοληθούν μ’ εκείνους που είναι δημοφιλείς ή απολαύουν σεβασμού ή έχουν επιρροή;

¹⁶ Ποτέ δεν πρέπει οι πρεσβύτεροι ν’ αποφεύγουν να ενεργήσουν ένεκα φόβου ανθρώπων. Είναι αλήθεια ότι κατά καιρούς ίσως χρειασθή ν’ ασχοληθούν με μερικά άτομα που είναι δημοφιλή ή απολαύουν σεβασμού ή έχουν επιρροή. Αυτό, όμως, δεν πρέπει να επηρεάση τις αποφάσεις των υπέρ του ατόμου εκείνου. Ο κανών του Λόγου του Θεού είναι πολύ σαφής σ’ αυτό το σημείο. Λέγει τα εξής: «Δεν θέλετε κάμει αδικίαν εις κρίσιν· δεν θέλεις αποβλέψει εις πρόσωπον πτωχού ουδέ θέλεις σεβασθή πρόσωπον δυνατού· εν δικαιοσύνη θέλεις κρίνει τον πλησίον σου.» (Λευιτ. 19:15· Ιακ. 2:1-9) Είναι επομένως φανερό ότι η επίδειξις προσωποληψίας είναι άδικη και παραβιάζει τον νόμον του Θεού.

ΒΑΣΙΖΕΤΕ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΣΑΣ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ

17. Πώς μπορούν οι πρεσβύτεροι να δείχνουν βαθύ σεβασμό για την Αγία Γραφή;

¹⁷ Πάνω απ’ όλα τα άλλα, οι πρεσβύτεροι πρέπει να δείχνουν βαθύ σεβασμό στον Λόγο του Θεού με το να βασίζουν όλες τις συμβουλές των σ’ αυτόν. (2 Τιμ. 2:15) Αυτό σημαίνει ότι πρέπει επιμελώς ν’ αποφεύγουν να συνιστούν τις δικές των ιδέες ως αυθεντίες για ένα ζήτημα, αλλ’ αντιθέτως να μεταδίδουν τη διδασκαλία που έχουν λάβει από τη Γραφή και από την τάξι του δούλου του Ιεχωβά, από τον ‘πιστόν και φρόνιμον δούλον.’ (Ματθ. 24:45· 1 Τιμ. 4:6, 16) Εξάλλου, οι Χριστιανοί αδελφοί των πρέπει ν’ αναγνωρίζουν ότι οι πρεσβύτεροι δεν μιλούν απλώς για την Αγία Γραφή, αλλ’ αποτελούν ζωντανά παραδείγματα της δυνάμεως του Θείου Λόγου όπως καταδεικνύεται από την εφαρμογή των θεοσεβών αρχών στη ζωή τους. Αυτό θα υποβοηθήση ολόκληρη την εκκλησία των Χριστιανών να εκτιμούν την καθοδηγία και την κατεύθυνσι των πρεσβυτέρων, και να μιμούνται το παράδειγμα της πίστεώς των.​—Εβρ. 13:7.

18. Ποιοι, εκτός από τους πρεσβυτέρους, πρέπει να αγρυπνούν, και με ποια βεβαία προσδοκία υπ’ όψιν;

¹⁸ Τελικά, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι όλοι οι δούλοι του Θεού πρέπει να ‘αγρυπνούν’, όχι μόνον οι πρεσβύτεροι, διότι ο καθένας μας αντιμετωπίζει τους ίδιους κινδύνους από τον κόσμο. Οι κρίσιμες σημερινές συνθήκες φέρουν πραγματικές δοκιμασίες πίστεως σε κάθε Χριστιανό. Χωρίς αμφιβολία αυτός είναι ένας καιρός για σοβαρή περίσκεψι, ένας καιρός για ν’ αποκτήσωμε την ορθή άποψι για όλα τα ζητήματα, σύμφωνα με το φως του Λόγου του Θεού, ώστε ο καθένας μας να μπορή να λαμβάνη συνετές αποφάσεις. Μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούμε όλοι μαζί να βοηθούμε ο ένας τον άλλον να ‘αγρυπνούμε και να εγκρατευώμεθα’ ώστε η ημέρα της κρίσεως του Ιεχωβά να μη μας καταλάβη ως κλέπτης. Τότε, ως «υιοί φωτός και υιοί ημέρας» θα διαφυλαχθούμε στην επερχόμενη παγκόσμια καταστροφή και θα εισέλθωμε στη νέα Τάξι του Θεού για αιώνιων αίνων Του και για δική μας αιώνια σωτηρία.​—1 Θεσ. 5:5, 6.

[Εικόνες στη σελίδα 561]

Ένας πρεσβύτερος πρέπει να κατανέμη τον χρόνον του κατάλληλα ώστε να μπορή να φροντίζη για τις οικογενειακές του ευθύνες. . .

. ..για προετοιμασία ομιλιών και προσωπική μελέτη

[Εικόνες στη σελίδα 562]

Οι ποιμαντικές επισκέψεις αποτελούν μέρος της ευθύνης ενός πρεσβυτέρου. . .

.. το ίδιο και η συμμετοχή του στην υπηρεσία του αγρού